၁၉ ဇူလိုင္မတုိင္မီ တရက္က်ေနာ့္ထံေရာက္လာသည့္ စာတပုဒ္အား ဖတ္႐ႈၿပီး ႏွစ္ခ်ိဳက္သျဖင့္ ဘေလာ့ မိတ္ေဆြ “ေက” အား ဆက္လက္ေ၀မွ် ဖတ္႐ႈေစပါသည္။
“ေက” က
“ေက်းဇူးပါပဲ။ တထိုင္တည္း ဖတ္ျဖစ္ သြားတယ္။ သိပ္လည္းမရွည္တာနဲ႕။ ျပန္ရိုက္ျပီး တင္နိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္။ ဒါမွမဟုတ္..လင့္ ကိုပဲ..post လုပ္ပါလား။ ဖတ္ခ်င္ တဲ့သူ ဖတ္ ရတာေပါ့။ ဗမာ လူမ်ိဳး စရိုက္ ေတြ ကို ျပန္ျမင္ ရတယ္။ အေတာ္ ရင္နာစရာပဲ။”
“ေက” ထံ ပို႔လုိက္ေသာ စာမွာ လူထုဦးလွ ၏ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္ စာေပဗိမာန္ စာပေဒသာဆုရ “ေထာင္ႏွင့္လူသား” စာအုပ္မွ … အာဇာနည္ေန႔ လုပ္ႀကံမႈႀကီးတြင္ ကိုယ္တုိင္ကုိယ္က် ပါ၀င္ခဲ့သည့္ တရားခံ တဦးျဖစ္ေသာ “သုခ” ၏ အေၾကာင္း ျဖစ္ပါသည္။
ကိုသုခ
(အသက္ ၄၁ ႏွစ္တြင္း)
(လုပ္ႀကံမႈႀကီးတြင္ ပါ၀င္သူတစ္ဦး)
ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရးရာဇ၀င္တြင္ မႀကံဳဘူး၊ မၾကားဘူးေအာင္ အထိနာလိုက္ရသည့္ လုပ္ႀကံမႈႀကီးကို လူတုိင္း လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ မွတ္မိေနၾကဦးမည္ဟု ယူဆပါသည္။ ၁၉၄၇ ခု ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းအမွဴးျပဳေသာ တုိင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္၀န္ႀကီးမ်ားကို ဦးေစာတို႔ လူစုက ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္ႀကံ သတ္ျဖတ္သည့္ အမႈအခင္းႀကီးကို ဆိုလုိပါသည္။
ဤအမႈႀကီးႏွင့္ ပတ္သက္၍ လူတုိင္းလိုလို စိတ္၀င္စားၾကသည့္ နည္းတူ ကၽြန္ေတာ္လည္းအမွန္ကို သိလို သျဖင့္ ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးအတြင္း ၃ ႏွစ္ေက်ာ္မွ် ေနထုိင္ရစဥ္ ထိုအမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ တသက္တကၽြန္း အျပစ္ ေပးခံေနၾကရေသာ ခင္ေမာင္ရင္၊ ကိုနီ၊ ကိုသုခ တုိ႔ႏွင့္ စကားစမည္ေျပာခြင့္၊ ၎တို႔အား ေမးျမန္းခြင့္ ရရွိခဲ့ သျဖင့္ သတင္းစာမ်ားတြင္ မပါေသးသည့္ ထိုလုပ္ႀကံမႈႀကီးနွင့္ တစ္ဆက္တည္းျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းအရာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ထပ္မံသိရွိခဲ့ရပါသည္။
ထုိ႔ျပင္ လူတစ္ေယာက္သည္ ဤကဲ့သို႔ေသာ မႈႀကီးခင္းႀကီးတြင္ ဘယ္သို႔ေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ပါ၀င္ခဲ့ရသည္ဆိုသည့္ အေၾကာင္းကိုလည္း ေလ့လာလိုသျဖင့္ ကိုသုခအား မိဘမ်ိဳး႐ိုးမွ စ၍ လူ႔ဘ၀ ေရာက္လာပံု၊ ဤအမႈႀကီးတြင္ မည္သို႔ မည္ပံု ပါ၀င္လာခဲ့ရပံုမ်ားကို ေျပာျပရန္ ေတာင္းပန္သျဖင့္ ကိုသုခသည္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျပာျပရွာပါသည္။
ကိုသုခ ေျပာျပသည္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္က ႀကိဳတင္ေ၀ဘန္ျခင္းမျပဳလိုပါ။ မူရင္းအတုိင္း ယခုတင္ျပလိုက္သည္ ျဖစ္ရာ စာဖတ္သူမိတ္ေဆြမ်ားသည္ လူတစ္ေယာက္ဘ၀ကို ေလ့လာေသာသေဘာျဖင့္ အခ်ိန္ယူ၍ က်က်နန ဖတ္ေစလိုပါသည္။
လူထုဦးလွ
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
Saturday, July 19, 2008
Tuesday, July 15, 2008
ပါရီ ခရီးသည္
ဒိန္းမတ္ မွ ည ၈ နာရီတြင္ ထြက္ေသာ ဘတ္စ္ကားသည္ ပါရီ သို႔ မနက္ ၁၀ နာရီခဲြခန္႔တြင္ ဆိုက္ေရာက္ပါသည္။ လမ္းတြင္ ဂ်ာမနီ ႏွင့္ ဘယ္လ္ဂ်ီယံ နိုင္ငံမ်ားကို ျဖတ္ေက်ာ္ေမာင္းႏွင္ခဲ့ေသာ္လည္း နယ္စပ္ဂိတ္မ်ား မရွိသည့္ အတြက္ စစ္ေဆးေမးျမန္းျခင္း အလွ်င္းမရွိခဲ့ပါ။ ျပင္သစ္ နယ္ထဲအေရာက္ ေျခာက္လမ္းသြား အျမန္လမ္းမ ႀကီးကို သံုးရသည့္အတြက္ ျဖတ္သန္းေမာင္းႏွင္ခေပးရသည့္ ဂိတ္တခုကိုေတာ့ ျဖတ္ရပါသည္။
ပါရီရွိ Gare de I’est ဘူတာေဘးမွာ ဘတ္စ္ကားဆိုက္ေတာ့ လာႀကိဳသူ ေမာင္ေအာင္ခ်ိမ့္က အသင့္ေရာက္ေန ပါသည္။ သို႔ႏွင့္ အထုတ္အပိုးမ်ားကို လမ္းတေနရာတြင္ ေခတၱအပ္ႏွံထားကာ ဦးဇင္းဦးကုမာရ ၏ ေက်ာင္းသခၤန္းသို႔ ခ်ီတက္ၾကပါသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ ခရီးသြားေဖာ္ မိတ္ေဆြ ဦးေထြးေသာင္းတို႔၏ ပါရီခရီးစဥ္ကို အိမ္ရွင္အျဖစ္စပြန္ဆာေပးသူမွာ ဦးဇင္းဦးကုမာရ ပင္ျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သည့္အခ်ိန္ ဦးဇင္းေက်ာင္း တြင္ အာဂႏၱဳဆရာေတာ္ နွစ္ပါးအလည္ေရာက္သည္ႏွင့္ တုိက္ဆိုင္ေနသျဖင့္ ပါရီရွိ ေက်ာင္းဆရာ ဦးလွေအာင္ ထံတြင္ တည္းခိုရန္ ဦးဇင္းက စီစဥ္ေပးထားပါသည္။ ဦးလွေအာင္သည္ ျမန္မာမြတ္ဆလင္တဦးျဖစ္ၿပီး ျပင္သစ္ သို႔ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္တြင္ ေရာက္ရွိသည္ဟု ဆုိပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သည့္ေန႔မွာပင္ ပါရီရွိ ေျမေအာက္ရထား၊ ဘတ္စ္ကားႏွင့္ ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္မ်ားအထိ ေျပးဆဲြသည့္ RER ရထားမ်ား စီးနင္းရန္အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ေနထုိင္မည့္ ငါးရက္စာ လက္မွတ္တေစာင္ကို ယူရိုေငြ ၂၇.၅၀ ျဖင့္ ၀ယ္ယူရပါသည္။ ထုိလက္မွတ္တေစာင္သာ ၀ယ္ရၿပီး သြားေရးလာေရးအတြက္ ပါရီၿမိဳ႕တြင္ ဇံုသံုးဇံုအတြက္ ေနာက္ထပ္လက္မွတ္ထပ္၀ယ္ရျခင္း မရွိေတာ့ပါ။
ပါရီေရာက္ၿပီး ေနာက္တေန႔ က်ေနာ္တို႔ အလည္ေရာက္သြားသည့္ေနရာမွာ မြန္မာ့ Montmartre ရပ္ကြက္မွ Basilique ေရွးေဟာင္းဘုရားေက်ာင္း ျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ကို လိုက္ပို႔ေပးသူမွာ ပါရီၿမိဳ႕သူ မခင္ႏွင္းယု ျဖစ္ပါသည္။ ေတာင္ကုန္းေလးတခုေပၚတြင္ရွိေသာ ေရွးေဟာင္းဘုရား ေက်ာင္းတြင္းအ၀င္တံခါး၀တြင္ ဘုရားေက်ာင္းအတြင္း တိတ္ဆိတ္စြာေနရန္ႏွင့္ ဓါတ္ပံုႏွင့္ ဗီဒီယိုမ်ား ရိုက္ခြင့္ မျပဳဟု သတိေပးစာ ကပ္ထားသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ ဘုရားေက်ာင္းမွာ ေရွးေဟာင္းဗိသုကာ လက္ရာျဖင့္ အလြန္ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားလွပါသည္။ က်ေနာ္တို႔လည္း အျခား ႏုိင္ငံတကာမွ ခရီးသြားမ်ားနည္းတူ ဘုရား ေက်ာင္းေတာင္ကုန္းေပၚမွေန၍ ကမၻာ့အလွဆံုးၿမိဳ႕ေတာ္ ပါရီကို ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကပါသည္။
ထိုေန႔က ဒုတိယ ေရာက္သြားသည့္ေနရာမွာ ကမၻာေက်ာ္ လုဖ္ျပတုိက္ Musee Du Louvre ျဖစ္ပါသည္။ ျပတုိက္ပိတ္သည့္ရက္ အဂၤါေန႔ ျဖစ္ေနသျဖင့္ ျပတုိက္သို႔၀င္ရန္ တန္းစီေနသူမ်ား မရွိဘဲ အ၀င္၀ေရွ႕ ဓါတ္ပံု လာရုိက္သူမ်ားေလာက္သာ ရွိပါသည္။ လုဖ္ျပတုိက္တြင္ မိုနာလီဇာ ပန္းခ်ီကားအပါအ၀င္ အႏုပညာ ပစၥည္း ေလးေထာင္ေက်ာ္ရွိသည္ဟု သိရၿပီး အခ်ိန္ယူကာ ေလ့လာရမည့္ ေနရာတခုဟုသာ မွတ္သားခဲ့ပါသည္။ လုဖ္ ျပတုိက္မွ နပိုလီယံ၏ ေအာင္ျမင္ျခင္း မုခ္ဦးဆီသို႔သြားရာလမ္းတေလွ်ာက္တြင္ ပန္းၿခံမ်ား၊ ႐ုပ္ထုမ်ားကို ေတြ႔ရၿပီး ဇူလုိင္လ ၁၄ ရက္ေန႔တြင္ က်ေရာက္မည့္ ျပင္သစ္အမ်ိဳးသားေန႔ အခမ္းအနားက်င္းပရန္ ျပင္ဆင္ေန သည္ကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရသည္။
ထိုေန႔ညက အိမ္ျပန္အေရာက္ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တာ မ်ား၍ အလြန္ေညာင္းညာေနၿပီး ေရခ်ဳိးထမင္းစားၿပီးသည္ ႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့သည္။
ေနာက္တေန႔ အိပ္ရာႏိုးေတာ့ ပါရီၿမိဳ႕ ႀကီးကို ထပ္မံၾကည့္႐ႈရန္ တက္ႂကြေနသည္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခံစားရ ပါသည္။ ပါရီၿမိဳ႕ ႀကီးက ၾကည့္႐ႈစရာ မ်ားသည္ေလ။ “အကိုတို႔ ဒီမွာေနတံုး ရသမွ်အားခဲၿပီး ၾကည့္သြားၾကပါ၊ ေနာက္တခါ လာဖို႔က လြယ္တာမဟုတ္ဘူး” ဟု ကိုလွေအာင္အိမ္မွ ကိုမ်ိဳးကလည္း အားေပးစကား ေျပာပါသည္။
ဒီေန႔ေတာ့ ဦးဇင္းဦးကုမာရေက်ာင္းတြင္ ဦးေထြးေသာင္းက သံဃာသံုးပါးအား ဆြမ္းလုပ္ေႂကြးပါသည္။ ဆြမ္းကပ္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔လည္း ထမင္းစားကာ က်န္ရွိေနသည့္ အခ်ိန္မွာ လွည့္လည္ၾကည့္႐ႈသည့္ လုပ္ငန္း စတင္ဖို႔ ထြက္ခြာလာခဲ့ပါသည္။ ဒီေန႔ေတာ့ အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္ကို တက္ၾကမွာ ျဖစ္သည္။ ဦးဇင္း ဦးကုမာရ ထံမွ ရယူခဲ့သည့္ အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္ဆီသြားရမည့္ လမ္းညႊန္အတိုင္း မက္ထရိုႏွစ္ဆင့္ေျပာင္းစီးကာ အီဖယ္တာ၀ါ ေအာက္ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ “အားပါးပါး၊ လာလိုက္ၾကသည့္လူေတြ” ကမၻာအရပ္ရပ္က ခရီးသည္ေတြ ေမွ်ာ္စင္ေအာက္မွာ တန္းစီေနၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ၀င္တန္းစီၿပီး ဘာမွမၾကာ က်ေနာ္တို႔ေနာက္မွာ ထပ္တန္းစီသည္ေတြနွင့္ လူတန္းႀကီးကား ရွည္လ်ားလွသည္။ ေမွ်ာ္စင္၏ ေအာက္ေျခတိုင္ေလးခု အနက္ႏွစ္ခုမွာ ဓါတ္ေလွခါးမ်ားျဖင့္ လူအတင္အခ် လုပ္ေပးေနပါသည္။ ေမွ်ာ္စင္အေပၚဆံုးသို႔ တက္သည့္အတြက္ ယူရိုေငြ ၁၂.၀၀ ေပးရသည္။ ေမွ်ာ္စင္ေပၚတက္သည့္ ႏႈန္းထားမ်ားမွာ ပထမအထပ္၊ ဒုတိယထပ္ ႏွင့္ အေပၚဆံုးထပ္ ဟူ၍ ခဲြျခားထားသည္။ ဓါတ္ေလွခါးမွာ တန္းမစီလိုသူမ်ား ပထမထပ္ႏွင့္ ဒုတိယထပ္အထိ ေျခသလံုးအားကိုး ထက္ႏုိင္ပါသည္။ ထိုသို႔ တက္သူမ်ားအတြက္ ႏႈန္းထားတမိ်ဳးယူသည္။
အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္ကို ၁၈၈၉ ခုႏွစ္ ကမၻာ့ကုန္စည္ျပပဲြႏွင့္ ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရးႏွစ္တရာျပည့္အထိမ္းအမွတ္ အတြက္ ေဆာက္လုပ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေမွ်ာ္စင္ႀကီးမွာ သံေခ်ာင္းမ်ားထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ႏွင့္ အ႐ုပ္ဆိုးလွ ပါသည္၊ ၿမိဳ႕အတြက္လည္း က်က္သေရမရွိပါ စသည့္ ကန္႔ကြက္မႈမ်ားကို ႀကံဳခဲ့ရၿပီး ဖ်က္ခ်လုလုနီးနီး ႀကံဳခဲ့ရ ေသာ္လည္း ယခုေတာ့ တႏွစ္လွ်င္ ကမၻာအရပ္ရပ္မွ ေမွ်ာ္စင္သို႔ လာတက္သူ တႏွစ္လွ်င္ ၅.၈ သန္းရွိပါသည္။
ေမွ်ာ္စင္ေပၚမွာ ကုလသမဂၢ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာတပ္ဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ ဆံုၾကရာတြင္ မေလးရွားမွ စစ္သားမ်ားလည္း ပါလာသျဖင့္ က်ေနာ္တို႔က မေလးစကားျဖင့္ သူတုိ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ပါသည္။ မေလးစစ္သားမ်ား အျပင္ အင္ဒိုနီးရွား၊ အာဂ်င္တီးနားႏွင့္ ႏုိင္ဂ်ီးရီးယား စေသာ ႏုိင္ငံမ်ားမွ စစ္သားမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရပါသည္။ ထိုႏုိင္ငံတကာ တပ္ဖဲြ႔မွ စစ္သားမ်ားကို ျမန္မာျပည္ရွိ ရဟန္းရွင္လူကို ညွဥ္းပန္းသတ္ျဖတ္ေနေသာ ျမန္မာစစ္တပ္အားေခ်မႈန္းရန္ ရင္ဆုိုင္တုိက္ပဲြ ၀င္ခုိင္းရရင္ျဖင့္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲဟုလည္း ေတြးမိ လုိက္ပါေသးသည္။ ေမွ်ာ္စင္ေပၚမွ အဆင္း ေရဆာသျဖင့္ နားနားေနေနႏွင့္ အေပါ့အပါးသြားရန္ လမ္းေဘး ေကာ္ဖီဆုိင္ ၀င္ထုိင္ကာ ကိုကာကိုလာ မွာေသာက္ၾကသည္။ ေဘလ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုလာကိုလာ ႏွစ္ပုလင္း အတြက္ ယူ႐ိုေငြ ၁၀.၀၀ က်သည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ဒါေတာင္ စားပဲြထိုးက ဘာစားမလဲ ေမးေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း ဘာမွ မစားဘူးပဲ ေျဖလိုက္ရပါသည္။ အင္း တခုခုမ်ား စားလိုက္မိရင္ေတာ့ …
ေနာက္တေန႔ လည္ပတ္ရာတြင္ က်ေနာ္တို႔အား လမ္းၫႊန္အျဖစ္ လိုက္လံပို႔ေဆာင္မည့္သူကား ေမာင္ေအာင္ခ်ိမ့္ ျဖစ္သည္။ သူသည္ မၾကာေသးခင္က ျပင္သစ္အစိုးရမွ ထုတ္ေပးသည့္ ေနထိုင္ခြင့္ လက္မွတ္ရထားၿပီးျဖစ္သည္။ ေမာင္ေအာင္ခ်ိမ့္ႏွင့္ အျခားျမန္မာလူငယ္ႏွစ္ဦးကား ပဲြစားျဖင့္ အေမရိကားသြား ရန္ထြက္လာၿပီး ခ်ားလ္စ္ဒီေဂါ ေလဆိပ္အေရာက္ ခရီးစဥ္အေျပာင္းတြင္ အေမရိကသို႔ ပါမသြားပဲ ေသာင္တင္က်န္ရစ္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ပတ္စ္ပို႔ စာအုပ္ႏွင့္ ေလယာဥ္လက္မွတ္မ်ား ပဲြစားဆိုသူႏွင့္ ပါသြားၿပီး ေလယာဥ္ကြင္းမွာပင္ ေလဆိပ္အာဏာပိုင္မ်ားက စကားျပန္ ေခၚကာ သူတို႔ကို စစ္ေဆးေမးျမန္းပါသည္။ “မင္းတို႔ အေမရိကား ဘာသြားလုပ္မွာလဲ” ဆိုသည့္ ေမးခြန္းကို “က်ေနာ္တို႔ ခိုလံႈခြင့္ သြားေလွ်ာက္မလို႔ပါ” ဟု ေျဖေတာ့ “ဟာ… ဒါဆို ခိုလံႈခြင့္က ဒီမွာေလွ်ာက္လည္း ရတာပဲ” ဟုဆိုကာ သူတို႔ကို ေလဆိပ္မွ ထြက္ခြင့္ေပးလုိက္သျဖင့္ ပါရီကို ေျခခ်ခြင့္ ရခဲ့သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ အခုေတာ့ ပါရီမွာ ေနထုိင္ခြင့္ရထားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေရွ႕ဘ၀ခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္း ၾကရပါအံုးမည္။
ေမာင္ေအာင္ခ်ိမ့္က က်ေနာ္တို႔ကို နာမည္ေက်ာ္အေဆာက္အဦးတခုျဖစ္သည့္ ေနာ္တာဒိမ္း Notre Dame ဘုရားရွစ္ခိုးေက်ာင္းကို လိုက္ပို႔ပါသည္။ ဥေရာပ၏ ေႏြရာသီျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ စိန္းျမစ္ကမ္းေဘးတြင္ ရွိသည့္ ေရွးေဟာင္းဘုရားေက်ာင္းသည္ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ လွပေနပါသည္။ ခရီးသြားမ်ား လာသည့္ ရာသီျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ပါရီရွိ ထင္ရွားသည့္ ေနရာတုိင္းမွာ လူေတြ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးေနၾကသျဖင့္ ဘုရားေက်ာင္း ထဲ၀င္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ တန္းမစီျဖစ္ေတာ့ပါ။ စိန္းျမစ္ကမ္းေဘးတေလွ်ာက္ ဓါတ္ပံုႏွင့္ ဗီဒီယိုမ်ား ႐ုိက္ၿပီး La Defense ဟု ေခၚေသာ ေခတ္မွီအေဆာက္အဦးမ်ားျဖင့္ စီးပြားေရးအခ်က္အခ်ာ ကုမၸဏီမ်ား ႐ံုးစိုက္ ရာ ေနရာသို႔ မက္ထ႐ိုျဖင့္ ေရာက္သြားၾကသည္။
ညေနေစာင္းမွာေတာ့ ပါရီတြင္ေနထိုင္သူ ကိုထင္ေက်ာ္ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုရန္ သူခ်ိန္းထားသည့္ မက္ထ႐ို (၈) ႏွင့္ (၁၃) ဆံုသည့္ ေနရာ Invalides ဘူတာသို႔ က်ေနာ္တို႔လာခဲ့ၾကပါသည္။ ကိုထင္ေက်ာ္ႏွင့္အတူ ဥေရာပ အေျခစိုက္ ျမန္မာ့အေရးလႈပ္ရွားသူ ဦးႏြယ္ေအာင္လည္း ျပင္သစ္သို႔ ေရာက္ေနပါသည္။ ကိုထင္ေက်ာ္က က်ေနာ္တို႔ကို နပိုလီယံ၏ အုတ္ဂူထားရွိရာ နပိုလီယံတက္ခဲ့သည့္ စစ္ေက်ာင္းကို ျပသပါသည္။
စစ္ေက်ာင္းမွ အထြက္ ျပင္သစ္ႏွင့္ ႐ုရွခ်စ္ၾကည္ေရးတံတား Pont Alexandre III ဖက္သို႔ လမ္းေလွ်ာက္ လာၾကပါသည္။ ထိုမွ ကိုထင္ေက်ာ္၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ တခုခု စားၾကေသာက္ၾကရန္ Latin Quarter သို႔ ခ်ီတက္ ခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုေနရာသည္ Sorbonne University မွ ေက်ာင္းသားမ်ား က်က္စားရာေနရာဟု သိရၿပီး ေစ်းသက္သာေသာ စားေသာက္ဆိုင္မ်ားေၾကာင့္ တိုးရစ္မ်ားလည္း လာေရာက္ၾကၿပီး အလြန္စည္ကားေသာ ရပ္ကြက္ေလးတခု ျဖစ္၍ေနပါသည္။ တ႐ုတ္စားေသာက္ဆိုင္တခုမွာ က်ေနာ္တို႔ထိုင္လို္က္ၾကၿပီး ထုိဆိုင္မွာပင္ ဦးႏြယ္ေအာင္၊ ကိုထင္ေက်ာ္ႏွင့္ က်ေနာ္တို႔ တဦးႏွင့္တဦးအျပန္အလွန္ ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ၊ ဖုန္းနံပါတ္ႏွင့္ အီးေမးလ္မ်ား လဲလွယ္ၾကသည္။ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး လက္ရွိအေနအထားမ်ားႏွင့္ ေရွ႕အလားအလာမ်ားကိုလည္း သုံးသပ္ေဆြးေႏြးၾကပါသည္။ အျပန္တြင္ အားလံုးအတူ မက္ထရိုစီးၾကၿပီး ဦးႏြယ္ေအာင္က အရင္ဆင္းသြားပါ သည္။ က်ေနာ္တို႔က ကိုထင္ေက်ာ္ႏွင့္အတူ မက္ထရို္ဂိတ္ဆံုးနားထိစီးကာ ဘတ္စ္ကားေျပာင္းစီးၿပီး ကိုထင္ေက်ာ္ေနသည့္ ရပ္ကြက္မွ Tram ဂိတ္ဆံုးတြင္ က်ေနာ္တို႔ ဘတ္စ္ကားေပၚမွ ဆင္းၾကပါသည္။ ထိုရပ္ကြက္ရွိ Tram ဂိတ္ဆံုးမွတ္တုိင္တြင္ ပါရီ၏ မ်က္ရည္ဟု ေခၚရမည့္ လူမဲအမ်ားအျပားေနထုိင္သည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ က်ေနာ္ ပါရီတြင္ လွည့္လည္ ၾကည့္႐ႈစဥ္အတြင္း အထက္တန္းက်က် အလုပ္မ်ားျဖင့္ အဆင္ေျပ ေနေသာ ျပင္သစ္မ်ားကို ေတြ႔ရသလို ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္မ်ားတြင္ ေနထုိင္လွ်က္ ရထားလက္မွတ္ခ မေပးႏိုင္ သျဖင့္ ဘူတာအ၀င္ဂိတ္ကို ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားေနသူ လူမဲမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ လူတန္းစား မညီမွ်မႈ၊ အလုပ္လက္မဲ့ ျပႆနာမ်ားေၾကာင့္လည္း ျပင္သစ္တြင္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္က အဓိက႐ုဏ္းမ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။
ပါရီၿမိဳ႕သည္ ဒုတိယကမၻာစစ္က လူဦးေရ သံုးသန္းသာရွိေသာ္လည္း ယခုအခါ လူဦးေရ ၁၁ သန္းထိရွိကာ ဥေရာပ၏ လူဦးေရအမ်ားဆံုးေသာ မက္ထ႐ိုပိုလီတန္ၿမိဳ႕ႀကီးျဖစ္ေနပါၿပီ။ ပါရီ၏ လူဦးေရ ႏွင့္ ကမၻာ့အလွဆံုး ၿမိဳ႔ေတာ္ကို လာေရာက္ၾကည့္႐ႈသည့္ ခရီးသြားဦးေရပါ ေပါင္းလုိက္ေတာ့ က်ေနာ္ေရာက္သြားသည့္ ပါရီသည္ လူပင္လယ္ႀကီး ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။ ကိုထင္ေက်ာ္တို႔ႏွင့္ လမ္းခဲြၿပီး ေနာက္တေန႔ကား က်ေနာ္တို႔ ျပန္မည့္ေန႔ ျဖစ္သည္။ တည္းခုိသည့္အိမ္မွ အ၀တ္အစားအိတ္မ်ားပါယူလာခဲ့ၿပီး တ႐ုတ္တန္းရွိ ဦးဇင္းဦးကုမာရ ေက်ာင္းသို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ တ႐ုတ္တန္းမွ အာရွကုန္တိုက္ႀကီးမ်ားတြင္ အိမ္ရွင္မမွာလုိက္သည့္ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ အျခား ေကာင္းႏုိးရာရာ စားေသာက္ကုန္မ်ား ၀ယ္ၾကသည္။ ဒိန္းမတ္ထက္စာလွ်င္ ပါရီမွာ အာရွပစၥည္းေတြက အလွ်ံ ပယ္ျဖစ္ေနသည္။ ပစၥည္းေတြ၀ယ္ၿပီးေနာက္ ေန႔လည္စာကို ဦးဇင္းေက်ာင္းတြင္စားကာ ကားဂိတ္သို႔ ထြက္လာ ခဲ့ၾကသည္။ ကားဂိတ္အနီး က်ေနာ္တို႔ တည္းခိုသည့္အိမ္ရွင္ ဦးလွေအာင္ အလုပ္လုပ္သည့္ အင္တာနက္ဆုိင္ တြင္ က်ေနာ္တို႔ အိတ္ေတြ အပ္ကာ အနီးအနား ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကသည္။ ဦးလွေအာင္၏ အင္တာနက္ဆိုင္ က ပါရီ၏ အဓိက ဘူတာႀကီးႏွစ္ခုျဖစ္သည့္ Gare de Nord ႏွင့္ Gare de I’est ၾကားတြင္ ရွိသည္မို႔ အလြန္အခ်က္ အခ်ာ က်သည့္ေနရာပင္။ ဦးလွေအာင္က က်ေနာ္ႏွင့္ ဦးေထြးေသာင္းကို လဖက္ရည္ေကာင္းေကာင္း တုိက္မယ္ ဟု ဆိုကာ သူ႔ဆုိင္အနီးက သီရိလကၤာရပ္ကြက္အတြင္းရွိ သူေသာက္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကို ေခၚသြားပါသည္။ ထိုရပ္ကြက္ႀကီးတခုလံုးသည္ သီရိလကၤာႏုိင္ငံအႏြယ္ဖြားမ်ား ေနထုိင္ၾကသည့္ ရပ္ကြက္ျဖစ္ သည့္အေလ်ာက္ လမ္းေဘး ၀ဲယာ ဆုိင္ခန္းမ်ားကိုေငးေမာရင္း အိႏၵိယတုိက္ဖက္ျပန္ေရာက္ေနသလား အမွတ္ မွားရပါသည္။ ထိုေန႔ညေနက ညရွစ္နာရီထြက္မည့္ကားကို က်ေနာ္က ညကိုးနာရီမွထြက္မည္အထင္ျဖင့္ အေရာက္ ေနာက္က်သြားသျဖင့္ ဘတ္စ္ကားက က်ေနာ့္ကို ျပန္ေစာင့္ေနခဲ့ရသည့္ အျဖစ္အပ်က္မွ လဲႊ၍ က်ေနာ္တို႔ အျပန္ခရီးသည္ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ခဲ့ပါသည္။ ။
(ဤပို႔စ္ျဖင့္ ပါရီၿမိဳ႕တြင္ ေနထုိင္သူမ်ားျဖစ္သည့္ ဦးဇင္းဦးကုမာရ၊ မခင္ႏွင္းယု၊ ေမာင္ေအာင္ခ်ိမ့္၊ ဦးလွေအာင္၊ ကိုမ်ိဳး၊ ဘိုဘို ႏွင့္ အျခား ေက်းဇူးတင္ ထုိ္က္သူအားလံုးအား အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ အပ္ပါသည္)
ပါရီရွိ Gare de I’est ဘူတာေဘးမွာ ဘတ္စ္ကားဆိုက္ေတာ့ လာႀကိဳသူ ေမာင္ေအာင္ခ်ိမ့္က အသင့္ေရာက္ေန ပါသည္။ သို႔ႏွင့္ အထုတ္အပိုးမ်ားကို လမ္းတေနရာတြင္ ေခတၱအပ္ႏွံထားကာ ဦးဇင္းဦးကုမာရ ၏ ေက်ာင္းသခၤန္းသို႔ ခ်ီတက္ၾကပါသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ ခရီးသြားေဖာ္ မိတ္ေဆြ ဦးေထြးေသာင္းတို႔၏ ပါရီခရီးစဥ္ကို အိမ္ရွင္အျဖစ္စပြန္ဆာေပးသူမွာ ဦးဇင္းဦးကုမာရ ပင္ျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သည့္အခ်ိန္ ဦးဇင္းေက်ာင္း တြင္ အာဂႏၱဳဆရာေတာ္ နွစ္ပါးအလည္ေရာက္သည္ႏွင့္ တုိက္ဆိုင္ေနသျဖင့္ ပါရီရွိ ေက်ာင္းဆရာ ဦးလွေအာင္ ထံတြင္ တည္းခိုရန္ ဦးဇင္းက စီစဥ္ေပးထားပါသည္။ ဦးလွေအာင္သည္ ျမန္မာမြတ္ဆလင္တဦးျဖစ္ၿပီး ျပင္သစ္ သို႔ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္တြင္ ေရာက္ရွိသည္ဟု ဆုိပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သည့္ေန႔မွာပင္ ပါရီရွိ ေျမေအာက္ရထား၊ ဘတ္စ္ကားႏွင့္ ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္မ်ားအထိ ေျပးဆဲြသည့္ RER ရထားမ်ား စီးနင္းရန္အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ေနထုိင္မည့္ ငါးရက္စာ လက္မွတ္တေစာင္ကို ယူရိုေငြ ၂၇.၅၀ ျဖင့္ ၀ယ္ယူရပါသည္။ ထုိလက္မွတ္တေစာင္သာ ၀ယ္ရၿပီး သြားေရးလာေရးအတြက္ ပါရီၿမိဳ႕တြင္ ဇံုသံုးဇံုအတြက္ ေနာက္ထပ္လက္မွတ္ထပ္၀ယ္ရျခင္း မရွိေတာ့ပါ။
ပါရီေရာက္ၿပီး ေနာက္တေန႔ က်ေနာ္တို႔ အလည္ေရာက္သြားသည့္ေနရာမွာ မြန္မာ့ Montmartre ရပ္ကြက္မွ Basilique ေရွးေဟာင္းဘုရားေက်ာင္း ျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ကို လိုက္ပို႔ေပးသူမွာ ပါရီၿမိဳ႕သူ မခင္ႏွင္းယု ျဖစ္ပါသည္။ ေတာင္ကုန္းေလးတခုေပၚတြင္ရွိေသာ ေရွးေဟာင္းဘုရား ေက်ာင္းတြင္းအ၀င္တံခါး၀တြင္ ဘုရားေက်ာင္းအတြင္း တိတ္ဆိတ္စြာေနရန္ႏွင့္ ဓါတ္ပံုႏွင့္ ဗီဒီယိုမ်ား ရိုက္ခြင့္ မျပဳဟု သတိေပးစာ ကပ္ထားသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ ဘုရားေက်ာင္းမွာ ေရွးေဟာင္းဗိသုကာ လက္ရာျဖင့္ အလြန္ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားလွပါသည္။ က်ေနာ္တို႔လည္း အျခား ႏုိင္ငံတကာမွ ခရီးသြားမ်ားနည္းတူ ဘုရား ေက်ာင္းေတာင္ကုန္းေပၚမွေန၍ ကမၻာ့အလွဆံုးၿမိဳ႕ေတာ္ ပါရီကို ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကပါသည္။
ထိုေန႔က ဒုတိယ ေရာက္သြားသည့္ေနရာမွာ ကမၻာေက်ာ္ လုဖ္ျပတုိက္ Musee Du Louvre ျဖစ္ပါသည္။ ျပတုိက္ပိတ္သည့္ရက္ အဂၤါေန႔ ျဖစ္ေနသျဖင့္ ျပတုိက္သို႔၀င္ရန္ တန္းစီေနသူမ်ား မရွိဘဲ အ၀င္၀ေရွ႕ ဓါတ္ပံု လာရုိက္သူမ်ားေလာက္သာ ရွိပါသည္။ လုဖ္ျပတုိက္တြင္ မိုနာလီဇာ ပန္းခ်ီကားအပါအ၀င္ အႏုပညာ ပစၥည္း ေလးေထာင္ေက်ာ္ရွိသည္ဟု သိရၿပီး အခ်ိန္ယူကာ ေလ့လာရမည့္ ေနရာတခုဟုသာ မွတ္သားခဲ့ပါသည္။ လုဖ္ ျပတုိက္မွ နပိုလီယံ၏ ေအာင္ျမင္ျခင္း မုခ္ဦးဆီသို႔သြားရာလမ္းတေလွ်ာက္တြင္ ပန္းၿခံမ်ား၊ ႐ုပ္ထုမ်ားကို ေတြ႔ရၿပီး ဇူလုိင္လ ၁၄ ရက္ေန႔တြင္ က်ေရာက္မည့္ ျပင္သစ္အမ်ိဳးသားေန႔ အခမ္းအနားက်င္းပရန္ ျပင္ဆင္ေန သည္ကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရသည္။
ထိုေန႔ညက အိမ္ျပန္အေရာက္ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တာ မ်ား၍ အလြန္ေညာင္းညာေနၿပီး ေရခ်ဳိးထမင္းစားၿပီးသည္ ႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့သည္။
ေနာက္တေန႔ အိပ္ရာႏိုးေတာ့ ပါရီၿမိဳ႕ ႀကီးကို ထပ္မံၾကည့္႐ႈရန္ တက္ႂကြေနသည္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခံစားရ ပါသည္။ ပါရီၿမိဳ႕ ႀကီးက ၾကည့္႐ႈစရာ မ်ားသည္ေလ။ “အကိုတို႔ ဒီမွာေနတံုး ရသမွ်အားခဲၿပီး ၾကည့္သြားၾကပါ၊ ေနာက္တခါ လာဖို႔က လြယ္တာမဟုတ္ဘူး” ဟု ကိုလွေအာင္အိမ္မွ ကိုမ်ိဳးကလည္း အားေပးစကား ေျပာပါသည္။
ဒီေန႔ေတာ့ ဦးဇင္းဦးကုမာရေက်ာင္းတြင္ ဦးေထြးေသာင္းက သံဃာသံုးပါးအား ဆြမ္းလုပ္ေႂကြးပါသည္။ ဆြမ္းကပ္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔လည္း ထမင္းစားကာ က်န္ရွိေနသည့္ အခ်ိန္မွာ လွည့္လည္ၾကည့္႐ႈသည့္ လုပ္ငန္း စတင္ဖို႔ ထြက္ခြာလာခဲ့ပါသည္။ ဒီေန႔ေတာ့ အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္ကို တက္ၾကမွာ ျဖစ္သည္။ ဦးဇင္း ဦးကုမာရ ထံမွ ရယူခဲ့သည့္ အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္ဆီသြားရမည့္ လမ္းညႊန္အတိုင္း မက္ထရိုႏွစ္ဆင့္ေျပာင္းစီးကာ အီဖယ္တာ၀ါ ေအာက္ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ “အားပါးပါး၊ လာလိုက္ၾကသည့္လူေတြ” ကမၻာအရပ္ရပ္က ခရီးသည္ေတြ ေမွ်ာ္စင္ေအာက္မွာ တန္းစီေနၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ၀င္တန္းစီၿပီး ဘာမွမၾကာ က်ေနာ္တို႔ေနာက္မွာ ထပ္တန္းစီသည္ေတြနွင့္ လူတန္းႀကီးကား ရွည္လ်ားလွသည္။ ေမွ်ာ္စင္၏ ေအာက္ေျခတိုင္ေလးခု အနက္ႏွစ္ခုမွာ ဓါတ္ေလွခါးမ်ားျဖင့္ လူအတင္အခ် လုပ္ေပးေနပါသည္။ ေမွ်ာ္စင္အေပၚဆံုးသို႔ တက္သည့္အတြက္ ယူရိုေငြ ၁၂.၀၀ ေပးရသည္။ ေမွ်ာ္စင္ေပၚတက္သည့္ ႏႈန္းထားမ်ားမွာ ပထမအထပ္၊ ဒုတိယထပ္ ႏွင့္ အေပၚဆံုးထပ္ ဟူ၍ ခဲြျခားထားသည္။ ဓါတ္ေလွခါးမွာ တန္းမစီလိုသူမ်ား ပထမထပ္ႏွင့္ ဒုတိယထပ္အထိ ေျခသလံုးအားကိုး ထက္ႏုိင္ပါသည္။ ထိုသို႔ တက္သူမ်ားအတြက္ ႏႈန္းထားတမိ်ဳးယူသည္။
အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္ကို ၁၈၈၉ ခုႏွစ္ ကမၻာ့ကုန္စည္ျပပဲြႏွင့္ ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရးႏွစ္တရာျပည့္အထိမ္းအမွတ္ အတြက္ ေဆာက္လုပ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေမွ်ာ္စင္ႀကီးမွာ သံေခ်ာင္းမ်ားထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ႏွင့္ အ႐ုပ္ဆိုးလွ ပါသည္၊ ၿမိဳ႕အတြက္လည္း က်က္သေရမရွိပါ စသည့္ ကန္႔ကြက္မႈမ်ားကို ႀကံဳခဲ့ရၿပီး ဖ်က္ခ်လုလုနီးနီး ႀကံဳခဲ့ရ ေသာ္လည္း ယခုေတာ့ တႏွစ္လွ်င္ ကမၻာအရပ္ရပ္မွ ေမွ်ာ္စင္သို႔ လာတက္သူ တႏွစ္လွ်င္ ၅.၈ သန္းရွိပါသည္။
ေမွ်ာ္စင္ေပၚမွာ ကုလသမဂၢ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာတပ္ဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ ဆံုၾကရာတြင္ မေလးရွားမွ စစ္သားမ်ားလည္း ပါလာသျဖင့္ က်ေနာ္တို႔က မေလးစကားျဖင့္ သူတုိ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ပါသည္။ မေလးစစ္သားမ်ား အျပင္ အင္ဒိုနီးရွား၊ အာဂ်င္တီးနားႏွင့္ ႏုိင္ဂ်ီးရီးယား စေသာ ႏုိင္ငံမ်ားမွ စစ္သားမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရပါသည္။ ထိုႏုိင္ငံတကာ တပ္ဖဲြ႔မွ စစ္သားမ်ားကို ျမန္မာျပည္ရွိ ရဟန္းရွင္လူကို ညွဥ္းပန္းသတ္ျဖတ္ေနေသာ ျမန္မာစစ္တပ္အားေခ်မႈန္းရန္ ရင္ဆုိုင္တုိက္ပဲြ ၀င္ခုိင္းရရင္ျဖင့္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲဟုလည္း ေတြးမိ လုိက္ပါေသးသည္။ ေမွ်ာ္စင္ေပၚမွ အဆင္း ေရဆာသျဖင့္ နားနားေနေနႏွင့္ အေပါ့အပါးသြားရန္ လမ္းေဘး ေကာ္ဖီဆုိင္ ၀င္ထုိင္ကာ ကိုကာကိုလာ မွာေသာက္ၾကသည္။ ေဘလ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုလာကိုလာ ႏွစ္ပုလင္း အတြက္ ယူ႐ိုေငြ ၁၀.၀၀ က်သည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ဒါေတာင္ စားပဲြထိုးက ဘာစားမလဲ ေမးေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း ဘာမွ မစားဘူးပဲ ေျဖလိုက္ရပါသည္။ အင္း တခုခုမ်ား စားလိုက္မိရင္ေတာ့ …
ေနာက္တေန႔ လည္ပတ္ရာတြင္ က်ေနာ္တို႔အား လမ္းၫႊန္အျဖစ္ လိုက္လံပို႔ေဆာင္မည့္သူကား ေမာင္ေအာင္ခ်ိမ့္ ျဖစ္သည္။ သူသည္ မၾကာေသးခင္က ျပင္သစ္အစိုးရမွ ထုတ္ေပးသည့္ ေနထိုင္ခြင့္ လက္မွတ္ရထားၿပီးျဖစ္သည္။ ေမာင္ေအာင္ခ်ိမ့္ႏွင့္ အျခားျမန္မာလူငယ္ႏွစ္ဦးကား ပဲြစားျဖင့္ အေမရိကားသြား ရန္ထြက္လာၿပီး ခ်ားလ္စ္ဒီေဂါ ေလဆိပ္အေရာက္ ခရီးစဥ္အေျပာင္းတြင္ အေမရိကသို႔ ပါမသြားပဲ ေသာင္တင္က်န္ရစ္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ပတ္စ္ပို႔ စာအုပ္ႏွင့္ ေလယာဥ္လက္မွတ္မ်ား ပဲြစားဆိုသူႏွင့္ ပါသြားၿပီး ေလယာဥ္ကြင္းမွာပင္ ေလဆိပ္အာဏာပိုင္မ်ားက စကားျပန္ ေခၚကာ သူတို႔ကို စစ္ေဆးေမးျမန္းပါသည္။ “မင္းတို႔ အေမရိကား ဘာသြားလုပ္မွာလဲ” ဆိုသည့္ ေမးခြန္းကို “က်ေနာ္တို႔ ခိုလံႈခြင့္ သြားေလွ်ာက္မလို႔ပါ” ဟု ေျဖေတာ့ “ဟာ… ဒါဆို ခိုလံႈခြင့္က ဒီမွာေလွ်ာက္လည္း ရတာပဲ” ဟုဆိုကာ သူတို႔ကို ေလဆိပ္မွ ထြက္ခြင့္ေပးလုိက္သျဖင့္ ပါရီကို ေျခခ်ခြင့္ ရခဲ့သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ အခုေတာ့ ပါရီမွာ ေနထုိင္ခြင့္ရထားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေရွ႕ဘ၀ခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္း ၾကရပါအံုးမည္။
ေမာင္ေအာင္ခ်ိမ့္က က်ေနာ္တို႔ကို နာမည္ေက်ာ္အေဆာက္အဦးတခုျဖစ္သည့္ ေနာ္တာဒိမ္း Notre Dame ဘုရားရွစ္ခိုးေက်ာင္းကို လိုက္ပို႔ပါသည္။ ဥေရာပ၏ ေႏြရာသီျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ စိန္းျမစ္ကမ္းေဘးတြင္ ရွိသည့္ ေရွးေဟာင္းဘုရားေက်ာင္းသည္ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ လွပေနပါသည္။ ခရီးသြားမ်ား လာသည့္ ရာသီျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ပါရီရွိ ထင္ရွားသည့္ ေနရာတုိင္းမွာ လူေတြ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးေနၾကသျဖင့္ ဘုရားေက်ာင္း ထဲ၀င္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ တန္းမစီျဖစ္ေတာ့ပါ။ စိန္းျမစ္ကမ္းေဘးတေလွ်ာက္ ဓါတ္ပံုႏွင့္ ဗီဒီယိုမ်ား ႐ုိက္ၿပီး La Defense ဟု ေခၚေသာ ေခတ္မွီအေဆာက္အဦးမ်ားျဖင့္ စီးပြားေရးအခ်က္အခ်ာ ကုမၸဏီမ်ား ႐ံုးစိုက္ ရာ ေနရာသို႔ မက္ထ႐ိုျဖင့္ ေရာက္သြားၾကသည္။
ညေနေစာင္းမွာေတာ့ ပါရီတြင္ေနထိုင္သူ ကိုထင္ေက်ာ္ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုရန္ သူခ်ိန္းထားသည့္ မက္ထ႐ို (၈) ႏွင့္ (၁၃) ဆံုသည့္ ေနရာ Invalides ဘူတာသို႔ က်ေနာ္တို႔လာခဲ့ၾကပါသည္။ ကိုထင္ေက်ာ္ႏွင့္အတူ ဥေရာပ အေျခစိုက္ ျမန္မာ့အေရးလႈပ္ရွားသူ ဦးႏြယ္ေအာင္လည္း ျပင္သစ္သို႔ ေရာက္ေနပါသည္။ ကိုထင္ေက်ာ္က က်ေနာ္တို႔ကို နပိုလီယံ၏ အုတ္ဂူထားရွိရာ နပိုလီယံတက္ခဲ့သည့္ စစ္ေက်ာင္းကို ျပသပါသည္။
စစ္ေက်ာင္းမွ အထြက္ ျပင္သစ္ႏွင့္ ႐ုရွခ်စ္ၾကည္ေရးတံတား Pont Alexandre III ဖက္သို႔ လမ္းေလွ်ာက္ လာၾကပါသည္။ ထိုမွ ကိုထင္ေက်ာ္၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ တခုခု စားၾကေသာက္ၾကရန္ Latin Quarter သို႔ ခ်ီတက္ ခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုေနရာသည္ Sorbonne University မွ ေက်ာင္းသားမ်ား က်က္စားရာေနရာဟု သိရၿပီး ေစ်းသက္သာေသာ စားေသာက္ဆိုင္မ်ားေၾကာင့္ တိုးရစ္မ်ားလည္း လာေရာက္ၾကၿပီး အလြန္စည္ကားေသာ ရပ္ကြက္ေလးတခု ျဖစ္၍ေနပါသည္။ တ႐ုတ္စားေသာက္ဆိုင္တခုမွာ က်ေနာ္တို႔ထိုင္လို္က္ၾကၿပီး ထုိဆိုင္မွာပင္ ဦးႏြယ္ေအာင္၊ ကိုထင္ေက်ာ္ႏွင့္ က်ေနာ္တို႔ တဦးႏွင့္တဦးအျပန္အလွန္ ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ၊ ဖုန္းနံပါတ္ႏွင့္ အီးေမးလ္မ်ား လဲလွယ္ၾကသည္။ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး လက္ရွိအေနအထားမ်ားႏွင့္ ေရွ႕အလားအလာမ်ားကိုလည္း သုံးသပ္ေဆြးေႏြးၾကပါသည္။ အျပန္တြင္ အားလံုးအတူ မက္ထရိုစီးၾကၿပီး ဦးႏြယ္ေအာင္က အရင္ဆင္းသြားပါ သည္။ က်ေနာ္တို႔က ကိုထင္ေက်ာ္ႏွင့္အတူ မက္ထရို္ဂိတ္ဆံုးနားထိစီးကာ ဘတ္စ္ကားေျပာင္းစီးၿပီး ကိုထင္ေက်ာ္ေနသည့္ ရပ္ကြက္မွ Tram ဂိတ္ဆံုးတြင္ က်ေနာ္တို႔ ဘတ္စ္ကားေပၚမွ ဆင္းၾကပါသည္။ ထိုရပ္ကြက္ရွိ Tram ဂိတ္ဆံုးမွတ္တုိင္တြင္ ပါရီ၏ မ်က္ရည္ဟု ေခၚရမည့္ လူမဲအမ်ားအျပားေနထုိင္သည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ က်ေနာ္ ပါရီတြင္ လွည့္လည္ ၾကည့္႐ႈစဥ္အတြင္း အထက္တန္းက်က် အလုပ္မ်ားျဖင့္ အဆင္ေျပ ေနေသာ ျပင္သစ္မ်ားကို ေတြ႔ရသလို ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္မ်ားတြင္ ေနထုိင္လွ်က္ ရထားလက္မွတ္ခ မေပးႏိုင္ သျဖင့္ ဘူတာအ၀င္ဂိတ္ကို ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားေနသူ လူမဲမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ လူတန္းစား မညီမွ်မႈ၊ အလုပ္လက္မဲ့ ျပႆနာမ်ားေၾကာင့္လည္း ျပင္သစ္တြင္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္က အဓိက႐ုဏ္းမ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။
ပါရီၿမိဳ႕သည္ ဒုတိယကမၻာစစ္က လူဦးေရ သံုးသန္းသာရွိေသာ္လည္း ယခုအခါ လူဦးေရ ၁၁ သန္းထိရွိကာ ဥေရာပ၏ လူဦးေရအမ်ားဆံုးေသာ မက္ထ႐ိုပိုလီတန္ၿမိဳ႕ႀကီးျဖစ္ေနပါၿပီ။ ပါရီ၏ လူဦးေရ ႏွင့္ ကမၻာ့အလွဆံုး ၿမိဳ႔ေတာ္ကို လာေရာက္ၾကည့္႐ႈသည့္ ခရီးသြားဦးေရပါ ေပါင္းလုိက္ေတာ့ က်ေနာ္ေရာက္သြားသည့္ ပါရီသည္ လူပင္လယ္ႀကီး ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။ ကိုထင္ေက်ာ္တို႔ႏွင့္ လမ္းခဲြၿပီး ေနာက္တေန႔ကား က်ေနာ္တို႔ ျပန္မည့္ေန႔ ျဖစ္သည္။ တည္းခုိသည့္အိမ္မွ အ၀တ္အစားအိတ္မ်ားပါယူလာခဲ့ၿပီး တ႐ုတ္တန္းရွိ ဦးဇင္းဦးကုမာရ ေက်ာင္းသို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ တ႐ုတ္တန္းမွ အာရွကုန္တိုက္ႀကီးမ်ားတြင္ အိမ္ရွင္မမွာလုိက္သည့္ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ အျခား ေကာင္းႏုိးရာရာ စားေသာက္ကုန္မ်ား ၀ယ္ၾကသည္။ ဒိန္းမတ္ထက္စာလွ်င္ ပါရီမွာ အာရွပစၥည္းေတြက အလွ်ံ ပယ္ျဖစ္ေနသည္။ ပစၥည္းေတြ၀ယ္ၿပီးေနာက္ ေန႔လည္စာကို ဦးဇင္းေက်ာင္းတြင္စားကာ ကားဂိတ္သို႔ ထြက္လာ ခဲ့ၾကသည္။ ကားဂိတ္အနီး က်ေနာ္တို႔ တည္းခိုသည့္အိမ္ရွင္ ဦးလွေအာင္ အလုပ္လုပ္သည့္ အင္တာနက္ဆုိင္ တြင္ က်ေနာ္တို႔ အိတ္ေတြ အပ္ကာ အနီးအနား ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကသည္။ ဦးလွေအာင္၏ အင္တာနက္ဆိုင္ က ပါရီ၏ အဓိက ဘူတာႀကီးႏွစ္ခုျဖစ္သည့္ Gare de Nord ႏွင့္ Gare de I’est ၾကားတြင္ ရွိသည္မို႔ အလြန္အခ်က္ အခ်ာ က်သည့္ေနရာပင္။ ဦးလွေအာင္က က်ေနာ္ႏွင့္ ဦးေထြးေသာင္းကို လဖက္ရည္ေကာင္းေကာင္း တုိက္မယ္ ဟု ဆိုကာ သူ႔ဆုိင္အနီးက သီရိလကၤာရပ္ကြက္အတြင္းရွိ သူေသာက္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကို ေခၚသြားပါသည္။ ထိုရပ္ကြက္ႀကီးတခုလံုးသည္ သီရိလကၤာႏုိင္ငံအႏြယ္ဖြားမ်ား ေနထုိင္ၾကသည့္ ရပ္ကြက္ျဖစ္ သည့္အေလ်ာက္ လမ္းေဘး ၀ဲယာ ဆုိင္ခန္းမ်ားကိုေငးေမာရင္း အိႏၵိယတုိက္ဖက္ျပန္ေရာက္ေနသလား အမွတ္ မွားရပါသည္။ ထိုေန႔ညေနက ညရွစ္နာရီထြက္မည့္ကားကို က်ေနာ္က ညကိုးနာရီမွထြက္မည္အထင္ျဖင့္ အေရာက္ ေနာက္က်သြားသျဖင့္ ဘတ္စ္ကားက က်ေနာ့္ကို ျပန္ေစာင့္ေနခဲ့ရသည့္ အျဖစ္အပ်က္မွ လဲႊ၍ က်ေနာ္တို႔ အျပန္ခရီးသည္ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ခဲ့ပါသည္။ ။
(ဤပို႔စ္ျဖင့္ ပါရီၿမိဳ႕တြင္ ေနထုိင္သူမ်ားျဖစ္သည့္ ဦးဇင္းဦးကုမာရ၊ မခင္ႏွင္းယု၊ ေမာင္ေအာင္ခ်ိမ့္၊ ဦးလွေအာင္၊ ကိုမ်ိဳး၊ ဘိုဘို ႏွင့္ အျခား ေက်းဇူးတင္ ထုိ္က္သူအားလံုးအား အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ အပ္ပါသည္)
 |
| Paris |
Sunday, July 6, 2008
(၆) သည္းဖိုတုန္လႈပ္ ဆြတ္ပ်ံ႕ ၾကည္ႏူး ရသမ်ိဳးစံု (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)
ဂ်ပန္စစ္အစိုးရသည္ (၃)ႏွစ္ (၂)လႏွင့္ (၁၀)ရက္တုိင္တိုင္ ျမန္မာႏုိင္ငံကို အုပ္စိုးခဲ့ေလသည္။ ထိုေခတ္က ႏုိင္ငံေရးလုပ္ငန္းမွန္သမွ်တို႔ကို လွ်ိဳ႕၀ွက္လုပ္ေဆာင္ၾကရသျဖင့္ စာနယ္ဇင္းတို႔၏က႑ ၿငိမ္သက္ေနၾကေလ သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးစလင္း ကြပ္ကဲသည့္ အဂၤလိပ္စစ္တပ္မ်ား ျပန္၀င္လာၾကၿပီး ဂ်ပန္စစ္တပ္မ်ား ထြက္ေျပးၾက ရေသာအခါတြင္မွ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား အသက္၀င္လာျပန္ရာတြင္ “လြတ္လပ္ေရးကလဲြလို႔ ဘာကိုမွ လက္မခံဘူးေဟ့” ဟု တိက်ျပတ္သားေသာ ေတာင္းဆိုခ်က္ႀကီး ေပၚထြန္းလာခဲ့ေတာ့သည္။ ယခင္က ႏုိင္ငံေရး အရ အေရးေတာ္ပံုမ်ားတြင္ ေခါင္းႀကီးမ်ား၊ အာေဘာ္မ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ စာအုပ္မ်ား၊ စာတမ္းမ်ားႏွင့္ အဂၤလိပ္ အစိုးရကို တုိက္ခဲ့ၾကေသာ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာမ်ားတို႔သည္ ႏုိင္ငံေရးစင္ျမင့္ေပၚတက္လာ ခဲ့ၾကသည္။ သူရိယသတင္းစာကို စတင္ဦးစီးခဲ့သူ ဦးဘေဖ၊ ဒီးဒုတ္ဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာ ဦးဘခ်ိဳ၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ အယ္ဒီတာ ဦးခ်စ္ေမာင္၊ စာေရးဆရာ သခင္ႏု၊ တက္ဘုန္းႀကီးသိန္းေဖ စေသာ စာေပ၀န္ထမ္းမ်ားသည္ ဖဆပလ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ႀကီး၏ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္လာၾကေတာ့သည္။
ကာလေဒသ အေျခအေနအရ ျမန္မာသတင္းစာမ်ား၏ ၾသဇာသည္ ပိုမိုႀကီးထြားလာေလသည္။ သတင္းစာအသစ္မ်ားလည္း ေပၚထြန္းလာၾကသည္။ လြတ္လပ္ေရးရရွိေသာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ (၄)ရက္ ေန႔က ျမန္မာျပည္တြင္ သတင္းစာေပါင္း (၃၉) ေစာင္ ရွိၾကသည္။ အမ်ားစုက ေစာင္ေရမ်ားျပားေသာ ျမန္မာ ဘာသာသတင္းစာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ (၇) ေစာင္က အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ ထုတ္ၿပီး တ႐ုတ္သတင္းစာ (၅) ေစာင္၊ ဂူဂ်ရတီ၊ အူရဒူ၊ တမယ္လ္၊ တယ္လဂူႏွင့္ ဟင္ဒီ စေသာ ကုလားသတင္းစာမ်ား ရွိၾကသည္။
တင္ေမာင္အဖို႔ ကံေကာင္းပါသည္။ ႏုိင္ငံေရးရာသီဥတု အျပင္းထန္ဆံုးျဖစ္ေသာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ သတင္းစာ ေလာကတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္္ တသက္တြင္ တႀကိမ္သာ ျဖစ္ပြားႏုိင္သည့္ သတင္းႀကီးမ်ားကို ေထာက္လွမ္းခြင့္၊ ေရးသားခြင့္၊ ေ၀ဖန္ခြင့္ ရရွိႀကံဳႀကိဳက္ခဲ့ရပါသည္။ ဗမာ့ေခတ္ သတင္းစာတိုက္တြင္ သတင္းေထာက္ေနရာ (၃) ဦး လစ္လပ္ေနသျဖင့္ ေၾကာ္ျငာေခၚယူသည္ကို ေလွ်ာက္ထားရာမွ ၁၉၄၇ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၂၇) ရက္ေန႔တြင္ အရံသတင္းေထာက္ခန္႔ထားျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္။
အဂၤလိ္ပ္ဘုရင္ခံ ဆာေဒၚမန္စမစ္က အရပ္သားမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို စတင္ေသာအခါတြင္ အတုိင္ပင္ခံ ေကာင္စီအဖြဲ႔ကို ခန္႔ထားဖဲြ႔စည္းေလသည္။ အေတြးအေခၚအယူအဆ မတူသူ ႏုိင္ငံေရးပါတီ၀င္မ်ားကို ေရြးခ်ယ္ ခန္႔ထားေလသျဖင့္ မေက်မလည္ ျဖစ္ခဲ့ရေလသည္။ ထို႔ျပင္ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ႀကီးကလည္း ရွိေနေသးျပန္သည္။ အဂၤလိပ္စစ္တပ္မွ အင္အားစုအခ်ိဳ႕တို႔က ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္မႈ ျပဳၾကေသာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေန ပိုမို တင္းမာခဲ့ရေလသည္။
တေန႔တြင္ တင္ေမာင္တုိ႔ ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာတြင္ သတင္းဦးႀကီးတခုကို ေဖာ္ျပႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ အဂၤလိပ္ စစ္တပ္က လက္နက္သိုေလွာင္ေရးစခန္းတခုမွ ဘရင္းဂန္းေသနတ္ (၂၀၀) ႏွင့္တကြ က်ည္ဆံအမ်ားပါ ေပ်ာက္ဆံုးေၾကာင္း ေၾကာက္မက္ဖြယ္သတင္းႀကီးကို တေစာင္တည္း ေဖာ္ျပႏုိင္ခဲ့သည္။ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ ဗိုလ္ႀကီးမ်ား၏ အကူအညီမပါဘဲ လက္နက္ႀကီးမ်ား ေပ်ာက္ဖို႔ရန္ မလြယ္ပါေပ။ ထိုလက္နက္မ်ား မည္သည့္ ႏိုင္ငံေရးအဖဲြ႔၏ လက္ထဲေရာက္သြားသနည္း ဟူေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို မည္သူမွ် မေျဖႏိုင္ပါေပ။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ ေရးအၿပီးတြင္ ကြန္ျမဴနစ္တို႔က လက္နက္ပုန္းမ်ား သို၀ွက္ထားၾကသည္။ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္မ်ားတြင္လည္း လက္နက္ပုန္းမ်ား ရွိေနၾကသည္။ ယခု အေကာင္းစားလက္နက္ႀကီးမ်ား ေပ်ာက္သြားျပန္ေလၿပီ။
ေပ်ာက္သြားေသာ လက္နက္မ်ားကို ရွာေဖြေနစဥ္တြင္ ဘုရင္ခံ၏ အတိုင္ပင္ခံအဖဲြ႔၀င္ ၀န္ႀကီးတဦးျဖစ္သူ ဂဠဳန္ ဦးေစာ ကို လုပ္ႀကံမႈ ျဖစ္ပြားေလသည္။ ဦးေစာသည္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းျဖစ္သည္။ သူရိယသတင္းစာ၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္လည္း မွန္၏။ ပါတီ႐ံုးမွ အိမ္သို႔အျပန္တြင္ အပစ္ခံရရာတြင္ ကံအားေလ်ာ္စြာ က်ည္ဆံက တိုက္႐ိုက္မထိဘဲ ကား၏ေရွ႕ မွန္ေဘာင္ကို ထိၿပီးမွန္ကဲြသျဖင့္ ဦးေစာ၏ မ်က္လံုးကို မွန္စတစ ထိမွန္ခဲ့သည္။
စစ္ေခတ္တေလွ်ာက္လံုး အာဖရိကတြင္ အခ်ဳပ္ခံေနခဲ့ေသာ ဦးေစာက ျမန္မာေဆး႐ံုကိုပင္ စိတ္မခ်ေသာ ေၾကာင့္ အိႏိၵယေဆး႐ံုသို႔ သြားကာ ကုသေလသည္။ ျပန္လာေသာအခါတြင္ ဗမာ့ေခတ္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ကို ေတြ႔ခြင့္ေပးသျဖင့္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ရန္ တင္ေမာင္လုိက္ပါသြားရေလသည္။ ဦးေစာက “ကြာ… ပတ္တီးႀကီးနဲ႔ ဓာတ္ပံု ေတာ့ မ႐ိုက္ပါနဲ႔ကြာ” ဟု ေျပာသျဖင့္ သူေျပာျပသမွ်ကိုသာ မွတ္ခဲ့ရပါ၏။
“က်ေနာ္ ဗုဒၶဘာသာေကာင္းတေယာက္ပါ ကိုအုန္းခင္ရယ္။ ရန္ျပဳသူကို ခြင့္လႊတ္ရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ယံုၾကည္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်က္စိက ကိုက္လာတဲ့အခါမွာ ဒီေကာင္ေတြကို ခြင့္မလႊတ္ႏုိင္ဘူး။ မခံႏုိင္ေအာင္ နာတဲ့အခါ မွာ သည္းမခံႏုိင္ဘူး”
ဒဏ္ရာက နာက်င္ေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာကို လက္ကိုင္ပ၀ါႏွင့္ အုပ္ၿပီး အက္ကဲြေသာ အသံႀကီးႏွင့္ ႀကံဳး၀ါးသည္ ကို တင္ေမာင္၏ နားတြင္းမွ မထြက္ေတာ့ပါ။ ေနာက္မ်ား မၾကာမီပင္ ဦးေစာက ေစလႊတ္လိုက္ေသာ လက္နက္ ကိုင္ တစုက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ ၀န္ႀကီးအဖဲြ႔ကို လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ခဲ့ၾကေတာ့သည္။
ထိုေန႔နံနက္က ေရနံအလုပ္သမားသမဂၢ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးေအာင္ဆန္းတုိ႔ ေတြ႔ဆံုရန္ ခ်ိန္းဆိုထားၾကသည္ကို သတင္းယူရန္ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ႐ံုးသို႔ တင္ေမာင္သြားခဲ့ရသည္။
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္၏ ႐ံုးခန္းသို႔ ေရာက္ေသာအခါတြင္ ၀န္ႀကီးအဖဲြ႔ အစည္းအေ၀းရွိသျဖင့္ ေတြ႔ဆံုပဲြကို ေရႊ႕လိုက္သည္ ဟု သိရေသာေၾကာင့္ တင္ေမာင္ျပန္ဆင္းလာခဲ့သည္။ အျခား႐ံုးတခုအေရာက္တြင္ ပစ္ခတ္မႈမ်ားအေၾကာင္းကို ၾကားရသျဖင့္ အလ်င္အျမန္ ျပန္တက္သြားေသာ အခါ၌ ဒဏ္ရာရရွိသူ ၀န္ႀကီးမ်ားကို မီးသတ္သူနာျပဳကားႏွင့္ သယ္ေနေလၿပီ။
မိတ္ေဆြ မီးသတ္၀န္ထမ္းတဦး၏ အကူႏွင့္ သူနာျပဳကားတစီးေပၚမွာ လိုက္သြားခဲ့သည္။ ထိုေခတ္က မီးသတ္ သူနာျပဳကားအခ်ဳိ႕တြင္ လူနာသယ္ေသာ ပုခက္စင္မ်ားမွာ အတားအဆီးမရွိပါ။ အသက္မေသေသးသူ ၀န္ႀကီး တဦး၏ ေျခေထာက္က တင္ေမာင္၏ ရင္ဘတ္ေပၚသို႔ မၾကာခဏ က်လာေသာေၾကာင့္ ျပန္တင္ၿပီး ထိန္းေပးရပါ ၏။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္သာ ရွိေသးသူ တင္ေမာင္အဖို႔ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားတို႔ကို ရင္ဆုိင္ရသည္ မွာ မလြယ္ပါေပ။ ရံဖန္ရံခါ အယ္ဒီတာ၏ ဆူပြက္ျပစ္တင္မႈကိုလည္း ခံရေသးသည္။
၁၉၄၈ ခု၊ ဇန္န၀ါရီလ (၄) ရက္ေန႔က လြတ္သဘင္တြင္ ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာက အထူးထုတ္ရန္ စီစဥ္သည္။ အဂၤလိပ္ဘုရင္ခ့ ျပည္ျပန္ရသည္ကို အဆင့္ဆင့္ ဓာတ္ပံုႏွင့္ ေဖာ္ျပရန္ စီစဥ္၏။ သေဘၤာႏွင့္ ထြက္သြားမည္ ျဖစ္ရာ ထိုအခ်ိန္က ေရတပ္ဗိုလ္မ်ားျဖစ္ၾကသူ ဗိုလ္ခင္ ႏွင့္ ဗိုလ္ခင္ေလးေမာင္တို႔က တာ၀န္ယူၾကသည္။ တင္ေမာင္ကိုမူ တာ၀န္တခုသာေပးသည္။ နံနက္ (၇) နာရီ အိမ္ေတာ္၀င္းမွာ ထြက္ေတာ္မူပံုကို ဓာတ္ပံုရိုက္ရန္ တာ၀န္ယူရသည္။
အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံ ထြက္ေတာ္မူ နန္းမွခြာခန္းကို ျမန္မာအမ်ားက စိတ္၀င္စားၾကလွေသာေၾကာင့္ အိမ္ေတာ္၀င္း တြင္ ပရိသတ္စည္ကားလွသည္။ တင္ေမာင္အဖို႔ အခ်ိန္ေစာေစာ ေရာက္ပါလ်က္ ဓာတ္ပံုကို အနီးကပ္ ရိုက္ရမည္ေလာ၊ အေ၀းမွ ျမင္ကြင္းက်ယ္ ရိုက္ရမည္ေလာ စဥ္းစားျပင္ဆင္ေနမိသျဖင့္ ဓာတ္ပံုမရလိုက္ပါ။ အယ္ဒီတာက ဆူလိုက္သည္မွာ ပြက္ေလာညံသြားေတာ့သည္။ ေနာက္တႀကိမ္ အဆူအပူခံရေသးသည္။
တေန႔တြင္ ဗမာ့ေခတ္သို႔ ေၾကာ္ျငာခႏွင့္အတူ ေၾကာ္ျငာတိုကေလးတခု ေရာက္လာသည္။ ဖူးစာရွင္အလိုရွိသည္ ဟု ေၾကာ္ျငာက ဆို၏။ အသက္ (၂၃) ႏွစ္၊ ရုပ္ရည္အသင့္အတင့္၊ ပစၥည္းအသင့္အတင့္ ရွိပါသည္။ မိဘ မရွိပါ။ သင့္ေလ်ာ္ေသာ ဖူးစာရွင္ အလုိရွိပါသည္။ ဗမာ့ေခတ္မွ တဆင့္ ဓာတ္ပံုႏွင့္ အေၾကာင္းစံု ဆက္သြယ္ပါ ဟူ၏။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ကာလ အဂၤလိပ္ကၽြန္ေခတ္တြင္ ေၾကာ္ျငာတိုမွာ မ်ားစြာ ထူးဆန္းေနသည္။ အျခားသတင္းစာတိုက္ မ်ားက ဗမာ့ေခတ္က တီထြင္သည္ဟု စြပ္စဲြေသး၏။
ေၾကာ္ျငာကို ယံုၾကည္သူတို႔ကမူ သူ႔ထက္ငါ ဦးေအာင္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ၾကေလသည္။ ဗမာ့ေခတ္ေငြစာရင္း ဌာနမွာ စာေရးတဦးကလည္း ေလွ်ာက္ေသးသည္။ တေယာက္ကမူ လံကြတ္တီကို၀တ္ထားကာ တကုိယ္လံုး ဆီသုတ္ၿပီး ႂကြက္သားမ်ားၫွစ္၍ ကိုုယ္ဟန္ျပဓာတ္ပံုႏွင့္ ေလွ်ာက္ေလသည္။
ရက္ေစ့ေသာအခါတြင္ ေၾကာ္ျငာရွင္က ဆက္သြယ္သည္။ သူက တယ္လီဖုန္းဆက္သည္။
“အယ္ဒီတာနဲ႔ ေျပာပါရေစရွင္”
“ဘာကိစၥပါလဲ၊ က်ေနာ္ အယ္ဒီတာပါ”
“က်မက ဖူးစာရွင္ရွာတဲ့ ေၾကာ္ျငာရွင္ပါ”
“ေအာ္ … ဟုတ္ၿပီ၊ ဟုတ္ၿပီ။ ေလွ်ာက္လႊာ (၃၁၂) ေစာင္ရပါတယ္။ အထုပ္လိုက္ရွိပါတယ္။ တုိက္ကို လာၿပီး ယူပါလား။ လာခဲ့ပါ။ လာခဲ့ပါ”
“ဘာရမလဲ အကိုႀကီးရယ္၊ တုိက္ကိုလာရင္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ယူမွာေပါ့”
“အဲေလ၊ ဒါျဖစ္လဲ လာပို႔ေပးမယ္၊ လိပ္စာကို ေျပာေလ”
“အကိုႀကီးတို႔ကို မယံုဘူး”
“ေဟာဗ်ာ၊ ဒါျဖင့္ ဘယ္လိုယူမလဲ”
“က်မက ဗဟိုေစ်းအလယ္ အထည္တန္းမွာ ညေန (၃)နာရီမွာ ေစာင့္ေနပါမယ္။ ပန္းေရာင္၀တ္စံုကို ၀တ္ထားၿပီး ႏွင္းဆီပန္းအ၀ါကို ပန္ထားပါမယ္။ လာပို႔ေပးပါ။ ေတာင္းပန္ခ်င္တာကေတာ့ သတင္းေထာက္ေတြ၊ ဓာတ္ပံုဆရာေတြ လုိက္မလာၾကပါနဲ႔”
“စိတ္ခ်ပါ၊ စိတ္ခ်ပါ။ ကတိေပးပါတယ္”
တယ္လီဖုန္းခ်သြားသည္နွင့္ တၿပိဳင္နက္ အယ္ဒီတာက ကတိဖ်က္ပါေတာ့သည္။ အယ္ဒီတာအဖဲြ႔ အစည္း အေ၀းေခၚၿပီး ဖူးစာရွင္ သတင္းစီမံကိန္း ေဆြးေႏြးၾကသည္။ “ရာဇ၀တ္မႈႀကီးေတြကို စံုေထာက္ေတြ အမ်ားႀကီး မလႊတ္ရဘူး။ ဒီေတာ့ မင္းတို႔ထဲက အေတာ္ဆံုး (၂) ေကာင္ပဲ သြားၾကေပေတာ့” ဟု အမိန္႔ေပး၏။
တင္ေမာင္အား အေတာ္ဆံုးသတင္းေထာက္တဦးအျဖစ္ တာ၀န္ေပးသျဖင့္ ၀မ္းသာလံုးဆို႔သြားမိသည္။ တင္ေမာင္ႏွင့္ မႈခင္းသတင္းေထာက္ႀကီးတို႔ (၂) ေယာက္သည္ တနာရီေစာၿပီး သြားၾကသည္။ မိုးက တဖဲြဖဲြ လာေလသျဖင့္ မိုးကာအကႌ်ကို လည္ပင္းထိ ေကာ္လံၾကယ္သီးပါတပ္ၿပီး ဦးထုပ္ကို ခပ္ငိုက္ငိုက္ေဆာင္းထား သည္။ က်ေနာ့္အဖို႔ မိမိကိုယ္မိမိ ကို္ယ္ေပ်ာက္ေနၿပီဟုပင္ ထင္မိခဲ့၏။
ခ်ိန္းဆိုေသာ အခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ အထုပ္ႀကီးႏွင့္ ေစာင့္ေနေသာ ေၾကာ္ျငာမန္ေနဂ်ာထံကို အမ်ိဳးသမီး တဦးေပါက္လာပါသည္။ မခင္ႏွင္းဆီက ေၾကာ္ျငာစဥ္က ႐ုပ္ရည္အသင့္အတင့္ဟု ဆိုသည္မွာ မမွန္ကန္ပါ။ မ်ားစြာ ေခ်ာေမာလွပပါေပသည္။ “ဟယ္ - တကယ့္ကို ေခ်ာပါလား၊ ငါ ဘာလို႔မ်ား ေလွ်ာက္လႊာမတင္မိပါလိမ့္” ဟု ေနာင္တႀကီးစြာ ရမိသည္အထိ ေခ်ာေမာလွပသည္။
မခင္ႏွင္းဆီက အထုပ္ကို ယူၿပီး အထည္ဆုိင္တြင္း ၀င္သြားသည္။ အထည္မ်ား ခင္းထားသည္ကို သူၾကည့္ေန စဥ္တြင္ တင္ေမာင္တို႔ ကိုယ္ေပ်ာက္သတင္းေထာက္ႀကီးႏွစ္ဦးက ဆိုင္ေရွ႕မွ ေခ်ာင္းေနၾကပါသည္။ အတန္ၾကာ ၍ ထြက္မလာေသာေၾကာင့္ ဆိုင္ထဲ၀င္ၾကည့္ၾကေသာအခါ ဆိုင္မွာ ေနာက္ေဖးဘက္တြင္ တံခါးေပါက္ႀကီးတခု ရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရပါေတာ့သည္။
ထိုေခတ္က ဗဟိုေစ်းမွာ တေထာင္ေက်ာ္ရွိၿပီး ၀ကၤပါကဲ့သို႔ လမ္းေျမႇာင္မ်ားက ႐ႈပ္ေထြးလွသည္။ ဆင္ေျခ ဆင္လက္မ်ား မည္သို႔ ေပးေစကာမူ ထိပ္သီးသတင္းေထာက္ႀကီး (၂) ေယာက္ကို အယ္ဒီတာမင္းက ဆူလိုက္ ဆဲလုိက္သည္မွာ ရစရာ မရွိေတာ့ၿပီ။
ဆူပူေနဆဲမွာ မခင္ႏွင္းဆီက ဖုန္းဆက္ျပန္ေသးသည္။ “အကိုႀကီးတို႔ မေကာင္းဘူး။ သတင္းေထာက္ႀကီးေတြ လုိက္လာတာ သိပါတယ္။ ဘာရမလဲ ဆိုင္ေအာက္၀င္ေျပးတာေပါ့ .. ဟီ ဟိ”
ထိုေၾကာ္ျငာ၏ သတင္းဆက္မွာ ေလွ်ာက္လႊာရွင္ ႐ံုး၀န္ေထာက္တဦးႏွင့္ လက္ထပ္လိုက္ၾကသည္ဟု မခင္ႏွင္းဆီက စာေရးအေၾကာင္းျပန္ၾကားပါသည္။
ဆူသည္၊ ပူသည္ကို ခံခဲ့ရေစကာမူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေပါင္းသင္းၾကေလသတည္းဟု နိဂံုးသတ္ရသည့္ ဆြတ္ပ်ံ႕ ၾကည္ႏူးေသာ သတင္းကေလးကိုေတာ့ မေမ့ႏုိင္ေတာ့ပါ။ ။
ကာလေဒသ အေျခအေနအရ ျမန္မာသတင္းစာမ်ား၏ ၾသဇာသည္ ပိုမိုႀကီးထြားလာေလသည္။ သတင္းစာအသစ္မ်ားလည္း ေပၚထြန္းလာၾကသည္။ လြတ္လပ္ေရးရရွိေသာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ (၄)ရက္ ေန႔က ျမန္မာျပည္တြင္ သတင္းစာေပါင္း (၃၉) ေစာင္ ရွိၾကသည္။ အမ်ားစုက ေစာင္ေရမ်ားျပားေသာ ျမန္မာ ဘာသာသတင္းစာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ (၇) ေစာင္က အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ ထုတ္ၿပီး တ႐ုတ္သတင္းစာ (၅) ေစာင္၊ ဂူဂ်ရတီ၊ အူရဒူ၊ တမယ္လ္၊ တယ္လဂူႏွင့္ ဟင္ဒီ စေသာ ကုလားသတင္းစာမ်ား ရွိၾကသည္။
တင္ေမာင္အဖို႔ ကံေကာင္းပါသည္။ ႏုိင္ငံေရးရာသီဥတု အျပင္းထန္ဆံုးျဖစ္ေသာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ သတင္းစာ ေလာကတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္္ တသက္တြင္ တႀကိမ္သာ ျဖစ္ပြားႏုိင္သည့္ သတင္းႀကီးမ်ားကို ေထာက္လွမ္းခြင့္၊ ေရးသားခြင့္၊ ေ၀ဖန္ခြင့္ ရရွိႀကံဳႀကိဳက္ခဲ့ရပါသည္။ ဗမာ့ေခတ္ သတင္းစာတိုက္တြင္ သတင္းေထာက္ေနရာ (၃) ဦး လစ္လပ္ေနသျဖင့္ ေၾကာ္ျငာေခၚယူသည္ကို ေလွ်ာက္ထားရာမွ ၁၉၄၇ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၂၇) ရက္ေန႔တြင္ အရံသတင္းေထာက္ခန္႔ထားျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္။
အဂၤလိ္ပ္ဘုရင္ခံ ဆာေဒၚမန္စမစ္က အရပ္သားမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို စတင္ေသာအခါတြင္ အတုိင္ပင္ခံ ေကာင္စီအဖြဲ႔ကို ခန္႔ထားဖဲြ႔စည္းေလသည္။ အေတြးအေခၚအယူအဆ မတူသူ ႏုိင္ငံေရးပါတီ၀င္မ်ားကို ေရြးခ်ယ္ ခန္႔ထားေလသျဖင့္ မေက်မလည္ ျဖစ္ခဲ့ရေလသည္။ ထို႔ျပင္ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ႀကီးကလည္း ရွိေနေသးျပန္သည္။ အဂၤလိပ္စစ္တပ္မွ အင္အားစုအခ်ိဳ႕တို႔က ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္မႈ ျပဳၾကေသာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေန ပိုမို တင္းမာခဲ့ရေလသည္။
တေန႔တြင္ တင္ေမာင္တုိ႔ ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာတြင္ သတင္းဦးႀကီးတခုကို ေဖာ္ျပႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ အဂၤလိပ္ စစ္တပ္က လက္နက္သိုေလွာင္ေရးစခန္းတခုမွ ဘရင္းဂန္းေသနတ္ (၂၀၀) ႏွင့္တကြ က်ည္ဆံအမ်ားပါ ေပ်ာက္ဆံုးေၾကာင္း ေၾကာက္မက္ဖြယ္သတင္းႀကီးကို တေစာင္တည္း ေဖာ္ျပႏုိင္ခဲ့သည္။ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ ဗိုလ္ႀကီးမ်ား၏ အကူအညီမပါဘဲ လက္နက္ႀကီးမ်ား ေပ်ာက္ဖို႔ရန္ မလြယ္ပါေပ။ ထိုလက္နက္မ်ား မည္သည့္ ႏိုင္ငံေရးအဖဲြ႔၏ လက္ထဲေရာက္သြားသနည္း ဟူေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို မည္သူမွ် မေျဖႏိုင္ပါေပ။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ ေရးအၿပီးတြင္ ကြန္ျမဴနစ္တို႔က လက္နက္ပုန္းမ်ား သို၀ွက္ထားၾကသည္။ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္မ်ားတြင္လည္း လက္နက္ပုန္းမ်ား ရွိေနၾကသည္။ ယခု အေကာင္းစားလက္နက္ႀကီးမ်ား ေပ်ာက္သြားျပန္ေလၿပီ။
ေပ်ာက္သြားေသာ လက္နက္မ်ားကို ရွာေဖြေနစဥ္တြင္ ဘုရင္ခံ၏ အတိုင္ပင္ခံအဖဲြ႔၀င္ ၀န္ႀကီးတဦးျဖစ္သူ ဂဠဳန္ ဦးေစာ ကို လုပ္ႀကံမႈ ျဖစ္ပြားေလသည္။ ဦးေစာသည္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းျဖစ္သည္။ သူရိယသတင္းစာ၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္လည္း မွန္၏။ ပါတီ႐ံုးမွ အိမ္သို႔အျပန္တြင္ အပစ္ခံရရာတြင္ ကံအားေလ်ာ္စြာ က်ည္ဆံက တိုက္႐ိုက္မထိဘဲ ကား၏ေရွ႕ မွန္ေဘာင္ကို ထိၿပီးမွန္ကဲြသျဖင့္ ဦးေစာ၏ မ်က္လံုးကို မွန္စတစ ထိမွန္ခဲ့သည္။
စစ္ေခတ္တေလွ်ာက္လံုး အာဖရိကတြင္ အခ်ဳပ္ခံေနခဲ့ေသာ ဦးေစာက ျမန္မာေဆး႐ံုကိုပင္ စိတ္မခ်ေသာ ေၾကာင့္ အိႏိၵယေဆး႐ံုသို႔ သြားကာ ကုသေလသည္။ ျပန္လာေသာအခါတြင္ ဗမာ့ေခတ္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ကို ေတြ႔ခြင့္ေပးသျဖင့္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ရန္ တင္ေမာင္လုိက္ပါသြားရေလသည္။ ဦးေစာက “ကြာ… ပတ္တီးႀကီးနဲ႔ ဓာတ္ပံု ေတာ့ မ႐ိုက္ပါနဲ႔ကြာ” ဟု ေျပာသျဖင့္ သူေျပာျပသမွ်ကိုသာ မွတ္ခဲ့ရပါ၏။
“က်ေနာ္ ဗုဒၶဘာသာေကာင္းတေယာက္ပါ ကိုအုန္းခင္ရယ္။ ရန္ျပဳသူကို ခြင့္လႊတ္ရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ယံုၾကည္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်က္စိက ကိုက္လာတဲ့အခါမွာ ဒီေကာင္ေတြကို ခြင့္မလႊတ္ႏုိင္ဘူး။ မခံႏုိင္ေအာင္ နာတဲ့အခါ မွာ သည္းမခံႏုိင္ဘူး”
ဒဏ္ရာက နာက်င္ေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာကို လက္ကိုင္ပ၀ါႏွင့္ အုပ္ၿပီး အက္ကဲြေသာ အသံႀကီးႏွင့္ ႀကံဳး၀ါးသည္ ကို တင္ေမာင္၏ နားတြင္းမွ မထြက္ေတာ့ပါ။ ေနာက္မ်ား မၾကာမီပင္ ဦးေစာက ေစလႊတ္လိုက္ေသာ လက္နက္ ကိုင္ တစုက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္ ၀န္ႀကီးအဖဲြ႔ကို လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ခဲ့ၾကေတာ့သည္။
ထိုေန႔နံနက္က ေရနံအလုပ္သမားသမဂၢ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးေအာင္ဆန္းတုိ႔ ေတြ႔ဆံုရန္ ခ်ိန္းဆိုထားၾကသည္ကို သတင္းယူရန္ ဦးေအာင္ဆန္း၏ ႐ံုးသို႔ တင္ေမာင္သြားခဲ့ရသည္။
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္၏ ႐ံုးခန္းသို႔ ေရာက္ေသာအခါတြင္ ၀န္ႀကီးအဖဲြ႔ အစည္းအေ၀းရွိသျဖင့္ ေတြ႔ဆံုပဲြကို ေရႊ႕လိုက္သည္ ဟု သိရေသာေၾကာင့္ တင္ေမာင္ျပန္ဆင္းလာခဲ့သည္။ အျခား႐ံုးတခုအေရာက္တြင္ ပစ္ခတ္မႈမ်ားအေၾကာင္းကို ၾကားရသျဖင့္ အလ်င္အျမန္ ျပန္တက္သြားေသာ အခါ၌ ဒဏ္ရာရရွိသူ ၀န္ႀကီးမ်ားကို မီးသတ္သူနာျပဳကားႏွင့္ သယ္ေနေလၿပီ။
မိတ္ေဆြ မီးသတ္၀န္ထမ္းတဦး၏ အကူႏွင့္ သူနာျပဳကားတစီးေပၚမွာ လိုက္သြားခဲ့သည္။ ထိုေခတ္က မီးသတ္ သူနာျပဳကားအခ်ဳိ႕တြင္ လူနာသယ္ေသာ ပုခက္စင္မ်ားမွာ အတားအဆီးမရွိပါ။ အသက္မေသေသးသူ ၀န္ႀကီး တဦး၏ ေျခေထာက္က တင္ေမာင္၏ ရင္ဘတ္ေပၚသို႔ မၾကာခဏ က်လာေသာေၾကာင့္ ျပန္တင္ၿပီး ထိန္းေပးရပါ ၏။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္သာ ရွိေသးသူ တင္ေမာင္အဖို႔ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားတို႔ကို ရင္ဆုိင္ရသည္ မွာ မလြယ္ပါေပ။ ရံဖန္ရံခါ အယ္ဒီတာ၏ ဆူပြက္ျပစ္တင္မႈကိုလည္း ခံရေသးသည္။
၁၉၄၈ ခု၊ ဇန္န၀ါရီလ (၄) ရက္ေန႔က လြတ္သဘင္တြင္ ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာက အထူးထုတ္ရန္ စီစဥ္သည္။ အဂၤလိပ္ဘုရင္ခ့ ျပည္ျပန္ရသည္ကို အဆင့္ဆင့္ ဓာတ္ပံုႏွင့္ ေဖာ္ျပရန္ စီစဥ္၏။ သေဘၤာႏွင့္ ထြက္သြားမည္ ျဖစ္ရာ ထိုအခ်ိန္က ေရတပ္ဗိုလ္မ်ားျဖစ္ၾကသူ ဗိုလ္ခင္ ႏွင့္ ဗိုလ္ခင္ေလးေမာင္တို႔က တာ၀န္ယူၾကသည္။ တင္ေမာင္ကိုမူ တာ၀န္တခုသာေပးသည္။ နံနက္ (၇) နာရီ အိမ္ေတာ္၀င္းမွာ ထြက္ေတာ္မူပံုကို ဓာတ္ပံုရိုက္ရန္ တာ၀န္ယူရသည္။
အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံ ထြက္ေတာ္မူ နန္းမွခြာခန္းကို ျမန္မာအမ်ားက စိတ္၀င္စားၾကလွေသာေၾကာင့္ အိမ္ေတာ္၀င္း တြင္ ပရိသတ္စည္ကားလွသည္။ တင္ေမာင္အဖို႔ အခ်ိန္ေစာေစာ ေရာက္ပါလ်က္ ဓာတ္ပံုကို အနီးကပ္ ရိုက္ရမည္ေလာ၊ အေ၀းမွ ျမင္ကြင္းက်ယ္ ရိုက္ရမည္ေလာ စဥ္းစားျပင္ဆင္ေနမိသျဖင့္ ဓာတ္ပံုမရလိုက္ပါ။ အယ္ဒီတာက ဆူလိုက္သည္မွာ ပြက္ေလာညံသြားေတာ့သည္။ ေနာက္တႀကိမ္ အဆူအပူခံရေသးသည္။
တေန႔တြင္ ဗမာ့ေခတ္သို႔ ေၾကာ္ျငာခႏွင့္အတူ ေၾကာ္ျငာတိုကေလးတခု ေရာက္လာသည္။ ဖူးစာရွင္အလိုရွိသည္ ဟု ေၾကာ္ျငာက ဆို၏။ အသက္ (၂၃) ႏွစ္၊ ရုပ္ရည္အသင့္အတင့္၊ ပစၥည္းအသင့္အတင့္ ရွိပါသည္။ မိဘ မရွိပါ။ သင့္ေလ်ာ္ေသာ ဖူးစာရွင္ အလုိရွိပါသည္။ ဗမာ့ေခတ္မွ တဆင့္ ဓာတ္ပံုႏွင့္ အေၾကာင္းစံု ဆက္သြယ္ပါ ဟူ၏။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ကာလ အဂၤလိပ္ကၽြန္ေခတ္တြင္ ေၾကာ္ျငာတိုမွာ မ်ားစြာ ထူးဆန္းေနသည္။ အျခားသတင္းစာတိုက္ မ်ားက ဗမာ့ေခတ္က တီထြင္သည္ဟု စြပ္စဲြေသး၏။
ေၾကာ္ျငာကို ယံုၾကည္သူတို႔ကမူ သူ႔ထက္ငါ ဦးေအာင္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ၾကေလသည္။ ဗမာ့ေခတ္ေငြစာရင္း ဌာနမွာ စာေရးတဦးကလည္း ေလွ်ာက္ေသးသည္။ တေယာက္ကမူ လံကြတ္တီကို၀တ္ထားကာ တကုိယ္လံုး ဆီသုတ္ၿပီး ႂကြက္သားမ်ားၫွစ္၍ ကိုုယ္ဟန္ျပဓာတ္ပံုႏွင့္ ေလွ်ာက္ေလသည္။
ရက္ေစ့ေသာအခါတြင္ ေၾကာ္ျငာရွင္က ဆက္သြယ္သည္။ သူက တယ္လီဖုန္းဆက္သည္။
“အယ္ဒီတာနဲ႔ ေျပာပါရေစရွင္”
“ဘာကိစၥပါလဲ၊ က်ေနာ္ အယ္ဒီတာပါ”
“က်မက ဖူးစာရွင္ရွာတဲ့ ေၾကာ္ျငာရွင္ပါ”
“ေအာ္ … ဟုတ္ၿပီ၊ ဟုတ္ၿပီ။ ေလွ်ာက္လႊာ (၃၁၂) ေစာင္ရပါတယ္။ အထုပ္လိုက္ရွိပါတယ္။ တုိက္ကို လာၿပီး ယူပါလား။ လာခဲ့ပါ။ လာခဲ့ပါ”
“ဘာရမလဲ အကိုႀကီးရယ္၊ တုိက္ကိုလာရင္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ယူမွာေပါ့”
“အဲေလ၊ ဒါျဖစ္လဲ လာပို႔ေပးမယ္၊ လိပ္စာကို ေျပာေလ”
“အကိုႀကီးတို႔ကို မယံုဘူး”
“ေဟာဗ်ာ၊ ဒါျဖင့္ ဘယ္လိုယူမလဲ”
“က်မက ဗဟိုေစ်းအလယ္ အထည္တန္းမွာ ညေန (၃)နာရီမွာ ေစာင့္ေနပါမယ္။ ပန္းေရာင္၀တ္စံုကို ၀တ္ထားၿပီး ႏွင္းဆီပန္းအ၀ါကို ပန္ထားပါမယ္။ လာပို႔ေပးပါ။ ေတာင္းပန္ခ်င္တာကေတာ့ သတင္းေထာက္ေတြ၊ ဓာတ္ပံုဆရာေတြ လုိက္မလာၾကပါနဲ႔”
“စိတ္ခ်ပါ၊ စိတ္ခ်ပါ။ ကတိေပးပါတယ္”
တယ္လီဖုန္းခ်သြားသည္နွင့္ တၿပိဳင္နက္ အယ္ဒီတာက ကတိဖ်က္ပါေတာ့သည္။ အယ္ဒီတာအဖဲြ႔ အစည္း အေ၀းေခၚၿပီး ဖူးစာရွင္ သတင္းစီမံကိန္း ေဆြးေႏြးၾကသည္။ “ရာဇ၀တ္မႈႀကီးေတြကို စံုေထာက္ေတြ အမ်ားႀကီး မလႊတ္ရဘူး။ ဒီေတာ့ မင္းတို႔ထဲက အေတာ္ဆံုး (၂) ေကာင္ပဲ သြားၾကေပေတာ့” ဟု အမိန္႔ေပး၏။
တင္ေမာင္အား အေတာ္ဆံုးသတင္းေထာက္တဦးအျဖစ္ တာ၀န္ေပးသျဖင့္ ၀မ္းသာလံုးဆို႔သြားမိသည္။ တင္ေမာင္ႏွင့္ မႈခင္းသတင္းေထာက္ႀကီးတို႔ (၂) ေယာက္သည္ တနာရီေစာၿပီး သြားၾကသည္။ မိုးက တဖဲြဖဲြ လာေလသျဖင့္ မိုးကာအကႌ်ကို လည္ပင္းထိ ေကာ္လံၾကယ္သီးပါတပ္ၿပီး ဦးထုပ္ကို ခပ္ငိုက္ငိုက္ေဆာင္းထား သည္။ က်ေနာ့္အဖို႔ မိမိကိုယ္မိမိ ကို္ယ္ေပ်ာက္ေနၿပီဟုပင္ ထင္မိခဲ့၏။
ခ်ိန္းဆိုေသာ အခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ အထုပ္ႀကီးႏွင့္ ေစာင့္ေနေသာ ေၾကာ္ျငာမန္ေနဂ်ာထံကို အမ်ိဳးသမီး တဦးေပါက္လာပါသည္။ မခင္ႏွင္းဆီက ေၾကာ္ျငာစဥ္က ႐ုပ္ရည္အသင့္အတင့္ဟု ဆိုသည္မွာ မမွန္ကန္ပါ။ မ်ားစြာ ေခ်ာေမာလွပပါေပသည္။ “ဟယ္ - တကယ့္ကို ေခ်ာပါလား၊ ငါ ဘာလို႔မ်ား ေလွ်ာက္လႊာမတင္မိပါလိမ့္” ဟု ေနာင္တႀကီးစြာ ရမိသည္အထိ ေခ်ာေမာလွပသည္။
မခင္ႏွင္းဆီက အထုပ္ကို ယူၿပီး အထည္ဆုိင္တြင္း ၀င္သြားသည္။ အထည္မ်ား ခင္းထားသည္ကို သူၾကည့္ေန စဥ္တြင္ တင္ေမာင္တို႔ ကိုယ္ေပ်ာက္သတင္းေထာက္ႀကီးႏွစ္ဦးက ဆိုင္ေရွ႕မွ ေခ်ာင္းေနၾကပါသည္။ အတန္ၾကာ ၍ ထြက္မလာေသာေၾကာင့္ ဆိုင္ထဲ၀င္ၾကည့္ၾကေသာအခါ ဆိုင္မွာ ေနာက္ေဖးဘက္တြင္ တံခါးေပါက္ႀကီးတခု ရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရပါေတာ့သည္။
ထိုေခတ္က ဗဟိုေစ်းမွာ တေထာင္ေက်ာ္ရွိၿပီး ၀ကၤပါကဲ့သို႔ လမ္းေျမႇာင္မ်ားက ႐ႈပ္ေထြးလွသည္။ ဆင္ေျခ ဆင္လက္မ်ား မည္သို႔ ေပးေစကာမူ ထိပ္သီးသတင္းေထာက္ႀကီး (၂) ေယာက္ကို အယ္ဒီတာမင္းက ဆူလိုက္ ဆဲလုိက္သည္မွာ ရစရာ မရွိေတာ့ၿပီ။
ဆူပူေနဆဲမွာ မခင္ႏွင္းဆီက ဖုန္းဆက္ျပန္ေသးသည္။ “အကိုႀကီးတို႔ မေကာင္းဘူး။ သတင္းေထာက္ႀကီးေတြ လုိက္လာတာ သိပါတယ္။ ဘာရမလဲ ဆိုင္ေအာက္၀င္ေျပးတာေပါ့ .. ဟီ ဟိ”
ထိုေၾကာ္ျငာ၏ သတင္းဆက္မွာ ေလွ်ာက္လႊာရွင္ ႐ံုး၀န္ေထာက္တဦးႏွင့္ လက္ထပ္လိုက္ၾကသည္ဟု မခင္ႏွင္းဆီက စာေရးအေၾကာင္းျပန္ၾကားပါသည္။
ဆူသည္၊ ပူသည္ကို ခံခဲ့ရေစကာမူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေပါင္းသင္းၾကေလသတည္းဟု နိဂံုးသတ္ရသည့္ ဆြတ္ပ်ံ႕ ၾကည္ႏူးေသာ သတင္းကေလးကိုေတာ့ မေမ့ႏုိင္ေတာ့ပါ။ ။
Sunday, June 29, 2008
ေမွာ္႐ံုေတာမွာေမာလွၿပီ
ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္သည့္ “ေမွာ္႐ံုေတာမွာ ေမာလွၿပီ” ၀တၳဳသည္ ျပင္သစ္ပန္းခ်ီဆရာ ေဂၚဂင္ ၏ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းျဖစ္သည္။ ေဂၚဂင္ ပန္းခ်ီဆရာမျဖစ္ခင္က ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ အိမ္ေထာင္ရွင္တဦး ႏွင့္ ေအာင္ျမင္ေနေသာ ေရႊပဲြစားတဦးျဖစ္သည္။ ပန္းခ်ီကို စေန တနဂၤေႏြ အလုပ္ပိတ္ရက္ေတြမွာသာ အေပ်ာ္တမ္း သူေရးဆဲြသည္။ ေနာက္ေတာ့ ပဲြစားအလုပ္ကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး ပန္းခ်ီဆရာဘ၀ လံုးလံုးခံယူလုိက္သည့္အခါ အခက္ အခဲမ်ားစြာ ႀကံဳေတြ႔ရေတာ့သည္။ သူ႔ပန္းခ်ီကားေတြကို ၀ယ္သူမရွိ၊ သူေရးသည့္ ပန္းခ်ီက သူမ်ားေတြႏွင့္ မတူ၊ သူက လမ္းေဟာင္းကို ခဲြထြက္သည္။ အေတြးအေခၚအယူအဆသစ္၊ အေရာင္သစ္ေတြက သူ႔ပန္းခ်ီကားေတြမွာ လႊမ္းမိုးေနသည္။ ပန္းခ်ီဆိုတာ ဒီလုိပဲျဖစ္ရမည္။ တေန႔မွာ သူ႔ပန္းခ်ီကားေတြ ေအာင္ျမင္ရမည္ ကို သူယံုၾကည္ သည္။ တဖက္မွာယံုၾကည္ခ်က္ ျပင္းထန္ေနသေလာက္ ေငြမရွာႏုိင္သျဖင့္ မိသားစု တာ၀န္ေတြ သူ႔မွာ လစ္ဟင္း လာသည္။ သူ႔မွာ ခေလးငါးေယာက္ရွိၿပီး သူ႔ဇနီးက ဒိန္းမတ္ႏုိင္ငံသူ။ ခေလးေနမေကာင္းျဖစ္တာ၊ အိမ္လခ မေပးႏုိင္တာ၊ အိမ္ကို အပူေပးဖို႔ မီးေသြးမရွိတာ ႏွင့္ စားစရာ ေပါင္မုန္႔ မ၀ယ္ႏိုင္တာေတြ မ်ားလာေတာ့ သူ႔ဇနီးက ဒိန္းမတ္ကို ျပန္ေတာ့သည္။ သို႔ႏွင့္ ျပင္သစ္ႀကီးလည္း ကိုပင္ေဟဂင္မွာ လာေနရေတာ့သည္။
ကိုပင္ေဟဂင္မွာ သူဘာေတြ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရပါသလဲ။ ဆရာျမသန္းတင့္၏ ဘာသာျပန္မွ အခန္း (၂)ကို အျမည္းသေဘာဖတ္႐ႈပါ။ တအုပ္လံုးဖတ္႐ႈလိုပါက က်ေနာ့္ထံ ေမးလ္ပို႔ေတာင္းဆိုႏုိင္ပါသည္။
ေမွာ္႐ံုေတာမွာေမာလွၿပီ
ကိုပင္ေဟဂင္ၿမိဳ႕လယ္က စထ႐ိုးဂ်က္လမ္းမႀကီးေပၚတြင္ ေဂၚဂင္တေယာက္ ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္ေနသည္။ သူ႔လက္ထဲတြင္ ေလးလံသည့္ လက္ဆဲြအိတ္တလံုးကို ဆဲြထားသည္။ ဒိန္းမတ္လူမ်ိဳးမ်ား၏ အသံစူးစူးကို နားကေလာေနသည္။ လက္ထပ္ၿပီးကာစတုန္းက သူ႔မိန္းမ မက္တီဆီက ဒိန္းမတ္စကားကို သင္ဖူးသည္။ သို႔ရာတြင္ အပ်င္းေျပသေဘာ ျဖစ္သည္။ စိတ္ပါ၍ သင္ျခင္းမဟုတ္။ ဒိန္းမတ္စကားသင္ရသည္ကို အ အ စကားသင္သလို အေပ်ာ္သင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒိန္းမတ္တြင္ ေျခာက္လေလာက္ေနၿပီးသည့္ေနာက္ေတာ့ ဒိန္းမတ္စကားကို စိတ္ပ်က္လာၿပီး နားခါးလာၿပီ။ ျပင္သစ္စကားသံကို ၾကားခ်င္လာၿပီ။
ေဂၚဂင္သည္ ဒိန္းမတ္လူမ်ိဳးေတြႏွင့္လည္း ဆက္ဆံေရးအဆင္မေျပ။ သူ႔ပန္းခ်ီကားေတြကလည္း ေရာင္းမစံြ။ တျခားအလုပ္အကိုင္လည္း ဟန္မက်။ ႐ို၀င္က အထည္ဆုိင္တဆိုင္ျဖစ္သည့္ ေဒလီကုမၸဏီအတြက္ အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္လုပ္ေနေသာ္လည္း အလုပ္သိပ္မျဖစ္လွ။ ခပ္ျမက္ျမက္ရသည့္ အမွာစာဆို၍ ဒိန္းမတ္ ေရတပ္မွ အမွာစာတခုသာရွိသည္။ ဤသည္မွာလည္း ဒိန္းမတ္ေရတပ္က ျပင္သစ္အထည္စကို လိုခ်င္လြန္းလွ ၍ မဟုတ္။ ေရတပ္တြင္ မက္တီ၏ အစ္ကို၀မ္းကဲြတေယာက္ရွိသျဖင့္ သူ႔ေက်းဇူးေၾကာင့္ အမွာစာရျခင္းျဖစ္ သည္။
အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္တဦးအေနျဖင့္ မေအာင္ျမင္သည္ကို သူ႔ဖာသာ သူသိသည္။ သူ႔အိတ္ထဲက မွတ္စုစာအုပ္ထဲတြင္ အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥအတြက္ ခ်ိန္ထားသည့္ ေနရာမ်ားကို မွတ္ထားသည္။ ထိုေနရာမ်ား သို႔ သူမသြားခ်င္။ အထည္ထုပ္ကို တလက္မွ တလက္လႊဲေျပာင္းရသည့္ ကိုယ္စားလွယ္အလုပ္ကို ၿငီးေငြ႔ေနၿပီ။
စထရိုဂ်က္လမ္းမႀကီးအတုိင္း ေလွ်ာက္လာၿပီး ေနာ္ရင္ဂတန္ရပ္ကြက္ထဲသို႔ ခ်ိဳးလာခဲ့သည္။ အိမ္မျပန္ ခ်င္ေသး။ သို႔ရာတြင္ သည္ၿမိဳ႕၌ သြားစရာမရွိ။ ပါရီမွာလို ထိုင္စရာ ကဖီးေတြလည္း မရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္ဘက္သို႔ ထိုးလွည့္သည္။ သံ၀င္းတံခါးႀကီးအတုိင္း ၀င္လာၿပီး အိမ္ေဘးတံခါးမွ လွည့္၀င္သည္။ ေယာကၡမႀကီးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆုိင္ခ်င္။
ဧည့္ခန္းနားက ျဖတ္ေက်ာ္လာရင္း ရယ္သံတသံေၾကာင့္ ေျခလွမ္းတံု႔သြားသည္။ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ခပ္ညဳညဳရယ္ သံ၊ မိန္းမပ်ိဳတေယာက္၏ ရယ္သံမ်ိဳး၊ ေဂၚဂင္က လက္ဆဲြအိတ္ကို အသာခ်ကာ ဧည့္ခန္းထဲသို႔ ၀င္လိုက္သည္။
“ကဲ ဒါကေတာ့ ရယ္စရာျပက္လံုးကေလးေပါ့ေလ။ ခုက်မွေတာ့ အင္မတန္လွတဲ့ မိုးလွဲရဲ့ စကားေျပကို ဖတ္ၾကရေအာင္”
မက္တီ၏အသံျဖစ္သည္။ မက္တီက တဖက္တလမ္းက ၀င္ေငြရေအာင္ဟုဆိုကာ ႏုိင္ငံျခားသံ႐ံုးတ႐ံုးမွ အရာရွိ သံုးဦးကို ျပင္သစ္စကားသင္ေပးေနသည္။ အရာရွိမ်ားက ခပ္သြက္သြက္၊ စတုိင္က်က်၊ အဂၤလိပ္ဟန္ သားသား နားနား။
“ျပင္သစ္သဒၵါစည္းကမ္းေတြမွာ အၿမဲတမ္း ခၽြင္းခ်က္ရွိတယ္ေနာ္”
မက္တီက ဒိန္းမတ္စကားျဖင့္ ခပ္သြက္သြက္ေျပာသည္။
“ျပင္သစ္သဒၵါတြင္မကဘူး။ ျပင္သစ္လူမ်ိဳးဟာလည္း အရာရာခၽြင္းခ်က္ကေလးေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲလို႔ ေျပာသံၾကားဖူးတယ္ ဆရာမရဲ့။ အဲဒါေကာ ဟုတ္သလား”
လူရြယ္တဦးက ေျပာသျဖင့္ မက္တီသေဘာက်၍ ရယ္သည္။ က်န္လူရြယ္မ်ားကလည္း ရယ္ၾကသည္။ ေဂၚဂင္က ေခ်ာင္းဟန္႔လိုက္သျဖင့္ သူတို႔အားလံုး လွည့္ၾကည့္ၾကသည္။ မက္တီမ်က္ႏွာက တည္သြားသည္။ ၀င္ေႏွာင့္ယွက္သျဖင့္ မႀကိဳက္သည့္ဟန္။
“အေစာႀကီး ျပန္လာသလား”
“ေစာေစာပဲ၊ လုပ္ပါ၊ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ပါ”
“အဲဒါ ကၽြန္မခင္ပြန္းေလ၊ မြန္စီယာ ေဂၚဂင္တဲ့။ ေဟာဒါက သံ႐ံုးအတြင္း၀န္ မြန္စီယာ ေအာ္လီဆင္း၊ ဒါ ေကာင္စစ္၀န္ မြန္စီယာ ဆိုဒါမင္၊ ေဟာဒါက ၿမိဳ႕စားကေလး အီးရစ္ဒိုဗန္”
သံအရာရွိသံုးဦးက ဦးၫႊတ္ျပသည္။ ပါရီဇာတ္ထဲက ယိမ္းသမမ်ားကို သြား၍ အမွတ္ရသည္။
“စာသင္ေနတုန္း အေႏွာက္အယွက္ေပးမိတာ ၀မ္းနည္းပါတယ္ ခင္ဗ်ာ”
“အို အို ကိစၥမရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို မဒမ္ေဂၚဂင္က ျပင္သစ္လူမ်ိဳးေတြရဲ့ အမူအရာေတြ သင္ေပးေနတယ္ ေလ။ ဒီလို တုိင္းျပည္ ဂ်င္ကလယ္ေလးမွာ လာေနရေတာ့ အိမ္နီးခ်င္းတုိင္းျပည္ႀကီးေတြဆီက ေလ့လာရတယ္ မဟုတ္လား”
ၿမိဳ႕စားကေလးက သိမ္ေမြ႔စြာေျပာသည္။
သက္သက္ဟန္လုပ္ေနၾကသည္ဟု ေဂၚဂင္ထင္သည္။ မက္တီက ေငြရေအာင္ သင္ေပးသည္။ သူတုိ႔က အပ်င္းေျပလာသင္ၾက၊ ေဂၚဂင္က မရယ္ခ်င့္ ရယ္ခ်င္ ရယ္ကာ … “ဒီတုုိင္းျပည္မွာ လူတိုင္း ဘဲြ႔ေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ေနာ္၊ အတြင္း၀န္ မစၥတာ ဘယ္သူ၊ ေကာင္စစ္၀န္မင္း မစၥတာ ဘယ္၀ါ၊ ၿမိဳ႕စား မစၥတာ ဟိုဒင္းတဲ့၊ စံုလို႔ပဲ။ ေနာင္က်ရင္ အမဲသားသည္ေတာင္ ဘဲြ႔ေတြ တပ္လာမလား မသိဘူး ခင္ဗ်။ ရယ္ရတယ္”
“ေမာင့္ အိမ္ေထာင္စုကို ေကၽြးေနတာ၊ သတိထားၿပီးစကားေျပာပါ။ ကိုယ့္ကို အစာေကၽြးတဲ့လက္ကို ျပန္ကိုက္ တယ္ဆိုတာ သိပ္ရွက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ေမာင္တို႔ ျပင္သစ္ေတြ ယဥ္ေက်းလွေခ်ရဲ့ဆို”
“ဟုတ္တယ္၊ ငါက နည္းနည္း႐ိုင္းတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၀င္းထဲမွာ ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားဖို႔ေကာင္းတဲ့ေကာင္။ ဒါေပမယ့္ ငါလို အ႐ိုင္းအစိုင္းအဖို႔ေတာင္ မင္းတို႔ တုိင္းျပည္ဟာ ေတာ္ေတာ္အႏွစ္သာရကင္းတဲ့ တုိင္းျပည္။ ေျပာျပန္ရင္ ငါလြန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါမေျပာဘဲ မေနႏိုင္ဘူး။ ေရာက္ေလရာရာမွာ အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြ ခ်ည္းပဲ ေတြ႔ေနရတယ္”
“မက္တီအဖို႔ေတာ့ ဒီတုိင္းျပည္ဟာ ေကာင္းေနတာပဲ။ ေပ်ာ္စရာေတြခ်ည္းပဲ။ ေမာင္တို႔ ျပင္သစ္ျပည္မွာ ေနရတာ ထက္ အမ်ားႀကီးေပ်ာ္တယ္။ ဒီမွာေမာင္၊ မက္တီ သိပ္မေျပာခ်င္ဘူး။ ေပ်ာ္ရာမွာမေန ေတာ္ရမွာ ေနရတယ္ ဆိုတာ သိတယ္မဟုတ္လား။ သူေတာင္းစားဟာ ေၾကးမမ်ားရဘူးတဲ့”
“ငါသိပါတယ္၊ ပုေလြဆရာကို ပိုက္ဆံေပးတဲ့သူဟာ သူႀကိဳက္ရာသီခ်င္းကို မႈတ္ခိုင္းႏုိင္သတဲ့၊ မင္းၾကားဖူးတဲ့ စကားပံုေတြ ကုန္ပလား”
ေဂၚဂင္က ေလွာင္သည္။ ဧည့္သည္ေတြ ျပန္သြားၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း စကားမ်ား က်န္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ျပင္သစ္လို ေျပာေနၾကရာမွ မက္တီက ဒိန္းမတ္စကားျဖင့္ …
“ကဲ ေတာ္ၿပီေမာင္။ မက္တီမွာ အလုပ္ေတြ ရွိေသးတယ္။ အခ်ိန္ရွိတုန္း ပိုက္ဆံရေအာင္ လုပ္ရဦးမယ္။ ရွင့္ေဆးတန္ ေသာက္ေဆးဖိုး၊ ဆီေဆးဖိုး ကို မာ့မာ့ဆီကခ်ည္း ေတာင္းေနလို႔ မေကာင္းဘူး။ ထမင္းလည္း ေကၽြးထားၿပီ။ ဒီထက္လြန္လာရင္ ေပးတဲ့လူက ေပးဦး ကိုယ့္လိပ္ျပာကို္ယ္ ျပန္ရွက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ေနာက္ထပ္ စကားမမ်ားခ်င္ဘူး”
မက္တီက အခန္းေဒါင့္စာေရးစားပဲြသို႔ ထသြားသည္။ ေဂၚဂင္က ေနာက္က လုိက္သြားသည္။ စားပဲြေပၚတြင္ မက္တီ့လက္ေရးျဖင့္ ေရးလက္စစာရြက္ေတြ တပံုႀကီးရွိသည္။ စာလံုးမ်ားက စာရြက္ထဲမွာ ခုန္ထြက္ေတာ့မည္ ေလာ ထင္ရသည္။ ဒိန္းမတ္ဘာသာစကားသည္ နားေထာင္၍မေကာင္း၊ ေရးခ်သည့္အခါမွပင္ ၾကည့္၍မလွ။ အ႐ုပ္ဆိုးသည့္ ဘာသာစကားဟု သူထင္သည္။ ေဂၚဂင္သည္ ဒိန္းမတ္သတင္းစာတေစာင္အတြက္ မက္တီ ဘာသာျပန္ေပးေနေသာ ျပင္သစ္၀တၳဳတပုဒ္ကို ေကာက္ကိုင္လုိက္သည္။
“ဘာလဲ၊ ဇိုလာရဲ့ ၀တၳဳလား၊ ဟင္း … တခါလာလည္း ဆင္းရဲသားအေၾကာင္း၊ တခါလာလည္း ဆင္းရဲသား အေၾကာင္း၊ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။ လိုတီရဲ့ ၀တၳဳကို ျပန္တာကမွ ေကာင္းဦးမယ္။ စာေရးဆရာတုိင္း အလွအပကို ေရးတယ္။ အေကာင္းကို ေရးတယ္။ မေကာင္းတာ၊ ဆင္းရဲတာကို ေရးတာဆိုလို႔ ဇိုလာတေယာက္ပဲ ရွိတယ္”
ေဂၚဂင္က ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕သည္။
“ေရးမွာေပါ့၊ ဇိုုလာက သူ႔ဘ၀အေၾကာင္းကို နားလည္တယ္။ ဇိုလာဟာ ရွင္တို႔လို စိတ္ကူးယဥ္ ဘိန္းစားေတြ မဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မကို ဘာသာျပန္ခိုင္းတဲ့လူကလည္း ဇိုလာကို ျပန္ေပးပါလို႔ ခုိင္းတာ။ လိုတီကို အျပန္ ခုိင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ခုလုပ္ေနတာလည္း အားလို႔ယားလုိ႔ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ပိုက္ဆံရေအာင္ လုပ္တာ၊ ေငြရေအာင္ လုပ္တာ”
“ဇိုလာဆိုတဲ့ စာေရးဆရာက အလကားလူ၊ သစ္ဆန္းပန္းခ်ီကို ေ၀ဖန္တယ္၊ ေစဇန္းကို သစၥာေဖာက္သြားတယ္။ ေစဇန္မွာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိေကာင္းရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစဇန္းဟာ တကယ့္ အႏုပညာသည္၊ ဇိုလာဟာ ပန္းခ်ီအေၾကာင္းကိုလည္း ဘာမွ မသိဘူး”
“ဟင္း ဘာပန္းခ်ီလဲ” မက္တီက နာက်ည္းစြာ ေျပာသည္။
“ဇိုလာတြင္မကဘူး။ ပန္းခ်ီဆိုရင္ ကၽြန္မကလည္း မုန္းတယ္၊ မုန္းသမွ အလြန္မုန္း။ ပန္းခ်ီဆိုတဲ့ စကားလံုးလည္း မုန္းတယ္။ ပန္းခ်ီကားကိုလည္း မုန္းတယ္။ ပန္းခ်ီေဆးကိုေတာင္ မုန္းတယ္ သိရဲ့လား”
“ဒါျဖင့္ ပန္းခ်ီဆရာကို လင္လုပ္မိတာ မင္းကံဆိုးတာေပါ့”
မက္တီက ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾက့ည္လိုက္သည္။ လက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားသည္။
“ရွင္က ဇိုလာလိုလူမ်ိဳးကို မေကာင္းေျပာမွာေပါ့။ ဇိုလာက ပိုက္ဆံေတြရေတာ့ ရွင္ဘယ္မွာ နာလိုပါ့မလဲ။ ရွင္တို႔ ပန္းခ်ီဆရာေတြဟာ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း ေအာင္ျမင္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာၾကားတဲ့ လူတုိင္း ကို မနာလိုတိုရွည္ျဖစ္၊ ကိုယ္ေရးတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြက်ေတာ့လည္း စြံေအာင္ မေရာင္းႏုိင္။ ေျပာစမ္းပါ။ ရွင္တို႔ ပန္းခ်ီကားေတြကို ဘယ္သူႀကိဳက္လို႔လဲ။ ဘယ္သူ၀ယ္လုိ႔လဲ။ အကုန္လံုးပဲ။ ေစဇန္းေရာ၊ ပီဆာရိုေရာ၊ မာေနးေရာ၊ မိုးေနေရာ၊ တေယာက္မွ မစြံဘူး။ သူတို႔ မယားေတြမွာျဖင့္ ထမင္းဖိုးေလးရရ၊ လုပ္လိုက္ရတာ တကုန္းကုန္း။ ကေလးေတြက်ေတာ့လည္း လူေပး သူေပး စားေနၾကရတယ္။ ရွင္တို႔ကေတာ့ မေရာင္းရတဲ့ ပန္းခ်ီကား အစုတ္ပလုတ္ေတြ ဆဲြလို႔၊ ေျပာေတာ့ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္”
မက္တီက အန္ထုတ္သည္။
ေဂၚဂင္က ေနာက္မွီကုလားထုိင္တလံုးတြင္ ထုိင္ရင္း သူ႔မိန္းမမ်က္ႏွာကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။
“ေဟ့ ဒီမွာ၊ မင္းေျပာတဲ့ အစုတ္ပလုတ္ ပန္ခ်ီကားေတြကို တေန႔မွာ ျပတုိက္ထဲေရာက္ေအာင္ လုပ္ျပမယ္ သိလား”
ေဂၚဂင္က ေျပာသည္။ ေစာေစာက သေရာ္သံပါေသာ္လည္း ယခုသူ႔အသံတြင္ ပိုင္းျဖတ္မႈပါေနသည္။
“ရွင္ဟာ ပန္းခ်ီ႐ူး ႐ူးေနေတာ့မွာလား။ ပန္းခ်ီဆဲြဖို႔ပဲ စိတ္၀င္စားေတာ့မွာလား။ ဟင္း … ကေလးေတြ အတြက္ေတာ့ မစဥ္းစားေတာ့ဘူးလား။ မယားအတြက္ေကာ ထည့္မစဥ္းစားေတာ့ဘူးလား”
မက္တီက မ်က္ႏွာကို စိုက္ၾကည့္ရင္း ေမးသည္။
“မင္းကို ငါခ်စ္တယ္။ ကေလးေတြကိုလည္း ငါခ်စ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါေသသြားရင္ က်န္ရစ္ခဲ့ခ်င္တယ္။ ကေလးေတြေလာက္ က်န္ရစ္ခဲ့လို႔ မျဖစ္ဘူး။ ငါဟာ ပန္းခ်ီ႐ူး ႐ူးေနတယ္။ ငါဟာ ပန္းခ်ီဆရာတေယာက္၊ ငါ့အိတ္ထဲမွာ တျပားမွ မရွိေပမယ့္ အရင္က ေဂၚဂင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ပန္းခ်ီဆရာ ျဖစ္ေနၿပီ။ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ မင္းအေမႀကီးက ငါ့ကို အထင္ေသးတာ မေသးတာေတာ့ ငါ့တာ၀န္မဟုတ္ဘူး”
“အို ေသးစရာလုပ္ရင္ ေသးမွာပဲ။ ကိုယ့္သားကိုယ့္မယားကိုမွ ထမင္း၀ေအာင္ မေကၽြးႏုိင္တဲ့ လူတေယာက္ကို အထင္မေသးရင္ ဘယ္သူ႔ကို သြားအထင္ေသးရဦးမွာလဲ။ မေအာင္ျမင္တာဟာ မေအာင္ျမင္တာပဲ။ ရွင့္ပန္းခ်ီကို စြန္႔ပါ။ ရွင္ မေအာင္ျမင္ဘူးဆိုတာကုိ ၀န္ခံပါ။ ရွက္စရာ မဟုတ္ပါဘူး”
မက္တီက ေျပာသည္။
“ဒီမွာ မက္တီ၊ ေအာင္ျမင္တယ္ မေအာင္ျမင္ဘူးဆိုတာ ပန္းခ်ီကားေတြ ေရာင္းရတာ မေရာင္းရတာနဲ႔ မဆုိင္ ပါဘူး။ အႏုပညာကို ေငြနဲ႔ တုိင္းထြာလို႔ မရပါဘူး”
“ၾသ ပိုက္ဆံမရတာေတာ့ ၀န္ခံသားပဲ။ ပန္းခ်ီဆရာတေယာက္အေနနဲ႔ ရွင္ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ေနာင္ႏွစ္ခါက်ရင္ လည္း ရွင္မေအာင္ျမင္ဘူး။ ေဗဒင္ေဟာလိုက္မယ္ မွတ္ထား”
မက္တီက စားပဲြအံဆဲြထဲက စာတေစာင္ကို ထုတ္ျပသည္။ စာရြက္ထူထူ၊ အိတ္တြင္ ေရႊေဖာင္းႂကြ တံဆိပ္တခု ႐ိုက္ထားသည္။
“ေရာ့ဖတ္ၾကည့္၊ အယ္နာဆီက စာ။ အီမီးလ္အတြက္ ေက်ာင္းလခ မေပးႏုိင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ အဲဒါ အီမီးလ္ကို ေက်ာင္းက ႏႈတ္ရေတာ့မယ္”
အယ္နာမွာ မက္တီမိတ္ေဆြထဲက ခ်မ္းသာသူတဦးျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕စားကေတာ္ ျဖစ္ေနသည္။
“သူ ဘာျဖစ္လို႔ စိတ္ေျပာင္းသြားရတာလဲ။ သူပဲ ေက်ာင္းထားေပးမယ္ ေျပာလို႔ ထားတဲ့ဟာပဲ”
“ေျပာင္းမွာေပါ့။ ရွင္လုပ္တာေတြက ဟုတ္မွ မဟုတ္ဘဲ။ ရွင္ ဗရင္ဂ်ီဘာသာ၀င္ ျဖစ္ေနတာကို အယ္နာက အစကတည္းက သေဘာမက်ဘူး။ ခုေတာ့ ရွင္က ဗရင္ဂ်ီဘာသာ၀င္ေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ သူလည္း အားေပးအားေျမွာက္ ၀င္မလုပ္ခ်င္ဘူးေပါ့”
“ဒါ ဘာဆုိင္လို႔လဲကြ။ ငါဖာသာငါ ဘယ္ဘာသာ၀င္ျဖစ္ျဖစ္၊ သူ အေနသာႀကီးပဲ။ ငါက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြးေခၚခ်င္တယ္”
ေဂၚဂင္က အသံတိုးတိုုးျဖင့္ ေျပာသည္။
“ကၽြန္မတို႔ တုိင္းျပည္မွာေတာ့ ဘာသာတရားဟာ အေရးႀကီးတယ္။ ရွင့္ကို အစကတည္းက ေျပာသားပဲ။ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းတက္ဖို႔၊ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းသြားရင္ ဘာသာတရားကိုင္း႐ႈိင္းဖို႔”
“ဒီမွာ မက္တီ၊ ငါဘယ္အရာကိုမွ မယံုၾကည္ဘူး။ တကယ္ယံုၾကည္တယ္ဆိုရင္လည္း ငါ မင္းတို႔လို ပ႐ိုတက္စတင့္ ဘာသာမ၀င္ဘူး။ ဗရင္ဂ်ီဘာသာထဲကိုပဲ ၀င္မွာပဲ။ ပ႐ိုတက္စတင့္လို႔ ေျပာၿပီး မတရား လုပ္ေန ၾကတဲ့ ေရႊပဲြစားေတြကို ငါပါရီေရႊဆိုင္တန္းမွာ ျမင္ခဲ့ဖူးေပါင္း မ်ားလွၿပီ”
“ေတာ္ေတာ့ရွင္၊ ဒါေတြ မေျပာနဲ႔ေတာ့”
“ဟုတ္တယ္၊ ငါမေျပာခ်င္ဘူး။ ကိုယ္ႀကိဳက္သလို ေနပါ။ ကိုယ္ႀကိဳက္ရာကို ကိုးကြယ္ပါ။ ငါဘာမွာ မေျပာဘူး။ ငါ့ကိုလည္း လာမေျပာၾကနဲ႔”
ေဂၚဂင္ ေခါင္းငိုက္ဆိုက္ခ်၍ စဥ္းစားေနသည္။ ေက်ာင္းထားေပးမည့္သူ မရွိလွ်င္ သူ႔သားႀကီး အီမီးလ္ အိမ္ျပန္လာလွ်င္ ၀န္ထုပ္တခုတိုးဦးမည္။ ျပႆနာတခု ထပ္တက္ဦးမည္။ ေပါက္ကဲြေတာက္ေလာင္စရာ ဆီစက္ တစက္တိုးလာဦးမည္။ သူ႔သားႀကီးက ေက်ာင္းမွာေပ်ာ္သည္။ ဒိန္းမတ္ေက်ာင္းသားေတြႏွင့္ ေနသားတက် ျဖစ္ေနၿပီ။ တကယ္ေတာ့ သူ႔သားကိုသူေပ်ာ္္ရာမွာ ထားသင့္သည္။
အတန္ၾကာမွ ေဂၚဂင္က ေမာ့ၾကည့္ကာ …
“အီမီးလ္ကို ေက်ာင္းမွာ ဆက္ထားမယ္။ ေရတပ္ကို သြင္းတဲ့အထည္စေတြအတြက္ ေရတပ္၀န္ႀကီး႐ံုးက ခ်က္လက္မွတ္တေစာင္ ရစရာရွိတယ္။ မနက္ျဖန္ထုတ္ၿပီး ေက်ာင္းကို ပို႔လုိက္မယ္”
“မွန္မွန္ေပးႏိုင္မွ လုပ္ေနာ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေပးခ်ည္တလွည့္ မေပးခ်ည္တလွည့္ဆိုရင္ ကေလးမ်က္ႏွာငယ္ တယ္”
“ေပးမွာေပါ့။ ႐ို၀င္က ကုမၸဏီကိုလည္း ငါစာေရးမယ္။ ငါရစရာ ေကာ္မရွင္ေတြ က်န္ေသးတယ္”
စင္စစ္ ကုမၸဏီကိုလည္း ေအာက္က်ေနာက္က်ခံ၍ စာမေရးခ်င္။ သူ႔ရစရာ ေကာ္မရွင္ေၾကး ဆိုသည္မွာလည္း မ်ားမ်ားစားစား ရွိလွသည္ မဟုတ္။ သို႔ရာတြင္ ကုမၸဏီက ေငြေခ်ေႏွးသည့္ ျပင္သစ္အစိုးရႏွင့္သာ ဆက္ဆံဖူး သည္။ ဒိန္းမတ္အစိုးရက ခ်က္ခ်င္းေငြေခ်သည္။ သည္ေငြမ်ားကို ကုမၸဏီသို႔ မသြင္းေသးပဲ လွည့္သံုးထားမည္ ဟု စိတ္ကူးရသည္။ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္မ်ား အားလံုးလိုလို ေငြကို လွည့္သံုးတတ္ၾက သည္။
သူတေယာက္တည္းမဟုတ္။ ေကာင္းေတာ့မေကာင္း။ သို႔ရာတြင္ မတတ္ႏိုင္။ သည္တနည္းသာ ရွိေတာ့သည္။
“ဘယ္ႏွယ့္လဲ ေက်နပ္လား”
“ကေလးကေတာ့ ေက်နပ္မွာေပါ့ေလ”
မက္တီက ခပ္အင္အင္ ေျဖသည္။ မက္တီသည္ သူ႔ေယာက္်ားကို ဒုကၡလွလွႀကီး ေတြ႔ေစခ်င္ပံုရသည္။ နာက်ည္းမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို နလံထူေအာင္ က်ိဳးစားလာမည္။ ေနာက္ထပ္ေအာက္ကို ဆင္းစရာမရွိေတာ့သည္ အထိ ဒုကၡေတြ႔မွ အေပၚကို ျပန္တက္လာလိမ့္မည္ဟု ထင္ပံုရသည္။ သူ႔မယားသည္ သည္လို စိတ္ကူးျဖင့္ သူ႔ကို စိတ္ညစ္စရာ ျပႆနာေတြ တခုၿပီးတခု တင္ျပသည္ေလာ မေျပာတတ္။ သည္လိုဆိုရင္ေတာ့ သူ႔မယား တြက္ကိန္းမွားၿပီဟု သူထင္သည္။ ေဂၚဂင္သည္ ေနာက္ထပ္ ဆင္းစရာမရွိေတာ့သည္အထိ ေအာက္ဆံုးသို႔ ေရာက္သည့္တိုင္ အေပၚသို႔ ျပန္တက္ရန္ က်ိဳးစားမည့္ သူမ်ိဳးမဟုတ္။ ေအာက္ဆံုးေရာက္ေတာ့လည္း ေအာက္မွာပင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးေနမည့္လူစား ျဖစ္သည္။
“ငါ့မွာလည္း ပိုက္ဆံရစရာေလးေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ပန္းခ်ီကလပ္က ငါ့အတြက္ “တကိုယ္ေတာ္ျပပဲြ” တခုလုပ္ဖို႔ စီစဥ္ထားတယ္။ အဲဒီျပပဲြက်ရင္ ငါ့ကားေတြ နည္းနည္းပါးပါး ေရာင္းရမွာပါ”
“ပန္းခ်ီကလပ္မွာ ဘာလို႔ သြားျပေနဦးမွာလဲ။ ပန္းခ်ီကလပ္၀င္ေတြနဲ႔ ဘာလို႔ ပတ္သက္ဦးမွာလဲ။ ကိုပင္ေဟဂင္မွာ ပန္းခ်ီဆိုင္ခန္းေတြ ျပည့္လို႔၊ အဲဒီမွာ သြားျပေပါ့။
ေဂၚဂင္က သက္ျပင္းခ်သည္။
“ဆံပင္ရွည္ထားၿပီး မုတ္ဆိတ္ရွည္ထားတာနဲ႔ လူတေယာက္ဟာ အိတ္ထဲမွာ လက္ပစ္ဗံုးထည့္လာ တဲ့သူ ျဖစ္ရေတာ့မွာလားကြာ။ တကယ္ေတာ့ ပန္းခ်ီကလပ္မွာ ဒါမ်ိဳးကို သိတဲ့သူေတာင္ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ငါတို႔ အမ်ိဳးသားပန္းခ်ီျပတုိက္ႀကီးမွာ ျပလွည့္ပါလို႔ ဖိတ္တဲ့လူရွိရင္လည္း အေကာင္းသားေပါ့”
နံရံကပ္နာရီႀကီး တနာရီထိုးသည္။ မက္တီက ေဖာင္တိန္ကို ေကာက္ကိုင္ကာ ကေလာင္သြားကို လက္မျဖင့္ စမ္းသည္။
“မက္တီစာေရးရဦးမယ္။ ခုအခန္းက မနက္ျဖန္ မနက္သတင္းစာထဲပါမယ့္ အခန္း”
ေဂၚဂင္က သူ႔မယားကို ငံု႔၍နမ္းလိုက္သည္။ သို႔ရာတြင္ မက္တီက အနမ္းမခံ။ မ်က္ႏွာကို တဖက္သို႔ လွည့္လိုက္သျဖင့္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းက ပါးျပင္ကို ထိသြားသည္။
မက္တီ ဆံပင္န႔ံက သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕၊ သူ႔ကို ယစ္မူးေစသည္။ ေဂၚဂင္သည္ ခဏရပ္ေနၿပီးေနာက္ ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္ လာသည္။ အခန္းတံခါး၀သို႔ မေရာက္ခင္ တဂ်စ္ဂ်စ္ျမည္ေနေသာ ကေလာင္သြားသံကို ၾကားေနရသည္။ ေဂၚဂင္တေယာက္ ဆရာမက ျပန္လႊတ္လိုက္ေသာ ေက်ာင္းသားကေလးတေယာက္လို ခံစားရသည္။ ။
မူရင္းအဂၤလိပ္၀တၳဳနဲ႔ ဒိန္းမတ္ဘာသာျပန္ကိုပါ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္ရင္...
Youtube ေပၚမွ ေဂၚဂင္၏ ပန္းခ်ီကားမ်ား ...
ကိုပင္ေဟဂင္မွာ သူဘာေတြ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရပါသလဲ။ ဆရာျမသန္းတင့္၏ ဘာသာျပန္မွ အခန္း (၂)ကို အျမည္းသေဘာဖတ္႐ႈပါ။ တအုပ္လံုးဖတ္႐ႈလိုပါက က်ေနာ့္ထံ ေမးလ္ပို႔ေတာင္းဆိုႏုိင္ပါသည္။
ေမွာ္႐ံုေတာမွာေမာလွၿပီ
ကိုပင္ေဟဂင္ၿမိဳ႕လယ္က စထ႐ိုးဂ်က္လမ္းမႀကီးေပၚတြင္ ေဂၚဂင္တေယာက္ ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္ေနသည္။ သူ႔လက္ထဲတြင္ ေလးလံသည့္ လက္ဆဲြအိတ္တလံုးကို ဆဲြထားသည္။ ဒိန္းမတ္လူမ်ိဳးမ်ား၏ အသံစူးစူးကို နားကေလာေနသည္။ လက္ထပ္ၿပီးကာစတုန္းက သူ႔မိန္းမ မက္တီဆီက ဒိန္းမတ္စကားကို သင္ဖူးသည္။ သို႔ရာတြင္ အပ်င္းေျပသေဘာ ျဖစ္သည္။ စိတ္ပါ၍ သင္ျခင္းမဟုတ္။ ဒိန္းမတ္စကားသင္ရသည္ကို အ အ စကားသင္သလို အေပ်ာ္သင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒိန္းမတ္တြင္ ေျခာက္လေလာက္ေနၿပီးသည့္ေနာက္ေတာ့ ဒိန္းမတ္စကားကို စိတ္ပ်က္လာၿပီး နားခါးလာၿပီ။ ျပင္သစ္စကားသံကို ၾကားခ်င္လာၿပီ။
ေဂၚဂင္သည္ ဒိန္းမတ္လူမ်ိဳးေတြႏွင့္လည္း ဆက္ဆံေရးအဆင္မေျပ။ သူ႔ပန္းခ်ီကားေတြကလည္း ေရာင္းမစံြ။ တျခားအလုပ္အကိုင္လည္း ဟန္မက်။ ႐ို၀င္က အထည္ဆုိင္တဆိုင္ျဖစ္သည့္ ေဒလီကုမၸဏီအတြက္ အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္လုပ္ေနေသာ္လည္း အလုပ္သိပ္မျဖစ္လွ။ ခပ္ျမက္ျမက္ရသည့္ အမွာစာဆို၍ ဒိန္းမတ္ ေရတပ္မွ အမွာစာတခုသာရွိသည္။ ဤသည္မွာလည္း ဒိန္းမတ္ေရတပ္က ျပင္သစ္အထည္စကို လိုခ်င္လြန္းလွ ၍ မဟုတ္။ ေရတပ္တြင္ မက္တီ၏ အစ္ကို၀မ္းကဲြတေယာက္ရွိသျဖင့္ သူ႔ေက်းဇူးေၾကာင့္ အမွာစာရျခင္းျဖစ္ သည္။
အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္တဦးအေနျဖင့္ မေအာင္ျမင္သည္ကို သူ႔ဖာသာ သူသိသည္။ သူ႔အိတ္ထဲက မွတ္စုစာအုပ္ထဲတြင္ အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥအတြက္ ခ်ိန္ထားသည့္ ေနရာမ်ားကို မွတ္ထားသည္။ ထိုေနရာမ်ား သို႔ သူမသြားခ်င္။ အထည္ထုပ္ကို တလက္မွ တလက္လႊဲေျပာင္းရသည့္ ကိုယ္စားလွယ္အလုပ္ကို ၿငီးေငြ႔ေနၿပီ။
စထရိုဂ်က္လမ္းမႀကီးအတုိင္း ေလွ်ာက္လာၿပီး ေနာ္ရင္ဂတန္ရပ္ကြက္ထဲသို႔ ခ်ိဳးလာခဲ့သည္။ အိမ္မျပန္ ခ်င္ေသး။ သို႔ရာတြင္ သည္ၿမိဳ႕၌ သြားစရာမရွိ။ ပါရီမွာလို ထိုင္စရာ ကဖီးေတြလည္း မရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္ဘက္သို႔ ထိုးလွည့္သည္။ သံ၀င္းတံခါးႀကီးအတုိင္း ၀င္လာၿပီး အိမ္ေဘးတံခါးမွ လွည့္၀င္သည္။ ေယာကၡမႀကီးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆုိင္ခ်င္။
ဧည့္ခန္းနားက ျဖတ္ေက်ာ္လာရင္း ရယ္သံတသံေၾကာင့္ ေျခလွမ္းတံု႔သြားသည္။ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ခပ္ညဳညဳရယ္ သံ၊ မိန္းမပ်ိဳတေယာက္၏ ရယ္သံမ်ိဳး၊ ေဂၚဂင္က လက္ဆဲြအိတ္ကို အသာခ်ကာ ဧည့္ခန္းထဲသို႔ ၀င္လိုက္သည္။
“ကဲ ဒါကေတာ့ ရယ္စရာျပက္လံုးကေလးေပါ့ေလ။ ခုက်မွေတာ့ အင္မတန္လွတဲ့ မိုးလွဲရဲ့ စကားေျပကို ဖတ္ၾကရေအာင္”
မက္တီ၏အသံျဖစ္သည္။ မက္တီက တဖက္တလမ္းက ၀င္ေငြရေအာင္ဟုဆိုကာ ႏုိင္ငံျခားသံ႐ံုးတ႐ံုးမွ အရာရွိ သံုးဦးကို ျပင္သစ္စကားသင္ေပးေနသည္။ အရာရွိမ်ားက ခပ္သြက္သြက္၊ စတုိင္က်က်၊ အဂၤလိပ္ဟန္ သားသား နားနား။
“ျပင္သစ္သဒၵါစည္းကမ္းေတြမွာ အၿမဲတမ္း ခၽြင္းခ်က္ရွိတယ္ေနာ္”
မက္တီက ဒိန္းမတ္စကားျဖင့္ ခပ္သြက္သြက္ေျပာသည္။
“ျပင္သစ္သဒၵါတြင္မကဘူး။ ျပင္သစ္လူမ်ိဳးဟာလည္း အရာရာခၽြင္းခ်က္ကေလးေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲလို႔ ေျပာသံၾကားဖူးတယ္ ဆရာမရဲ့။ အဲဒါေကာ ဟုတ္သလား”
လူရြယ္တဦးက ေျပာသျဖင့္ မက္တီသေဘာက်၍ ရယ္သည္။ က်န္လူရြယ္မ်ားကလည္း ရယ္ၾကသည္။ ေဂၚဂင္က ေခ်ာင္းဟန္႔လိုက္သျဖင့္ သူတို႔အားလံုး လွည့္ၾကည့္ၾကသည္။ မက္တီမ်က္ႏွာက တည္သြားသည္။ ၀င္ေႏွာင့္ယွက္သျဖင့္ မႀကိဳက္သည့္ဟန္။
“အေစာႀကီး ျပန္လာသလား”
“ေစာေစာပဲ၊ လုပ္ပါ၊ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ပါ”
“အဲဒါ ကၽြန္မခင္ပြန္းေလ၊ မြန္စီယာ ေဂၚဂင္တဲ့။ ေဟာဒါက သံ႐ံုးအတြင္း၀န္ မြန္စီယာ ေအာ္လီဆင္း၊ ဒါ ေကာင္စစ္၀န္ မြန္စီယာ ဆိုဒါမင္၊ ေဟာဒါက ၿမိဳ႕စားကေလး အီးရစ္ဒိုဗန္”
သံအရာရွိသံုးဦးက ဦးၫႊတ္ျပသည္။ ပါရီဇာတ္ထဲက ယိမ္းသမမ်ားကို သြား၍ အမွတ္ရသည္။
“စာသင္ေနတုန္း အေႏွာက္အယွက္ေပးမိတာ ၀မ္းနည္းပါတယ္ ခင္ဗ်ာ”
“အို အို ကိစၥမရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို မဒမ္ေဂၚဂင္က ျပင္သစ္လူမ်ိဳးေတြရဲ့ အမူအရာေတြ သင္ေပးေနတယ္ ေလ။ ဒီလို တုိင္းျပည္ ဂ်င္ကလယ္ေလးမွာ လာေနရေတာ့ အိမ္နီးခ်င္းတုိင္းျပည္ႀကီးေတြဆီက ေလ့လာရတယ္ မဟုတ္လား”
ၿမိဳ႕စားကေလးက သိမ္ေမြ႔စြာေျပာသည္။
သက္သက္ဟန္လုပ္ေနၾကသည္ဟု ေဂၚဂင္ထင္သည္။ မက္တီက ေငြရေအာင္ သင္ေပးသည္။ သူတုိ႔က အပ်င္းေျပလာသင္ၾက၊ ေဂၚဂင္က မရယ္ခ်င့္ ရယ္ခ်င္ ရယ္ကာ … “ဒီတုုိင္းျပည္မွာ လူတိုင္း ဘဲြ႔ေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ေနာ္၊ အတြင္း၀န္ မစၥတာ ဘယ္သူ၊ ေကာင္စစ္၀န္မင္း မစၥတာ ဘယ္၀ါ၊ ၿမိဳ႕စား မစၥတာ ဟိုဒင္းတဲ့၊ စံုလို႔ပဲ။ ေနာင္က်ရင္ အမဲသားသည္ေတာင္ ဘဲြ႔ေတြ တပ္လာမလား မသိဘူး ခင္ဗ်။ ရယ္ရတယ္”
“ေမာင့္ အိမ္ေထာင္စုကို ေကၽြးေနတာ၊ သတိထားၿပီးစကားေျပာပါ။ ကိုယ့္ကို အစာေကၽြးတဲ့လက္ကို ျပန္ကိုက္ တယ္ဆိုတာ သိပ္ရွက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ေမာင္တို႔ ျပင္သစ္ေတြ ယဥ္ေက်းလွေခ်ရဲ့ဆို”
“ဟုတ္တယ္၊ ငါက နည္းနည္း႐ိုင္းတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၀င္းထဲမွာ ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားဖို႔ေကာင္းတဲ့ေကာင္။ ဒါေပမယ့္ ငါလို အ႐ိုင္းအစိုင္းအဖို႔ေတာင္ မင္းတို႔ တုိင္းျပည္ဟာ ေတာ္ေတာ္အႏွစ္သာရကင္းတဲ့ တုိင္းျပည္။ ေျပာျပန္ရင္ ငါလြန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါမေျပာဘဲ မေနႏိုင္ဘူး။ ေရာက္ေလရာရာမွာ အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြ ခ်ည္းပဲ ေတြ႔ေနရတယ္”
“မက္တီအဖို႔ေတာ့ ဒီတုိင္းျပည္ဟာ ေကာင္းေနတာပဲ။ ေပ်ာ္စရာေတြခ်ည္းပဲ။ ေမာင္တို႔ ျပင္သစ္ျပည္မွာ ေနရတာ ထက္ အမ်ားႀကီးေပ်ာ္တယ္။ ဒီမွာေမာင္၊ မက္တီ သိပ္မေျပာခ်င္ဘူး။ ေပ်ာ္ရာမွာမေန ေတာ္ရမွာ ေနရတယ္ ဆိုတာ သိတယ္မဟုတ္လား။ သူေတာင္းစားဟာ ေၾကးမမ်ားရဘူးတဲ့”
“ငါသိပါတယ္၊ ပုေလြဆရာကို ပိုက္ဆံေပးတဲ့သူဟာ သူႀကိဳက္ရာသီခ်င္းကို မႈတ္ခိုင္းႏုိင္သတဲ့၊ မင္းၾကားဖူးတဲ့ စကားပံုေတြ ကုန္ပလား”
ေဂၚဂင္က ေလွာင္သည္။ ဧည့္သည္ေတြ ျပန္သြားၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း စကားမ်ား က်န္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ျပင္သစ္လို ေျပာေနၾကရာမွ မက္တီက ဒိန္းမတ္စကားျဖင့္ …
“ကဲ ေတာ္ၿပီေမာင္။ မက္တီမွာ အလုပ္ေတြ ရွိေသးတယ္။ အခ်ိန္ရွိတုန္း ပိုက္ဆံရေအာင္ လုပ္ရဦးမယ္။ ရွင့္ေဆးတန္ ေသာက္ေဆးဖိုး၊ ဆီေဆးဖိုး ကို မာ့မာ့ဆီကခ်ည္း ေတာင္းေနလို႔ မေကာင္းဘူး။ ထမင္းလည္း ေကၽြးထားၿပီ။ ဒီထက္လြန္လာရင္ ေပးတဲ့လူက ေပးဦး ကိုယ့္လိပ္ျပာကို္ယ္ ျပန္ရွက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ေနာက္ထပ္ စကားမမ်ားခ်င္ဘူး”
မက္တီက အခန္းေဒါင့္စာေရးစားပဲြသို႔ ထသြားသည္။ ေဂၚဂင္က ေနာက္က လုိက္သြားသည္။ စားပဲြေပၚတြင္ မက္တီ့လက္ေရးျဖင့္ ေရးလက္စစာရြက္ေတြ တပံုႀကီးရွိသည္။ စာလံုးမ်ားက စာရြက္ထဲမွာ ခုန္ထြက္ေတာ့မည္ ေလာ ထင္ရသည္။ ဒိန္းမတ္ဘာသာစကားသည္ နားေထာင္၍မေကာင္း၊ ေရးခ်သည့္အခါမွပင္ ၾကည့္၍မလွ။ အ႐ုပ္ဆိုးသည့္ ဘာသာစကားဟု သူထင္သည္။ ေဂၚဂင္သည္ ဒိန္းမတ္သတင္းစာတေစာင္အတြက္ မက္တီ ဘာသာျပန္ေပးေနေသာ ျပင္သစ္၀တၳဳတပုဒ္ကို ေကာက္ကိုင္လုိက္သည္။
“ဘာလဲ၊ ဇိုလာရဲ့ ၀တၳဳလား၊ ဟင္း … တခါလာလည္း ဆင္းရဲသားအေၾကာင္း၊ တခါလာလည္း ဆင္းရဲသား အေၾကာင္း၊ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။ လိုတီရဲ့ ၀တၳဳကို ျပန္တာကမွ ေကာင္းဦးမယ္။ စာေရးဆရာတုိင္း အလွအပကို ေရးတယ္။ အေကာင္းကို ေရးတယ္။ မေကာင္းတာ၊ ဆင္းရဲတာကို ေရးတာဆိုလို႔ ဇိုလာတေယာက္ပဲ ရွိတယ္”
ေဂၚဂင္က ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕သည္။
“ေရးမွာေပါ့၊ ဇိုုလာက သူ႔ဘ၀အေၾကာင္းကို နားလည္တယ္။ ဇိုလာဟာ ရွင္တို႔လို စိတ္ကူးယဥ္ ဘိန္းစားေတြ မဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မကို ဘာသာျပန္ခိုင္းတဲ့လူကလည္း ဇိုလာကို ျပန္ေပးပါလို႔ ခုိင္းတာ။ လိုတီကို အျပန္ ခုိင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ခုလုပ္ေနတာလည္း အားလို႔ယားလုိ႔ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ပိုက္ဆံရေအာင္ လုပ္တာ၊ ေငြရေအာင္ လုပ္တာ”
“ဇိုလာဆိုတဲ့ စာေရးဆရာက အလကားလူ၊ သစ္ဆန္းပန္းခ်ီကို ေ၀ဖန္တယ္၊ ေစဇန္းကို သစၥာေဖာက္သြားတယ္။ ေစဇန္မွာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိေကာင္းရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစဇန္းဟာ တကယ့္ အႏုပညာသည္၊ ဇိုလာဟာ ပန္းခ်ီအေၾကာင္းကိုလည္း ဘာမွ မသိဘူး”
“ဟင္း ဘာပန္းခ်ီလဲ” မက္တီက နာက်ည္းစြာ ေျပာသည္။
“ဇိုလာတြင္မကဘူး။ ပန္းခ်ီဆိုရင္ ကၽြန္မကလည္း မုန္းတယ္၊ မုန္းသမွ အလြန္မုန္း။ ပန္းခ်ီဆိုတဲ့ စကားလံုးလည္း မုန္းတယ္။ ပန္းခ်ီကားကိုလည္း မုန္းတယ္။ ပန္းခ်ီေဆးကိုေတာင္ မုန္းတယ္ သိရဲ့လား”
“ဒါျဖင့္ ပန္းခ်ီဆရာကို လင္လုပ္မိတာ မင္းကံဆိုးတာေပါ့”
မက္တီက ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾက့ည္လိုက္သည္။ လက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားသည္။
“ရွင္က ဇိုလာလိုလူမ်ိဳးကို မေကာင္းေျပာမွာေပါ့။ ဇိုလာက ပိုက္ဆံေတြရေတာ့ ရွင္ဘယ္မွာ နာလိုပါ့မလဲ။ ရွင္တို႔ ပန္းခ်ီဆရာေတြဟာ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း ေအာင္ျမင္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာၾကားတဲ့ လူတုိင္း ကို မနာလိုတိုရွည္ျဖစ္၊ ကိုယ္ေရးတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြက်ေတာ့လည္း စြံေအာင္ မေရာင္းႏုိင္။ ေျပာစမ္းပါ။ ရွင္တို႔ ပန္းခ်ီကားေတြကို ဘယ္သူႀကိဳက္လို႔လဲ။ ဘယ္သူ၀ယ္လုိ႔လဲ။ အကုန္လံုးပဲ။ ေစဇန္းေရာ၊ ပီဆာရိုေရာ၊ မာေနးေရာ၊ မိုးေနေရာ၊ တေယာက္မွ မစြံဘူး။ သူတို႔ မယားေတြမွာျဖင့္ ထမင္းဖိုးေလးရရ၊ လုပ္လိုက္ရတာ တကုန္းကုန္း။ ကေလးေတြက်ေတာ့လည္း လူေပး သူေပး စားေနၾကရတယ္။ ရွင္တို႔ကေတာ့ မေရာင္းရတဲ့ ပန္းခ်ီကား အစုတ္ပလုတ္ေတြ ဆဲြလို႔၊ ေျပာေတာ့ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္”
မက္တီက အန္ထုတ္သည္။
ေဂၚဂင္က ေနာက္မွီကုလားထုိင္တလံုးတြင္ ထုိင္ရင္း သူ႔မိန္းမမ်က္ႏွာကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။
“ေဟ့ ဒီမွာ၊ မင္းေျပာတဲ့ အစုတ္ပလုတ္ ပန္ခ်ီကားေတြကို တေန႔မွာ ျပတုိက္ထဲေရာက္ေအာင္ လုပ္ျပမယ္ သိလား”
ေဂၚဂင္က ေျပာသည္။ ေစာေစာက သေရာ္သံပါေသာ္လည္း ယခုသူ႔အသံတြင္ ပိုင္းျဖတ္မႈပါေနသည္။
“ရွင္ဟာ ပန္းခ်ီ႐ူး ႐ူးေနေတာ့မွာလား။ ပန္းခ်ီဆဲြဖို႔ပဲ စိတ္၀င္စားေတာ့မွာလား။ ဟင္း … ကေလးေတြ အတြက္ေတာ့ မစဥ္းစားေတာ့ဘူးလား။ မယားအတြက္ေကာ ထည့္မစဥ္းစားေတာ့ဘူးလား”
မက္တီက မ်က္ႏွာကို စိုက္ၾကည့္ရင္း ေမးသည္။
“မင္းကို ငါခ်စ္တယ္။ ကေလးေတြကိုလည္း ငါခ်စ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါေသသြားရင္ က်န္ရစ္ခဲ့ခ်င္တယ္။ ကေလးေတြေလာက္ က်န္ရစ္ခဲ့လို႔ မျဖစ္ဘူး။ ငါဟာ ပန္းခ်ီ႐ူး ႐ူးေနတယ္။ ငါဟာ ပန္းခ်ီဆရာတေယာက္၊ ငါ့အိတ္ထဲမွာ တျပားမွ မရွိေပမယ့္ အရင္က ေဂၚဂင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ပန္းခ်ီဆရာ ျဖစ္ေနၿပီ။ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ မင္းအေမႀကီးက ငါ့ကို အထင္ေသးတာ မေသးတာေတာ့ ငါ့တာ၀န္မဟုတ္ဘူး”
“အို ေသးစရာလုပ္ရင္ ေသးမွာပဲ။ ကိုယ့္သားကိုယ့္မယားကိုမွ ထမင္း၀ေအာင္ မေကၽြးႏုိင္တဲ့ လူတေယာက္ကို အထင္မေသးရင္ ဘယ္သူ႔ကို သြားအထင္ေသးရဦးမွာလဲ။ မေအာင္ျမင္တာဟာ မေအာင္ျမင္တာပဲ။ ရွင့္ပန္းခ်ီကို စြန္႔ပါ။ ရွင္ မေအာင္ျမင္ဘူးဆိုတာကုိ ၀န္ခံပါ။ ရွက္စရာ မဟုတ္ပါဘူး”
မက္တီက ေျပာသည္။
“ဒီမွာ မက္တီ၊ ေအာင္ျမင္တယ္ မေအာင္ျမင္ဘူးဆိုတာ ပန္းခ်ီကားေတြ ေရာင္းရတာ မေရာင္းရတာနဲ႔ မဆုိင္ ပါဘူး။ အႏုပညာကို ေငြနဲ႔ တုိင္းထြာလို႔ မရပါဘူး”
“ၾသ ပိုက္ဆံမရတာေတာ့ ၀န္ခံသားပဲ။ ပန္းခ်ီဆရာတေယာက္အေနနဲ႔ ရွင္ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ေနာင္ႏွစ္ခါက်ရင္ လည္း ရွင္မေအာင္ျမင္ဘူး။ ေဗဒင္ေဟာလိုက္မယ္ မွတ္ထား”
မက္တီက စားပဲြအံဆဲြထဲက စာတေစာင္ကို ထုတ္ျပသည္။ စာရြက္ထူထူ၊ အိတ္တြင္ ေရႊေဖာင္းႂကြ တံဆိပ္တခု ႐ိုက္ထားသည္။
“ေရာ့ဖတ္ၾကည့္၊ အယ္နာဆီက စာ။ အီမီးလ္အတြက္ ေက်ာင္းလခ မေပးႏုိင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ အဲဒါ အီမီးလ္ကို ေက်ာင္းက ႏႈတ္ရေတာ့မယ္”
အယ္နာမွာ မက္တီမိတ္ေဆြထဲက ခ်မ္းသာသူတဦးျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕စားကေတာ္ ျဖစ္ေနသည္။
“သူ ဘာျဖစ္လို႔ စိတ္ေျပာင္းသြားရတာလဲ။ သူပဲ ေက်ာင္းထားေပးမယ္ ေျပာလို႔ ထားတဲ့ဟာပဲ”
“ေျပာင္းမွာေပါ့။ ရွင္လုပ္တာေတြက ဟုတ္မွ မဟုတ္ဘဲ။ ရွင္ ဗရင္ဂ်ီဘာသာ၀င္ ျဖစ္ေနတာကို အယ္နာက အစကတည္းက သေဘာမက်ဘူး။ ခုေတာ့ ရွင္က ဗရင္ဂ်ီဘာသာ၀င္ေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ သူလည္း အားေပးအားေျမွာက္ ၀င္မလုပ္ခ်င္ဘူးေပါ့”
“ဒါ ဘာဆုိင္လို႔လဲကြ။ ငါဖာသာငါ ဘယ္ဘာသာ၀င္ျဖစ္ျဖစ္၊ သူ အေနသာႀကီးပဲ။ ငါက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြးေခၚခ်င္တယ္”
ေဂၚဂင္က အသံတိုးတိုုးျဖင့္ ေျပာသည္။
“ကၽြန္မတို႔ တုိင္းျပည္မွာေတာ့ ဘာသာတရားဟာ အေရးႀကီးတယ္။ ရွင့္ကို အစကတည္းက ေျပာသားပဲ။ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းတက္ဖို႔၊ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းသြားရင္ ဘာသာတရားကိုင္း႐ႈိင္းဖို႔”
“ဒီမွာ မက္တီ၊ ငါဘယ္အရာကိုမွ မယံုၾကည္ဘူး။ တကယ္ယံုၾကည္တယ္ဆိုရင္လည္း ငါ မင္းတို႔လို ပ႐ိုတက္စတင့္ ဘာသာမ၀င္ဘူး။ ဗရင္ဂ်ီဘာသာထဲကိုပဲ ၀င္မွာပဲ။ ပ႐ိုတက္စတင့္လို႔ ေျပာၿပီး မတရား လုပ္ေန ၾကတဲ့ ေရႊပဲြစားေတြကို ငါပါရီေရႊဆိုင္တန္းမွာ ျမင္ခဲ့ဖူးေပါင္း မ်ားလွၿပီ”
“ေတာ္ေတာ့ရွင္၊ ဒါေတြ မေျပာနဲ႔ေတာ့”
“ဟုတ္တယ္၊ ငါမေျပာခ်င္ဘူး။ ကိုယ္ႀကိဳက္သလို ေနပါ။ ကိုယ္ႀကိဳက္ရာကို ကိုးကြယ္ပါ။ ငါဘာမွာ မေျပာဘူး။ ငါ့ကိုလည္း လာမေျပာၾကနဲ႔”
ေဂၚဂင္ ေခါင္းငိုက္ဆိုက္ခ်၍ စဥ္းစားေနသည္။ ေက်ာင္းထားေပးမည့္သူ မရွိလွ်င္ သူ႔သားႀကီး အီမီးလ္ အိမ္ျပန္လာလွ်င္ ၀န္ထုပ္တခုတိုးဦးမည္။ ျပႆနာတခု ထပ္တက္ဦးမည္။ ေပါက္ကဲြေတာက္ေလာင္စရာ ဆီစက္ တစက္တိုးလာဦးမည္။ သူ႔သားႀကီးက ေက်ာင္းမွာေပ်ာ္သည္။ ဒိန္းမတ္ေက်ာင္းသားေတြႏွင့္ ေနသားတက် ျဖစ္ေနၿပီ။ တကယ္ေတာ့ သူ႔သားကိုသူေပ်ာ္္ရာမွာ ထားသင့္သည္။
အတန္ၾကာမွ ေဂၚဂင္က ေမာ့ၾကည့္ကာ …
“အီမီးလ္ကို ေက်ာင္းမွာ ဆက္ထားမယ္။ ေရတပ္ကို သြင္းတဲ့အထည္စေတြအတြက္ ေရတပ္၀န္ႀကီး႐ံုးက ခ်က္လက္မွတ္တေစာင္ ရစရာရွိတယ္။ မနက္ျဖန္ထုတ္ၿပီး ေက်ာင္းကို ပို႔လုိက္မယ္”
“မွန္မွန္ေပးႏိုင္မွ လုပ္ေနာ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေပးခ်ည္တလွည့္ မေပးခ်ည္တလွည့္ဆိုရင္ ကေလးမ်က္ႏွာငယ္ တယ္”
“ေပးမွာေပါ့။ ႐ို၀င္က ကုမၸဏီကိုလည္း ငါစာေရးမယ္။ ငါရစရာ ေကာ္မရွင္ေတြ က်န္ေသးတယ္”
စင္စစ္ ကုမၸဏီကိုလည္း ေအာက္က်ေနာက္က်ခံ၍ စာမေရးခ်င္။ သူ႔ရစရာ ေကာ္မရွင္ေၾကး ဆိုသည္မွာလည္း မ်ားမ်ားစားစား ရွိလွသည္ မဟုတ္။ သို႔ရာတြင္ ကုမၸဏီက ေငြေခ်ေႏွးသည့္ ျပင္သစ္အစိုးရႏွင့္သာ ဆက္ဆံဖူး သည္။ ဒိန္းမတ္အစိုးရက ခ်က္ခ်င္းေငြေခ်သည္။ သည္ေငြမ်ားကို ကုမၸဏီသို႔ မသြင္းေသးပဲ လွည့္သံုးထားမည္ ဟု စိတ္ကူးရသည္။ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္မ်ား အားလံုးလိုလို ေငြကို လွည့္သံုးတတ္ၾက သည္။
သူတေယာက္တည္းမဟုတ္။ ေကာင္းေတာ့မေကာင္း။ သို႔ရာတြင္ မတတ္ႏိုင္။ သည္တနည္းသာ ရွိေတာ့သည္။
“ဘယ္ႏွယ့္လဲ ေက်နပ္လား”
“ကေလးကေတာ့ ေက်နပ္မွာေပါ့ေလ”
မက္တီက ခပ္အင္အင္ ေျဖသည္။ မက္တီသည္ သူ႔ေယာက္်ားကို ဒုကၡလွလွႀကီး ေတြ႔ေစခ်င္ပံုရသည္။ နာက်ည္းမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို နလံထူေအာင္ က်ိဳးစားလာမည္။ ေနာက္ထပ္ေအာက္ကို ဆင္းစရာမရွိေတာ့သည္ အထိ ဒုကၡေတြ႔မွ အေပၚကို ျပန္တက္လာလိမ့္မည္ဟု ထင္ပံုရသည္။ သူ႔မယားသည္ သည္လို စိတ္ကူးျဖင့္ သူ႔ကို စိတ္ညစ္စရာ ျပႆနာေတြ တခုၿပီးတခု တင္ျပသည္ေလာ မေျပာတတ္။ သည္လိုဆိုရင္ေတာ့ သူ႔မယား တြက္ကိန္းမွားၿပီဟု သူထင္သည္။ ေဂၚဂင္သည္ ေနာက္ထပ္ ဆင္းစရာမရွိေတာ့သည္အထိ ေအာက္ဆံုးသို႔ ေရာက္သည့္တိုင္ အေပၚသို႔ ျပန္တက္ရန္ က်ိဳးစားမည့္ သူမ်ိဳးမဟုတ္။ ေအာက္ဆံုးေရာက္ေတာ့လည္း ေအာက္မွာပင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးေနမည့္လူစား ျဖစ္သည္။
“ငါ့မွာလည္း ပိုက္ဆံရစရာေလးေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ပန္းခ်ီကလပ္က ငါ့အတြက္ “တကိုယ္ေတာ္ျပပဲြ” တခုလုပ္ဖို႔ စီစဥ္ထားတယ္။ အဲဒီျပပဲြက်ရင္ ငါ့ကားေတြ နည္းနည္းပါးပါး ေရာင္းရမွာပါ”
“ပန္းခ်ီကလပ္မွာ ဘာလို႔ သြားျပေနဦးမွာလဲ။ ပန္းခ်ီကလပ္၀င္ေတြနဲ႔ ဘာလို႔ ပတ္သက္ဦးမွာလဲ။ ကိုပင္ေဟဂင္မွာ ပန္းခ်ီဆိုင္ခန္းေတြ ျပည့္လို႔၊ အဲဒီမွာ သြားျပေပါ့။
ေဂၚဂင္က သက္ျပင္းခ်သည္။
“ဆံပင္ရွည္ထားၿပီး မုတ္ဆိတ္ရွည္ထားတာနဲ႔ လူတေယာက္ဟာ အိတ္ထဲမွာ လက္ပစ္ဗံုးထည့္လာ တဲ့သူ ျဖစ္ရေတာ့မွာလားကြာ။ တကယ္ေတာ့ ပန္းခ်ီကလပ္မွာ ဒါမ်ိဳးကို သိတဲ့သူေတာင္ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ငါတို႔ အမ်ိဳးသားပန္းခ်ီျပတုိက္ႀကီးမွာ ျပလွည့္ပါလို႔ ဖိတ္တဲ့လူရွိရင္လည္း အေကာင္းသားေပါ့”
နံရံကပ္နာရီႀကီး တနာရီထိုးသည္။ မက္တီက ေဖာင္တိန္ကို ေကာက္ကိုင္ကာ ကေလာင္သြားကို လက္မျဖင့္ စမ္းသည္။
“မက္တီစာေရးရဦးမယ္။ ခုအခန္းက မနက္ျဖန္ မနက္သတင္းစာထဲပါမယ့္ အခန္း”
ေဂၚဂင္က သူ႔မယားကို ငံု႔၍နမ္းလိုက္သည္။ သို႔ရာတြင္ မက္တီက အနမ္းမခံ။ မ်က္ႏွာကို တဖက္သို႔ လွည့္လိုက္သျဖင့္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းက ပါးျပင္ကို ထိသြားသည္။
မက္တီ ဆံပင္န႔ံက သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕၊ သူ႔ကို ယစ္မူးေစသည္။ ေဂၚဂင္သည္ ခဏရပ္ေနၿပီးေနာက္ ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္ လာသည္။ အခန္းတံခါး၀သို႔ မေရာက္ခင္ တဂ်စ္ဂ်စ္ျမည္ေနေသာ ကေလာင္သြားသံကို ၾကားေနရသည္။ ေဂၚဂင္တေယာက္ ဆရာမက ျပန္လႊတ္လိုက္ေသာ ေက်ာင္းသားကေလးတေယာက္လို ခံစားရသည္။ ။
မူရင္းအဂၤလိပ္၀တၳဳနဲ႔ ဒိန္းမတ္ဘာသာျပန္ကိုပါ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္ရင္...
 |
| Gauguin |
Youtube ေပၚမွ ေဂၚဂင္၏ ပန္းခ်ီကားမ်ား ...
Sunday, June 22, 2008
(၅) ဂ်ပန္လက္ေအာက္သတင္းစာမ်ား (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)
စစ္ႀကီးအတြင္းတြင္ ဂ်ပန္စစ္တပ္က ျမန္မာႏုိင္ငံကို သိမ္းပိုက္ရာတြင္ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစု အခ်ဳိ႕က ဂ်ပန္ႏွင့္ ပူးေပါင္းခဲ့ေသာ္လည္း သတင္းစာမ်ားက ဂ်ပန္က်ဴးေက်ာ္သူမ်ားကို တင္ႀကိဳၿပီး ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကသည္။ ျမန္မာသတင္းစာမ်ားက တ႐ုတ္ - ဂ်ပန္စစ္ပဲြသတင္းမ်ားမွ ဂ်ပန္တို႔က ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္စြာ ႏွိပ္စက္သည္ မ်ားကို ေဖာ္ျပဆန္႔က်င္ၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္ဆန္းကာလက ဂ်ပန္စစ္တပ္ႀကီးက တ႐ုတ္ျပည္၊ နန္ကင္းၿမိဳ႕ေတာ္ တၿမိဳ႕လံုးကို သတ္ျဖတ္ပဲြႀကီး က်င္းပခဲ့သည္ကို ျမန္မာသတင္းစာမ်ားက ဓာတ္ပံုႏွင့္တကြ ေဖာ္ျပကာ ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်ၾကေလသည္။
ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သား သံုးသိန္းတို႔ကို ဂ်ပန္စစ္တပ္မ်ားက ကိုယ္တပိုင္းေျမျမဳပ္ကာ သံခ်ပ္ကာကားမ်ားႏွင့္ နင္းကာသတ္ျခင္း၊ ေသနတ္လက္တည့္စမ္း ပစ္မွတ္အျဖစ္ ပစ္ခတ္ကာ သတ္ျဖတ္ၾကျခင္း၊ လွ်ာႏွင့္ လည္ေခ်ာင္းကို သံခ်ိပ္ႏွင့္ ေဖာက္ဆဲြကာ ခ်ိပ္ဆဲြထားၿပီး လွံစြပ္ႏွင့္ထိုးသတ္ျခင္း၊ ေခါင္းျဖတ္သတ္ျခင္း၊ မီး႐ိႈ႕သတ္ျခင္း၊ အမ်ိဳးသမီးမွန္သမွ်ကို မတရားျပဳက်င့္ၿပီးမွ သတ္ျဖတ္ျခင္း စသည္တို႔ကို သတင္းဓာတ္ပံုမ်ားႏွင့္ တကြ ေဖာ္ျပကာ ဖက္ဆစ္တို႔၏ ဆိုးယုတ္ပံုမ်ားကို ရဲ၀ံ့စြာေဖာ္ျပခဲ့ၾကသည္။
ဥေရာပတြင္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ မိမိတုိ႔ အႏိုင္ရေသာ ႏုိင္ငံငယ္မ်ားကို ဂ်ာမနီစစ္တပ္ႀကီးက ႏွိပ္စက္ပံုမ်ား ကိုလည္း ေဖာ္ျပၾကကာ ဖက္ဆစ္တို႔ က်င့္မႈၿမဲဓေလ့တို႔ကို ပြင့္လင္းစြာ ေရးသားကာ လူထုကို ပညာေပးခဲ့ၾက သည္။
သတၱိႀကီးမားေသာ သတင္းစာဆရာ ဦးဘတင္က ဂ်ပန္မ်ား ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ လာေရာက္တိုက္ေတာ့ မည္ကို ခန္႔မွန္းသိရွိပါလ်က္ႏွင့္ ဂ်ပန္တို႔ အႏၱရာယ္ကို ျမန္မာလူထုသိရွိေစရန္ ဂ်ပန္သူလွ်ိဳအမည္ႏွင့္ ႏုိင္ငံေရး စာအုပ္တအုပ္ကို ေရးသားထုတ္ေ၀ခဲ့ေပသည္။ ဖက္ဆစ္တို႔၏ က်င့္ထံုးႏွင့္ အႏၱရာယ္ကို စာအုပ္တအုပ္ျဖင့္ လူထုကို သတိေပးခဲ့သူ သူရဲေကာင္းႀကီး ဦးဘတင္ကို ဂ်ပန္မ်ား ၀င္လာသည္ႏွင့္ ရွာေဖြဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ ျပင္းထန္စြာႏွိပ္စက္ခံရၿပီး အသက္ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရရွာသည္။ လူထုအတြက္ အသက္ေပးကာ ေရးသားႏိႈးေဆာ္ ခဲ့ေသာ ျမန္မာသတင္းစာသူရဲေကာင္းႀကီးပါေပ။
ဂ်ပန္စစ္တပ္ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ သတင္းစာမ်ားကို ပံုမႏိွပ္မီ သတင္းမ်ားကို ဂ်ပန္ဆင္ဆာ႐ံုးသို႔ ပို႔ရကာ ဆင္ဆာက စစ္ေဆးၿပီးမွ ပံုႏွိပ္ရေလ့ရွိသည္။ စာစီၿပီးမွ သတင္းစာကို တင္ျပရရာတြင္ စာစီၿပီး ပံုႏွိပ္ရန္ အသင့့္ျဖစ္မွ မိတၱဴကို စစ္တပ္သို႔ တင္ျပရေလေသာေၾကာင့္ ဆင္ဆာအဖြဲ႔က ျဖတ္ေတာက္ေသာ စာပိုဒ္မ်ားကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ရန္ အခ်ိန္မရွိေတာ့သျဖင့္ အျဖဴကြက္လပ္မ်ားႏွင့္ သတင္းစာ မ်ား ထြက္လာရေလ့ရွိ၏။
အျဖဴကြက္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ထြက္လာေသာ သတင္းစာတုိ႔မွာ ဖက္ဆစ္တို႔၏ ဆင္ဆာစနစ္ကို သက္ေသျပ ေနသျဖင့္ စာဖတ္ပရိသတ္ လူထုက ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာၾကေစကာမူ အမ်ားျပည္သူတို႔ ထင္ျမင္ခ်က္ကို အေလးမထားေသာ ဂ်ပန္စစ္အစိုးရက ဂ႐ုမျပဳမိၾကေပ။
ဂ်ပန္စစ္တပ္ႏွင့္ ႐ုပ္ေသးအစိုးရကိုမူ ေ၀ဖန္ခြင့္မရွိ၊ သူတို႔အား ေ၀ဖန္ေသာ စာမူမ်ားႏွင့္ သူတို႔ မသိေစလိုေသာ စစ္သတင္းမ်ားကိုသာ ဆင္ဆာျဖတ္ခဲ့သည္။ ယင္းကဲ့သို႔ တင္းက်ပ္စြာ စိစစ္သည့္အၾကားမွ သတင္းစာဆရာႀကီး ဇ၀နက သူ၏ ပင္တုိင္ေဆာင္းပါးမ်ားမွ ဂ်ပန္စစ္အစိုးရကို ေန႔စဥ္ေ၀ဖန္ ျပစ္တင္ႏုိင္ခဲ့သည္။
ဟာသပါရဂူတဦးဟု ခ်ီးက်ဴးၾကေသာ ဆရာဇ၀နက သူ၏ဦးေခါင္းႏွင့္ ၀မ္းဗိုက္တို႔ စကားေျပာခန္းကို ရယ္႐ႊင္ဖြယ္ ေရးသားေလ့ရွိသည္။ ခ်က္ႀကီးက ေခါင္းႀကီးကို “ဆရာရယ္ … က်ေနာ့္မွာ ကန္ဇြန္းရြက္ကိုသာ ေန႔တုိင္းစားေနရတာေၾကာင့္ ျပားခ်ပ္ေနပါၿပီ။ တခါတေလ သားေလးငါးေလး စားပါရေစ” ေတာင္းပန္ေလ့ရွိ သည္။ သနားသဖြယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ “ဆရာရယ္ တေန႔တေလ ေထာပတ္ေလးမ်ား…” ဟု ေတာင္းပန္စဥ္ တြင္ “ေဟ့ေကာင္… ေတာ္၊တန္၊တိတ္။ မင္းနဲ႔ ေထာပတ္တန္သလားကြ” စသည္ျဖင့္ ျပက္လံုးကေလးမ်ားကို ေရးသားကာ ဖက္ဆက္ဂ်ပန္စစ္အစိုးရလက္ထက္၌ ျပည္သူလူထုႀကီး ငတ္မြတ္ေနသည္ကို ေ၀ဖန္ေလသည္။ ယင္းျပက္လံုးကေလးမ်ားကို ဆင္ဆာ႐ံုးမွ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္မ်ား နားမလည္ေသာေၾကာင့္ ခြင့္ျပဳသျဖင့္ လူထုမွာ ထူးျခားေသာ ဟာသရသကို ခံစားၾကသည္။
ဂ်ပန္ေခတ္က သတင္းစာဆရာတို႔၏ သတၱိကို ျပသႏုိင္ခဲ့ေစကာမူ လမ္းပန္းဆက္သြယ္မႈ ျပတ္ေတာက္ ျခင္း၊ သတင္းစာစကၠဴ ရွားပါးျခင္းတို႔ေၾကာင့္ သတင္းစာလုပ္ငန္း တိမ္ေကာခဲ့ေပသည္။ ရရွိႏုိင္သမွ် စကၠဴမ်ားေပၚ တြင္ ျမန္မာသတင္းစာဆရာမ်ား ေရးသားအားထုတ္ၾကသည္။ မီးျခစ္ထုပ္ေသာ စကၠဴႏွင့္ ပံုႏွိပ္ေသာ ေဆးေရာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး သတင္းစာမ်ား ထြက္ခဲ့ရသည္။
အခက္အခဲမ်ားအၾကားမွ ထုတ္ေ၀ၾကစဥ္က ျမန္မာသတင္းစာဆရာမ်ားသည္ ဖက္စစ္ဂ်ပန္မ်ား လွံစြပ္ တို႔ကို ေၾကာက္လန္႔သူမ်ား မဟုတ္ၾကသည္ကို ဂုဏ္ယူသင့္ၾကရေပမည္။ ။
Saturday, June 14, 2008
ေအာင္၀တၳဳ
လူ႔ဘ၀တြင္ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး ရုိးသားႀကိဳးစား ေအာင္ျမင္သြားၾကသူတို႔အေၾကာင္းကို အဂၤလိပ္လို success story ျမန္မာလိုေတာ့ “ေအာင္၀တၳဳ” ဟု ဆရာျမသန္းတင့္က ျမန္မာမႈျပဳပါသည္။ 
ယခုလည္း ဒိန္းမတ္ေရာက္ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ဒုကၡသည္မိသားစု တစု၏ ေအာင္ျမင္မႈအေၾကာင္းကို ဇြန္လ ကိုးရက္ေန႔ထုတ္ JydskeVestkysten သတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္ကို ဖတ္႐ႈရပါသည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ခ်င္းတိုင္းရင္းသား ဇေအာက္ထန္း (Za Uk Thang) ႏွင့္ မိသားစု ဒိန္းမတ္ႏုိင္ငံသို႔ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာ ၂၆ ရက္ေန႔ တြင္ ေရာက္ရွိလာပါသည္။ ဒိန္းမတ္ေရာက္ၿပီး ၂ ႏွစ္အတြင္း သူတို႔မိသားစု ဒိန္းမတ္စာႏွင့္ စကားကို သင္ၾကားၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဇေအာက္ထန္း Danish Crown ကုမၸဏီ၌ အလုပ္ရသည္။ ဒိန္းမတ္စာသင္တန္းမ်ားၿပီးဆံုးသြားေတာ့ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ ၀င္ေျဖကာ ကား၀ယ္သည္။ ယမန္ႏွစ္က သူ႔ဇနီးလည္း သူ႔ႏွင့္အတူ အလုပ္ရၿပီးေနာက္ ယခုေတာ့ သူတို႔ေနထိုင္ရာ Esbjerg ၿမိဳ႕တြင္ ကိုယ္ပိုင္အိမ္၀ယ္လိုက္ၿပီျဖစ္သည္။
“အလုပ္ႀကိဳးစားတာက က်ေနာ္တို႔ ဒိန္းမတ္ကိုမလာခင္ကတည္းက က်င့္သားရၿပီးသားပါ” ဟု မၾကာခင္ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ေနထုိင္ေတာ့မည္အိမ္ကို ေဆးလာသုတ္ေနသည့္ ဇေအာက္ထန္းက သတင္းေထာက္ကို ေျပာျပသည္။
မွတ္ခ်က္ - သင္ကုိယ္တုိင္ေသာ္လည္းေကာင္း သင့္ပတ္၀န္းက်င္၌ေသာ္လည္းေကာင္း “ေအာင္၀တၳဳ” မ်ား ရွိပါက သတင္းစာတုိက္သို႔ ဆက္သြယ္ေျပာႏိုင္ရန္ အီးေမးလ္ လိပ္စာမွာ success@jv.dk ျဖစ္ပါသည္။
Sunday, June 8, 2008
(၄) သတင္းစာတို႔၏ ပဲြဦးထြက္တုိက္ပဲြ (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)
သတင္းစာတို႔၏ ပဲြဦးထြက္တုိက္ပဲြ
၁၉၄၈ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရရွိေသာအခါ၌ ၁၈၆၁ ခုႏွစ္က၊ အိႏၵိယျပည္တြင္ အဂၤလိပ္-အေရွ႕အာရွကုမၼဏီအစိုးရက ေရးသားခဲ့ေသာ ပုဒ္မ ၁၂၄ (က) အၾကည္ညိဳပ်က္ေစမႈ စသည့္ အိႏၵိယ ရာဇသတ္ႀကီးတခုလံုးကို အေမြရရွိခဲ့ရာတြင္ ယင္းအေမြဆိုးကို အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားက လက္နက္ေကာင္းမ်ားအျဖစ္ သံုးစဲြခဲ့ေလသည္။
ႏုိင္ငံတည္စကာလက ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကေစကာမူ လက္ေစာင္းထက္သူ အာဏာရႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားက ေဖာေဖာသီသီအသံုးျပဳခဲ့ၾကေပသည္။ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္အမ်ား ေထာင္နန္းစံခဲ့ ရသည္။ သတင္းစာဆရာအမ်ားပါ ထိၾက၏။ ဒီမုိကေရစီေခတ္က သတင္းစာဆရမ်ားလည္း ခံၾကရေစကာမူ ေထာင္တြင္းတြင္ ၾကာၾကာေနရေလ့မရွိဘဲ ၫွာၫွာတာတာထားေလ့ရွိသည္။ ဆရာႀကီး လူထုဦးလွကိုမူ ၾကာျမင့္စြာ ၫွဥ္းဆဲခဲ့၏။ စံခ်ိန္တင္ရမည့္ ေထာင္မင္းသားမွာ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ျဖစ္သည္။ အသက္ (၅၅) ႏွစ္ခန္႔မွာ ကြယ္လြန္ရွာသူ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၏ ေထာင္သက္သည္ (၂၁) ႏွစ္ရွိသည္ဟု ဆို၏။
၁၉၆၂ ခု၊ စစ္အစိုးရတက္လာခ်ိန္တြင္မူ ဥပေဒဆိုးမ်ားကို လက္လြတ္စပယ္ အသံုးျပဳေလသျဖင့္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ သတင္းစာဆရာ၊ စာေရးဆရာမ်ား၊ အရာရွိအရာခံမ်ား၊ အလုပ္သမား၊ လယ္သမားမ်ားပါ ဖမ္းဆီးခံခဲ့ၾကရ၏။
“ေထာင္အျပင္ တန္းမရွိ” ဟု ဆို႐ိုးရွိသည္။ စစ္အစိုးရမ်ားလက္ထက္တြင္ ေထာင္ထက္ဆိုးေသာ တကၽြန္းေထာင္စခန္းမ်ား တည္ေဆာက္ကာ ၫွဥ္းပန္းခဲ့ၾကသည္။
မည္သို႔ပင္ရွိၾကေစကာမူ ျမန္မာတမ်ိဳးသားလံုးသည္ ကိုယ္မင္းကိုယ့္ခ်င္း ေနႏုိင္ေရးသည္သာ အဓိကျဖစ္သည္။ ယင္းသို႔ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တိုက္ခဲ့ၾကရာ၌ တိုက္ပဲြတေလွ်ာက္လံုးတြင္ သတင္းစာဆရာမ်ားက ဦးေဆာင္ခဲ့ေပသည္။
အဂၤလိပ္အစိုးရထံမွ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ျပန္လည္ရရွိေရး တုိက္ပဲြႀကီးတြင္ ျမန္မာသတင္းစာ မ်ားက ဦးေဆာင္ၿပီး တုိက္ခိုက္ၾကရာ၌ ပထမဆံုးတုိက္ပဲြက ဖိနပ္မစီးရေသာ တုိက္ပဲြ ျဖစ္သည္။
ျမန္မာမင္းမ်ားေခတ္က အဂၤလိပ္သံတမန္မ်ားအား ေရွ႕ေတာ္သို႔ ၀င္ခြင့္ေပးသည့္အခါတြင္ ဖိနပ္ခၽြတ္ မွသာ ၀င္ေရာက္ခစားခြင့္ ေပးေလ့ရွိသည္။ သံအမတ္ႀကီးအဆက္ဆက္တို႔က ျမန္မာမင္းမ်ားေရွ႕သို႔ ၀င္ရာ၌ ဖိနပ္ စီးနင္းခြင့္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေတာင္းဆိုၾကေသာ္လည္း ျမန္မာမင္းမ်ားက လိုက္ေလ်ာျခင္းမျပဳခဲ့ေပ။ ျမန္မာမင္းဆက္ ကို ျဖဳတ္ၿပီးေနာက္ သူတို႔အႏုိင္ရေသာအခါတြင္မူ နန္းေတာ္တြင္းသာမက ဘုရားေက်ာင္းကန္မ်ားတြင္ပါ အဂၤလိပ္တို႔က ဖိနပ္စီးနင္းကာ ၀င္ေရာက္ၾကသျဖင့္ ျမန္မာမ်ားတို႔ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ခဲ့ၾကရသည္။
၁၉၁၇ ခုႏွစ္တြင္ ပဲခူးၿမိဳ႕ ၌ ငလ်င္လႈပ္ေသာအခါ ေရႊေမာ္ေဓာေစတီေတာ္လည္း ငလ်င္ဒဏ္သင့္ ခဲ့ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံ ဆာရယ္ဂ်ီနယ္ ကရက္ေဒါက္ႏွင့္ ဇနီးတို႔က သြားေရာက္ၾကည့္႐ႈေသာ အခါတြင္ ေစတီေတာ္ရင္ျပင္ေပၚ၌ ဖိနပ္မခၽြတ္ခဲ့ေစကာမူ ဘုရားလူႀကီးမ်ားက ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကသည္။ ထိုအခင္းကို အခြင့္ေကာင္းယူကာ မူလက ျမန္မာမ်ားမေက်မနပ္ျဖစ္ေနေသာ ဖိနပ္ကိစၥကို သူရိယသတင္းစာက ေဖာ္ထုတ္ကာ တိုက္ပဲြ၀င္ခဲ့ေလသည္။ ဘုရင္ခံက ဘုရားေပၚ၌ ဖိနပ္စီးသည္ကို ေ၀ဖန္သေရာ္ေသာ ႐ုပ္ေျပာင္ႏွင့္ ကဗ်ာကို သတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပၿပီး ျပစ္တင္ေ၀ဖန္ေလသည္။ ကာတြန္းဆရာႀကီး ေရႊတေလးက မ်က္ႏွာျဖဴဘုရင္ခံႏွင့္ ဘုရင္ခံကေတာ္ကို ဘုရားလူႀကီးမ်ားက ကုန္းေပးၿပီးေက်ာပိုးေနသည့္ပံုကို ေရးဆဲြထားကာ “သူတုိ႔ ဖိနပ္မခၽြတ္လွ်င္ ဘုရားလူႀကီးေတြ ေက်ာပိုးပါလား” ဟု ေလွာင္ေျပာင္ထားေလသည္။ ႐ုပ္ေျပာင္ကို “ဘႀကီး ေမတၱာတံုးရဲ့ သစၥာတံုး ဒီပနီေတးထပ္” ဟု ေျပာင္ေျမာက္ေသာ ကဗ်ာႏွင့္ သ႐ုပ္ေဖာ္ျပန္ပါေသးသည္။
“ဖိနပ္ကို မစီးရငယ္လို႔၊ နည္းက်က်ဆဲြဆင္။
ကမၺည္းသ အကဲတင္သည္၊ မရဲခ်င္ေလေကာ။
ႏွစ္ပါးလံုး ဗိုလ္ေမာင္မယ္မွာ၊ ဟိုေတာင္စြယ္ ကုန္းျမင့္သာေမာ။
တကၽြတ္ကၽြတ္ ဘြတ္ရႊတ္ဆင္သည္၊ မခၽြတ္ခ်င္ဟူေသာ။
ထြဋ္သခင္ သူေျပာေတာ့၊ ေဂါပကျဖစ္အင္။
ပုခံုးမွာ ကုန္းကာပို႔မယ္ပ၊ ၿပံဳးပါလို႔ ဦးခ်ပန္ဆင္။
ကၽြန္ေတာ္ (မ်ိဳးႀကီး) တုိ႔ ေက်ာျပင္ကို၊ ေ၀ါယာဥ္လို ထင္မွတ္လို႔။
သခင္ျမတ္ ကုန္းျမင့္သည္ေတာင္၊ ႐ုန္းပင့္ ခ်ီေဆာင္၊
ဘိနပ္ခၽြတ္လွည့္နည္းေျပာင္သည္၊ ၀ိနည္းေရွာင္ ကုန္းပံုတဲ့ေလး။”
သူရိယသတင္းစာတြင္ ထိုကဗ်ာႏွင့္ ကာတြန္းပါလာေသာအခါတြင္ အဂၤလိပ္ပုလိပ္မင္းႀကီး မစၥတာ ရွပ္တယ္လ္၀ပ္က အယ္ဒီတာ ဦးဘေဘႏွင့္ ဦးလွေဘတို႔ကို ဆင့္ေခၚကာ “ဘုရင္ခံ၏ ဂုဏ္သေရကို ပ်က္ေစေသာ ကဗ်ာကို ဘာေၾကာင့္ ပံုႏွိပ္သနည္း” ဟု ေမးေတာ့ေလသည္။
ပုလိပ္မင္းႀကီးက သူ၏ ႐ံုးစားပဲြတြင္ ကုလားထုိင္ႏွင့္ ထုိင္ေနၿပီး အယ္ဒီတာမ်ားကို ကုလားထုိင္ မေပးဘဲ ၾကမ္းေပၚမွာ ခင္းထားသည့္ သင္ျဖဴးကို ၫႊန္သည္ဆို၏။ ထိုအခါ အယ္ဒီတာမ်ားက ၾကမ္းေပၚသို႔ဆင္းကာ မထုိင္ၾကဘဲ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ရွင္းေျပာၾကေလသည္။ “အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံကို ရည္ရြယ္ေရးသည္မဟုတ္ပါ၊ ေဂါပက လူႀကီးမ်ားကို ေ၀ဖန္သည္သာ ျဖစ္သည္။ ေဂါပကလူႀကီးမ်ား မေက်နပ္လွ်င္ အသေရပ်က္မႈႏွင့္ တရားစြဲႏိုင္သည္” ဟု ေျဖၾကားသည္ကို ပုလိပ္မင္းႀကီး အေရးမယူႏုိင္ဘဲ လက္ပိုက္က်န္ရစ္ရရွာေတာ့သည္။
သတင္း၏ ဂယက္မွာ ဆက္တုိက္ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ဗုဒၶဘာသာကလ်ာဏယု၀ အသင္းႀကီးက ဦးစီးကာ လူထုအစည္းအေ၀းမ်ား က်င္းပၿပီး ေ႐ႊေမာ္ေဓာကုန္းေတာ္ေပၚတြင္ ဖိနပ္စီးမႈကို ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း အဆိုမ်ား ဆံုးျဖတ္ကာ တုိက္ပဲြဆင္ၾကသည္။ လူထုဆႏၵျပပဲြအစည္းအေ၀းမ်ား၏ သတင္းမ်ားကို သူရိယတြင္ ဓာတ္ပံုမ်ားႏွင့္တကြ ေဖာ္ျပကာ ၀ါဒျဖန္႔ေပးသျဖင့္ စည္းေ၀းပြဲမ်ား အၿမိဳ့ၿမိဳ့တို႔တြင္ ဆက္တုိက္က်င္းပၾကေတာ့ သည္။ အစည္းအေ၀းအႀကိမ္ႀကိမ္ က်င္းပေတာင္းဆိုၾကသျဖင့္ အဂၤလိပ္အစိုးရက ဘုရားေက်ာင္းကန္မ်ားတြင္ “ဖိနပ္မစီးရ” ဟု တရား၀င္ဆိုင္းဘုတ္မ်ား ဆဲြခ်ိတ္ကာ တားဆီးေစဟု လိုက္ေလ်ာခဲ့ရေတာ့သည္။
ယင္းတုိက္ပဲြသည္ အဂၤလိပ္အစုိးရအေပၚ ျမန္မာလူထုက ပထမဆံုး အႏိုင္ရရွိလိုက္သည့္ ေအာင္ပဲြ ျဖစ္၏။ ကာရန္တဆက္၊ စုတ္တခ်က္ႏွင့္ တုိက္ခဲ့ေသာ ထိုတိုက္ပဲြမွ စတင္ကာ သတင္းစာတို႔၏ ၾသဇာႏွင့္ လူထုႀကီး၏ အင္အားႀကီးမားပံုကို ျမန္မာမ်ားတို႔ နားလည္သိရွိကာ ဆက္လက္တိုက္ခိုက္ၾကရာမွ လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပဲြမ်ားကို အစဥ္တဆက္ ဆင္ႏႊဲျဖစ္ခဲ့ၾကေလသည္။
လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး၊ အခြင့္အေရးေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားမွာ ႏုိင္ငံေရးေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားဆီသို႔ ပစ္မွတ္ေျပာင္းခဲ့ၾကေလသည္။ မိမိတို႔ ၾကမၼာ မိမိတို႔ ဖန္တီးခြင့္ကို ျပည္သူတို႔က ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကသည္။ ျပည္သူတို႔က ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ေသာ ကိုုယ္စားလွယ္မ်ား အုပ္စိုးခြင့္ကို ေတာင္းၾကသည္။ အဂၤလိပ္တို႔က ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို စတင္အုတ္ျမစ္ခ်ေပးေစကာမူ လူထုသို႔ အာဏာလႊဲေပးေရးလုပ္ငန္းတြင္ မ်ားစြာ ေႏွးေကြးလွသည္။ အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံက အတုိင္ပင္ခံေကာင္စီလူႀကီး (၉)ဦးပါေသာ အဖဲြ႔ကို ၁၈၉၂ ခုမွာ စတင္ဖဲြ႔ခဲ့ရာ တြင္ လူထုက ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ျခင္း မျပဳရဘဲ အဂၤလိပ္၊ အိႏၵိယႏွင့္ ျမန္မာမ်ားမွ ေခါင္းေခါက္ၿပီး ေရြးခ်ယ္ ခန္႔ထားသည္။ ၁၉၁၅ ခုတြင္ ယင္းအဖဲြ႔ကို (၁၅)ဦးအထိ တိုးခ်ဲ႕ ခဲ့သည္။
ေကာင္စီအဖဲြ႔၀င္မ်ားကို (၁၅) ဦးအထိ တိုးခ်ဲ႕ သည့္အခါ၌ (၁၃) ဦးတို႔ကို ဘုရင္ခံက မိမိစိတ္ႀကိဳက္ ခန္႔ထားကာ အဂၤလိပ္ (၂)ဦးကိုမူ ဥေရာပကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းက ေရြးခ်ယ္ေစဟု သီးျခားအခြင့္အေရးေပး သည္။ ပထမဦးဆံုးေပးေသာ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ခြင့္ကို အဂၤလိပ္မ်ားကိုသာ ခဲြျခားေပးအပ္ေသာ စနစ္မွ စတင္ၿပီး သတင္းစာမ်ားက ေ၀ဖန္ေရးသားၾကသျဖင့္ ျမန္မာမ်ား ကိုယ္စားလွယ္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ပိုင္ခြင့္ကို ႏုိင္ငံေရး အဖြ႔ဲအစည္းအေ၀းမ်ားမွ ေတာင္းဆိုၾကျပန္ေတာ့သည္။
မ်က္စိပြင့္လာေသာ ျမန္မာလူထု၏ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို အဂၤလိပ္တို႔က တစတစ လိုက္ေလ်ာၾကရ ေပသည္။ ၁၉၂၁ ခုႏွစ္တြင္ လူထုက ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္သူ (၇၉) ဦးပါ၀င္ၿပီး အစိုးရခန္႔ (၂၄)ဦးပါ၀င္ေသာ ပါလီမန္စနစ္ကို ရရွိခဲ့ေလသည္။ ျမန္မာသတင္းစာမ်ားက မေက်နပ္ႏုိင္ေသးဘဲ တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ ပါလီမန္စနစ္ကို ေတာင္းဆိုၾကသည္။
ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္သူ အမတ္ (၁၃၂)ဦးကို အေျခခံေသာ ပါလီမန္ကို ၁၉၃၅ ခုႏွစ္တြင္ ရရွိခဲ့ ေလသည္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ပီသစျပဳလာေသာ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေရြးေကာက္ပဲြက်င္းပခ်ိန္မွ စတင္ၿပီးပါလီမန္အစည္း အေ၀းမ်ား၌ အစိုးရတင္ေျမႇာက္ၾကသည္အထိ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ရေသာ ႀကီးမားေသာ တာ၀န္ရပ္မ်ားကို သတင္းစာ မ်ားက ထမ္းရြက္ခဲ့ၾကသည္။
သတင္းစာတုိ႔ ေဆာ္ၾသမႈေၾကာင့္ လူထုႀကီးက ႏုိင္ငံေရးကိစၥသည္ မိမိတို႔အေရးကိစၥျဖစ္သည္ ဟု နားလည္လာၾက၏။ ၁၉၂၂ ခုႏွစ္က အမတ္ (၇၉)ဦး ကို ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ရစဥ္က မဲေပးခြင့္ရွိသူ (၆.၉၂) ရာခုိင္ႏႈန္းသာ မဲေပးခဲ့ရာမွ ၁၉၂၅ ခု၊ ေရြးေကာက္ပဲြတြင္မူ မဲေပးခြင့္ရွိသူ (၁၆.၂၆) ရာခုိင္ႏႈန္းအထိ တိုးတက္ လာခဲ့သည္။
၁၉၃၇ ခုႏွစ္၊ (၉၁)ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခတ္တြင္ အမတ္ (၁၃၂)ဦးတုိ႔ကို ေရြးေကာက္စဥ္က (၅၀) ရာခုိင္ႏႈန္းေသာ မဲဆႏၵရွင္မ်ားက မဲေပးၾကသည္။
ႏိုင္ငံေရးဒီေရ အတက္ဆံုးမွာ တည္ၿမဲ-သန္႔ရွင္းကဲြၾကေသာ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္၊ ေရြးေကာက္ပဲြျဖစ္၏။ ထိုေရြးပဲြတြင္ (၅၉)ရာခိုင္ႏႈန္း မဲေပးခဲ့ၾကေလရာ ျမန္မာတို႔သည္ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးကို နားလည္သိရွိသုံးစဲြ ေသာ ႏိုင္ငံသားမ်ားျဖစ္ၾကသည္ကို သက္ေသျပခဲ့သည္။ ထိုေရြးေကာက္ပဲြ၌ စစ္တပ္က ႏုိင္ငံေရးတြင္ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္မႈရွိသည္ကို ေထာက္ခံအားေပးေသာ တည္ၿမဲဖဆပလတို႔ (၃၁)ရာခုိင္ႏႈန္းသာ အေရြးခံရၿပီး စစ္တပ္က ႏိုင္ငံေရးေလာကတြင္းသို႔ ၀င္လာသည္ကို ဆန္႔က်င္ေသာ သန္႔ရွင္းဖဆပလတို႔ အဖို႔ (၅၂) ရာခုိင္ႏႈန္း အေရြးခံရကာ ကြန္ျမဴနစ္အႏြယ္ ပမညတတို႔က (၅) ရာခုိင္ႏႈန္းသာ အေရြးခံရသည္ကို ေထာက္႐ႈပါက ျမန္မာလူထုက အာဏာရွင္စနစ္ကို မည္သည့္အသြင္ႏွင့္မွ လက္မခံခဲ့ဘဲ ဆန္႔က်င္ခဲ့သည္မွာ သိသာ ထင္ရွားေပသည္။
ႏုိင္ငံေရးအဖဲြ႔မ်ား တည္ေထာင္လႈပ္ရွားၾကျခင္းမွ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀း အဆိုမ်ား၊ ဥပေဒမ်ား စသည္ျဖင့္ မ်ားေျမာင္လွေသာ အေရးကိစၥမ်ားကို သတင္းစာမ်ားက ေ၀ဖန္ေရးသားၾကရာတြင္ အဂၤလိပ္အစိုးရႏွင့္ ထိပ္တိုက္ေတြ႔ၾကရသည္လည္း ရွိသည္။ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရး ေပးသည္ဆိုေစကာမူ ကာကြယ္ေရး၊ ႏုိင္ငံျခားေရး စသည့္ အေရးႀကီးေသာ အမႈကိစၥမ်ားကို ဘုရင္ခံ၏ လက္တြင္သာ ထိန္းသိမ္းထား သည္။ အဂၤလိပ္၏ ကၽြန္ႏုိင္ငံတခုအျဖစ္ကိုမူ အဂၤလိပ္တို႔က လက္လႊတ္ေပးရန္ ဆႏၵမရွိေသာေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးကို ဦးတည္ေသာ သတင္းစာမ်ားကို အဂၤလိပ္အစိုးရက ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္သည္လည္း ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေဘာင္ႀကီးအတြင္းတြင္ ရရွိခဲ့ေသာ သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္မွာ အတုိင္းအဆ ႀကီးမားသည္။
ေက်ာင္းသားမဂၢဇင္းတေစာင္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ေဆာင္းပါးတပုဒ္က ႀကီးမားျပင္းထန္သည့္ လူထုအံုႂကြမႈႀကီးကို ျဖစ္ေပၚေစခဲ့သည္အထိ ကေလာင္သြားထက္ခဲ့၏။
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားက ထုတ္ေသာ အိုးေ၀မဂၢဇင္းတြင္ တကၠသိုလ္အာဏာပိုင္ မ်ားကို သေရာ္ထားေသာ “ငရဲေခြးႀကီး လြတ္ေနၿပီ” အမည္ရွိသည့္ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ ထုိစာမူ ေရးသားသူကို သိလိုပါသည္ဟု တကၠသိုလ္ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက သမဂၢမဂၢဇင္းအယ္ဒီတာ ကိုေအာင္ဆန္းအား ေတာင္းဆိုေလသည္။ ယင္းေဆာင္းပါးကို ေရးသူမွာ ညိဳျမအမည္ရွိ ေက်ာင္းသားေရးသည္ကို ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးႏွင့္ တကြ ေက်ာင္းသားအမ်ားက သိရွိၿပီးျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ စာေရးဆရာကို မေရးသင့္၊ မေရးအပ္ေသာ စာေပကို ေရးသျဖင့္ အေရးယူအျပစ္ေပးရန္အတြက္ တရား၀င္ ေတာင္းဆိုခဲ့၏။ အယ္ဒီတာက စာနယ္ဇင္းတို႔ က်င့္ထံုးကို ထိန္းသိမ္းကာ ေဆာင္းပါးရွင္ေက်ာင္းသား၏အမည္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာျခင္း မျပဳႏုိင္ဟု ျငင္းဆိုသည္။
တကၠသိုလ္အာဏာပိုင္မ်ားက အယ္ဒီတာကိုေအာင္ဆန္းကို ေက်ာင္းက ထုတ္လိုက္သည္။ ယင္းသို႔ အေရးယူလိုက္စဥ္တြင္ တကၠသိုလ္အာဏာပိုင္မ်ားကို ေ၀ဖန္ျပစ္တင္ ေဟာေျပာေနသူ သမဂၢဥကၠ႒ ကိုႏုကိုပါ ေက်ာင္းထုတ္ျပန္သျဖင့္ အေထြေထြေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီး ေပၚေပါက္လာၿပီး အလုပ္သမား၊ လယ္သမားသပိတ္ မ်ားပါ ကူးစက္ခဲ့ကာ ႏုိင္ငံတခုလံုး လႈပ္ရွားခဲ့သည္။ ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံု အမည္ႏွင့္ ျပည္လံုးကၽြတ္ ပါ၀င္ေသာ ႀကီးမားသည့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီး ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။
သတင္းစာမ်ား၊ မဂၢဇင္းမ်ား၏ ၾသဇာက ႀကီးမားသျဖင့္ လူထုလူတန္းစားတိုက္ပြဲမ်ား အစဥ္အဆက္ ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ပါသည္။ တဆူဆူ တပူပူ တိုက္ခိုက္ေနၾကခ်ိန္တြင္ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးမွ စစ္မီးႀကီးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ သို႔ ကူးစက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။
ဤေနရာတြင္ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ ဗ်ဴရိုကရက္မ်ား၏ ေျဖာင့္မွန္ေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို မွတ္တမ္းတင္သင့္ေပ၏။ ဆူပူမႈႀကီးမ်ား၏ စနက္တံျဖစ္ေသာ ငရဲေခြးႀကီးလြတ္ေနၿပီဟု အာဏာပိုင္ေက်ာင္းအုပ္ ႀကီးကို သေရာ္စာေဆာင္းပါးေရးသူ ကိုညိဳျမအား အဂၤလန္သို႔ သတင္းစာပညာေတာ္သင္ ေစလႊတ္ခဲ့သည္။ ။
၁၉၄၈ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရရွိေသာအခါ၌ ၁၈၆၁ ခုႏွစ္က၊ အိႏၵိယျပည္တြင္ အဂၤလိပ္-အေရွ႕အာရွကုမၼဏီအစိုးရက ေရးသားခဲ့ေသာ ပုဒ္မ ၁၂၄ (က) အၾကည္ညိဳပ်က္ေစမႈ စသည့္ အိႏၵိယ ရာဇသတ္ႀကီးတခုလံုးကို အေမြရရွိခဲ့ရာတြင္ ယင္းအေမြဆိုးကို အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားက လက္နက္ေကာင္းမ်ားအျဖစ္ သံုးစဲြခဲ့ေလသည္။
ႏုိင္ငံတည္စကာလက ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကေစကာမူ လက္ေစာင္းထက္သူ အာဏာရႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားက ေဖာေဖာသီသီအသံုးျပဳခဲ့ၾကေပသည္။ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္အမ်ား ေထာင္နန္းစံခဲ့ ရသည္။ သတင္းစာဆရာအမ်ားပါ ထိၾက၏။ ဒီမုိကေရစီေခတ္က သတင္းစာဆရမ်ားလည္း ခံၾကရေစကာမူ ေထာင္တြင္းတြင္ ၾကာၾကာေနရေလ့မရွိဘဲ ၫွာၫွာတာတာထားေလ့ရွိသည္။ ဆရာႀကီး လူထုဦးလွကိုမူ ၾကာျမင့္စြာ ၫွဥ္းဆဲခဲ့၏။ စံခ်ိန္တင္ရမည့္ ေထာင္မင္းသားမွာ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ျဖစ္သည္။ အသက္ (၅၅) ႏွစ္ခန္႔မွာ ကြယ္လြန္ရွာသူ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၏ ေထာင္သက္သည္ (၂၁) ႏွစ္ရွိသည္ဟု ဆို၏။
၁၉၆၂ ခု၊ စစ္အစိုးရတက္လာခ်ိန္တြင္မူ ဥပေဒဆိုးမ်ားကို လက္လြတ္စပယ္ အသံုးျပဳေလသျဖင့္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ သတင္းစာဆရာ၊ စာေရးဆရာမ်ား၊ အရာရွိအရာခံမ်ား၊ အလုပ္သမား၊ လယ္သမားမ်ားပါ ဖမ္းဆီးခံခဲ့ၾကရ၏။
“ေထာင္အျပင္ တန္းမရွိ” ဟု ဆို႐ိုးရွိသည္။ စစ္အစိုးရမ်ားလက္ထက္တြင္ ေထာင္ထက္ဆိုးေသာ တကၽြန္းေထာင္စခန္းမ်ား တည္ေဆာက္ကာ ၫွဥ္းပန္းခဲ့ၾကသည္။
မည္သို႔ပင္ရွိၾကေစကာမူ ျမန္မာတမ်ိဳးသားလံုးသည္ ကိုယ္မင္းကိုယ့္ခ်င္း ေနႏုိင္ေရးသည္သာ အဓိကျဖစ္သည္။ ယင္းသို႔ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တိုက္ခဲ့ၾကရာ၌ တိုက္ပဲြတေလွ်ာက္လံုးတြင္ သတင္းစာဆရာမ်ားက ဦးေဆာင္ခဲ့ေပသည္။
အဂၤလိပ္အစိုးရထံမွ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ျပန္လည္ရရွိေရး တုိက္ပဲြႀကီးတြင္ ျမန္မာသတင္းစာ မ်ားက ဦးေဆာင္ၿပီး တုိက္ခိုက္ၾကရာ၌ ပထမဆံုးတုိက္ပဲြက ဖိနပ္မစီးရေသာ တုိက္ပဲြ ျဖစ္သည္။
ျမန္မာမင္းမ်ားေခတ္က အဂၤလိပ္သံတမန္မ်ားအား ေရွ႕ေတာ္သို႔ ၀င္ခြင့္ေပးသည့္အခါတြင္ ဖိနပ္ခၽြတ္ မွသာ ၀င္ေရာက္ခစားခြင့္ ေပးေလ့ရွိသည္။ သံအမတ္ႀကီးအဆက္ဆက္တို႔က ျမန္မာမင္းမ်ားေရွ႕သို႔ ၀င္ရာ၌ ဖိနပ္ စီးနင္းခြင့္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေတာင္းဆိုၾကေသာ္လည္း ျမန္မာမင္းမ်ားက လိုက္ေလ်ာျခင္းမျပဳခဲ့ေပ။ ျမန္မာမင္းဆက္ ကို ျဖဳတ္ၿပီးေနာက္ သူတို႔အႏုိင္ရေသာအခါတြင္မူ နန္းေတာ္တြင္းသာမက ဘုရားေက်ာင္းကန္မ်ားတြင္ပါ အဂၤလိပ္တို႔က ဖိနပ္စီးနင္းကာ ၀င္ေရာက္ၾကသျဖင့္ ျမန္မာမ်ားတို႔ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ခဲ့ၾကရသည္။
၁၉၁၇ ခုႏွစ္တြင္ ပဲခူးၿမိဳ႕ ၌ ငလ်င္လႈပ္ေသာအခါ ေရႊေမာ္ေဓာေစတီေတာ္လည္း ငလ်င္ဒဏ္သင့္ ခဲ့ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံ ဆာရယ္ဂ်ီနယ္ ကရက္ေဒါက္ႏွင့္ ဇနီးတို႔က သြားေရာက္ၾကည့္႐ႈေသာ အခါတြင္ ေစတီေတာ္ရင္ျပင္ေပၚ၌ ဖိနပ္မခၽြတ္ခဲ့ေစကာမူ ဘုရားလူႀကီးမ်ားက ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကသည္။ ထိုအခင္းကို အခြင့္ေကာင္းယူကာ မူလက ျမန္မာမ်ားမေက်မနပ္ျဖစ္ေနေသာ ဖိနပ္ကိစၥကို သူရိယသတင္းစာက ေဖာ္ထုတ္ကာ တိုက္ပဲြ၀င္ခဲ့ေလသည္။ ဘုရင္ခံက ဘုရားေပၚ၌ ဖိနပ္စီးသည္ကို ေ၀ဖန္သေရာ္ေသာ ႐ုပ္ေျပာင္ႏွင့္ ကဗ်ာကို သတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပၿပီး ျပစ္တင္ေ၀ဖန္ေလသည္။ ကာတြန္းဆရာႀကီး ေရႊတေလးက မ်က္ႏွာျဖဴဘုရင္ခံႏွင့္ ဘုရင္ခံကေတာ္ကို ဘုရားလူႀကီးမ်ားက ကုန္းေပးၿပီးေက်ာပိုးေနသည့္ပံုကို ေရးဆဲြထားကာ “သူတုိ႔ ဖိနပ္မခၽြတ္လွ်င္ ဘုရားလူႀကီးေတြ ေက်ာပိုးပါလား” ဟု ေလွာင္ေျပာင္ထားေလသည္။ ႐ုပ္ေျပာင္ကို “ဘႀကီး ေမတၱာတံုးရဲ့ သစၥာတံုး ဒီပနီေတးထပ္” ဟု ေျပာင္ေျမာက္ေသာ ကဗ်ာႏွင့္ သ႐ုပ္ေဖာ္ျပန္ပါေသးသည္။
“ဖိနပ္ကို မစီးရငယ္လို႔၊ နည္းက်က်ဆဲြဆင္။
ကမၺည္းသ အကဲတင္သည္၊ မရဲခ်င္ေလေကာ။
ႏွစ္ပါးလံုး ဗိုလ္ေမာင္မယ္မွာ၊ ဟိုေတာင္စြယ္ ကုန္းျမင့္သာေမာ။
တကၽြတ္ကၽြတ္ ဘြတ္ရႊတ္ဆင္သည္၊ မခၽြတ္ခ်င္ဟူေသာ။
ထြဋ္သခင္ သူေျပာေတာ့၊ ေဂါပကျဖစ္အင္။
ပုခံုးမွာ ကုန္းကာပို႔မယ္ပ၊ ၿပံဳးပါလို႔ ဦးခ်ပန္ဆင္။
ကၽြန္ေတာ္ (မ်ိဳးႀကီး) တုိ႔ ေက်ာျပင္ကို၊ ေ၀ါယာဥ္လို ထင္မွတ္လို႔။
သခင္ျမတ္ ကုန္းျမင့္သည္ေတာင္၊ ႐ုန္းပင့္ ခ်ီေဆာင္၊
ဘိနပ္ခၽြတ္လွည့္နည္းေျပာင္သည္၊ ၀ိနည္းေရွာင္ ကုန္းပံုတဲ့ေလး။”
သူရိယသတင္းစာတြင္ ထိုကဗ်ာႏွင့္ ကာတြန္းပါလာေသာအခါတြင္ အဂၤလိပ္ပုလိပ္မင္းႀကီး မစၥတာ ရွပ္တယ္လ္၀ပ္က အယ္ဒီတာ ဦးဘေဘႏွင့္ ဦးလွေဘတို႔ကို ဆင့္ေခၚကာ “ဘုရင္ခံ၏ ဂုဏ္သေရကို ပ်က္ေစေသာ ကဗ်ာကို ဘာေၾကာင့္ ပံုႏွိပ္သနည္း” ဟု ေမးေတာ့ေလသည္။
ပုလိပ္မင္းႀကီးက သူ၏ ႐ံုးစားပဲြတြင္ ကုလားထုိင္ႏွင့္ ထုိင္ေနၿပီး အယ္ဒီတာမ်ားကို ကုလားထုိင္ မေပးဘဲ ၾကမ္းေပၚမွာ ခင္းထားသည့္ သင္ျဖဴးကို ၫႊန္သည္ဆို၏။ ထိုအခါ အယ္ဒီတာမ်ားက ၾကမ္းေပၚသို႔ဆင္းကာ မထုိင္ၾကဘဲ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ရွင္းေျပာၾကေလသည္။ “အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံကို ရည္ရြယ္ေရးသည္မဟုတ္ပါ၊ ေဂါပက လူႀကီးမ်ားကို ေ၀ဖန္သည္သာ ျဖစ္သည္။ ေဂါပကလူႀကီးမ်ား မေက်နပ္လွ်င္ အသေရပ်က္မႈႏွင့္ တရားစြဲႏိုင္သည္” ဟု ေျဖၾကားသည္ကို ပုလိပ္မင္းႀကီး အေရးမယူႏုိင္ဘဲ လက္ပိုက္က်န္ရစ္ရရွာေတာ့သည္။
သတင္း၏ ဂယက္မွာ ဆက္တုိက္ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ဗုဒၶဘာသာကလ်ာဏယု၀ အသင္းႀကီးက ဦးစီးကာ လူထုအစည္းအေ၀းမ်ား က်င္းပၿပီး ေ႐ႊေမာ္ေဓာကုန္းေတာ္ေပၚတြင္ ဖိနပ္စီးမႈကို ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း အဆိုမ်ား ဆံုးျဖတ္ကာ တုိက္ပဲြဆင္ၾကသည္။ လူထုဆႏၵျပပဲြအစည္းအေ၀းမ်ား၏ သတင္းမ်ားကို သူရိယတြင္ ဓာတ္ပံုမ်ားႏွင့္တကြ ေဖာ္ျပကာ ၀ါဒျဖန္႔ေပးသျဖင့္ စည္းေ၀းပြဲမ်ား အၿမိဳ့ၿမိဳ့တို႔တြင္ ဆက္တုိက္က်င္းပၾကေတာ့ သည္။ အစည္းအေ၀းအႀကိမ္ႀကိမ္ က်င္းပေတာင္းဆိုၾကသျဖင့္ အဂၤလိပ္အစိုးရက ဘုရားေက်ာင္းကန္မ်ားတြင္ “ဖိနပ္မစီးရ” ဟု တရား၀င္ဆိုင္းဘုတ္မ်ား ဆဲြခ်ိတ္ကာ တားဆီးေစဟု လိုက္ေလ်ာခဲ့ရေတာ့သည္။
ယင္းတုိက္ပဲြသည္ အဂၤလိပ္အစုိးရအေပၚ ျမန္မာလူထုက ပထမဆံုး အႏိုင္ရရွိလိုက္သည့္ ေအာင္ပဲြ ျဖစ္၏။ ကာရန္တဆက္၊ စုတ္တခ်က္ႏွင့္ တုိက္ခဲ့ေသာ ထိုတိုက္ပဲြမွ စတင္ကာ သတင္းစာတို႔၏ ၾသဇာႏွင့္ လူထုႀကီး၏ အင္အားႀကီးမားပံုကို ျမန္မာမ်ားတို႔ နားလည္သိရွိကာ ဆက္လက္တိုက္ခိုက္ၾကရာမွ လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပဲြမ်ားကို အစဥ္တဆက္ ဆင္ႏႊဲျဖစ္ခဲ့ၾကေလသည္။
လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး၊ အခြင့္အေရးေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားမွာ ႏုိင္ငံေရးေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားဆီသို႔ ပစ္မွတ္ေျပာင္းခဲ့ၾကေလသည္။ မိမိတို႔ ၾကမၼာ မိမိတို႔ ဖန္တီးခြင့္ကို ျပည္သူတို႔က ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကသည္။ ျပည္သူတို႔က ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ေသာ ကိုုယ္စားလွယ္မ်ား အုပ္စိုးခြင့္ကို ေတာင္းၾကသည္။ အဂၤလိပ္တို႔က ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို စတင္အုတ္ျမစ္ခ်ေပးေစကာမူ လူထုသို႔ အာဏာလႊဲေပးေရးလုပ္ငန္းတြင္ မ်ားစြာ ေႏွးေကြးလွသည္။ အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံက အတုိင္ပင္ခံေကာင္စီလူႀကီး (၉)ဦးပါေသာ အဖဲြ႔ကို ၁၈၉၂ ခုမွာ စတင္ဖဲြ႔ခဲ့ရာ တြင္ လူထုက ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ျခင္း မျပဳရဘဲ အဂၤလိပ္၊ အိႏၵိယႏွင့္ ျမန္မာမ်ားမွ ေခါင္းေခါက္ၿပီး ေရြးခ်ယ္ ခန္႔ထားသည္။ ၁၉၁၅ ခုတြင္ ယင္းအဖဲြ႔ကို (၁၅)ဦးအထိ တိုးခ်ဲ႕ ခဲ့သည္။
ေကာင္စီအဖဲြ႔၀င္မ်ားကို (၁၅) ဦးအထိ တိုးခ်ဲ႕ သည့္အခါ၌ (၁၃) ဦးတို႔ကို ဘုရင္ခံက မိမိစိတ္ႀကိဳက္ ခန္႔ထားကာ အဂၤလိပ္ (၂)ဦးကိုမူ ဥေရာပကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္းက ေရြးခ်ယ္ေစဟု သီးျခားအခြင့္အေရးေပး သည္။ ပထမဦးဆံုးေပးေသာ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ခြင့္ကို အဂၤလိပ္မ်ားကိုသာ ခဲြျခားေပးအပ္ေသာ စနစ္မွ စတင္ၿပီး သတင္းစာမ်ားက ေ၀ဖန္ေရးသားၾကသျဖင့္ ျမန္မာမ်ား ကိုယ္စားလွယ္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ပိုင္ခြင့္ကို ႏုိင္ငံေရး အဖြ႔ဲအစည္းအေ၀းမ်ားမွ ေတာင္းဆိုၾကျပန္ေတာ့သည္။
မ်က္စိပြင့္လာေသာ ျမန္မာလူထု၏ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို အဂၤလိပ္တို႔က တစတစ လိုက္ေလ်ာၾကရ ေပသည္။ ၁၉၂၁ ခုႏွစ္တြင္ လူထုက ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္သူ (၇၉) ဦးပါ၀င္ၿပီး အစိုးရခန္႔ (၂၄)ဦးပါ၀င္ေသာ ပါလီမန္စနစ္ကို ရရွိခဲ့ေလသည္။ ျမန္မာသတင္းစာမ်ားက မေက်နပ္ႏုိင္ေသးဘဲ တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ ပါလီမန္စနစ္ကို ေတာင္းဆိုၾကသည္။
ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္သူ အမတ္ (၁၃၂)ဦးကို အေျခခံေသာ ပါလီမန္ကို ၁၉၃၅ ခုႏွစ္တြင္ ရရွိခဲ့ ေလသည္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ပီသစျပဳလာေသာ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေရြးေကာက္ပဲြက်င္းပခ်ိန္မွ စတင္ၿပီးပါလီမန္အစည္း အေ၀းမ်ား၌ အစိုးရတင္ေျမႇာက္ၾကသည္အထိ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ရေသာ ႀကီးမားေသာ တာ၀န္ရပ္မ်ားကို သတင္းစာ မ်ားက ထမ္းရြက္ခဲ့ၾကသည္။
သတင္းစာတုိ႔ ေဆာ္ၾသမႈေၾကာင့္ လူထုႀကီးက ႏုိင္ငံေရးကိစၥသည္ မိမိတို႔အေရးကိစၥျဖစ္သည္ ဟု နားလည္လာၾက၏။ ၁၉၂၂ ခုႏွစ္က အမတ္ (၇၉)ဦး ကို ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ရစဥ္က မဲေပးခြင့္ရွိသူ (၆.၉၂) ရာခုိင္ႏႈန္းသာ မဲေပးခဲ့ရာမွ ၁၉၂၅ ခု၊ ေရြးေကာက္ပဲြတြင္မူ မဲေပးခြင့္ရွိသူ (၁၆.၂၆) ရာခုိင္ႏႈန္းအထိ တိုးတက္ လာခဲ့သည္။
၁၉၃၇ ခုႏွစ္၊ (၉၁)ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခတ္တြင္ အမတ္ (၁၃၂)ဦးတုိ႔ကို ေရြးေကာက္စဥ္က (၅၀) ရာခုိင္ႏႈန္းေသာ မဲဆႏၵရွင္မ်ားက မဲေပးၾကသည္။
ႏိုင္ငံေရးဒီေရ အတက္ဆံုးမွာ တည္ၿမဲ-သန္႔ရွင္းကဲြၾကေသာ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္၊ ေရြးေကာက္ပဲြျဖစ္၏။ ထိုေရြးပဲြတြင္ (၅၉)ရာခိုင္ႏႈန္း မဲေပးခဲ့ၾကေလရာ ျမန္မာတို႔သည္ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရးကို နားလည္သိရွိသုံးစဲြ ေသာ ႏိုင္ငံသားမ်ားျဖစ္ၾကသည္ကို သက္ေသျပခဲ့သည္။ ထိုေရြးေကာက္ပဲြ၌ စစ္တပ္က ႏုိင္ငံေရးတြင္ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္မႈရွိသည္ကို ေထာက္ခံအားေပးေသာ တည္ၿမဲဖဆပလတို႔ (၃၁)ရာခုိင္ႏႈန္းသာ အေရြးခံရၿပီး စစ္တပ္က ႏိုင္ငံေရးေလာကတြင္းသို႔ ၀င္လာသည္ကို ဆန္႔က်င္ေသာ သန္႔ရွင္းဖဆပလတို႔ အဖို႔ (၅၂) ရာခုိင္ႏႈန္း အေရြးခံရကာ ကြန္ျမဴနစ္အႏြယ္ ပမညတတို႔က (၅) ရာခုိင္ႏႈန္းသာ အေရြးခံရသည္ကို ေထာက္႐ႈပါက ျမန္မာလူထုက အာဏာရွင္စနစ္ကို မည္သည့္အသြင္ႏွင့္မွ လက္မခံခဲ့ဘဲ ဆန္႔က်င္ခဲ့သည္မွာ သိသာ ထင္ရွားေပသည္။
ႏုိင္ငံေရးအဖဲြ႔မ်ား တည္ေထာင္လႈပ္ရွားၾကျခင္းမွ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀း အဆိုမ်ား၊ ဥပေဒမ်ား စသည္ျဖင့္ မ်ားေျမာင္လွေသာ အေရးကိစၥမ်ားကို သတင္းစာမ်ားက ေ၀ဖန္ေရးသားၾကရာတြင္ အဂၤလိပ္အစိုးရႏွင့္ ထိပ္တိုက္ေတြ႔ၾကရသည္လည္း ရွိသည္။ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရး ေပးသည္ဆိုေစကာမူ ကာကြယ္ေရး၊ ႏုိင္ငံျခားေရး စသည့္ အေရးႀကီးေသာ အမႈကိစၥမ်ားကို ဘုရင္ခံ၏ လက္တြင္သာ ထိန္းသိမ္းထား သည္။ အဂၤလိပ္၏ ကၽြန္ႏုိင္ငံတခုအျဖစ္ကိုမူ အဂၤလိပ္တို႔က လက္လႊတ္ေပးရန္ ဆႏၵမရွိေသာေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးကို ဦးတည္ေသာ သတင္းစာမ်ားကို အဂၤလိပ္အစိုးရက ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္သည္လည္း ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေဘာင္ႀကီးအတြင္းတြင္ ရရွိခဲ့ေသာ သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္မွာ အတုိင္းအဆ ႀကီးမားသည္။
ေက်ာင္းသားမဂၢဇင္းတေစာင္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ေဆာင္းပါးတပုဒ္က ႀကီးမားျပင္းထန္သည့္ လူထုအံုႂကြမႈႀကီးကို ျဖစ္ေပၚေစခဲ့သည္အထိ ကေလာင္သြားထက္ခဲ့၏။
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားက ထုတ္ေသာ အိုးေ၀မဂၢဇင္းတြင္ တကၠသိုလ္အာဏာပိုင္ မ်ားကို သေရာ္ထားေသာ “ငရဲေခြးႀကီး လြတ္ေနၿပီ” အမည္ရွိသည့္ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ ထုိစာမူ ေရးသားသူကို သိလိုပါသည္ဟု တကၠသိုလ္ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက သမဂၢမဂၢဇင္းအယ္ဒီတာ ကိုေအာင္ဆန္းအား ေတာင္းဆိုေလသည္။ ယင္းေဆာင္းပါးကို ေရးသူမွာ ညိဳျမအမည္ရွိ ေက်ာင္းသားေရးသည္ကို ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးႏွင့္ တကြ ေက်ာင္းသားအမ်ားက သိရွိၿပီးျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ စာေရးဆရာကို မေရးသင့္၊ မေရးအပ္ေသာ စာေပကို ေရးသျဖင့္ အေရးယူအျပစ္ေပးရန္အတြက္ တရား၀င္ ေတာင္းဆိုခဲ့၏။ အယ္ဒီတာက စာနယ္ဇင္းတို႔ က်င့္ထံုးကို ထိန္းသိမ္းကာ ေဆာင္းပါးရွင္ေက်ာင္းသား၏အမည္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာျခင္း မျပဳႏုိင္ဟု ျငင္းဆိုသည္။
တကၠသိုလ္အာဏာပိုင္မ်ားက အယ္ဒီတာကိုေအာင္ဆန္းကို ေက်ာင္းက ထုတ္လိုက္သည္။ ယင္းသို႔ အေရးယူလိုက္စဥ္တြင္ တကၠသိုလ္အာဏာပိုင္မ်ားကို ေ၀ဖန္ျပစ္တင္ ေဟာေျပာေနသူ သမဂၢဥကၠ႒ ကိုႏုကိုပါ ေက်ာင္းထုတ္ျပန္သျဖင့္ အေထြေထြေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီး ေပၚေပါက္လာၿပီး အလုပ္သမား၊ လယ္သမားသပိတ္ မ်ားပါ ကူးစက္ခဲ့ကာ ႏုိင္ငံတခုလံုး လႈပ္ရွားခဲ့သည္။ ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံု အမည္ႏွင့္ ျပည္လံုးကၽြတ္ ပါ၀င္ေသာ ႀကီးမားသည့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီး ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။
သတင္းစာမ်ား၊ မဂၢဇင္းမ်ား၏ ၾသဇာက ႀကီးမားသျဖင့္ လူထုလူတန္းစားတိုက္ပြဲမ်ား အစဥ္အဆက္ ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ပါသည္။ တဆူဆူ တပူပူ တိုက္ခိုက္ေနၾကခ်ိန္တြင္ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးမွ စစ္မီးႀကီးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ သို႔ ကူးစက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။
ဤေနရာတြင္ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ ဗ်ဴရိုကရက္မ်ား၏ ေျဖာင့္မွန္ေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို မွတ္တမ္းတင္သင့္ေပ၏။ ဆူပူမႈႀကီးမ်ား၏ စနက္တံျဖစ္ေသာ ငရဲေခြးႀကီးလြတ္ေနၿပီဟု အာဏာပိုင္ေက်ာင္းအုပ္ ႀကီးကို သေရာ္စာေဆာင္းပါးေရးသူ ကိုညိဳျမအား အဂၤလန္သို႔ သတင္းစာပညာေတာ္သင္ ေစလႊတ္ခဲ့သည္။ ။
Subscribe to:
Posts (Atom)