က်ေနာ္ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ေျဖစဥ္က

က်ေနာ္ ဒိန္းမတ္မွာ ယာဥ္ေမာင္းလုိင္စင္ယူတံုးက ေျဖရတဲ့စာေမးပဲြ အေတြ႔အႀကံဳေလး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ လုိင္စင္ရဖို႔ သင္တန္းတက္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကိုေတာ့ “တတိယႏုိင္ငံေရာက္ တတိယကမၻာကလူ” ဆိုတဲ့ ပို႔စ္မွာ ေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။ အခုဟာက စာေမးပဲြအေတြ႔အႀကံဳပါ။
သင္တန္းကာလမွာ တပတ္ကို တရက္ စာေတြ႔ေတြ သင္ေပးသလုိ လက္ေတြ႔လည္း ေမာင္းေနရပါတယ္။ စာေတြ႔ကိုေတာ့ အိမ္မွာလည္း အြန္လုိင္းကေနေလ့က်င့္ဖို႔ စီစဥ္ေပးထားပါတယ္။ စာေတြ႔ေျဖတဲ့အခါမွာ ေမးခြန္း အပုဒ္ႀကီး (၂၅) ပုဒ္ေမးမယ္။ အပုဒ္ႀကီးတပုဒ္မွာ အပုဒ္ေသး ၃ ပုဒ္ (သို႔) ေလးပုဒ္ ပါႏုိင္ၿပီး အပုဒ္ေသးအားလံုးမွန္မွ အပုဒ္ႀကီး တပုဒ္မွန္ပါတယ္။ ေမးခြန္း (၂၅) ပုဒ္မွာေတာ့ အကုန္မွန္စရာ မလိုပါဘူး။ (၅) ပုဒ္အထိ မွားခြင့္ေပးတာေၾကာင့္ အပုဒ္ (၂၀) မွန္ရင္ ေအာင္ပါတယ္။
အြန္လုိင္းမွာ အစမ္းေျဖၾကည့္တဲ့အခါ အစပိုင္းမွာ အမွားေတြမ်ားေပမယ့္ ေလ့က်င့္ရင္းနဲ႔ အမွားနဲလာၿပီး ၂ ပုဒ္မွား၊ ၃ ပုဒ္မွား၊ ၄ ပုဒ္မွား၊ ၅ ပုဒ္မွားေတြနဲ႔ ေအာင္တာမ်ားလာပါတယ္။ အဲဒီလုိျဖစ္လာေတာ့ ေျဖဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလို႔ အြန္လုိင္းက မီးစိမ္းျပေပးပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ စာေမးပဲြေျဖရမယ့္ ေန႔ကို ေရာက္လာေရာ ဆိုပါေတာ့။ စိတ္ကိုၿငိမ္ၿငိမ္ထား၊ အသက္ကို မွန္မွန္ရႈ၊ မေၾကာက္နဲ႔ ေျဖသာေျဖ - ဒါက ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္အားေပးတာပါ။ ခက္တာက စာေမးပဲြမွာ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းပါ ဓာတ္ပံုေတြက အြန္လိုင္းမွာ ေလ့က်င့္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔မတူပါဘူး။ စာေတြ အသံေတြက သေဘာတရားခ်င္းအတူတူမို႔ ဓါတ္ပံုမတူလည္း ေျဖႏုိင္မယ္ဆိုေပမယ့္ ဘာသာစကားမွာ အားနဲတဲ့ က်ေနာ္တို႔မွာ ဓါတ္ပံုေတြအားကိုးၿပီး မွတ္ထားရတာမို႔ စာေမးပဲြခန္းထဲမွာ ေခၽြးျပန္ခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ေအာင္စာရင္းထြက္လာေတာ့ (၆) ပုဒ္မွားၿပီး မေအာင္ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ေနာက္တႀကိမ္ထပ္ေျဖဖို႔ စာျပန္လုပ္ရျပန္ပါတယ္။ ညေနပိုင္းသင္ေပးတဲ့ စာေတြ႔သင္တန္းကိုလည္း ျပန္တက္ရပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ဆရာမအသစ္နဲ႔ သင္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဆရာမက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔လို ဒိန္းမတ္လူမ်ိဳးမဟုတ္သူ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားဟာ အြန္လုိင္းမွာ ေလ့က်င့္တဲ့အခါ (၂၅) ပုဒ္လံုးေအာင္ေနေအာင္ ေျဖထားရပါမယ္တဲ့။ အဲဒီလို ေျဖထားႏုိင္မွ တကယ့္စာေမးပဲြမွာ (၅) ပုဒ္မွားနဲ႔ ေအာင္လာမယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မိမိဘာသာစကား မဟုတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါတဲ့။
အဲဒါနဲ႔ ဒီတခါေတာ့ က်ေနာ္လည္း အြန္လိုင္းမွာ ေလ့က်င့္တဲ့အခါ ေျဖလိုက္တိုင္း အကုန္မွန္၊ အပုဒ္တုိင္းမွန္၊ အမွားလံုး၀မရွိေအာင္ ဆက္တုိက္ေလ့က်င့္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး၀က္ဘ္ဆိုဒ္ကေတာင္ က်ေနာ့္ကို မသကၤာျဖစ္လာၿပီး ေမးလားျမန္းလားလုပ္ပါေတာ့တယ္။ အေကာင့္တခုနဲ႔ လူ (၂) ဦးသံုးေနတယ္လို႔ ထင္သြားလား မသိပါဘူးဗ်ာ။
ဒါေပမယ့္လည္း အြန္လုိင္းမွာ အဲဒီလို ေလ့က်င့္လုိက္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပဲ ဒီတခါ ေျဖေတာ့ (၅) ပုဒ္မွားၿပီး ယာဥ္ေမာင္းလုိင္စင္အတြက္ စာေတြ႔ကို ေအာင္လာခဲ့ရပါတယ္။
စာေတြ႔ေအာင္ၿပီးလုိ႔ လက္ေတြ႔ေျဖတဲ့အခါမွာေတာ့ က်ေနာ္ေမာင္းျပတာကို ရဲက တႀကိမ္တည္းနဲ႔ အေအာင္ေပးလုိက္တာေၾကာင့္ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ ရခဲ့ပါေတာ့တယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ အေတြ႔အႀကံဳအရ က်ေနာ္တို႔တေတြဟာ ေက်ာင္းေတြ သင္တန္းေတြ တက္တဲ့အခါ ဉာဏ္အလြန္ထက္သူမ်ားအတြက္ သိပ္ႀကိဳးစားစရာ မလိုေပမယ့္ သာမာန္ေလာက္သာ ဉာဏ္ေကာင္းသူမ်ားအဖို႔ ၀ီရိယ ပိုစိုက္ဖို႔ လုိအပ္ေၾကာင္း ေဖာက္သည္ခ်လိုက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ား…။

စက္မႈသင္တန္းေက်ာင္း (ဆင္တဲ) တက္စဥ္က

(က်ေနာ္တို႔ စက္မႈသင္တန္းေက်ာင္း (ဆင္တဲ) ေက်ာင္းဆင္းမ်ား၏ ဖိုရမ္အတြက္ ေရးသားျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ဘေလာ့ဂ္အတြက္ သီးသန္႔ေရးႏုိင္ျခင္း မရွိေသးသည့္အခ်ိန္ ပို႔စ္တခုႏွင့္တခုၾကား အခ်ိန္အရမ္းမၾကာေစလိုသည့္ ဆႏၵျဖင့္ ဘေလာ့ဂ္တြင္လည္း ေဖာ္ျပလုိက္ပါသည္)

၁၉၆၄ ခု ေဖေဖၚ၀ါရီလမွာ ေမြးတဲ့ စာေရးသူဟာ စက္မႈသင္တန္းေက်ာင္း (ဆင္တဲ) ကိုတက္ေတာ့ ၁၆ ႏွစ္ေတာင္ မျပည့္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀တခုလံုးအတြက္ အေရးပါမယ့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို မိမိဖာသာ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ရဘူးပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ စက္မႈေက်ာင္းတက္ၿပီးလို႔ ေလးလအၾကာ Basic Training ကာလအတြင္းမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ (သံုးႏွစ္တက္ရတဲ့ စက္မႈသင္တန္းေက်ာင္း (ဆင္တဲ) မွာ ပထမေျခာက္လကို Basic Training လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး စက္မႈအေျခခံလုပ္ငန္းေတြျဖစ္တဲ့ တံစဥ္းတုိက္ျခင္း၊ လႊျဖတ္ျခင္း၊ အေပါက္ေဖာက္ျခင္း စတာေတြကို သင္ေပးတာပါ)
တခ်ိဳ႕သင္တန္းေတြက Basic Training ကို ေလးလပဲ တက္ၾကမွာမို႔ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ဘာသာရပ္ကို အဓိကသင္မလဲဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ၾကဖို႔ ဆရာဦးဟန္စိန္က အားလံုးကို အလွည့္က်ေခၚယူၿပီး သီအိုရီေဆာင္မွာ ရွင္းျပေပးပါတယ္။ အဲဒီမွာ အမ်ားစု စိတ္၀င္စားေနတာကေတာ့ ေအာ္တိုမကၠင္းနစ္ လို႔ေခၚတဲ့ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္သင္တန္းပါပဲ။ စာေရးသူတို႔ဟာ အိမ္ကိုလည္း ဆက္သြယ္လို႔ရတာမဟုတ္ေတာ့ သင္တန္းေတြနဲ႔ ေရွ႕အလားအလာေတြကို ဆရာေတြကိုပဲ ခ်ဥ္းကပ္ေမးျမန္းၾကရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ကစလ (အႀကီးစားစက္မႈလုပ္ငန္းေကာ္ပိုေရးရွင္း) မိသားစုေတြထဲက လာတာဆိုေတာ့ သူတို႔ကတဆင့္ ျပန္ေျပာျပတာေတြကိုလည္း ထည့္စဥ္းစားရပါတယ္။ စာေရးသူက ကစလ ကဖြင့္တဲ့ သင္တန္းေက်ာင္းကိုသာ တက္ျဖစ္တာ မိဘေတြက ကစလ က မဟုတ္ပါဘူး။
စာေရးသူဟာ လူႀကိဳက္မ်ားေနတဲ့ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္သင္တန္းကို အဓိကထား မေလွ်ာက္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ လူအမ်ားစုမွာ ၀င္တိုးရမွာရယ္၊ Basic Training က အမွတ္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး လူေရြးမယ္ဆိုရင္လည္း ကုိယ့္လက္ရာေတြက သိပ္ေကာင္းတာမဟုတ္လို႔ရယ္ပါ။ ေနာက္တခုက ကစလ မွာ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္နဲ႔ ႏုိင္ငံျခားသြားရတာ အရမ္းနဲတယ္လို႔ ၾကားတဲ့အခ်က္ကိုလည္း ထည့္စဥ္းစားလိုက္လို႔ပါ။ ႏုိင္ငံျခားသြားခ်င္တဲ့စိတ္က အဲဒီမွာကတည္းက ရွိေနခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္တခါ တြင္ခံုနဲ႔ Tools and Die ကို က်ျပန္ေတာ့လည္း အလုပ္သမားျဖစ္တဲ့အခါ တေနကုန္ ေျခေညာင္းခံၿပီး စက္ကိုင္ရမွာမို႔ မလိုခ်င္ျပန္ဘူး။ တေနရာထဲ အေျပာင္းအလဲမရွိ ေနရတာကို စာေရးသူရဲ့ အတြင္းစိတ္သဘာ၀က မလိုလားခဲ့တာပါ။
လွ်ပ္စစ္ကို က်ျပန္ေတာ့လည္း လွ်ပ္စစ္ဆိုတာ ကိုယ္ျမင္ရတာမဟုတ္ဘူး။ ဓာတ္ေတြဘာေတြ လုိက္ရင္ မလြယ္ဘူး ဆိုတဲ့ ခေလးသာသာ အေတြးနဲ႔ပယ္လိုက္ျပန္တယ္။
စာေရးသူတို႔ အပတ္စဥ္ (၁) မွာ Pattern Maker နဲ႔ ပံုဆဲြဘာသာရပ္ေတြက အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးလို႔ သင္တန္းေတြ မစေသးပါဘူး။
အဲဒါေၾကာင့္ စာေရးသူ ေရြးခ်ယ္ဖို႔က်န္တာကေတာ့ Machinery Fitter လို႔ေခၚတဲ့ စက္ရံုပစၥည္းဖစ္တာ သင္တန္းပါပဲ။ ဆရာဦးဟန္စိန္ရွင္းျပတဲ့ ဖစ္တာအတြက္ သင္ရိုးညႊန္းတန္းမွာ ဂေဟေဆာ္တာရယ္၊ sheet metal နဲ႔ forging လုပ္ငန္းေတြအျပင္ တြင္ခံု ၃ လ၊ အေျခခံ လွ်ပ္စစ္ ၃ လ၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မွာ ၃ လ သင္ၾကားရမွာျဖစ္ၿပီး စက္ရံုလက္ေတြ႔ မသြားခင္ ေျခာက္လအလိုမွာ Productive repair ဆိုၿပီး စက္ပစၥည္းေတြျပဳျပင္တာကို သင္ၾကားရမယ္ဆိုတာေတြ ပါပါတယ္။ တေနရာထဲ ၿငိမ္ၿငိမ္မေနခ်င္တဲ့ စာေရးသူနဲ႔ေတာ့ အကိုက္မို႔ အဲဒါကိုပဲ ယူဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ စာေရးသူတို႔ ႏွစ္မွာ Productive repair ေျခာက္လက ဘာမွန္းမသိပဲ ေက်ာင္းသူေတြ ေနမယ့္ အပ်ိဳေဆာင္ကို ေရပိုက္ဆင္ေပးခဲ့ရတာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာေတြအိမ္မွာ ေရပုိက္ျပင္တာ၊ အေဆာင္ေတြမွာ အိမ္သာေရဆဲြရင္ ေရမက်တာေတြကို ျပင္ရင္း စက္ရံုပစၥည္းဖစ္တာကေန ပိုက္ဖစ္တာ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္သြားခဲ့ရပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တြင္ခံု၊ လွ်ပ္စစ္၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ စတဲ့ သင္တန္းေတြကို အေျခခံ နဲနဲစီ သိထားတဲ့ စာေရးသူတို႔ေတြဟာ သင္တန္းၿပီးလို႔ သထံုတာယာစက္ရံုကို တာ၀န္က်တဲ့အခါ ထြန္းဦး၊ ကံေကာင္း၊ ေစာ၀င္းေမာ္ (ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ABSDF က်ဆံုး) နဲ႔ စာေရးသူတို႔က ပိုက္လိုင္းေတြဆင္ရတဲ့ ပိုက္ဖစ္တာ၊ ထိန္၀င္းက structure ေတြဆင္ရတဲ့ steel fabricator ၊ သန္းညႊန္႔က Ventilation လိုင္းေတြလုပ္ရတဲ့ sheet metal expert နဲ႔ ၀ါဇီေျပာင္းသြားတဲ့ ထြန္းထြန္းဦးက Machine tools မွာ တာ၀န္က်ၿပီး machine expert ၊ ခင္ေမာင္ေအး၊ စုိးႏုိင္ (ကြယ္လြန္) တုိ႔ကေတာ့ စက္ေတြ installation လုပ္ရတဲ့ ဖစ္တာေတြ ျဖစ္လာၾကၿပီး၊ ထူးျခားသူ ေအာင္ႏုိင္ဦးတေယာက္ကေတာ့ ဟိုဌာနေရာက္ဒီဌာနေရာက္နဲ႔မို႔ ေယာင္ႏုိင္ဦး လို႔ပဲ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ (ေအာင္ႏုိင္ဦးကို ထူးျခားသူလို႔ ဆိုရတာက သူဟာ အိုင္တီစီကို စိတ္နာလို႔ပါ၊ ေနာက္မွ သူ႔အေၾကာင္းေရးပါအံုးမယ္)
တကယ္ေတာ့လည္း စာေရးသူအေနနဲ႔ ငယ္စဥ္ဘ၀ ဘာသာရပ္ေတြ ေရြးခ်ယ္စဥ္က ဘာကိုမွ ေသေသခ်ာခ်ာသိလို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး။ အခုေနျပန္ေတြးေတာ့ ဒီသင္တန္းကို ယူမိလို႔ ဒီလိုေတြ ျဖစ္ခဲ့တာ၊ တျခားဟာတခုခုဆို ဒီလိုေတြျဖစ္လာခ်င္မွ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ စဥ္းစားမိျပန္ပါတယ္။
ဘ၀မွာ အ၀ိဇၨာတည္းဟူေသာ မသိမႈနဲ႔ ရမ္းလာလိုက္တာ ေနာင္ကိုလည္း ဘယ္ေလာက္အထိ ႀကံဳသလိုစခန္းသြားေနရအံုးမလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ေငြေရာင္ပိတ္ကားေပၚမွာသာ ေစာင့္ၾကည့္ၾကပါလို႔ ေျပာရင္း နားပါအံုးမည္။ ။

ေဘဘီဂၽြန္ဆင္ေပါင္ဒါႏွင့္ ဆဲဗင္းအပ္ အခ်ိဳရည္

ဖတ္ခဲ့ဘူးသည့္ မဂၢဇင္း၀တၳဳတိုေလး တပုဒ္ ကုိ စိတ္ထဲ မွတ္မိေနသည္။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္မည့္ သေဘာၤသားတေယာက္ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္မွာ ေလယာဥ္ေပၚတက္ရန္ ေစာင့္ဆုိင္းေနသည္။ ၀ယ္လာတဲ့ ပစၥည္းေတြထဲက သူ႔အေမေသေသခ်ာခ်ာ မွာထားသည့္ သူ႔အမကေမြးသည့္ သူ႔တူကေလးအတြက္ ဂၽြန္ဆင္ေဘဘီေပါင္ဒါဗူးေလးကို ထုတ္ကိုင္ၾကည့္ရင္း ဘာရယ္မဟုတ္ ေပါင္ဒါဗူးဖင္မွာအဂၤလိပ္စာလံုးေလးေတြ သံခၽြန္ႏွင့္ ေရးလိုက္မိသည္။ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြ အေမ႔ကိုအပ္၊ အေမကတဆင့္ သင့္ေတာ္သလို စီမံခန္႔ခြဲလိုက္ေတာ့ ေပါင္ဒါဗူးေလးက သူ႔အမ လက္ထဲေရာက္သြားသည္။
ျမန္မာျပည္မွာ နားရက္ေစ့ေတာ့ သေဘၤာျပန္တက္ရေတာ့မည္။ သြားဖို႔လာဖို႔ စီစဥ္ေနရင္း အေမလုပ္သူက အမျဖစ္သူကို တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ ဆူပူေနတာ ၾကားရလို႔ ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ အမသည္ ေပါင္ဒါဗူးကို သားျဖစ္သူ အတြက္မသံုးပဲ သူ႔အထက္အရာရွိကို လက္ေဆာင္ေပးလိုက္သည္။ သူတို႔ေမာင္ႏွမေတြငယ္စဥ္က ေဘဘီဂၽြန္ဆင္ေပါင္ဒါ သည္ ျမန္မာျပည္မွာတင္၀ယ္လို႔ရသည့့္ ပစၥည္းျဖစ္ခဲ့သည္။ လသားအရြယ္ခေလးငယ္ မွာ ေပါက္တတ္သည့္ ယားနာေတြကို ေဘဘီဂၽြန္ဆင္ေပါင္ဒါသည္သာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္သည္ကို သူ႔သားသမီးေတြကို လိမ္းေပးခဲ့ဘူးသည့္ အေမက အသိဆံုး။ ခုေတာ့ သူ႔ေျမးမွာ ယားနာေတြက ပိုဆိုးလာေန သည္။ ေျမးအတြက္ စိတ္ပူၿပီး အမကို ဆူေနသည့္ သူ႔အေမ စိတ္ခ်မ္းသာေစရန္ ၿမိဳ႕ထဲသြားရင္း ေလဟာျပင္ ေစ်းမွာ ေပါင္ဒါဗူးကို ေစ်းႀကီးေပးၿပီး ျပန္၀ယ္ခဲ့ရသည္။ အျပန္လမ္းမွာ အမွတ္တမဲ့ ေပါင္ဒါဗူးဖင္ကို လွန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္မွာ ေလယာဥ္ေပၚတက္ဖို႔ ေစာင့္ေနရင္း သူေရးခဲ့တဲ့စာလံုး ေတြကို ျမင္လိုက္ရၿပီး ေပါင္ဒါဘူး၏ သံသရာကို သူသြားေတြ႔သည္။ ေပါင္ဒါဗူးကို သူ႔အမ မသံုးခဲ့သလို သူ႔အမ၏ အထက္အရာရွိသည္လည္း မသံုးခဲ့ပါ။

က်ေနာ့္မွာလည္း အလားတူ အျဖစ္မ်ိဳးႀကံဳဘူးသည္။ က်ေနာ္ စက္မႈသင္တန္းေက်ာင္း (ဆင္တဲ) တြင္ သင္တန္းသားဘ၀၌ (၁၉၈၀ ခုႏွစ္မ်ား၀န္းက်င္) ေခါင္းအံုး႐ိုက္အားကစားၿပိဳင္ပဲြ၀င္ေသာအခါ ႏွစ္သိမ့္ဆုအျဖစ္ ဆဲဗင္းအပ္ ေဖ်ာ္ရည္တဗူး လက္ေဆာင္ရသည္။ ေနပူပူမွာ အေမာေျပသြားေအာင္ ဆဲဗင္းအပ္ ေဖ်ာ္ရည္ဗူးကို ေဖာက္ေသာက္လိုက္တာ ေပါ့လို႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔။ က်ေနာ္မေသာက္ရက္ပါ။ အခ်ိဳရည္ဗူးသည္ ႏုိင္ငံျခားက လာသည့္ ပစၥည္းျဖစ္ေနသည္က တေၾကာင္း၊ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ယွဥ္ၿပိဳင္၍ ရရွိလာသည့္ဆု ျဖစ္ေနသည္က တေၾကာင္း၊ ရေတာင့္ရခဲ အခ်ိဳရည္ဗူးေလးကို က်ေနာ္၏ စားအိမ္ေသာက္အိမ္ ေက်းဇူးရွင္ ဆင္တဲ ကပစ မွ အရာခံဗိုလ္ ဦးစိန္ျမင့္ႏွင့္ ေဒၚညႊန္႔တို႔အား အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ပါသည္။
သူတို႔ေတြေတာ့ ေသာက္လိုက္ၾကမွာပဲဟု ထင္ထားခဲ့ေသာ က်ေနာ္ ေနာက္တႀကိမ္သူတို႔အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဆဲဗင္းအပ္အခ်ိဳရည္ဗူးေလးက ဘုရားစင္ေပၚမွာ ရွိေနပါသည္။ ထိုအခ်ိဳရည္ဘူးကို က်ေနာ္မေသာက္ခဲ့သလို သူတို႔လည္း မေသာက္ခဲ့ၾကပါ။ ။

သပိတ္ႏွင့္ စစ္ဗိုလ္

၈၈ အေရးအခင္းတံုးက သထံုၿမိဳ႕မွာ သပိတ္ေမွာက္ေနၾကတံုး က်ေနာ္တို႔ သပိတ္စခန္းကို စစ္ဗိုလ္ တေယာက္ ေရာက္လာခဲ့ဘူးတယ္။ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုပါ။ က်ေနာ္တို႔ သပိတ္စေမွာက္ေတာ့ ၀ိဇၨာဘာဂီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ စခန္းခ်တဲ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢ သပိတ္စခန္းနဲ႔ ပူးေပါင္းပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဆိုတာ အလြန္အလုုပ္႐ႈပ္တဲ့ေနရာ ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္သမားေတြက မနီးမေ၀းက “နန္းေတာ္ရာ” ဆိုတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ သပိတ္စခန္း ဖြင့္ၾက တယ္။ သပိတ္ကို စခန္းတာ၀န္ခံ ေကာ္မတီငါးဦးက အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ ငါးဦး (ဒါမွမဟုတ္) ငါးဦး ေကာ္မတီ ဆိုပါေတာ့။ သပိတ္စခန္းမွာ အၿမဲေန ၀န္ထမ္းအင္အားက တရာေက်ာ္ ရွိၿပီး ဆႏၵျပတဲ့ေန႔က်မွ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ လာပူးေပါင္းၿပီး ကိုယ့္အိမ္မွာပဲ ကိုယ္ေနတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြလည္း ရွိေသးတယ္။
သပိတ္တာ၀န္ခံ ငါးဦးက ထိန္၀င္း (ယခု ျပည္ပတြင္ အလုပ္လုပ္ေနသူ)၊ ေဇာ္၀င္း (ျမန္မာျပည္တြင္း တေနရာ)၊ ၀င္းျမင့္စိုး (ယခု- ကေနဒါ)၊ ထြန္းသိန္း (ယခု-ယူအက္စ္ေအ) နဲ႔ ယခုစာေရးသူ က်ေနာ္ တို႔ပါပဲ။ သပိတ္ အရွိန္ရလာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ တာယာစက္႐ံုသမဂၢကပဲ ဦးေဆာင္ၿပီး ၿမိဳ႕နယ္ အလုပ္သမားသမဂၢ ဖဲြ႔စည္းေရးေတြ လုပ္ၾကတယ္။ ၿမိဳ႕႔ေပၚက တျခား၀န္ထမ္းေတြကို လုိက္စုစည္းတဲ့အလုပ္ကို က်ေနာ္နဲ႔ ထြန္းသိန္း တို႔က လုပ္ေနေတာ့ သပိတ္စခန္းကို သိပ္ဂ႐ုမစိုက္ႏုိ္င္ဘူးဆိုၿပီး ေနာက္ထပ္ ေခါင္းေဆာင္ ၂ ဦး ကို ထပ္ေ႐ြးျဖစ္တယ္။ အဲဒါ ၾကည္ေဌး (ယခု - ယူအက္စ္ေအ ဖို႔၀ိန္း) နဲ႔ ကိုၾကည္ခင္ (ဘယ္ေရာက္ေနမွန္း မသိ) တို႔ပါပဲ။
သပိတ္ေမွာက္ေနတံုးတရက္ မနက္ပိုင္း က်ေနာ္တို႔ လဘက္ရည္ဆုိင္ ထိုင္ေနတံုး သပိတ္စခန္းကို စစ္တပ္က ဗိုလ္ႀကီးတေယာက္ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းစကား ေရာက္လာတယ္။ ဒီေနရာမွာ စကားျဖတ္ေျပာခ်င္တာတခုက … လဘက္ရည္ဆုိင္ထုိင္တဲ့ ကိစၥပါ။ သပိတ္ေမွာက္ေနတံုးေရာ.. သပိတ္ မျဖစ္ခင္ကပါ လဘက္ရည္ဆုိင္ထုိင္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ က်ေနာ္တို႔မွာ စီး၀င္ေနပါၿပီ။ စစ္တပ္ အာဏာသိမ္းလို႔ ေတာထဲေျပးၾကတဲ့အထိေတာင္ ေကအင္ယူရဲ့ မဲတေရ စခန္းက မရွိမဲ့ရွိမဲ့ လဘက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ ေက်ာင္းသားေတြ တ႐ံုး႐ံုးနဲ႔ေပါ့။ ျမန္မာျပည္မွာက ကုိယ့္အိမ္ ဧည့္သည္လာရင္ေတာင္ လဘက္ရည္ဆုိင္မွာပဲ ဧည့္ခံၾကသလို… ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ ရွစ္ေလးလံုး သမုိင္း၀င္ အျဖစ္အပ်က္ဟာလည္း လဘက္ရည္ဆိုင္က စခဲ့တယ္ေလ။ က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ကိုယ့္အိမ္မွာပဲ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေသာက္ၿပီး ဧည့္သည္လာရင္ လည္း အိမ္မွာပဲ ေဖ်ာ္တုိက္ၾကေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ အရြယ္ရလာေတာ့ ေခတ္ရဲ့ က်ပ္တည္းမႈေၾကာင့္ ႏုိ႔ဆီ၊ သၾကားဆိုတာ ဇိမ္ခံပစၥည္း ျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ လဘက္ရည္တခြက္မွာမယ္၊ ေရေႏြးၾကမ္း တအိုးခ်ခိုင္းမယ္၊ မုန္႔ေတြဘာေတြလည္း သိပ္မစားျဖစ္ၾကဘူး၊ မုန္႔စားရင္ လဘက္ရည္အရသာ ပ်က္တယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလကန္မယ္၊ ခ်ဲတြက္မယ္။ အေဖာ္ေတြမရွိလဲ လဘက္ရည္ဆုိင္မွာ မဂၢဇင္းတအုပ္ ၀တၳဳတပုဒ္နဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ့တဲ့ ကာလေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။
စစ္ဗိုလ္ဇာတ္လမ္း ျပန္ဆက္ရရင္… အဲဒီ ဗိုလ္ႀကီး က သထံုမွာရွိတဲ့ ေထာက္ပို႔ တပ္ကပါ။ သူ႔ တာ၀န္က ကရင္ျပည္နယ္မွာ ရွိတဲ့စစ္တပ္ေတြကို ရိကၡာပို႔ေပးရမယ္။ သူ႔တပ္မွာရွိတဲ့ စစ္ကားစီးေရ နဲ႔ မလံုေလာက္ရင္ ကုန္းလမ္းသယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး (အာတီစီ) က တီအီးကားေတြ ငွားသံုးေနက်ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ အစိုးရကို သပိတ္တုိက္ပဲြ၀င္ေနတဲ့အထဲမွာ အာတီစီက ကားသမားေတြ လည္း ပါေနတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ ကားသမားေတြကလည္း မေမာင္းႏုိင္ဘူးတဲ့။ ယာဥ္ေမာင္းမပါပဲ ကားေတြ ေပးလိုက္ဖို႔ကိုလည္း အာတီစီ စခန္းတာ၀န္ခံက သေဘာမတူျပန္ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ႀကံရာမရအဆံုး ဗိုလ္ႀကီးဟာ အာတီစီက အလုပ္သမားသမဂၢ ကိုယ္စားလွယ္ ၂ ဦးနဲ႔အတူ က်ေနာ္တို႔ သပိတ္စခန္းကို ေရာက္လာေတာ့တာပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း သပိတ္စခန္းကို စစ္ဗိုလ္ေရာက္လာတယ္ဆိုေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိျဖစ္ကုန္တယ္။
ဗိုလ္ႀကီးကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲအထိ ၀င္မလာပါဘူး။ အလုပ္သမားကိုယ္စားလွယ္ ၂ ေယာက္က အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပတာ က်ေနာ္တို႔ နားေထာင္ၿပီး စစ္လက္နက္ ပစၥည္း မဟုတ္ပဲ စားနပ္ရိကၡာေတြပဲ ဆိုရင္ ခြင့္ျပဳတယ္ဆိုတဲ့ စာကို သပိတ္စခန္းက ထုတ္ေပးလို္က္ပါတယ္။ စစ္အာဏာလည္း သိမ္းေရာ ဗိုလ္ႀကီးက ဘာျဖစ္လဲေတာ့ မသိ၊ က်ေနာ္တို႔ သပိတ္အဖဲြ႔ေတြေတာ့ ေတာထဲကို ထြက္ေျပးခဲ့ရပါေလေရာ… ေတာထဲကို မသြားခင္ သထံုၿမိဳ႕ကို ထိန္းဖို႔ ၀င္လာတဲ့ တပ္က တပ္ရင္းမႉး ဗိုလ္မႉးျမင့္ေအးက ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ကို အလက (၁) ဘီစီ ေက်ာင္းမွာ ေခၚေတြ႔ၿပီး ေတာမခိုသင့္တဲ့အေၾကာင္း ရွင္းျပပါေသးတယ္… ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔က ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ ခရီးအတြက္ စီစဥ္ေနၾကပါၿပီ။ အဲဒီ အေၾကာင္းေတြကိုေတာ့ ႀကံဳရင္ ေျပာျပပါအံုးမယ္။ ။

က်ေနာ္သိေသာ `ဗဒို´တဦး

မဲေဆာက္မွာ လုပ္ႀကံခံလိုက္ရတဲ့ ဗဒိုမန္းရွာကို လူခ်င္းမသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူေျပာတာ ဆိုတာ နားေထာင္ ၾကည့္ေတာ့ အေတြ႔အႀကံဳရွိတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး သမားတဦးဆိုတာရယ္ ရပ္တည္ခ်က္မွန္ကန္တဲ့ႏုိင္ငံေရးသမား တဦးဆိုတာရယ္ သိသာထင္ရွားစြာ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ အဲလိုလူမ်ိဳး လုပ္ႀကံခံလိုက္ရတယ္ဆိုတာ ကရင့္ေတာ္ လွန္ေရးအတြက္ေရာ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီအေရးအတြက္ပါ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ ဆံုး႐ံႈးမႈတခုပါပဲ။
ဗဒိုမန္းရွာကို မဆံုလိုက္ရေပမယ့္ ကိုယ္ေတာခိုတံုးကေတာ့ ဗဒိုတဦးျဖစ္တဲ့ ဗဒိုသန္းေအာင္ကို သိခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ေရာက္ေနတဲ့ ကရင္တပ္မဟာ (၇) တပ္ရင္း (၂၁) ျဖစ္တဲ့ မဲတေရ စခန္းကို ေကအင္ယူ ဒု ဥကၠ႒ အျဖစ္ ဗဒိုသန္းေအာင္ ေရာက္လာခဲ့တာပါ။ ၁၉၈၈ ခု စက္တင္ဘာ (၁၈) ရက္ေန႔ စစ္အာဏာသိမ္းၿပီးခ်ိန္က စၿပီး နယ္စပ္ကို တဖဲြဖဲြ ထြက္လာခဲ့ၾကတာဆိုေတာ့ ကိုယ္တို႔ မဲတေရ ေရာက္တဲ့ ေအာက္တိုဘာ (၁) ရက္ေန႔ မဲတေရစခန္းမွာ ေက်ာင္းသား (၅၀၀) ေက်ာ္ေလာက္ေရာက္ေနၾကပါၿပီ။ အမ်ားစုက ကရင္ျပည္နယ္ ဖားအံ၊ လႈိုင္းဘဲြ႔၊ ေရႊဂြန္းစတဲ့ ၿမိဳ႕နယ္က တက္လာခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားသပိတ္က အဖဲြ႔ေတြ မ်ားပါတယ္။ ေနာက္တျခား ရန္ကုန္နဲ႔ ပဲခူးတုိင္းအတြင္းက ထြက္လာခဲ့တဲ့သူေတြ ရွိၾကပါတယ္။ လက္နက္နဲ႔ စစ္ပညာ ရရင္ ျပည္တြင္း ျပန္၀င္ဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ထြက္လာခဲ့ၾကေပမယ့္ ေကအင္ယူစခန္းမွာ ပိတ္မိသလို ျဖစ္ေနၿပီး ေရွ႕ကို ဘာဆက္ လုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ တခ်ိဳ႕က ထုိုင္းကို ကူးမယ္၊ တျခားစခန္းေတြကို ေရာက္သြားတဲ့ အသိေတြ နဲ႔ အဆက္အသြယ္ရွာမယ္။ ႏုိင္ငံတကာကို အကူအညီေတာင္းမယ္ စသျဖင့္ စိတ္ကူးၾကသူေတြလည္း ရွိၾကတယ္။ နယ္စပ္စခန္းေတြကို ျပည္တြင္းက ေက်ာင္းသားေတြ အလံုးအရင္းနဲ႔ ေရာက္ေနတာကို ကမၻာ့သတင္း ဌာနေတြကလည္း စိတ္၀င္စားတယ္ေလ။ တေန႔ တေန႔ ေရာက္လာတဲ့ သတင္းေထာက္ေတြက လည္း မနဲဘူး။ သတင္းေထာက္ေတြက ျမင္သမွ်ကို တီဗီရုိက္၊ ေတြ႔သမွ်လူကို အင္တာဗ်ဴးတာ ဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတာင္ ၾသစေတးလ်က သတင္းဌာန တခုျဖစ္တဲ့ ေအဘီစီ နဲ႔ အေမးအေျဖလုပ္လုိက္ေသးတယ္။ ကိုယ္ေျပာတဲ့ အဂၤလိပ္စကားက ေတာင္တလံုးေျမာက္တလံုးပါ။ အဲဒီမွာ တခ်ိဳ႕ အဂၤလိပ္လို အေတာ္ေလး ေျပာႏုိင္သူေတြပါတယ္။ အဲဒီထဲက တေယာက္က သတင္းေထာက္တေယာက္ကို ဘာေျပာလိုက္သလဲ ဆိုေတာ့ ေကအင္ယူက ပိတ္ပင္ထားလို႔ သြားခ်င္တဲ့ေနရာ သြားလို႔မရဘူးျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္း ေျပာလုိက္တာပါပဲ။
ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ အဲဒီသတင္းက ဘန္ေကာက္ပို႔စ္ မွာပါလာတယ္ဆိုေတာ့ ေကအင္ယူရဲ့ ဒု ဥကၠ႒ ျဖစ္တဲ့ ဗဒိုသန္းေအာင္ ကုိယ္တုိင္ စခန္းကိုေရာက္လာၿပီး အဲဒီကိစၥကို ေျဖရွင္းပါေတာ့တယ္။ မဲတေရစခန္းမွာ ကုိယ္တို႔အဖဲြ႔ေတြ ယာယီစခန္းခ်ေနတာက အလယ္တန္းေက်ာင္းတခုမွာ၊ အဲဒီေက်ာင္းရဲ့ ႏွစ္ထပ္ေဆာင္ ေအာက္ထပ္ခန္းမ လူစုၿပီးေတာ့ ျမန္မာလိုေကာင္းေကာင္းမိန္႔ခြန္းေခၽႊပါေတာ့တယ္။ သူက ျမန္မာစကားေျပာ ႏုိင္ေပမယ့္ တပ္ရင္းမႉးဗိုလ္မႉးလားမူက က်ေနာ္တို႔ကို စကားေျပာရင္ ကရင္လိုပဲ ေျပာပါတယ္။ သူက ကရင္လို ေျပာ.. တေယာက္က ျမန္မာလို ဘာသာျပန္တယ္ေပါ့။ အဲဒါကို ညဖက္အေဆာင္မွာ အခုၾသစီေရာက္ေနတယ္ လို႔သိရတဲ့ ကိုေပါ က ဗိုလ္မႉးလားမူ လုပ္ ေနာက္တေယာက္က စကားျပန္လုပ္ၿပီဆိုရင္ ျပဇတ္ထြက္သလို ျဖစ္ေနတာမို႔ တ၀ါး၀ါးန႔ဲ ရီေနရပါတယ္။ လူေတြကလည္း ဘာမွ အလုပ္ရွိတာ မဟုတ္၊ အားေနၾကတယ္ မို႔လား။
ဗဒိုသန္းေအာင္က ေကအင္ယူရဲ့ရပ္တည္ခ်က္၊ ျဖတ္သန္းမႈသမိုင္းေၾကာင္း၊ လမ္းစဥ္ နဲ႔ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကို အက်ယ္တ၀င့္ရွင္းျပပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘန္ေကာက္ပို႔စ္ သတင္းစာမွာ ပါလာတဲ့ ကိစၥ အစာမေၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းသားေတြကို ထိုင္းဖက္ကမ္းကူးခြင့္မျပဳတာက တဖက္ႏုိင္ငံရဲ့ လူ၀င္မႈ ဥပေဒနဲ႔ ၿငိစြန္းမွာမို႔ တားျမစ္ရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ေက်ာင္းသားကိုယ္စားလွယ္ကလည္း ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ ဆႏၵကို ႐ုိးသားစြာ တင္ျပေတာ့မွ အားလံုးကိုေတာ့ သြားခြင့္မျပဳႏုိင္၊ အားလံုးကိုယ္စား ေက်ာင္းသား (၇)ေယာက္ကို အဆက္အသြယ္ရွာဖို႔ မဲေဆာက္သြားခြင့္ျပဳမယ္လို႔ ေျပာၿပီး ဗဒိုသန္းေအာင္ ျပန္သြားၿပီးေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္လည္း ေတာ္လွန္ေရး နယ္ေျမမွာ မရွိေတာ့တာမို႔ ေနာက္ထပ္ ေတြ႔ဆံုျခင္း မရွိေတာ့ပါ ခင္ဗ်ား... ။ ။


(ထုိင္းဖက္ကမ္းကူးရန္ျပင္ေနသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ေနာက္တြင္ ေသာင္ရင္းျမစ္၊ ေသာင္ရင္းျမစ္ေနာက္က မဲတေရ စခန္းျဖစ္သည္)

က်ေနာ္ ႏွင့္ ေဆးေပါ့လိပ္

က်ေနာ္ ႏွင့္ ေဆးေပါ့လိပ္

က်ေနာ္ ေဆးလိပ္စေသာက္ခဲ့သည္မွာ ကိုးတန္းေအာင္ၿပီးစ နယ္မွာ သင္တန္းေက်ာင္းတခု သြားတက္စဥ္က ျဖစ္သည္။ အပ်ံသင္စငွက္လို အိမ္ႏွင့္စတင္ခဲြခဲ့ရသည့္အတြက္ မိသားစု၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ မိမိရပ္ကြက္ကို သတိရသည္။ ေရေျမေတာေတာင္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း အသစ္ျဖစ္ေနသည္။ အေနာက္ကိုၾကည့္လိုက္ရင္ ရခိုင္႐ိုးမကို ျမင္ရၿပီး အေရွ႕ဖက္မွာေတာ့ ဧရာ၀တီျမစ္ႏွင့္ ျပည္ေတာင္တန္းကို ျမင္ေနရသည္။ သင္တန္းေက်ာင္းမွာ ဧရာ၀တီအေနာက္ဖက္ကမ္းရွိ ေတာင္ကုန္း တခုေပၚမွာရွိၿပီး ထိုေတာင္ကုန္းေပၚမွာပင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းႏွင့္ ေစတီေလးတဆူလည္း ရွိေနခဲ့သည္။ ညေနလမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ၾကသည့္အခါ ဧရာ၀တီျမစ္ကို စီးျမင္ေနရသည့္ ေတာင္ကုန္းထိပ္ရွိ ေစတီေလး ပရ၀ုဏ္မွာ ဟိုေငးဒီေငးႏွင့္ ေဆးေပါ့လိပ္ေလး ဖြာကာ အိမ္ကို လြမ္းခဲ့ရသည္။
သင္တန္းမွာ သံုးႏွစ္တက္ရမည့္သင္တန္း၊ အိမ္ႏွင့္လည္း ေ၀းေနသည္ဆိုေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္လို႔ ဆူမည့္ မိဘေတြကလည္း အနားမွာမရွိ။ က်ေနာ့္အခန္းေဖာ္မွာ ေရႊေတာင္သားျဖစ္ၿပီး လူခ်င္းလည္း သိပ္မရင္းႏွီးၾကေသးသည့္ အတြက္ အခန္းမွာ တေယာက္တည္းရွိသည့္အခါ က်ားပ်ံမေကာက္ႏွင့္သာ အေဖၚလုပ္ရသည္။
က်ားပ်ံမေကာက္ ေဆးေပါ့လိပ္မွာ ျပည္ၿမိဳ့အနီးတ၀ိုက္တြင္ ေဖးဘရိတ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ရန္ကုန္မွာ ၀ယ္မရပါ။ ရန္ကုန္မွာလည္း က်ေနာ္ေနသည့္ အင္းစိန္ဖက္တြင္ ႏြားေဆးလိပ္၊ ကမာရြတ္တြင္ ႏွင္းဆီ၊ ေတာင္ဥကၠလာမွာ လမင္း၊ ေျမာက္ဥကၠလာ မွာ ေရႊျပည္စိုး၊ မဂၤလာဒုံတြင္ သဘာ၀ စသည္ျဖင့္ ကဲြျပားေနသည္။
“တို႔ ဂ်ာမနီသြားတံုးက ဘီယာက တၿမိဳ့ေရာက္ရင္ နာမည္တမ်ိဳးဆိုေတာ့ တို႔ဗမာျပည္က ေဆးလိပ္ခံုေတြလိုပဲကြ” ဂ်ာမနီက ဘီယာကုမၸဏီမ်ားအေၾကာင္း ပညာေတာ္သင္ျပန္လာသည့္ဆရာတဦးေျပာျပတာၾကားေတာ့ ဘီယာေတာ့ အေတာ္ေပါမွာပဲဟု စဥ္းစားမိၿပီး သေရယိုခဲ့ရေသးသည္။
သင္တန္းေက်ာင္းတက္ခဲ့ရသည့္ သံုးႏွစ္တာကာလကို ယခုျပန္ေတြးလို္က္ေတာ့ ခဏေလးလို႔ ထင္ရေသာ္ျငား ထိုစဥ္က တရက္ၿပီးတရက္၊ တလၿပီးတလ ျပီးေတာ့ တႏွစ္ၿပီးတႏွစ္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရသည္။ ပိုဆိုးတာက စစ္ပညာသင္သည့္ သင္တန္းမဟုတ္ပဲ စစ္စည္းကမ္းျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ခံရသည့္အတြက္ လူငယ္ဘ၀ေပ်ာ္ရႊင္မႈတို႔ သင္းသပ္ခံရသလိုျဖစ္ခဲ့သည္။ သႀကၤန္ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အိမ္ျပန္သည့္အခါ ေရွ႕တလက္မေနာက္ေျပာင္ေနေသာ ပံုစံေကေၾကာင့္ “ဘယ္ေလ့က်င့္ေရးမွာ လဲ” “တပ္ထဲဘယ္တုန္းက၀င္လိုက္သလဲ” အေမးခံရသည္။ စက္မႈပညာသင္သည့္ ေက်ာင္းသားကို စစ္စည္းကမ္းႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သည့္အတြက္ လိုအပ္လို႔လားဟု ဂ်ာမန္သင္တန္းဆရာတို႔၏ အေမးကို ေပၚလစီေၾကာင့္ပါဟု ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ေျဖသည္။ အဲဒီေပၚလစီကို ေတာ္လွန္သည့္အခါ ေရွ႕တန္းမွပါဖို႔အတြက္ စိတ္ခံစားမႈတို႔သည္ ထိုစဥ္ကတည္းက အံုဖဲြ႔ခဲ့ သည္ကို အခုခ်ိန္ျပန္ေတြးေတာ့ ေရးေရးေပၚသည္။
သင္တန္းဆင္းေတာ့ ကၽြမ္းက်င္လုပ္သားတဦးအျဖစ္ မြန္ျပည္နယ္ရွိ အစိုးရေကာ္ပိုေရးရွင္း လက္ေအာက္ခံ စက္ရံုတရံုတြင္ အလုပ္၀င္ရသည္။ ေသာက္သည့္ေဆးလိပ္မွာက်ားပ်ံမေကာက္မဟုတ္ေတာ့ပဲ ၿမိဳ႕ခံလူအမ်ား ေသာက္သံုးသည့္ ေဆးလိပ္ျဖစ္ေနၿပီ။ ထိုၿမိဳ႕မွာပင္ အိမ္ေထာင္က်၍ ၀န္ထမ္းဘ၀ႏွင့္ ဆယ္တန္းေအာင္သည့္ႏွစ္တြင္ သမီးႀကီးကို ေမြး၏။ လုပ္သက္ငါးႏွစ္ျပည့္ေတာ့ ရွစ္ေလးလံုးအေရးအခင္းျဖစ္ေလသည္။ သပိတ္စံုေတာ့ သူပုန္ထ စကားအတုိင္း စစ္တပ္အာဏာသိမ္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္သမားသပိတ္စခန္းမွ ေတာခုိၾကေလသည္။
က်ေနာ္တို႔ ေတာခုိလာၾကရာတြင္ ဖားအံၿမိဳ႕အထက္ဘက္ သံလြင္ျမစ္အေရွ႕ဖက္ကမ္းရွိ မင္းစီရြာေလးကို ျဖတ္ ရသည္။ ထုိရြာမွ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္သမားတပ္ကို ထမင္းထုပ္ေတြကမ္းသည္။ ေကအင္ယူစခန္းကိုေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ တို႔မွာ ပါလာသည့္ ေငြျဖင့္ သုခိတာေဆးေပါ့လိပ္ ၀ယ္ေသာက္ႏိုင္ေသးသည္။ ေငြကုန္ေတာ့ ေဆးေပါ့လိပ္ မ၀ယ္ႏိုင္ေတာ့ ပဲ ေကအင္ယူကေပးသည့္ ေဆးရြက္ႀကီးအမႈန႔္ကို သတင္းစာစကၠဴျဖင့္ လိပ္ေသာက္ရသည္။ ေဆးေပါ့လိပ္လို ေသာက္မ ေကာင္းေပမယ့္ သူတို႔လည္း ရွိတာေပးရတာဆိုေတာ့ ေစာဒကတက္လို႔ကလည္း မျဖစ္ႏိုင္။ ေနာက္ေတာ့ ရိကၡာရွာေဖြေရး၊ ေနာက္တန္းမွာက်န္ေနခဲ့သူမ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ျပန္ရေရးအတြက္ က်ေနာ္ ျပည္တြင္းသို႔ ျပန္၀င္ရသည္။
စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြ က်ေနာ့္ကို ဖမ္းဖို႔လာသည့္ ညက က်ေနာ္က ၿငိမ္းေက်ာ္၏ `ျမက္ဖ်ားႏွင္း´ ကို ဖတ္ေနသည္။ “က်ေနာ္ ရ၀တ ဥကၠ႒ပါ၊ ဧည့္စာရင္းစစ္ခ်င္လို႔” ဟူေသာအသံႏွင့္အတူ သူတို႔ အိမ္ကို၀ိုင္းထားလိုက္ၾကၿပီ။ တအိမ္လံုးကို ရွာေဖြၿပီးေတာ့ “အေဒၚ့သားကို က်ေနာ္တို႔ေခၚသြားမယ္” ဆိုေတာ့ က်ေနာ္အိမ္ခန္းထဲ၀င္ၿပီး အေႏြးထည္၀တ္သည္။ အက်ႌ အိတ္ထဲသို႔ ေငြစကၠဴအခ်ိဳ႕၊ မွတ္ပံုတင္၊ ေဆးေပါ့လိပ္သံုးလိပ္ႏွင့္ မီးျခစ္ထည့္လိုက္သည္။ ဟိုေရာက္ရင္ ေအးေအးေဆးေဆး ေဆးလိပ္ဖြာရင္း သူတုိ႔ေမးတာ ေျဖမည္ဟု စိတ္ကူး၏။ စစ္ေၾကာေရးကို ေရာက္ေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္ဖို႔ ေနေနသာ အ၀တ္နက္ႀကီးေခါင္းေပၚတခ်ိန္လံုး အုပ္ထားတာ ဘာကို မျမင္ရ။ အေမးေတြေျဖရလြန္း၍ အာေျခာက္လာေတာ့ ေရတိုက္ရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ေတာင္းပန္မွ ေရအနည္းငယ္ လာတုိက္သည္။
စစ္ေၾကာေရးမွာကိစၥ၀ိစၥေတြအၿပီး ရဲစခန္းကိုအေရႊ႕ ပစၥည္းေတြျပန္ေပးေတာ့ ေဆးေပါ့လိပ္သံုးလိပ္ ျပန္မရေတာ့။ “ေဆးလိပ္ေတြေတာ့ ငါတို႔ေသာက္လိုက္ၿပီ” ဆိုကာ က်န္သည့္ပစၥည္းမ်ားကို ျပန္ေပးသည္။ အင္းစိန္ရဲစခန္းကေန ေထာင္ကို အခ်ဳပ္နဲ႔သြားရမယ္ဆိုေတာ့ ဘာမွ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရ။ အရင္က အင္းစိန္ေစ်း ကားမွတ္တုိင္မွာ ကားေစာင့္ရင္ အခ်ဳပ္ကားအျပာႀကီးေတြေပၚပါသြားသူေတြကို ေငးၾကည့္ခဲ့ဘူးသည္။ အခုေတာ့ အခ်ဳပ္ကားေပၚကေန ေစ်းသည္ေစ်း၀ယ္ေတြႏွင့္ စည္ကားေနေသာ အင္းစိန္ေစ်းကို ကားျပာႀကီးေပၚမွ ျပန္ေငးၾကည့္ရင္း ေထာင္ဗူး၀သို႔ ေရာက္ သြားသည္။
ဗူး၀မွာ တလာစီ၊ ရံုးခန္းေရွ႕ မွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ရင္း ထိုညေနက ထမင္းမစားရေတာ့။ ေထာင္၀ါဒါေတြ တန္းစီးေတြ က ေထာင္ပံုစံသင္ေပးသလို ေထာင္က်ဖက္ေတြက ေဆးလိပ္ဘယ္လို၀ယ္ရလဲ သင္ေပး၏။ ေထာင္ထဲမွာ ႏြားေဆးလိပ္ က အသျပာအျခင္းအရာကို ေဆာင္ရြက္သည္။ ေဆးလိပ္ျဖင့္ မုန္႔၀ယ္စားလို႔ရသည္။ အေရာင္းအ၀ယ္ဟူသမွ်ကို ေဆးလိပ္ ျဖင့္ တန္ဖိုးသတ္မွတ္ကာ ေငြေပးေခ်ရသည္။
ေထာင္ကရံုးထုတ္သည့္ေန႔ တရားရံုးေရွ႕မွာ အေမလာေစာင့္ေနသည္။ အေမနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ပထမဆံုးေျပာသည့္ စကားက “သားကို ေဆးလိပ္ေပးပါ”။ အေမက သူလြယ္လာသည့္ လြယ္အိတ္ေလးထဲမွာ သဘာ၀ သံုးလိပ္ ထုတ္ေပး သည္။ အခုေတာ့ အေမလည္း မရွိေတာ့ၿပီ။
၁၉၉၁ ခုႏွစ္ မေလးရွားကို အလုပ္လုပ္ဖို႔ေရာက္လာေတာ့ ကြာလာလမ္ပူမွာအခုလို ျမန္မာစတုိးဆိုင္ေတြ မရွိေသးသည့္အတြက္ ေဆးေပါ့လိပ္၀ယ္မရပါ။ ပီနန္စက္ေလွေတြမွာ ၀ယ္လို႔ရသည္ဆိုေတာ့ ေကအယ္လ္မွ ပီနန္အထိ ေဆးေပါ့လိပ္သြား၀ယ္ဘူးသည္။ ကိုယ္ေသာက္ခ်င္သည့္ ေဆးလိပ္ေတာ့မရ၊ ေလွသမားေတြေသာက္သည့္ သူတို႔ေဒသ ထြက္ ေဆးလိပ္ေတြမို႔ နာမည္ေတြက ကိုယ္လည္း တခါမွ မၾကားဖူးပါ။ ဒါေပမယ့္ စီးကရက္ထက္စာရင္ မီးညွိလိုက္၊ ဖြာလိုက္၊ ခ်ထားလိုက္ လုပ္လို႔ရသည့္ ေဆးေပါ့လိပ္ကို ပိုႏွစ္သက္ေလေတာ့ ေလွသမားေတြဆီက ေဆးလိပ္၀ယ္ရတာကို ပဲ ေက်းဇူးတင္ေနခဲ့သည္။ ဘန္ေကာက္မွာလည္း ေဆးေပါ့လိပ္ေရာင္းသည့္ဆိုင္ကို စံုစမ္းထားရသည္။ စကၤာပူမွာလည္း ေလွဆိပ္ဆင္းကာ မြန္စက္ေလွေတြဆီမွာ ေဆးလိပ္သြား၀ယ္ေသာက္ဖူးသည္။ ေရာက္ေလရာမွာ ေဆးေပါ့လိပ္ ရွာလို႔ရခဲ့ ေပမယ့္ ဒိန္းမတ္ကို လာရေတာ့မည္ဆိုေတာ့ စဥ္းစားရၿပီ။ ဥေရာပမွာ ေဆးေပ့ါလိပ္ လြယ္လြယ္မရႏုိင္သည့္ အတူ ဒီေဆးလိပ္ကို ျဖတ္လိုက္ေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ေသာက္လာခဲ့သည့္ ေဆးလိပ္ကို ျဖတ္လိုက္ပါ ေတာ့သည္။ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနစဥ္က တႀကိမ္ျဖတ္ခဲ့ဘူးၿပီး ေနာက္ပိုင္းျပန္ေသာက္ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း အခုေတာ့ မေသာက္ပဲ ေနလိုက္သည္ႏွင့္ ေဆးလိပ္ျပတ္သြားသည္မို႔ အရင္ကလို ကရိကထလည္းမမ်ား ေဆးလိပ္ဖိုးလည္း ေငြအပို မကုန္ေတာ့ကာ က်န္းမာေရးလည္း ပိုေကာင္းလာပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးလိုက္ရပါသည္။ ။

ဆရာက ကၽြမး္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ...

က်ေနာ္ ဆယ္တန္းႏွစ္မွာ စက္မႈသင္တန္းေက်ာင္း သြားတက္ရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ စက္မႈေက်ာင္းဆင္းေတြ ၈၈ အေရးအခင္း ေနာက္ပုိင္း စကၤာပူ နဲ႔ မေလးရွားကို အလုပ္ထြက္လုပ္ၾကေတာ့ အဆင္ေျပၾကသူမ်ား ပါတယ္။ ေက်ာင္းတံုးက စာေတြ႔လက္ေတြ႔သင္ေပးလိုက္တာရယ္၊ စက္႐ံုေတြမွာ လုပ္သက္ အနည္းဆံုးလုပ္သက္ ေလးငါးႏွစ္ ရွိခဲ့ၾကတာေၾကာင့္လည္း ပါတာေပါ့ေလ။ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းဆင္းေတြတင္ ႏုိင္ငံျခားထြက္တာ မဟုတ္ပါ။ စီးပြားေရးက တစတစ က်ပ္တည္းလာတာေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ကို သင္ျပေပးခဲ့တဲ့ ဆရာေတြလည္း ႏိုင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္ၾကရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ အဆင္ေျပသလို တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အဆင္မေျပၾကပါဘူး။ အဆင္ေျပတဲ့ဆရာတေယာက္ကေတာ့ အခုထိ စကၤာပူမွာ အလုပ္လုပ္ေနဆဲပါ။ ဆရာတေယာက္ကေတာ့ မေလးရွားမွာ အလုပ္ေတြအဆင္မေျပပါဘူး။ ဆရာက မေလးရွားကို ပဲြစားနဲ႔ထြက္လာတယ္။ ပဲြစားသြင္းေပးတဲ့ စက္႐ံုမွာ သူမလုပ္ခ်င္ေတာ့ မေလးရွားေရာက္ေနတဲ့ တပည့္ေတြကို အဆက္အသြယ္လုပ္ၿပီး တျခားစက္႐ံု ေျပာင္းပါတယ္။ အဲဒီစက္႐ံုမွာလည္း အလုပ္ရွင္ႀကိဳက္ေအာင္ သူလုပ္မျပႏုိင္ပါဘူး။ ဆရာ့အတြက္ စိတ္ညစ္ရတာေတာ့ မေလးရွားမွာ အီးပီနဲ႔ေနၿပီး မိသားစုပါေခၚထားႏုိင္တဲ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းပါ။ ဆရာက သူ႔ကို အပူကပ္ေနေတာ့ သူမွာ လံုးလံုးတာ၀န္ရွိေနသလိုျဖစ္ေနတာေပါ့။
တရက္ေတာ့ သူ႔အိမ္မွာ အလွဴလုပ္တံုး က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုၾကပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုတံုး စားၾက ေသာက္ၾကနဲ႔ စကားေကာင္းေနတံုး ဆရာ့အေၾကာင္း ေရာက္သြားပါတယ္။ ဆရာအလုပ္ေတြ အဆင္မ ေျပတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဟိုတေလာကပဲ သူ႔အိမ္မွာ လာ `ဂိန္´သြားေၾကာင္း၊ အလုပ္တခု ရွာသြင္းေပးလိုက္ ျပန္ေရာက္လာလိုက္ ျဖစ္ေနေၾကာင္းကို အိမ္ရွင္သူငယ္ခ်င္းက အားလံုးေရွ႕မွာ ညည္းျပေတာ့၊ တေယာက္ က ရုတ္တရက္ ထေမးလုိက္တာက `ဆရာက မကၽြမ္းလို႔လား´ တဲ့။ သူဆိုလိုတာက ကုိယ္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ပညာရပ္မွာ တကယ္တတ္ရင္ အဆင္ေျပရမယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးက ရုတ္တရက္ ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိျဖစ္သြားေစတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ကိုယ့္ကုိ သင္ျပေပးထားတဲ့ ဆရာကို မကၽြမ္းက်င္ဘူးလို႔ ဘယ္တပည့္က ေျပာရက္ပါ့မလဲ။ ကၽြမ္းတယ္လို႔ေျပာရေအာင္လည္း လက္ေတြ႔မွာက ဆရာက အလုပ္မၿမဲဘူး ေလ။ အားလံုးေခ်ာင္ပိတ္မိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ေဘးနားမွာ ခေလးထမင္းခြန္႔ေနတဲ့ အိမ္ရွင္အမိ်ဳးသမီး ၀င္ေျပာလိုက္မွပဲ အားလံုး အသက္႐ႈေခ်ာင္သြားရပါတယ္။ သူ၀င္ေျပာလုိက္တာက `ဆရာက ကၽြမ္းပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေမ့ကုန္ၿပီ´ တဲ့။ `ကၽြမ္းေတာ့ ကၽြမ္းတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေမ့ကုန္ၿပီ´ ကဲ . ဘယ္ေလာက္မ်ား သံတမန္ ဆံတဲ့ စကားလဲ။ က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ အေျခအေနမွာ အခုလို ထြက္ေပါက္ေပးတဲ့ စကားမ်ိဳးကို ေျပာလုိက္တာ အိ္မ္ရွင္မတဦးျဖစ္ေနတာကို က်ေနာ္ အံ့ၾသ၍မဆံုးေတာ့ပါ။
ဒါေၾကာင့္လည္း တခ်ိဳ႕ႏုိင္ငံေတြမွာ ပုခက္လႊဲတဲ့လက္ကို အိမ္တြင္းမႈကိစၥမွာတင္မထားပဲ ႏုိင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေနရာေတြမွာ တာ၀န္ေပးေနရတာပါလားလို႔ တဆက္တည္း ေတြးေနမိပါတယ္။ ။

ဦးတင္လွ

က်ေနာ့္ငယ္သူခ်င္း သက္လြင္၊ ကုိုးတန္းစာေမးပဲြေတြအၿပီး က်ေနာ္တို႔ ညီအကို ကိုရင္၀တ္ၾကေတာ့ သူကလည္း သကၤန္းစီးခ်င္သည္။ သူ႔မိဘက ႏြမ္းပါးေလေတာ့ က်ေနာ့္ မိခင္ႀကီးကပဲ ကမကထလုပ္ကာ ကိုရင္၀တ္ေပးသည္။ ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ လူထြက္ေတာ့ သူက ေလာကီကို ျပန္မလာေတာ့ၿပီ။ ရဟန္းတက္ေတာ့လည္းး က်ေနာ့္ မိခင္ႀကီးကပဲ ရဟန္းဒကာ၊ ေနာက္သူ႔ေဆြမ်ိဳးထဲက တတ္ႏိုင္သူေတြကလည္း သိကၡာထပ္ေပးၾကသည္။ ကိုရင္ဘ၀က ရွင္သုႏၵရသည္ ဦးသုႏၵရျဖစ္လာသည္။ ရင္းႏွီးသူေတြက ဦးသုန္ဟု ေခၚၾကသည္။ က်ေနာ္အိမ္ႏွင့္ အေ၀းေရာက္ေနစဥ္ ဦးသုန္ အငယ္တန္း ေအာင္သြားၿပီ၊ ဦးသုန္ အလတ္တန္းေျဖဖို႔ စာသင္တိုက္ေျပာင္းသြားၿပီ၊ ဦးသုန္ ပထမႀကီး ေျဖေတာ့မယ္၊ စသည့္ သတင္းမ်ား စဥ္ဆက္မျပတ္ၾကားေနခဲ့ရသည္။ တခါတေလ က်ေနာ္ မိဘရပ္ထံ ျပန္ေရာက္သည့္အခါ ဦးသုန္ႏွင့္ ဆံုသည့္အခါ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမို႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။ သူလိုက္ေနသည့္ စာေတြအေၾကာင္းေျပာျပသည္။ သူတက္ေနသည့္ အလံု ေအာင္မဂၤလာ စာသင္တိုက္ကိုလည္း က်ေနာ္ေရာက္ဘူးသည္။ သူ႔ရဟန္းမိတ္ေဆြေတြႏွင့္ က်ေနာ့္ကို မိတ္ဆက္ေပးသည္။ သူ႔ထံမွ တဆင့္ ရြာမပရိယတၱိစာသင္တိုက္ႏွင့္ စာခ်ဆရာေတာ္ ဦးတိေလာက အေၾကာင္း ၾကားဘူးသည္။ ရြာမပရိယတၱိစာသင္တုိက္၏ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားႏွင့္ ဦးတိေလာက ကို သူၾကည္ညိဳသည့္ အေၾကာင္းမ်ားျဖစ္သည္။ ေနာက္ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုေနာက္ပိုင္း ဦးသုန္ႏွင့္ ေတြ႔သည့္အခါ စာခ်ဆရာေတာ္ ဦးတိေလာက သံဃာမ်ားကံေဆာင္သည့္ အေရးတြင္ လက္မွတ္ထိုးလုိက္သည့္အတြက္ နရသိမ္တြင္ ၀ါဆိုေနသည့္အေၾကာင္း၊ တပည့္မ်ား ပစၥည္းေလးပါး ဒကာမ်ားက ေထာင္၀င္စာ သြားေတြ႔သည့္အခါ ဦးတိေလာက ကို ေတြ႔လိုသည္ဟု ေျပာလွ်င္မရ ဦးတင္လွ ဟု ေျပာရေၾကာင္းမ်ား သိရသည္။ ေနာက္ ဆရာေတာ္ ေထာင္က လြတ္လာေတာ့ ဦးတိေလာက ျပန္ျဖစ္ကာ စာခ် ဆရာေတာ္ အျဖစ္ ေက်ာင္းျပန္ထုိင္သည္။ အဲဒီက်ေတာ့မွ ဒကာအေပါင္းက အတုိးခ်က သိကၡာထပ္ပဲြမ်ား ခ်ိမ့္ခ်ိမ့္သဲ က်င္းပၾကသည္ဟု ဦးသုန္ေျပာျပ၍ ရြာမပရိယတၱိဆရာေတာ္ ဦးတိေလာက အေၾကာင္း က်ေနာ္ ၾကားဘူးေနေသာ္လည္း လူကိုယ္တုိင္ ဖူးေျမႇာ္ခြင့္ေတာ့ မႀကံဳခဲ့ဘူးပါ။
လြန္ခဲ့သည့္ ၂ ရက္ေလာက္ ေခတ္ၿပိဳင္ဂ်ာနယ္အင္တာနက္စာမ်က္နွာတြင္ ေဆာင္းပါးရွင္ လြန္းေႏြၿငိမ္း ၏ `အ၀ီဇိဆိုတာ ၾကားဖူးလား´ ေဆာင္းပါးသည္ ဆရာေတာ္ ဦးတိေလာကအေၾကာင္းက်ေနာ္မသိေသးသည့္ အခ်က္မ်ား ပါသျဖင့္ အထူးစိတ္၀င္စားမိပါသည္။
ထိုေနာက္ ဦးတိေလာကႏွင့္အတူ အဖမ္းခံရသည့္ ပိဋကတ္ ၃ ပံုေဆာင္ ဦးသုမဂၤလ သည္ အမရပူရ မဟာဂႏၶာရံုတုိက္ထြက္ဟု သိရသည္။ အမရပူရ မဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္ အရွင္ ဇနကာဘိ၀ံသ ဆိုသည္မွာလည္း သာသနာေတာ္တြင္ ထင္ရွားသူ၊ `တဘ၀ သာသနာ´၊ `တဘ၀ သံသရာ´ စာအုပ္မ်ားဖတ္ကာ က်ေနာ္ ေလးစားၾကည္ညိဳရသည့္ ဆရာေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေလသည္။ ထိုသို႔သာသနာေတာ္တြင္ ထင္ရွားသည့္ ဆရာေတာ္မ်ား၏ ေထာင္တြင္းအေတြ႕အႀကံဳမ်ားကို သိလိုေသာ က်ေနာ့္ဆႏၵ တစိတ္တပိုင္းကို ျပည့္၀ေစသည့္ ဆရာလြန္းေႏြၿငိမ္းအား အထူးေက်းဇူးတင္မိျခင္းႏွင့္အတူ ဆရာ့ ေဆာင္းပါးအားလည္း က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္တြင္ ထပ္ဆင့္ေဖၚျပလိုက္ပါသည္။ ။

UTinHla - Upload a Document to Scribd

ပုေရနိသင္

ပုေရနိသင္ ကို စာေပးစာယူ သင္တန္း (ျမန္မာစာ) ပထမႏွစ္ မွာ အနီးကပ္ တက္ရတံုးက သင္ရပါတယ္။ သင္ခန္းစာ ပို႔ခ်ခ်က္မွာလည္းပါ၊ ရတုေလးကလည္း ဆိုလို႔ေကာင္းေတာ့ က်ေနာ္မွတ္မိေနပါတယ္။ ကံေကာင္း ခ်င္ေတာ့ စာေမးပဲြေမးခြန္းမွာပါလာျပန္တယ္။ က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္းေျဖလိုက္ႏုိင္တယ္ေပါ့။

ရတုရဲ့ ေခါင္းစဥ္က `ပုေရနိသင္´ ဆိုတဲ့ အတုိင္း ပုေရ=ပုေဗၺ (ေရွးေရွးဘ၀) နဲ႔ နိသင္ = အာနိသင္ ကို ေပါင္းထားတာဆိုေတာ့ ေရွးဘ၀က အာနိသင္၊ ေရွးဘ၀က အေၾကာင္းကံလို႔ ေျပာရမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။

ပုေရနိသင္ ကိုေတာ့ ေမဓာ၀ီ ရဲ့ ပို႔စ္မွာ တင္ေပးထားပါတယ္။ သူ႔ဆီမွာ ေနာက္ထပ္လိုခ်င္တာေလးေတြ ထပ္ေတာင္းထားပါေသးတယ္။

က်ေနာ္ ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ့ ေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာ ဆယ္တန္းကို မေျဖျဖစ္ခဲ့ပါ။ သင္တန္းတခုကို သံုးႏွစ္ၾကာ သြားတက္ရပါတယ္။ သင္တန္းၿပီးေတာ့ ေကာ္ပိုေရးရွင္းတခုမွာ ၀န္ထမ္းဘ၀နဲ႔ ဆယ္တန္းျပန္ေျဖၿပီး မွ စာေပးစာယူသင္တန္း တက္ရတာပါ။ တကယ္ေတာ့ စာေပးစာယူ သင္တန္းဆိုတာ ပို႔ခ်ခ်က္ေတြဖတ္၊ စာစဥ္ ေတြေျဖ (တခ်ိဳ႕လည္း သူမ်ားကို ေျဖခုိင္းၾကတယ္) ၊ ၿပီးေတာ့ အနီးကပ္ တလ သြားတက္ၿပီး စာေမးပဲြေျဖရတာ မို႔ စာကို ထိထိေရာက္ေရာက္ေလ့လာရတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ျမန္မာျပည္မွာ ဘဲြ႔ရ ပညာတတ္ေတြမ်ားၿပီး အရည္အခ်င္းက်ေတာ့ ႏုိင္ငံတကာကို ဘယ္လိုမွ ယွဥ္လို႔ မရေတာ့တာပါ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတေယာက္ဟာ တကၠသိုလ္ပညာကိုေတာ့ သင္ခဲ့ဖူးသင့္တယ္ဆိုတာ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္မွာ အနီးကပ္သြားတက္ေတာ့မွ သေဘာေပါက္ခဲ့ရပါတယ္။ တကၠသိုလ္နယ္ေျမဆိုတာ စာဖဲြ႔ေလာက္တဲ့ေနရာ၊ ပန္းေပါင္းစံုပြင့္တဲ့ေနရာပါ။ ဘယ္သူေျပာခဲ့တာလဲေတာ့ မသိဘူး။ ဆိုရိုးစကားတခု ၾကားဖူးတာက ေယာက်္ား တေယာက္ဟာ တကၠသိုလ္ပညာသင္ဖူးရမယ္၊ ပင္လယ္ခရီးသြားဖူးရမယ္၊ ေထာင္က်ဖူးရမယ္ တဲ့။ အဲဒီစကား အတုိင္းဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ တကၠသိုလ္ပညာ သင္ဖူးခဲ့ပါတယ္ (ဘဲြ႔ေတာ့ မရခဲ့ပါ၊ က်ေနာ္ စတုတၱႏွစ္အေရာက္ မွာ ၈၈ အေရးအခင္းျဖစ္ခဲ့ရလို႔ပါ)။ ပင္လယ္ခရီးေတာ့ ဟုတ္တိပတ္တိ မသြားဖူးေပမယ့္ ေထာင္ထဲေတာ့ ေရာက္သြားခဲ့ဘူးပါတယ္။ ေနာက္ပို႔စ္ေတြက်မွ အခ်ိန္ရရင္ ေထာင္ထဲက အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြ ေရးပါအံုးမယ္။ ။

ပုေရနိသင္

လယ္တီဆရာေတာ္ဆံုးမစာပို႔စ္ရဲ႕ ကြန္မန္႔မွာ ကိုသက္ဦးက ရွင္မဟာရ႒သာရ ရဲ႕ “ပုေရနိသင္” အစခ်ီ ရတုကို လိုခ်င္ေၾကာင္း ေရးခဲ့တာနဲ႔ က်မလည္း စာအုပ္ဗီ႐ို ဖြင့္ၿပီး ျပန္ရွာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဟံသာ၀တီတိုက္က ထုတ္တဲ့ “ျမန္မာကဗ်ာေရြးခ်ယ္ခ်က္ႏွင့္ ရတုေရြးခ်ယ္ခ်က္” ဆိုတဲ့စာအုပ္ကေလးက က်မ ဗီ႐ိုထဲမွာ ရွိေနပါတယ္။ အမွန္တကယ္ က်မရွာတာက ရွင္မဟာရ႒သာရရဲ႕ ရတုေပါင္းခ်ဳပ္ စာအုပ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီရတုေရြးခ်ယ္ခ်က္ စာအုပ္ေလးကို အရင္ ေတြ႕တာနဲ႔ ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ရွိလိုရွိျငား မာတိကာမွာ ရွာၾကည့္ေတာ့ …
“ပုေရနိသင္ (သွ်င္ရ႒သာရ) ………….. ၉၂”
ဆိုၿပီးေတြ႕ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ၀မ္းသာအားရ က်မဘေလာ့မွာ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုသက္ဦးႏွင့္တကြ ျမန္မာရတုကဗ်ာ ႏွစ္သက္သူမ်ား အားလံုးအတြက္ပါပဲ။ ႀကံဳႀကိဳက္တာနဲ႔ ရွင္မဟာရ႒သာရရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကိုပါ ေဖာ္ျပလိုက္ ပါတယ္။ စာလံုးေပါင္းမ်ားကိုေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ထဲကအတိုင္းသာ ႐ိုက္ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
***
သွ်င္မဟာရ႒သာရ

ပုေရနိသင္-ခ်ီ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာဖြဲ႕ ရတုေရးသူ သွ်င္မဟာရ႒သာရမွာ ၈၃၀- ျပည့္ႏွစ္ ၀ါဆိုလ အတြင္း အင္း၀ေနျပည္ေတာ္တြင္ ဖြားျမင္ေတာ္မူ၍ ငယ္မည္မွာ ေမာင္ေမာက္ျဖစ္သည္၊ ဗညားအိမ္ႏွင့္ ရွင္ေစာပု၏ သမီးေတာ္တို႔မွ ဆင္းသက္ ဆက္ႏြယ္လာေသာ ေျမးေတာ္ ဓမၼပါလသည္ ေမာင္ေမာက္၏ ဖခင္ျဖစ္၍ မိခင္ မွာ သတိုးမင္းဖ်ား၏ အႏြယ္ေတာ္ျဖစ္သည္။

ေမာင္ေမာက္သည္ ငယ္ရြယ္စဥ္အခါကာလမွစ၍ နန္းေတာ္တြင္း၌ ႀကီးျပင္း လာရသူ ျဖစ္သျဖင့္ ဘုရင္မင္းေခါင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ တအူတံုဆင္း ညီအရင္း ကဲ့သို႔ အေရးေပးျခင္းကို ခံေတာ္မူရသည္၊ ေမာင္ေမာက္သည္ နန္းေတာ္တြင္း ပညာရွိပုဂၢိဳလ္မ်ားထံမွ၎၊ က်န္းဂန္တတ္ မေထရ္ျမတ္မ်ားထံမွ၎၊ ဖခင္ျဖစ္သူ ပညာရွိ အမတ္ႀကီးထံမွ၎၊ ေနာင္ေတာ္ရင္း သွ်င္၀ရစကၠပါလ မေထရ္ထံမွ၎၊ ေလာကီ ေလာကုတၱရာ ကဗ်ာလကၤာမ်ားကို သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ေသာ ေၾကာင့္ ၁၆-ႏွစ္သား အရြယ္ကပင္ ဘူရိဒတ္လကၤာႀကီးကို စတင္ ေရးသားျပဳစု ေလသည္။ အသက္ ၂၀-ျပည့္ ရဟန္းဘ၀ေရာက္မွ ဘူရိဒတ္လကၤာႀကီး အၿပီး သတ္သည္။

သကၠရာဇ္ ၈၈၇-ခုႏွစ္ေလာက္ က်ေသာအခါ သွ်င္မဟာရ႒သာရသည္ အင္း၀ မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္၎၊ သတိုးမင္းေစာက ျပည္ၿမိဳ႕သို႔ ပင့္ေသာေၾကာင့္ ၎ ျပည္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ေတာ္မူသည္။ ေရာက္၍ မၾကာမီပင္ ဇာတ္ေပါင္းခန္းကို ေရးသားေတာ္မူသည္၊ ဆင္ျဖဴရွင္ သတိုးမင္းေစာလည္း သွ်င္မဟာရ႒သာရအား ပုထိုးေက်ာင္း, ေတာင္ခြင္ေက်ာင္း, မင္းတုန္းေက်ာင္း ဤေက်ာင္း ၃-ေက်ာင္းကို ေဆာက္လုပ္ လွဴဒါန္းေတာ္မူသည္။

သတိုးမင္းေစာ နတ္ရြာစံလြန္၍ သားေတာ္ ဘုရင္ေထြး နန္းတက္ေသာအခါတြင္ လည္း ခမည္းေတာ္ လက္ထက္ေတာ္က ကဲ့သို႔ပင္ ၾကည္ညိဳရင္းစြဲ ရွိသျဖင့္ ျပည္ျမိဳ႕ႏွင့္ ေရႊေတာင္အၾကား အခြန္တေသာင္းထြက္သည့္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ ၅-ရပ္ အတြင္း တံတိုင္း မီးတားႏွင့္တကြ ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရား, မဂၤလာေစတီေတာ္, အရံေက်ာင္းေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ေရႊဗိမာန္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ေဆာက္လုပ္ လွဴဒါန္းေတာ္မူသည္။ သကၠရာဇ္ ၈၉၂-ခုႏွစ္ သက္ေတာ္ ၆၂-ႏွစ္အရြယ္တြင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည္။
***
“ပုေရနိသင္ ခ်ီ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာဖြဲ႕ ရတု”

(ပ) ပုေရနိသင္၊ ဆက္တိုင္းၾကင္၍၊ အိမ္ရွင္အစစ္၊ ငယ္ကြၽမ္းခ်စ္ႏွင့္၊ ထပ္ရစ္ လက္သင္၊ ထံုးစတြင္ႏႈိက္၊ ေသြးငင္ၾကမၼာ၊ ၀ါသနာေၾကာင့္၊ ဆရာမိဘ၊ ကြပ္ဆံုးမ လည္း၊ ခ်စ္စထံုးေႏွာင္၊ ေပ်ာ္ရေအာင္ဟု၊ သန္ေကာင္မဟူ၊ အတူယွဥ္ႏႊဲ၊ သန္လြဲမခန္႔၊ အသက္စြန္႔၍၊ ေ၀းဓြန္႔ခရီး၊ ခ်ဳံႀကီးေတာအံု၊ ၀ါး႐ံု၀ါးေထြး၊ သစ္က်ားေဘးကို၊ မေတြးဆံဖ်ား၊ မေလးစားတည့္၊ တရားသံေ၀၊ ေအာက္ေမ့ေခ်ေသာ္၊ ေၾကးေရႊ ဂေဟ၊ မစပ္ေလသို႔၊ စာေပတတ္ပြန္၊ ဓမၼခန္ႏွင့္၊ က်န္းဂန္သိေျမာက္၊ ပဥၥင္ေရာက္က၊ ထပ္ေလွာက္ၾကင္ဘြယ္၊ ေရွးေသာႏွယ္ကို၊ အဘယ္ႀကိဳးရွာ ေလေတာ့မည္။ … ။

(ဒု) လူ႔ေျမတိတြင္၊ ဘက္မျမင္သား၊ သန္႔စင္ငယ္က၊ လက္ေတာ္လွႏွင့္၊ ခ်ိန္းခ် ေစ့ေရ၊ မွာစာေခြကို၊ စေသလိပ္ၿပီး၊ ခင္းႏွီးကြက္က်ယ္၊ ေျပာက္မ်ဳိးျခယ္၍၊ ဆင္စြယ္၀န္းရွက္၊ ေမြးမယ္ရက္သည္၊ အသက္တို႔က၊ ဆက္လွာရသား၊ မူလသိကၡာ၊ ဆံုးမစာႏွင့္၊ ငါးျဖာ၀ိနည္း၊ ေစာင့္စည္းပညတ္၊ အပ္တိတသြား၊ တဆံဖ်ားမွ်၊ မမွားအာ႐ံု၊ ကာမဂုဏ္ကို၊ မျမံဳရေခ်၊ ျဖတ္ငယ္ေသစြ၊ ကမၸေလြရင္ပိုက္၊ တကိုက္မခြၽတ္၊ စာလက္လြတ္၍၊ ျဖစ္တတ္ဘိသည္၊ သံသာရွည္ခဲ့၊ စက္လည္ရဟတ္၊ တပတ္ပတ္လွ်င္၊ အနတ္ဒုကၡ၊ အနိစၥဟူ၊ ႏွလံုးမူစြ၊ ေပးလွဴစြန္႔ၾက၊ ဤဘ၀တြင္၊ ႏွမလက္ေလွ်ာ့၊ ေနေလေတာ့ဟု၊ ခ်စ္ေပါ့မႀကံဳ၊ ညွဳိးငယ္ပံုမွ်၊ ရြက္ဟံုေၾကြၾကဳပ္၊ ခ်မင္းတုပ္သို႔၊ စိတ္ခ်ဳပ္မပြင့္၊ ပ်ံ႕လြင့္ေမတၱာ၊ က႐ုဏာႏွင့္၊ တဏွာေလာဘ၊ ေဒါသ ေျမွးထူ၊ ရံမက္ျမဴကို၊ ဘယ္သူႏႈိးရွာ ေလေတာ့မည္။ …. ။

(တ) ဆုေ၀ဘိခ်င္၊ ငယ္ကြၽမ္း၀င္ႏွင့္၊ သို႔ပင္တာရွည္၊ ေပ်ာ္ရမည္ဟု၊ ေညာင္စည္ သမ်ား၊ ၿမိဳ႕ေရွ႕ပါး၀ယ္၊ ထင္ရွားေက်ာ္ဟိုး၊ ႐ုကၡစိုးႏႈိက္၊ ပုဆိုးၾကာညြန္႔၊ ပိတ္လွပ္ တြန္႔ကို၊ ျဖန္႔၍တတည္၊ ရစ္ဖြဲ႕ခ်ည္မွ်၊ ငယ္မည္ျမြက္ဟ၊ ႏႈတ္သံမွ်ႏွင့္၊ ခက္မ တေထာင္၊ ပေညာင္ေစာင့္တတ္၊ ရွင္နတ္ျမတ္ကို၊ တိုင္မွတ္သက္ေသ၊ ျပဳဘူးေပရွင့္၊ မေကြသစၥာ၊ ၀ါသနာေၾကာင့္၊ ႐ုပ္၀ါပ်ဳိရြယ္၊ သနားဘြယ္တိ၊ ေရွးႏွယ္ က်ဳိးကုပ္၊ ခ်မင္းတုပ္ႏွင့္၊ ခြက္ျမဳပ္ခါညီ၊ နာရီေမာင္းခ်၊ ေဒသနိမိတ္၊ သက္ႀကီး ဆိတ္လည္း၊ မမွိတ္မ်က္ေတာင္၊ သည္းေခါင္ဆူးလည္၊ ရွိလိမ့္မည္ဟု၊ လြမ္းသည္ ထပ္ဆင့္၊ ဖူးခ်ိန္သင့္ကို။ ေမွ်ာ္လင့္ ခိုးရွာေလေတာ့သည္။ … ။
***

ေမဓာ၀ီ
၂၆၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၀၇
တနဂၤေႏြေန႔
နံနက္ ၆ နာရီ ၁၅

ကိုးကား။ … ။
ျမန္မာကဗ်ာေရြးခ်ယ္ႏွင့္ ရတုေရြးခ်ယ္ခ်က္ … (ဟံသာ၀တီ)
(ဒုတိယအႀကိမ္ပံုႏွိပ္ျခင္း … ၁၉၇၂၊ ဒီဇင္ဘာလ)

posted by Maydarwii at 12:58 AM

ျမန္မာလိုမႊတ္ေနေသာ

ျမန္မာလိုမႊတ္ေနေအာင္ ေျပာႏိုင္တဲ့သူ

ဘေလာ့ဂ္ေတြေရပန္းစားလာေတာ့ ဘေလာ့ေတြဖတ္၊ ကြန္မန္႔ေတြေရးနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ေလးလည္း လုပ္ခ်င္ေပမယ့္ အစတံုးကေတာ့ မေရးေသးဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ တပတ္ကို ငါးရက္ အလုပ္ဆင္းရပါတယ္။ ညေနပိုင္းေက်ာင္းက တပတ္ကို ၂ ရက္တက္ရပါတယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြမွာ ေက်ာင္းက စာလည္း နဲနဲပါးပါးလုပ္ရပါေသးတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ပါ။ အခုသင္ေနရတဲ့ ဒိန္းမတ္စာသင္တဲ့ေက်ာင္း ၿပီးတဲ့အခါက်မွ အားရပါးရ စိတ္ႀကိဳက္ေရးေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားသည့္တုိင္ ေက်ာင္းမၿပီးခင္ ဘေလာ့ဂ္ လုပ္ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ဆဲြေဆာင္မႈအားေကာင္းတာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ တခ်ိဳ႕ဆို ဘေလာ့ဂ္ နာေတာင္ က်သတဲ့။ ေနာက္ဆို ဘေလာ့ဂ္မွာ အိမ္ေထာင္က်တာတို႔ သားေမြးတာတို႔ေတာင္ ျဖစ္လာမလားပဲ။

က်ေနာ္လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ကလည္း စက္႐ံုတခုက ထုတ္လုပ္ေရးဌာနမွာပါ။ ကြန္ျပဴတာကိုင္ရတဲ့ အလုပ္လည္း မဟုတ္ေတာ့ အလုပ္လုပ္ေနရင္း စိတ္ကူးရလို႔ ကြန္ျပဴတာေလးဖြင့္ၿပီး စာေရးလို႔ရတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္၊ အလုပ္ ၿပီးလို႔ အိမ္ျပန္အေရာက္ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထုိင္ေတာ့ ႐ုတ္တရက္ဘာေရးရမွန္းမသိတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္တတ္ပါေသး တယ္။ တခါတေလလည္း အေရးအသားေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြေရးတာ ဖတ္ထားၿပီးရင္ ကိုယ္သူတို႔လို ေရးႏုိင္ပါ့မလားလို႔ အားငယ္မိတာမ်ိဳးလည္း ရွိရဲ့။ “ကိုေယာဟန္ေအာင္ကေတာ့ ဘေလာ့ဂိုပုိး၀က္ ၂ ပို႔စ္မွာ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ ကိုယ္ေရးကိုယ္ဖတ္ ႀကိဳက္တာလုပ္လို႔ ရေနပါၿပီ။ စိတ္တူသူေတြက ရွာဖတ္လာလိမ့္မယ္။ ေရးဖို႔သာ လိုပါတယ္” တဲ့။

ကဲ စိတ္တူသူေတြေရာ မတူသူေတြပါ ဖတ္ဖို႔အတြက္ ေရးပါၿပီ။

၁၉၉၁ ခုႏွစ္က က်ေနာ္မေလးရွားသြားၿပီး အလုပ္လုပ္ဖို႔ ပတ္စ္ပို႔ေလွ်ာက္ပါသည္။ ပတ္စ္ပို႔ရၿပီး ယူဘီ ၂၂၁ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ျဖင့္ ထုိင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ့သို႔ ေရာက္လာခဲ့ေတာ့ ေလဆိပ္မွာ က်ေနာ့္ကို လာႀကိဳမည့္ သူ တေယာက္မွ မရွိပါ။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ အတူထိုင္သည့္ ျမန္မာတဦးႏွင့္ မိတ္ေဆြဖဲြ႔ကာ သူတည္းသည့္ အပတ္မင့္သို႔ လိုက္သြားခဲ့ပါသည္။ ထိုေနရာမွတဆင့္ ဆက္သြယ္ရန္ လိပ္စာပါလာသည့္ က်ေနာ္ႏွင့္ တရပ္ကြက္တည္းသား ေက်ာ္ေဇယ် ထံဖုန္းဆက္ရပါသည္။ ေက်ာ္ေဇယ်ႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရေတာ့ သူေနသည့္ ေဟြ႕ကြမ္ေစ်းနားက အပတ္မင့္သို႔ လာေနခြင့္ ျပဳပါသည္။ ထိုစဥ္က ေက်ာ္ေဇယ်က World Trade Center ေရွ႕က စားေသာက္ဆုိင္တဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနပါသည္။ ေက်ာ္ေဇယ်ဆီမွာ ေနရင္း မေလးရွားသို႔သြားရန္ လမ္းေၾကာင္းစနဲနာေနစဥ္ တေန႔ ေဟြ႔ကြမ္ေစ်းထဲမွာ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ သြားေတြ႔ေလသည္။ ထိုသူငယ္ခ်င္းမ်ားကား ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ အေရးေတာ္ပံုကာလအတြင္း သပိတ္စခန္းတခုထဲမွာ သပိတ္အတူေမွာက္ခဲ့ၾကၿပီး၊ စစ္အာဏာသိမ္းေသာအခါ လက္နက္ကို္င္ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ေကအင္ယူစခန္းသို႔ အတူထြက္လာခဲ့ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ပါသည္။ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ တပ္ဖဲြ႔မ်ားမဖဲြ႔ခင္ က်ေနာ္ ျပည္တြင္းသို႔ ျပန္ဆင္းသြားသျဖင့္ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ခဲ့ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ဆံုေသာအခါ က်ေနာ္မေလးရွားသြားအလုပ္လုပ္မည့္ ကိစၥလည္း ေမ့သြားခဲ့ရသည္။

ထုိသူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ အစီအစဥ္အရ ေတာတြင္းျပန္မည့္ လူႀကံဳျဖင့္ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ တပ္ရင္း ၂၀၇ သို႔ က်ေနာ္လိုက္သြားျဖစ္ခဲ့၏။

(ဓါတ္ပံု - ေဖာ္ဖားထ စခန္း ေဆးရံုေရွ႕) ေတာတြင္းစခန္းမွာ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕က်န္ေနေသးေသာ္လည္း ၈၈ က က်ေနာ္ေရာက္ခဲ့ေသာ စခန္းေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ န၀တ စစ္တပ္၏ ထိုးစစ္မ်ားေၾကာင့္ ေနရာသစ္သို႔ ေျပာင္းေရြ႕လာခဲ့သည့္အေၾကာင္း က်ေနာ့္ကို ေျပာျပၾကပါသည္။ က်ေနာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ တပ္ေရးဗိုလ္ႀကီး ေသာင္းထုိက္ကို သတင္းပို႔ရပါသည္။ သူက က်ေနာ့္ကို ယူနီေဖာင္းႏွင့္ ေသနတ္ထုတ္ေပးေတာ့ စက္ပစ္ကြင္းမွာ ေမာင္းျပန္ေသနတ္ အမ္ ၁၆ ကို ပစ္ခဲ့ရေသးသည္။

တကယ္ေတာ့ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ က်ေနာ္ ေရစက္ၾကာၾကာမဆံုခဲ့ရ။ လုပ္စရာ ကိစၥမ်ားရွိေနသျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ဘန္ေကာက္သို႔ ျပန္တက္ခဲ့ရပါသည္။ (ဓါတ္ပံု - မကဒတ ရင္း ၂၀၇) က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ သည့္ အေၾကာင္းအရာသည္ ထိုအျပန္လမ္းတြင္ ႀကံဳခဲ့ရသည့္ အျဖစ္အပ်က္ျဖစ္ပါသည္။ အျပန္မွာေတာ့ က်ေနာ္ တေယာက္တည္းျဖစ္သည္။ စခန္းမွ မဲေဆာက္သုိ႔ ကားစီး၊ မဲေဆာက္မွ ထြက္သည့္ ညကားျဖင့္ ဘန္ေကာက္သို႔ ျပန္တက္ရန္ျဖစ္သည္။ စခန္းမွ မဲေဆာက္သြားသည့္ ခရီးသည္တင္ကားမွာ ဟုိင္းလတ္ကား ျဖစ္ၿပီး ကားေပၚမွာ ထုိင္းလူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသူမ်ား ခရီးသည္မ်ားအျဖစ္ပါလာသည္။ အေရွ႕အလယ္ပို္င္း ေဒသမွ အစၥေရးလူမ်ိဳး တိုးရစ္တဦးလည္း ပါလာသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ကားေမာင္းလာ၍ လမ္းတ၀က္ခန္႔ အေရာက္တြင္ ထိုတိုးရစ္က သူဆင္းရမည့္႐ြာအမည္ကို ေျပာကာ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္မလဲဟု စံုစမ္းလာသည္။ က်ေနာ္ကပဲ စကားျပန္လုပ္ကာ ခရီးသည္မ်ားကို ေမးေပးရ၏။ က်ေနာ္က “အမတို႔ခင္ဗ်ား၊ ဒီလူက သူသြားမယ့္ ရြာကို ေမးေနပါတယ္။ အမတို႔ထဲက သိတဲ့လူမ်ားပါပါသလား” ဟု ေမး၏။ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က သူလည္း အဲဒီရြာမွာဆင္းမွာပဲ ဟု ေျပာသည္ကို က်ေနာ္က ကိုေရႊတိုးရစ္ကို ေျပာျပလုိက္ေတာ့ သူေက်နပ္သြားေလ၏။ ခဏေနေတာ့ အမိ်ဳးသမီးတေယာက္က က်ေနာ့္ကိုၾကည့္ကာ “ဗမာစကားေျပာတာ မႊတ္ေနတာပဲေနာ္၊ ဘယ္မွာေနသလဲ” ဟုေမးရာ က်ေနာ္လည္း ဘာေျပာရမွန္းမသိျဖစ္သြားရပါသည္။ အမွန္ေတာ့ ထိုနယ္စပ္ေဒသမ်ားရွိ တုိင္းရင္းသားမ်ားမွာ ထုိင္းလိုေျပာ၊ ကရင္လိုေျပာ၊ ပအို႔၀္ လုိေျပာေနၾကသျဖင့္ ျမန္မာစကားေျပာလွ်င္ အသံ၀ဲပါသည္။ သူတို႔ေဒသသံုးစကားကိုပဲ အေျပာမ်ားကာ ျမန္မာစကားသိပ္မေျပာသျဖင့္ ျမန္မာလိုေျပာလွ်င္ အသံ၀ဲ၀ဲႏွင့္ ေျဖးေျဖးသာေျပာပါသည္။ က်ေနာ္ေျပာသည့္ ျမန္မာစကားသည္ သူတို႔အေနျဖင့္ ၾကည့္လွ်င္ အလြန္ေကာင္းမြန္ေနပံုရပါသည္။

က်ေနာ္ ဘန္ေကာက္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို “မင္းတို႔ငါ့ကို ဘာမွတ္သလဲ။ ျမန္မာလို မႊတ္ေနေအာင္ ေျပာႏုိင္တဲ့ေကာင္ကြ” လုိ႔ ေျပာရင္ သူတို႔ ရီၾကပါသည္။

ေပ်ာ္႐ြင္ၾကပါေစ။ ။