က်ေနာ့္ဘေလာ့မွာ တရား၀င္မေရးရေသးတဲ့ အေၾကာင္းအရာတခုက က်ေနာ္အလုပ္ျပဳတ္ေနခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းပါ။ ကုမၸဏီရဲ့ စီးပြားေရးအခက္အခဲေတြေၾကာင့္ လုပ္သားအင္အားေလွ်ာ့ခ်တဲ့အထဲ ပါၿပီး အလုပ္ျပဳတ္ေနတာ ႏုိ၀င္ဘာလ ၂၅ ရက္က စတယ္ဆိုေတာ့ ခုဆိုရင္ သံုးလေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိေနပါၿပီ။ အလုပ္မရွိေတာ့ ရပ္တည္ဖို႔အတြက္ အလုပ္ျပဳတ္အာမခံသြင္းထားတဲ့ဆီက လစာျပန္ထုတ္ေပးပါတယ္။ အလုပ္လုပ္သေလာက္ မရေပမယ့္ ေနဖို႔ထိုင္ဖို႔ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ေလာက္အတြက္ေတာ့ ျပန္ရပါတယ္။ Shopping ေတြ ဘာေတြေတာ့ မထြက္ႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့။
အလုပ္နားေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ စာေတြဟိုဖတ္ဒီဖတ္လုပ္ရင္း ဒိန္းမတ္ရာဇ၀င္ထဲက ဂ်ာမန္လူမ်ိဳးတဦးကို သြားေတြ႔ပါတယ္။ သူဟာဆရာ၀န္တဦးျဖစ္ၿပီး နာမည္က Johann Friedrich Struensee ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၇ ရာစုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ထီးနန္းစံတဲ့ ဒိန္းမတ္ဘုရင္ သတၱမေျမာက္ ခရစ္စတင္း ဟာ Schizophrenia ေရာဂါရွိသူမို႔ ဆရာ၀န္ရွာတဲ့အခါ ဂ်ာမန္ဆရာ၀န္နဲ႔ ဆက္သြယ္မိၿပီး Struensee ဟာ ဘုရင့္သမားေတာ္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဘုရင္ကို ေဆးကုရင္းနဲ႔ သမားေတာ္ဟာ မိဖုရားႀကီးနဲ႔ ဇတ္လမ္းရႈပ္ခဲ့ပါသတဲ့။ မိဖုရားႀကီး ဒုတိယခေလးဟာ ဆရာ၀န္နဲ႔ ရတာလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘုရင္ကလည္း ေနမေကာင္း၊ မိဖုရားႀကီးနဲ႔လည္း အဆင္ေျပေနတဲ့ ဂ်ာမန္ဆရာ၀န္ဟာ အာဏာစက္၀ိုုင္းရဲ့ ဗဟိုခ်က္မွာ တျဖည္းျဖည္း ေနရာရလာၿပီး ဒိန္းမတ္ႏုိင္ငံကုိ ေနာက္ကြယ္ကေန အုပ္ခ်ဳပ္ေနပါေတာ့တယ္။
၂ ႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာ အဲဒီလို ျဖစ္ေနတာကို ရိပ္မိလာတဲ့ မႉးႀကီးမတ္ရာမ်ား၊ ဘုရင့္ေဆြမ်ိဳးမ်ားက ဆရာ၀န္ကို ဖမ္းဆီး တရားစဲြၿပီး ေသဒဏ္ေပးလုိက္ပါသတဲ့။
က်ေနာ္က လတ္တေလာဖတ္ထားတဲ့ အဲဒီအေၾကာင္းကို မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းမွာ က်ေနာ္ေျပာတာကို သားအငယ္က နားေထာင္ေနၿပီး အဲဒီဂ်ာမန္ဟာ ဂ်ာမနီ ကလာတာဆိုေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဂ်ာမနီမွာ ျပည္နယ္ေတြ အကဲြကဲြ အျပားျပားနဲ႔ ျဖစ္ေနၿပီး ဂ်ာမနီတႏုိင္ငံထဲ စည္းစည္းလံုးလံုး မရွိေသးပါဘူးလို႔ ၀င္ေျပာတယ္။ သားအငယ္က ၁၄ ႏွစ္၊ အခု ရွစ္တန္းတက္ေနပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ သမုိင္းေတြ ဘာေတြ သင္ရေတာ့ ခေလးေတြဟာ ဒိန္းမတ္ရာဇ၀င္ကို က်ေနာ္တို႔ လူႀကီးေတြထက္ေတာင္ သိေနပါေသးတယ္။
ဟုိတေလာကလည္း ဒိန္းမတ္ေရာက္ ျမန္မာမိတ္ေဆြမိသားစု က်ေနာ္တို႔ အိမ္ကို တညအိပ္လာလည္ၾကပါတယ္။ ဧည့္သည္ မိသားစုမွာ ၆ တန္းနဲ႔ ၄ တန္းတက္ေနတဲ့ သားႏွစ္ေယာက္ပါလာတယ္။ သူတို႔က ဒိန္းမတ္ေရာက္တာ က်ေနာ္တို႔ထက္ ေနာက္က်ေပမယ့္ သားႏွစ္ေယာက္က အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာရင္ ဒိန္းမတ္လိုပဲ ေျပာေနၾကပါတယ္။
က်ေနာ့္သားကလည္း အိမ္မွာ ဒိန္းမတ္စကားကို သူပဲအေျပာႏုိင္ဆံုးဆိုေတာ့ ခေလး ၃ ေယာက္ အတူကစားရင္ ဒိန္းမတ္လို မိုးမႊန္ေနေတာ့မွာပဲလို႔ က်ေနာ္က ထင္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္တေန႔ ဧည့္သည္ေတြ ျပန္သြားေတာ့ က်ေနာ့္သားကို သူအမႀကီးက ေမးတယ္။ နင္ ဟိုခေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူေဆာ့တုန္းက ျမန္မာလိုပဲ ေျပာတယ္ေနာ္၊ ဘာလို႔ ဒိန္းမတ္လို မေျပာတာလဲတဲ့။
အဲဒီေတာ့ က်ေနာ့္သားက ျမန္မာဟာ အခ်င္းခ်င္း ျမန္မာလိုပဲ ေျပာသင့္တယ္၊ ျမန္မာေတြျဖစ္ၿပီး ဒိန္းမတ္စကား ေျပာေနရတာ သဘာ၀မက်ဘူးလို႔ သူထင္တယ္တဲ့။ က်ေနာ္လည္း သူုျပန္ေျဖတာ ၾကားလုိက္ေတာ့ ငါ့သား တယ္ဟုတ္ပါလား စိတ္ထဲ အမွတ္ေပးလုိက္မိတယ္။
က်ေနာ္လည္း ဒိန္းမတ္ရာဇ၀င္ထဲက ဂ်ာမန္တေယာက္ အေၾကာင္းေျပာရင္း က်ေနာ့္သားအေၾကာင္းကို ေရာက္သြားတယ္။ ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူး စိတ္ထဲရွိတာ ေရးလုိက္တာပါလို႔ ေျပာရင္း နားပါဦးမယ္။ ။
Sunday, March 7, 2010
Thursday, February 25, 2010
ဆြီဒင္သို႔ အလည္တေခါက္
ဟိုတေလာက ဂ်ာမနီႏုိင္ငံႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ သတင္းတခု ဖတ္လုိက္ရသည္။ ဂ်ာမနီ၌ လူရွစ္ဦးတြင္ တဦးသည္ စားႏုိင္ေသာက္ႏုိင္ရံုအဆင့္သာ ရွိသည္ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ဂ်ာမနီႏုိင္ငံသည္ ကမၻာ့စီးပြားေရးအင္အားႀကီးႏုိင္ငံျဖစ္ေသာ္လည္း လတ္တေလာ ကမၻာ့စီးပြားပ်က္ကပ္၏ ဒါဏ္ကို ခံေနရေသာေၾကာင့္သာ အလုပ္လက္မဲ့ဦးေရ မ်ားျပားလာၿပီး လူတဦးခ်င္း၀င္ေငြ က်ဆင္းလာပံုရ၏။
စာေရးသူ ယမန္ႏွစ္ ဧၿပီလက ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ ဟမ္းဘာ့ဂ္ၿမိဳ႕သို႔ အလည္ေရာက္ရွိေနသည္။ စာေရးသူ တည္းခိုသည့္ အိမ္ရွင္ ကိုဗလႀကီး (ေခၚ) ကိုေသာင္းညႊန္႔က သူေနသည့္ ရပ္ကြက္အတြင္းရွိ ေစ်းဆိုင္မ်ား၊ ကုန္တုိက္မ်ားကို လိုက္လံျပသစဥ္ မိမိအား ေျပာသည့္ စကားတခြန္းကို အမွတ္ရေနသည္။ ကိုဗလႀကီး ဂ်ာမနီကို ေရာက္ေနတာ ၇ ႏွစ္ ရွစ္ႏွစ္၀န္းက်င္ခန္႔ရွိၿပီျဖစ္သည္။ `က်ေနာ္တို႔ ေရာက္ကာစ ဂ်ာမနီမွာ အိမ္ေတြက အသံုးမလိုေတာ့လို႔ လႊင့္ပစ္တဲ့ ေရခဲေသတၱာ၊ တီဗီ၊ ေအာက္စက္ ေတြဟာ ေနရာအႏွ႔ံေတြ႔ရတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီလိုလႊင္႔ပစ္တာမ်ိဳး သိပ္မေတြ႔ရေတာ့ဘူး` ဟု ကိုဗလႀကီး ေျပာျပဖူးသည္။
ၿပီးခဲ့သည့္ လက က်ေနာ္ဆြီဒင္ႏုိင္ငံသို႔ ကိစၥတခုျဖင့္ အလည္ေရာက္ရွိသည္။ က်ေနာ္အဓိက သြားသည့္ ကိစၥ ေဆာင္ရြက္ၿပီး၍ ဒိန္းမတ္သို႔ အျပန္၌ ျမန္မာေတြေနသည့္ Hallsberg ၿမိဳ႕တြင္ တညအိပ္ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တည္းသည့္ အိမ္ရွင္ ကိုသိန္းစိုး (ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ေဟာင္း) က သူတို႔ၿမိဳ႕ရွိ ျမန္မာမိသားစုေတြ ေနထုိင္ရာ အခန္းမ်ားသို႔ က်ေနာ္ကို အလည္ေခၚသြား မိတ္ဆက္ေပးသည္။ Hallsberg တြင္ ျမန္မာမိသားစု ၁၀ စုခန္႔ရွိေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔အား ထမင္းစားဖိတ္ထားသည့္ အိမ္သို႔သြားရင္း ကိုသိန္းစိုးက လမ္းတြင္ ရွင္းျပသည္။ ထမင္းစားဖိတ္ထားသည့္ အိမ္တြင္ စားေသာက္ၿပီးေနာက္ ႏႈတ္ဆက္စကားမ်ားေျပာၾကားၿပီး ဒုတိယအိမ္သို႔ အလည္သြားၾကသည္။ ဒုတိယအိမ္တြင္လည္း အိမ္ရွင္မ်ားက လက္ဘက္ရည္ေခ်ာ၊ လက္ဘက္သုတ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းမ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံသည္။ ဒုတိယအိမ္မွ တတိယအိမ္သို႔အ၀င္ အပတ္မင့္၏ ေအာက္ထပ္တြင္ ပစ္ထားေသာ ပစၥည္းမ်ားက က်ေနာ့္အား ကင္မရာကို ထုတ္၍ ဓါတ္ပံုရိုက္ရန္ ဆဲြေဆာင္လွ်က္ ရွိသည္။
ပံုတြင္ ျမင္ရသည့္အတုိင္း အခန္းအျပင္တြင္ ပစ္ထားသည့္ ပစၥည္းမ်ားသည္ ဂ်ာမနီက ကိုဗလႀကီးတို႔ဆီမွာပင္ မျမင္ရေတာ့သည့္ ျမင္ကြင္းျဖစ္ေနသည္။ တီဗီအေဟာင္းႏွင့္ ေအာက္စက္ကို လႊင့္ပစ္ထားႏုိင္ေသာ ဆြီဒင္ႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးကား ဥေရာပ၏စက္မႈအင္အားႀကီး ဂ်ာမနီထက္ပင္ ပို၍ သာေနေသးေတာ့သည္။
ထိုေန႔က အိမ္လည္ၿပီး ကိုသိန္းစုိးတို႔အိမ္အျပန္ လမ္းတြင္ ခ်ထားသည့္ ဆြီဒင္စာႏွင့္ ဆိုင္းဘုတ္အေၾကာင္း ေမးၾကည့္ရာ တိုက္အျမင့္မ်ားေပၚတြင္ ရွိေနေသာေရခဲမ်ား ေအာက္သို႔ ျပဳတ္က်ကာ အႏၱရာယ္ရွိႏုိင္သျဖင့္ သတိထားရန္ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ တခါတရံတြင္ ထိုသို႔ ေရခဲမ်ားျပဳတ္က်သျဖင့္ လူအေသအေပ်ာက္ရွိေၾကာင္း ကိုသိန္းစိုးက ရွင္းျပပါသည္။
ေနာက္တေန႔ Hallsberg မွ Stockholm သို႔ မီးရထားျဖင့္ ဒိန္းမတ္သို႔ျပန္ရန္ ေရာက္ရွိလာၿပီး၊ ေလယာဥ္ကြင္းဆင္းရန္ အခ်ိန္ေစာေသးသျဖင့္ စေတာ့ဟုမ္းၿမိဳ႕တြင္ ဟုိဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ၾကည့္မည္ ႀကံစည္ထားေသာ္လည္း ေရခဲတမွ် ေအးစက္ေနေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ အထူးတလည္ ၾကည့္စရာ ဘူတာအနီးအနား တြင္ ရွာမေတြ႔သျဖင့္ ဘူတာႀကီးႏွင့္ ကားဂိတ္အတြင္းမွာပဲ အခ်ိန္အတန္ၾကာ ေနခဲ့ရပါေတာ့သည္။ ။
စေတာ့ဟုမ္းၿမိဳ႕က ဆူရွီဆိုင္
ေရခဲတမွ် ေအးစက္ေနေသာၿမိဳ႕ေတာ္
အေ၀းေျပးကားဂိတ္ (စေတာ့ဟုမ္း)
စာေရးသူ ယမန္ႏွစ္ ဧၿပီလက ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ ဟမ္းဘာ့ဂ္ၿမိဳ႕သို႔ အလည္ေရာက္ရွိေနသည္။ စာေရးသူ တည္းခိုသည့္ အိမ္ရွင္ ကိုဗလႀကီး (ေခၚ) ကိုေသာင္းညႊန္႔က သူေနသည့္ ရပ္ကြက္အတြင္းရွိ ေစ်းဆိုင္မ်ား၊ ကုန္တုိက္မ်ားကို လိုက္လံျပသစဥ္ မိမိအား ေျပာသည့္ စကားတခြန္းကို အမွတ္ရေနသည္။ ကိုဗလႀကီး ဂ်ာမနီကို ေရာက္ေနတာ ၇ ႏွစ္ ရွစ္ႏွစ္၀န္းက်င္ခန္႔ရွိၿပီျဖစ္သည္။ `က်ေနာ္တို႔ ေရာက္ကာစ ဂ်ာမနီမွာ အိမ္ေတြက အသံုးမလိုေတာ့လို႔ လႊင့္ပစ္တဲ့ ေရခဲေသတၱာ၊ တီဗီ၊ ေအာက္စက္ ေတြဟာ ေနရာအႏွ႔ံေတြ႔ရတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီလိုလႊင္႔ပစ္တာမ်ိဳး သိပ္မေတြ႔ရေတာ့ဘူး` ဟု ကိုဗလႀကီး ေျပာျပဖူးသည္။
ၿပီးခဲ့သည့္ လက က်ေနာ္ဆြီဒင္ႏုိင္ငံသို႔ ကိစၥတခုျဖင့္ အလည္ေရာက္ရွိသည္။ က်ေနာ္အဓိက သြားသည့္ ကိစၥ ေဆာင္ရြက္ၿပီး၍ ဒိန္းမတ္သို႔ အျပန္၌ ျမန္မာေတြေနသည့္ Hallsberg ၿမိဳ႕တြင္ တညအိပ္ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တည္းသည့္ အိမ္ရွင္ ကိုသိန္းစိုး (ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ေဟာင္း) က သူတို႔ၿမိဳ႕ရွိ ျမန္မာမိသားစုေတြ ေနထုိင္ရာ အခန္းမ်ားသို႔ က်ေနာ္ကို အလည္ေခၚသြား မိတ္ဆက္ေပးသည္။ Hallsberg တြင္ ျမန္မာမိသားစု ၁၀ စုခန္႔ရွိေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔အား ထမင္းစားဖိတ္ထားသည့္ အိမ္သို႔သြားရင္း ကိုသိန္းစိုးက လမ္းတြင္ ရွင္းျပသည္။ ထမင္းစားဖိတ္ထားသည့္ အိမ္တြင္ စားေသာက္ၿပီးေနာက္ ႏႈတ္ဆက္စကားမ်ားေျပာၾကားၿပီး ဒုတိယအိမ္သို႔ အလည္သြားၾကသည္။ ဒုတိယအိမ္တြင္လည္း အိမ္ရွင္မ်ားက လက္ဘက္ရည္ေခ်ာ၊ လက္ဘက္သုတ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းမ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံသည္။ ဒုတိယအိမ္မွ တတိယအိမ္သို႔အ၀င္ အပတ္မင့္၏ ေအာက္ထပ္တြင္ ပစ္ထားေသာ ပစၥည္းမ်ားက က်ေနာ့္အား ကင္မရာကို ထုတ္၍ ဓါတ္ပံုရိုက္ရန္ ဆဲြေဆာင္လွ်က္ ရွိသည္။
ပံုတြင္ ျမင္ရသည့္အတုိင္း အခန္းအျပင္တြင္ ပစ္ထားသည့္ ပစၥည္းမ်ားသည္ ဂ်ာမနီက ကိုဗလႀကီးတို႔ဆီမွာပင္ မျမင္ရေတာ့သည့္ ျမင္ကြင္းျဖစ္ေနသည္။ တီဗီအေဟာင္းႏွင့္ ေအာက္စက္ကို လႊင့္ပစ္ထားႏုိင္ေသာ ဆြီဒင္ႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးကား ဥေရာပ၏စက္မႈအင္အားႀကီး ဂ်ာမနီထက္ပင္ ပို၍ သာေနေသးေတာ့သည္။
ထိုေန႔က အိမ္လည္ၿပီး ကိုသိန္းစုိးတို႔အိမ္အျပန္ လမ္းတြင္ ခ်ထားသည့္ ဆြီဒင္စာႏွင့္ ဆိုင္းဘုတ္အေၾကာင္း ေမးၾကည့္ရာ တိုက္အျမင့္မ်ားေပၚတြင္ ရွိေနေသာေရခဲမ်ား ေအာက္သို႔ ျပဳတ္က်ကာ အႏၱရာယ္ရွိႏုိင္သျဖင့္ သတိထားရန္ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ တခါတရံတြင္ ထိုသို႔ ေရခဲမ်ားျပဳတ္က်သျဖင့္ လူအေသအေပ်ာက္ရွိေၾကာင္း ကိုသိန္းစိုးက ရွင္းျပပါသည္။
ေနာက္တေန႔ Hallsberg မွ Stockholm သို႔ မီးရထားျဖင့္ ဒိန္းမတ္သို႔ျပန္ရန္ ေရာက္ရွိလာၿပီး၊ ေလယာဥ္ကြင္းဆင္းရန္ အခ်ိန္ေစာေသးသျဖင့္ စေတာ့ဟုမ္းၿမိဳ႕တြင္ ဟုိဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ၾကည့္မည္ ႀကံစည္ထားေသာ္လည္း ေရခဲတမွ် ေအးစက္ေနေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ အထူးတလည္ ၾကည့္စရာ ဘူတာအနီးအနား တြင္ ရွာမေတြ႔သျဖင့္ ဘူတာႀကီးႏွင့္ ကားဂိတ္အတြင္းမွာပဲ အခ်ိန္အတန္ၾကာ ေနခဲ့ရပါေတာ့သည္။ ။
စေတာ့ဟုမ္းၿမိဳ႕က ဆူရွီဆိုင္
ေရခဲတမွ် ေအးစက္ေနေသာၿမိဳ႕ေတာ္
အေ၀းေျပးကားဂိတ္ (စေတာ့ဟုမ္း)
Monday, February 15, 2010
စက္မႈသင္တန္းေက်ာင္း (ဆင္တဲ) တက္စဥ္က
(က်ေနာ္တို႔ စက္မႈသင္တန္းေက်ာင္း (ဆင္တဲ) ေက်ာင္းဆင္းမ်ား၏ ဖိုရမ္အတြက္ ေရးသားျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ဘေလာ့ဂ္အတြက္ သီးသန္႔ေရးႏုိင္ျခင္း မရွိေသးသည့္အခ်ိန္ ပို႔စ္တခုႏွင့္တခုၾကား အခ်ိန္အရမ္းမၾကာေစလိုသည့္ ဆႏၵျဖင့္ ဘေလာ့ဂ္တြင္လည္း ေဖာ္ျပလုိက္ပါသည္)
၁၉၆၄ ခု ေဖေဖၚ၀ါရီလမွာ ေမြးတဲ့ စာေရးသူဟာ စက္မႈသင္တန္းေက်ာင္း (ဆင္တဲ) ကိုတက္ေတာ့ ၁၆ ႏွစ္ေတာင္ မျပည့္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀တခုလံုးအတြက္ အေရးပါမယ့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို မိမိဖာသာ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ရဘူးပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ စက္မႈေက်ာင္းတက္ၿပီးလို႔ ေလးလအၾကာ Basic Training ကာလအတြင္းမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ (သံုးႏွစ္တက္ရတဲ့ စက္မႈသင္တန္းေက်ာင္း (ဆင္တဲ) မွာ ပထမေျခာက္လကို Basic Training လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး စက္မႈအေျခခံလုပ္ငန္းေတြျဖစ္တဲ့ တံစဥ္းတုိက္ျခင္း၊ လႊျဖတ္ျခင္း၊ အေပါက္ေဖာက္ျခင္း စတာေတြကို သင္ေပးတာပါ)
တခ်ိဳ႕သင္တန္းေတြက Basic Training ကို ေလးလပဲ တက္ၾကမွာမို႔ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ဘာသာရပ္ကို အဓိကသင္မလဲဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ၾကဖို႔ ဆရာဦးဟန္စိန္က အားလံုးကို အလွည့္က်ေခၚယူၿပီး သီအိုရီေဆာင္မွာ ရွင္းျပေပးပါတယ္။ အဲဒီမွာ အမ်ားစု စိတ္၀င္စားေနတာကေတာ့ ေအာ္တိုမကၠင္းနစ္ လို႔ေခၚတဲ့ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္သင္တန္းပါပဲ။ စာေရးသူတို႔ဟာ အိမ္ကိုလည္း ဆက္သြယ္လို႔ရတာမဟုတ္ေတာ့ သင္တန္းေတြနဲ႔ ေရွ႕အလားအလာေတြကို ဆရာေတြကိုပဲ ခ်ဥ္းကပ္ေမးျမန္းၾကရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ကစလ (အႀကီးစားစက္မႈလုပ္ငန္းေကာ္ပိုေရးရွင္း) မိသားစုေတြထဲက လာတာဆိုေတာ့ သူတို႔ကတဆင့္ ျပန္ေျပာျပတာေတြကိုလည္း ထည့္စဥ္းစားရပါတယ္။ စာေရးသူက ကစလ ကဖြင့္တဲ့ သင္တန္းေက်ာင္းကိုသာ တက္ျဖစ္တာ မိဘေတြက ကစလ က မဟုတ္ပါဘူး။
စာေရးသူဟာ လူႀကိဳက္မ်ားေနတဲ့ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္သင္တန္းကို အဓိကထား မေလွ်ာက္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ လူအမ်ားစုမွာ ၀င္တိုးရမွာရယ္၊ Basic Training က အမွတ္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး လူေရြးမယ္ဆိုရင္လည္း ကုိယ့္လက္ရာေတြက သိပ္ေကာင္းတာမဟုတ္လို႔ရယ္ပါ။ ေနာက္တခုက ကစလ မွာ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္နဲ႔ ႏုိင္ငံျခားသြားရတာ အရမ္းနဲတယ္လို႔ ၾကားတဲ့အခ်က္ကိုလည္း ထည့္စဥ္းစားလိုက္လို႔ပါ။ ႏုိင္ငံျခားသြားခ်င္တဲ့စိတ္က အဲဒီမွာကတည္းက ရွိေနခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္တခါ တြင္ခံုနဲ႔ Tools and Die ကို က်ျပန္ေတာ့လည္း အလုပ္သမားျဖစ္တဲ့အခါ တေနကုန္ ေျခေညာင္းခံၿပီး စက္ကိုင္ရမွာမို႔ မလိုခ်င္ျပန္ဘူး။ တေနရာထဲ အေျပာင္းအလဲမရွိ ေနရတာကို စာေရးသူရဲ့ အတြင္းစိတ္သဘာ၀က မလိုလားခဲ့တာပါ။
လွ်ပ္စစ္ကို က်ျပန္ေတာ့လည္း လွ်ပ္စစ္ဆိုတာ ကိုယ္ျမင္ရတာမဟုတ္ဘူး။ ဓာတ္ေတြဘာေတြ လုိက္ရင္ မလြယ္ဘူး ဆိုတဲ့ ခေလးသာသာ အေတြးနဲ႔ပယ္လိုက္ျပန္တယ္။
စာေရးသူတို႔ အပတ္စဥ္ (၁) မွာ Pattern Maker နဲ႔ ပံုဆဲြဘာသာရပ္ေတြက အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးလို႔ သင္တန္းေတြ မစေသးပါဘူး။
အဲဒါေၾကာင့္ စာေရးသူ ေရြးခ်ယ္ဖို႔က်န္တာကေတာ့ Machinery Fitter လို႔ေခၚတဲ့ စက္ရံုပစၥည္းဖစ္တာ သင္တန္းပါပဲ။ ဆရာဦးဟန္စိန္ရွင္းျပတဲ့ ဖစ္တာအတြက္ သင္ရိုးညႊန္းတန္းမွာ ဂေဟေဆာ္တာရယ္၊ sheet metal နဲ႔ forging လုပ္ငန္းေတြအျပင္ တြင္ခံု ၃ လ၊ အေျခခံ လွ်ပ္စစ္ ၃ လ၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မွာ ၃ လ သင္ၾကားရမွာျဖစ္ၿပီး စက္ရံုလက္ေတြ႔ မသြားခင္ ေျခာက္လအလိုမွာ Productive repair ဆိုၿပီး စက္ပစၥည္းေတြျပဳျပင္တာကို သင္ၾကားရမယ္ဆိုတာေတြ ပါပါတယ္။ တေနရာထဲ ၿငိမ္ၿငိမ္မေနခ်င္တဲ့ စာေရးသူနဲ႔ေတာ့ အကိုက္မို႔ အဲဒါကိုပဲ ယူဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ စာေရးသူတို႔ ႏွစ္မွာ Productive repair ေျခာက္လက ဘာမွန္းမသိပဲ ေက်ာင္းသူေတြ ေနမယ့္ အပ်ိဳေဆာင္ကို ေရပိုက္ဆင္ေပးခဲ့ရတာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာေတြအိမ္မွာ ေရပုိက္ျပင္တာ၊ အေဆာင္ေတြမွာ အိမ္သာေရဆဲြရင္ ေရမက်တာေတြကို ျပင္ရင္း စက္ရံုပစၥည္းဖစ္တာကေန ပိုက္ဖစ္တာ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္သြားခဲ့ရပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တြင္ခံု၊ လွ်ပ္စစ္၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ စတဲ့ သင္တန္းေတြကို အေျခခံ နဲနဲစီ သိထားတဲ့ စာေရးသူတို႔ေတြဟာ သင္တန္းၿပီးလို႔ သထံုတာယာစက္ရံုကို တာ၀န္က်တဲ့အခါ ထြန္းဦး၊ ကံေကာင္း၊ ေစာ၀င္းေမာ္ (ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ABSDF က်ဆံုး) နဲ႔ စာေရးသူတို႔က ပိုက္လိုင္းေတြဆင္ရတဲ့ ပိုက္ဖစ္တာ၊ ထိန္၀င္းက structure ေတြဆင္ရတဲ့ steel fabricator ၊ သန္းညႊန္႔က Ventilation လိုင္းေတြလုပ္ရတဲ့ sheet metal expert နဲ႔ ၀ါဇီေျပာင္းသြားတဲ့ ထြန္းထြန္းဦးက Machine tools မွာ တာ၀န္က်ၿပီး machine expert ၊ ခင္ေမာင္ေအး၊ စုိးႏုိင္ (ကြယ္လြန္) တုိ႔ကေတာ့ စက္ေတြ installation လုပ္ရတဲ့ ဖစ္တာေတြ ျဖစ္လာၾကၿပီး၊ ထူးျခားသူ ေအာင္ႏုိင္ဦးတေယာက္ကေတာ့ ဟိုဌာနေရာက္ဒီဌာနေရာက္နဲ႔မို႔ ေယာင္ႏုိင္ဦး လို႔ပဲ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ (ေအာင္ႏုိင္ဦးကို ထူးျခားသူလို႔ ဆိုရတာက သူဟာ အိုင္တီစီကို စိတ္နာလို႔ပါ၊ ေနာက္မွ သူ႔အေၾကာင္းေရးပါအံုးမယ္)
တကယ္ေတာ့လည္း စာေရးသူအေနနဲ႔ ငယ္စဥ္ဘ၀ ဘာသာရပ္ေတြ ေရြးခ်ယ္စဥ္က ဘာကိုမွ ေသေသခ်ာခ်ာသိလို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး။ အခုေနျပန္ေတြးေတာ့ ဒီသင္တန္းကို ယူမိလို႔ ဒီလိုေတြ ျဖစ္ခဲ့တာ၊ တျခားဟာတခုခုဆို ဒီလိုေတြျဖစ္လာခ်င္မွ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ စဥ္းစားမိျပန္ပါတယ္။
ဘ၀မွာ အ၀ိဇၨာတည္းဟူေသာ မသိမႈနဲ႔ ရမ္းလာလိုက္တာ ေနာင္ကိုလည္း ဘယ္ေလာက္အထိ ႀကံဳသလိုစခန္းသြားေနရအံုးမလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ေငြေရာင္ပိတ္ကားေပၚမွာသာ ေစာင့္ၾကည့္ၾကပါလို႔ ေျပာရင္း နားပါအံုးမည္။ ။
၁၉၆၄ ခု ေဖေဖၚ၀ါရီလမွာ ေမြးတဲ့ စာေရးသူဟာ စက္မႈသင္တန္းေက်ာင္း (ဆင္တဲ) ကိုတက္ေတာ့ ၁၆ ႏွစ္ေတာင္ မျပည့္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀တခုလံုးအတြက္ အေရးပါမယ့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို မိမိဖာသာ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ရဘူးပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ စက္မႈေက်ာင္းတက္ၿပီးလို႔ ေလးလအၾကာ Basic Training ကာလအတြင္းမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ (သံုးႏွစ္တက္ရတဲ့ စက္မႈသင္တန္းေက်ာင္း (ဆင္တဲ) မွာ ပထမေျခာက္လကို Basic Training လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး စက္မႈအေျခခံလုပ္ငန္းေတြျဖစ္တဲ့ တံစဥ္းတုိက္ျခင္း၊ လႊျဖတ္ျခင္း၊ အေပါက္ေဖာက္ျခင္း စတာေတြကို သင္ေပးတာပါ)
တခ်ိဳ႕သင္တန္းေတြက Basic Training ကို ေလးလပဲ တက္ၾကမွာမို႔ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ဘာသာရပ္ကို အဓိကသင္မလဲဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ၾကဖို႔ ဆရာဦးဟန္စိန္က အားလံုးကို အလွည့္က်ေခၚယူၿပီး သီအိုရီေဆာင္မွာ ရွင္းျပေပးပါတယ္။ အဲဒီမွာ အမ်ားစု စိတ္၀င္စားေနတာကေတာ့ ေအာ္တိုမကၠင္းနစ္ လို႔ေခၚတဲ့ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္သင္တန္းပါပဲ။ စာေရးသူတို႔ဟာ အိမ္ကိုလည္း ဆက္သြယ္လို႔ရတာမဟုတ္ေတာ့ သင္တန္းေတြနဲ႔ ေရွ႕အလားအလာေတြကို ဆရာေတြကိုပဲ ခ်ဥ္းကပ္ေမးျမန္းၾကရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ကစလ (အႀကီးစားစက္မႈလုပ္ငန္းေကာ္ပိုေရးရွင္း) မိသားစုေတြထဲက လာတာဆိုေတာ့ သူတို႔ကတဆင့္ ျပန္ေျပာျပတာေတြကိုလည္း ထည့္စဥ္းစားရပါတယ္။ စာေရးသူက ကစလ ကဖြင့္တဲ့ သင္တန္းေက်ာင္းကိုသာ တက္ျဖစ္တာ မိဘေတြက ကစလ က မဟုတ္ပါဘူး။
စာေရးသူဟာ လူႀကိဳက္မ်ားေနတဲ့ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္သင္တန္းကို အဓိကထား မေလွ်ာက္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ လူအမ်ားစုမွာ ၀င္တိုးရမွာရယ္၊ Basic Training က အမွတ္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး လူေရြးမယ္ဆိုရင္လည္း ကုိယ့္လက္ရာေတြက သိပ္ေကာင္းတာမဟုတ္လို႔ရယ္ပါ။ ေနာက္တခုက ကစလ မွာ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္နဲ႔ ႏုိင္ငံျခားသြားရတာ အရမ္းနဲတယ္လို႔ ၾကားတဲ့အခ်က္ကိုလည္း ထည့္စဥ္းစားလိုက္လို႔ပါ။ ႏုိင္ငံျခားသြားခ်င္တဲ့စိတ္က အဲဒီမွာကတည္းက ရွိေနခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္တခါ တြင္ခံုနဲ႔ Tools and Die ကို က်ျပန္ေတာ့လည္း အလုပ္သမားျဖစ္တဲ့အခါ တေနကုန္ ေျခေညာင္းခံၿပီး စက္ကိုင္ရမွာမို႔ မလိုခ်င္ျပန္ဘူး။ တေနရာထဲ အေျပာင္းအလဲမရွိ ေနရတာကို စာေရးသူရဲ့ အတြင္းစိတ္သဘာ၀က မလိုလားခဲ့တာပါ။
လွ်ပ္စစ္ကို က်ျပန္ေတာ့လည္း လွ်ပ္စစ္ဆိုတာ ကိုယ္ျမင္ရတာမဟုတ္ဘူး။ ဓာတ္ေတြဘာေတြ လုိက္ရင္ မလြယ္ဘူး ဆိုတဲ့ ခေလးသာသာ အေတြးနဲ႔ပယ္လိုက္ျပန္တယ္။
စာေရးသူတို႔ အပတ္စဥ္ (၁) မွာ Pattern Maker နဲ႔ ပံုဆဲြဘာသာရပ္ေတြက အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးလို႔ သင္တန္းေတြ မစေသးပါဘူး။
အဲဒါေၾကာင့္ စာေရးသူ ေရြးခ်ယ္ဖို႔က်န္တာကေတာ့ Machinery Fitter လို႔ေခၚတဲ့ စက္ရံုပစၥည္းဖစ္တာ သင္တန္းပါပဲ။ ဆရာဦးဟန္စိန္ရွင္းျပတဲ့ ဖစ္တာအတြက္ သင္ရိုးညႊန္းတန္းမွာ ဂေဟေဆာ္တာရယ္၊ sheet metal နဲ႔ forging လုပ္ငန္းေတြအျပင္ တြင္ခံု ၃ လ၊ အေျခခံ လွ်ပ္စစ္ ၃ လ၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မွာ ၃ လ သင္ၾကားရမွာျဖစ္ၿပီး စက္ရံုလက္ေတြ႔ မသြားခင္ ေျခာက္လအလိုမွာ Productive repair ဆိုၿပီး စက္ပစၥည္းေတြျပဳျပင္တာကို သင္ၾကားရမယ္ဆိုတာေတြ ပါပါတယ္။ တေနရာထဲ ၿငိမ္ၿငိမ္မေနခ်င္တဲ့ စာေရးသူနဲ႔ေတာ့ အကိုက္မို႔ အဲဒါကိုပဲ ယူဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ စာေရးသူတို႔ ႏွစ္မွာ Productive repair ေျခာက္လက ဘာမွန္းမသိပဲ ေက်ာင္းသူေတြ ေနမယ့္ အပ်ိဳေဆာင္ကို ေရပိုက္ဆင္ေပးခဲ့ရတာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာေတြအိမ္မွာ ေရပုိက္ျပင္တာ၊ အေဆာင္ေတြမွာ အိမ္သာေရဆဲြရင္ ေရမက်တာေတြကို ျပင္ရင္း စက္ရံုပစၥည္းဖစ္တာကေန ပိုက္ဖစ္တာ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္သြားခဲ့ရပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တြင္ခံု၊ လွ်ပ္စစ္၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ စတဲ့ သင္တန္းေတြကို အေျခခံ နဲနဲစီ သိထားတဲ့ စာေရးသူတို႔ေတြဟာ သင္တန္းၿပီးလို႔ သထံုတာယာစက္ရံုကို တာ၀န္က်တဲ့အခါ ထြန္းဦး၊ ကံေကာင္း၊ ေစာ၀င္းေမာ္ (ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ABSDF က်ဆံုး) နဲ႔ စာေရးသူတို႔က ပိုက္လိုင္းေတြဆင္ရတဲ့ ပိုက္ဖစ္တာ၊ ထိန္၀င္းက structure ေတြဆင္ရတဲ့ steel fabricator ၊ သန္းညႊန္႔က Ventilation လိုင္းေတြလုပ္ရတဲ့ sheet metal expert နဲ႔ ၀ါဇီေျပာင္းသြားတဲ့ ထြန္းထြန္းဦးက Machine tools မွာ တာ၀န္က်ၿပီး machine expert ၊ ခင္ေမာင္ေအး၊ စုိးႏုိင္ (ကြယ္လြန္) တုိ႔ကေတာ့ စက္ေတြ installation လုပ္ရတဲ့ ဖစ္တာေတြ ျဖစ္လာၾကၿပီး၊ ထူးျခားသူ ေအာင္ႏုိင္ဦးတေယာက္ကေတာ့ ဟိုဌာနေရာက္ဒီဌာနေရာက္နဲ႔မို႔ ေယာင္ႏုိင္ဦး လို႔ပဲ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ (ေအာင္ႏုိင္ဦးကို ထူးျခားသူလို႔ ဆိုရတာက သူဟာ အိုင္တီစီကို စိတ္နာလို႔ပါ၊ ေနာက္မွ သူ႔အေၾကာင္းေရးပါအံုးမယ္)
တကယ္ေတာ့လည္း စာေရးသူအေနနဲ႔ ငယ္စဥ္ဘ၀ ဘာသာရပ္ေတြ ေရြးခ်ယ္စဥ္က ဘာကိုမွ ေသေသခ်ာခ်ာသိလို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး။ အခုေနျပန္ေတြးေတာ့ ဒီသင္တန္းကို ယူမိလို႔ ဒီလိုေတြ ျဖစ္ခဲ့တာ၊ တျခားဟာတခုခုဆို ဒီလိုေတြျဖစ္လာခ်င္မွ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ စဥ္းစားမိျပန္ပါတယ္။
ဘ၀မွာ အ၀ိဇၨာတည္းဟူေသာ မသိမႈနဲ႔ ရမ္းလာလိုက္တာ ေနာင္ကိုလည္း ဘယ္ေလာက္အထိ ႀကံဳသလိုစခန္းသြားေနရအံုးမလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ေငြေရာင္ပိတ္ကားေပၚမွာသာ ေစာင့္ၾကည့္ၾကပါလို႔ ေျပာရင္း နားပါအံုးမည္။ ။
Thursday, January 14, 2010
ဒိန္းနစ္ရွ္ - ဘားမားေကာ္မတီႏွင့္ ခ်စားမႈမ်ား
ဒိန္းနစ္ရွ္ - ဘားမားေကာ္မတီသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံဒီမိုကေရစီရရွိေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရး တို႔အတြက္ အကူအညီေပးေနေသာ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံ၏ ေထာက္ပ့ံေငြမ်ားျဖင့္ ထုိင္းႏုိင္ငံ၏ လာဘ္စားေသာ ရဲအရာရွိမ်ားအတြက္ ေမာ္ေတာ္ကားႏွင့္ အရက္စသည္မ်ား ၀ယ္ယူေပးေနေၾကာင္း ဒိန္းမတ္ႏုိင္ငံထုတ္ Ekstra Bladet သတင္းစာမွ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၀ ရက္ေန႔တြင္ ေရးသားလုိက္သည္။
၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာႏွင့္ ႏို၀င္ဘာလမ်ားအတြင္းက ထုိင္းႏုိင္ငံဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ရွိ ဒိန္းမတ္သံမတ္ႀကီးထံ တင္ျပရသည့္ အစီရင္ခံစာ (၂) ေစာင္၌ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံမွ ကူညီသည့္ ခရိုနာ (၄၅) သန္း (အေမရိကန္ေဒါ္လာ ၉ သန္းခန္႔) သည္ ခ်စားမႈမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေၾကာင္း ေရးသားထားသည္ကို အေထာက္အထားျပဳ၍ သတင္းစာမွ ေဖာ္ထုတ္ေ၀ဖန္လုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
ထိုအစီရင္ခံစာမ်ားေၾကာင့္ ဒိန္းနစ္ရွ္ - ဘားမားေကာ္မတီမွ ထပ္မံေတာင္းဆိုထားေသာ ခရိုနာ (၂၅) သန္း (အေမရိကန္ေဒၚလာ ၅ သန္းခန္႔) ကို ဒိန္းမတ္ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာနမွ ပယ္ခ်ထားေၾကာင္းလည္း သတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
ဒိန္းနစ္ရွ္ - ဘားမားေကာ္မတီသည္ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံ၏ အလုပ္သမားသမဂၢအခ်ိဳ႕ စုေပါင္းဖဲြ႔စည္းထားေသာ LO ႏွင့္ ပူးေပါင္းပါ၀င္ထားၿပီး အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးအျဖစ္ ဦးေဆာင္သူ Anette Berentzen ကမူ စြပ္စဲြခ်က္မ်ားကို ျငင္းဆိုထားသည္။ ။
News source: http://ekstrabladet.dk/nyheder/samfund/article1280354.ece
Thursday, December 24, 2009
ဥေရာပတိုက္သံုးစာလံုးမ်ား ကီးဘုတ္မလို အလြယ္ရိုက္ႏုိင္မည္
က်ေနာ္တို႔ ဒိန္းမတ္စာသင္တဲ့အခါ အဂၤလိပ္စာလံုးေတြအျပင္ å (ေအေသးေသးတင္) æ (ေအနဲ႔အီးေပါင္း) နဲ႔
Ø (အိုေဒါင့္ျဖတ္) စတဲ့ ဒိန္းမတ္စာလံုးအကၡရာေတြနဲ႔ ဆံုေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကို အိမ္လိပ္စာေပးေတာ့ လမ္းနာမည္ကို Nørregade လို႔ေရးလိုက္ေပမယ့္ ဟိုကစာထည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ Nrregade ဆိုၿပီး လိပ္စာေရးပါတယ္။ Ø ကို မျမင္ဘူးေတာ့ မွားလို႔ျခစ္ထားတယ္ထင္ၿပီး ခ်န္ထားလိုက္ပံုရပါတယ္။
ကြန္ျပဴတာ၀ယ္တဲ့အခါမွာလည္း ကီးဘုတ္က Danish ကီးဘုတ္ပါ။ အဲဒါကို အဂၤလိပ္လိုနဲ႔ ျမန္မာလိုပါ ရိုက္လို႔ရေအာင္ လုပ္ထားရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔တင္ဆိုလားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ အလည္ေရာက္ဘူးခဲ့တဲ့ ဂ်ာမနီ၊ နယ္သာလန္၊ ျပင္သစ္၊ ခ်က္ စတဲ့ ႏုိင္ငံေရာက္ ျမန္မာေတြလည္း သူတို႔ သံုးတဲ့ကြန္ျပဴတာေတြမွာ သက္ဆိုင္ရာစာနဲ႔ကီးဘုတ္ကို သံုးၾကရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ကြန္ျပဴတာမွာ သက္ဆုိင္ရာသာသာစကားနဲ႔ (ဂ်ာမန္၊ နယ္သာလန္ (ဒတ္ခ်္)၊ ျပင္သစ္၊ ခ်က္) ၀င္းဒိုး(စ္)ေတြ သံုးၾကတာေတြ႔ပါတယ္။
မိမိေနထုိင္ရာ ႏုိင္ငံမွာေတာ့ ကြန္ျပဴတာသံုးရတာ ျပႆနာမရွိေပမယ့္ အျခားႏုိင္ငံတခုကို အလည္သြားရင္း ကြန္ျပဴတာသံုးေတာ့မယ္ဆိုရင္ အဆင္မေျပျဖစ္ႏုိင္တာမို႔ က်ေနာ္သိထားတဲ့ ၀က္ဘ္ဆိုဒ္ေလးတခု မွ်ေ၀လုိက္ရပါတယ္။
အဂၤလိပ္ကီးဘုတ္နဲ႔ ရိုက္ဖို႔မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ဆြီဒင္စာ ä å é ö ၊ ဖင္လန္စာ ä å ö ၊ ဂ်ာမန္စာ ä ö ü ß ၊ နယ္သာလန္စာ é ë ï ó ö ü အစရွိတဲ့ ဥေရာပႏုိင္ငံသံုး ဘာသာစကားေတြရဲ့ စာလံုးအပိုေတြကို ကီးဘုတ္မလို အလြယ္တကူရုိက္လို႔ရတဲ့ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ၀က္ဘ္ဆိုဒ္တခုသာ မွတ္သားထားလိုက္ပါ။ အားလံုး အဆင္ေျပသြားပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား ။
http://www.typeit.org/
က်ေနာ့္ဘေလာ့ရဲ့ ဆိုဒ္ဘားမွာလည္း အလြယ္သံုးလို႔ရေအာင္ တင္ထားေပးပါ့မယ္။
Ø (အိုေဒါင့္ျဖတ္) စတဲ့ ဒိန္းမတ္စာလံုးအကၡရာေတြနဲ႔ ဆံုေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကို အိမ္လိပ္စာေပးေတာ့ လမ္းနာမည္ကို Nørregade လို႔ေရးလိုက္ေပမယ့္ ဟိုကစာထည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ Nrregade ဆိုၿပီး လိပ္စာေရးပါတယ္။ Ø ကို မျမင္ဘူးေတာ့ မွားလို႔ျခစ္ထားတယ္ထင္ၿပီး ခ်န္ထားလိုက္ပံုရပါတယ္။
ကြန္ျပဴတာ၀ယ္တဲ့အခါမွာလည္း ကီးဘုတ္က Danish ကီးဘုတ္ပါ။ အဲဒါကို အဂၤလိပ္လိုနဲ႔ ျမန္မာလိုပါ ရိုက္လို႔ရေအာင္ လုပ္ထားရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔တင္ဆိုလားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ အလည္ေရာက္ဘူးခဲ့တဲ့ ဂ်ာမနီ၊ နယ္သာလန္၊ ျပင္သစ္၊ ခ်က္ စတဲ့ ႏုိင္ငံေရာက္ ျမန္မာေတြလည္း သူတို႔ သံုးတဲ့ကြန္ျပဴတာေတြမွာ သက္ဆိုင္ရာစာနဲ႔ကီးဘုတ္ကို သံုးၾကရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ကြန္ျပဴတာမွာ သက္ဆုိင္ရာသာသာစကားနဲ႔ (ဂ်ာမန္၊ နယ္သာလန္ (ဒတ္ခ်္)၊ ျပင္သစ္၊ ခ်က္) ၀င္းဒိုး(စ္)ေတြ သံုးၾကတာေတြ႔ပါတယ္။
မိမိေနထုိင္ရာ ႏုိင္ငံမွာေတာ့ ကြန္ျပဴတာသံုးရတာ ျပႆနာမရွိေပမယ့္ အျခားႏုိင္ငံတခုကို အလည္သြားရင္း ကြန္ျပဴတာသံုးေတာ့မယ္ဆိုရင္ အဆင္မေျပျဖစ္ႏုိင္တာမို႔ က်ေနာ္သိထားတဲ့ ၀က္ဘ္ဆိုဒ္ေလးတခု မွ်ေ၀လုိက္ရပါတယ္။
အဂၤလိပ္ကီးဘုတ္နဲ႔ ရိုက္ဖို႔မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ဆြီဒင္စာ ä å é ö ၊ ဖင္လန္စာ ä å ö ၊ ဂ်ာမန္စာ ä ö ü ß ၊ နယ္သာလန္စာ é ë ï ó ö ü အစရွိတဲ့ ဥေရာပႏုိင္ငံသံုး ဘာသာစကားေတြရဲ့ စာလံုးအပိုေတြကို ကီးဘုတ္မလို အလြယ္တကူရုိက္လို႔ရတဲ့ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ၀က္ဘ္ဆိုဒ္တခုသာ မွတ္သားထားလိုက္ပါ။ အားလံုး အဆင္ေျပသြားပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား ။
http://www.typeit.org/
က်ေနာ့္ဘေလာ့ရဲ့ ဆိုဒ္ဘားမွာလည္း အလြယ္သံုးလို႔ရေအာင္ တင္ထားေပးပါ့မယ္။
Sunday, December 6, 2009
ဒိန္းမတ္စကားႏွင့္ ေနာ္ေ၀းလူရႊင္ေတာ္
က်ေနာ္တို႔လို ႏုိင္ငံျခားမွ လာသူေတြအတြက္ ဒိန္းမတ္စကားသင္ရာတြင္ အခက္အခဲေတြ႔ရသည္က အသံထြက္မ်ား ျဖစ္သည္။ ဒိန္းမတ္စာသည္ ေရးထားသည့္အတိုင္း အသံမထြက္သည့္အျပင္ နံပါတ္မ်ား ေရတြက္ရာတြင္လည္း ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနၿပီး၊ ခု ဂဏန္းႏွင့္ ဆယ္ဂဏန္းတို႔သည္လည္း အဆက္အစပ္မရွိၾကပါ။
ဥပမာ။ ။ ျမန္မာလို ငါးဆယ့္ငါး သည္ အဂၤလိပ္လို Fifty five ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒိန္းမတ္လို fem og halvtreds ျဖစ္ေနသည္။
Fem = five
Halvtreds = fifty
ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ က်ေနာ့္မွာ ဒိန္းမတ္ေရာက္တာ ငါးႏွစ္ျပည့္ေတာ့မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း နံပါတ္မ်ားကိုေရတြက္ရာတြင္ က်င္လည္မႈ မရွိေသးပဲ၊ အခ်ိန္ယူစဥ္းစားေနရသည့္အတြက္ အဆင္မေျပျဖစ္ရသည္။ ဂ်ာမန္စာတြင္လည္း ထိုကဲ့သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဂ်ာမနီေရာက္ ျမန္မာမ်ားေျပာျပ၍ သိရသည္။
ေနာ္ေ၀းႏုိင္ငံေရာက္ ျမန္မာမ်ားအတြက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ထက္ စာသင္ရာတြင္ ပိုမိုလြယ္ကူလိမ့္မည္။ ေနာ္ေ၀းစာ သည္ ေရးထားသည့္အတိုင္း အသံထြက္ၿပီး ဂဏန္းသခ်ၤာမ်ား ေရတြက္ရာတြင္ ဒိန္းမတ္လို ေျပာင္းျပန္ မဟုတ္ဟု သိရသည္။ ေနာ္ေ၀းစာသည္ ဒိန္းမတ္စာႏွင့္ အလြန္နီးစပ္သည္ကိုလည္း တီဗီတြင္ ေနာ္ေ၀းလိုင္းဖြင့္ၾကည့္သည့္ အခါတြင္ သိႏုိင္သည္။
ထိုကဲ့သို႔ စာေပႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈျခင္း နီးစပ္ေနသည့္တုိင္ ဒိန္းမတ္တို႔၏ ဂဏန္းေရတြက္ပံုကို ေနာ္ေ၀းလူမ်ိဳးတို႔ နားလည္ရန္ ခက္ခဲပံုကို ေအာက္ပါ ဗီဒီယိုကို ၾကည့္၍ သိႏုိင္သည္။
ေနာ္ေ၀း ပင္လယ္အနီး ဒိန္းမတ္သေဘၤာ မုန္တုိင္းမိ၍ ေရဒီယိုျဖင့္ အကူအညီေတာင္းပံုကို ေနာ္ေ၀းမွလူရႊင္ေတာ္ Fleksnes က ဟာသ လုပ္ထားပါသည္။ ဒိန္းမတ္သေဘၤာက သူေရာက္ရွိေနသည့္ ေနရာကို လတၱီတြဒ္၊ ေလာင္ဂ်ီတြဒ္မ်ားႏွင့္ ေျပာေသာအခါ ထိုေနာ္ေ၀းလည္း လံုး၀နားမလည္ႏုိင္ ျဖစ္ရပံုကို ေတြ႔ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ ။
ဥပမာ။ ။ ျမန္မာလို ငါးဆယ့္ငါး သည္ အဂၤလိပ္လို Fifty five ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒိန္းမတ္လို fem og halvtreds ျဖစ္ေနသည္။
Fem = five
Halvtreds = fifty
ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ က်ေနာ့္မွာ ဒိန္းမတ္ေရာက္တာ ငါးႏွစ္ျပည့္ေတာ့မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း နံပါတ္မ်ားကိုေရတြက္ရာတြင္ က်င္လည္မႈ မရွိေသးပဲ၊ အခ်ိန္ယူစဥ္းစားေနရသည့္အတြက္ အဆင္မေျပျဖစ္ရသည္။ ဂ်ာမန္စာတြင္လည္း ထိုကဲ့သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဂ်ာမနီေရာက္ ျမန္မာမ်ားေျပာျပ၍ သိရသည္။
ေနာ္ေ၀းႏုိင္ငံေရာက္ ျမန္မာမ်ားအတြက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ထက္ စာသင္ရာတြင္ ပိုမိုလြယ္ကူလိမ့္မည္။ ေနာ္ေ၀းစာ သည္ ေရးထားသည့္အတိုင္း အသံထြက္ၿပီး ဂဏန္းသခ်ၤာမ်ား ေရတြက္ရာတြင္ ဒိန္းမတ္လို ေျပာင္းျပန္ မဟုတ္ဟု သိရသည္။ ေနာ္ေ၀းစာသည္ ဒိန္းမတ္စာႏွင့္ အလြန္နီးစပ္သည္ကိုလည္း တီဗီတြင္ ေနာ္ေ၀းလိုင္းဖြင့္ၾကည့္သည့္ အခါတြင္ သိႏုိင္သည္။
ထိုကဲ့သို႔ စာေပႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈျခင္း နီးစပ္ေနသည့္တုိင္ ဒိန္းမတ္တို႔၏ ဂဏန္းေရတြက္ပံုကို ေနာ္ေ၀းလူမ်ိဳးတို႔ နားလည္ရန္ ခက္ခဲပံုကို ေအာက္ပါ ဗီဒီယိုကို ၾကည့္၍ သိႏုိင္သည္။
ေနာ္ေ၀း ပင္လယ္အနီး ဒိန္းမတ္သေဘၤာ မုန္တုိင္းမိ၍ ေရဒီယိုျဖင့္ အကူအညီေတာင္းပံုကို ေနာ္ေ၀းမွလူရႊင္ေတာ္ Fleksnes က ဟာသ လုပ္ထားပါသည္။ ဒိန္းမတ္သေဘၤာက သူေရာက္ရွိေနသည့္ ေနရာကို လတၱီတြဒ္၊ ေလာင္ဂ်ီတြဒ္မ်ားႏွင့္ ေျပာေသာအခါ ထိုေနာ္ေ၀းလည္း လံုး၀နားမလည္ႏုိင္ ျဖစ္ရပံုကို ေတြ႔ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ ။
Sunday, November 8, 2009
(၄၁) အစည္းအေ၀း၊ အစည္းအေ၀းႏွင့္ အစည္းအေ၀း (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)
ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရႏွင့္ မဆလ အစိုးရေခတ္တြင္ အစည္းအေ၀းမ်ား၊ ညီလာခံမ်ား လြန္စြာေပါလွသည္။ လူထု လူတန္းစားစည္းရံုးေရးႏွင့္ ႏုိင္ငံေတာ္ကို ေခါင္းေဆာင္ေနေသာေၾကာင့္ အစည္းအေ၀းမ်ားသည္ အေရးႀကီးသည္ ဟု ဆိုပါ၏။ အလုပ္သမားေကာင္စီ၊ လယ္သမားေကာင္စီ၊ သမ၀ါယမေကာင္စီစေသာ ျပည္လံုးကၽြတ္အစည္း အေ၀းႀကီးေတြ အၿမဲက်င္းပပါသည္။ ထိုအစည္းအေ၀းႀကီးမ်ားသို႔ သတင္းစာဆရာမ်ားႏွင့္ ၀န္ႀကီးဌာနမ်ားမွ အႀကီးအကဲမ်ား တက္ေရာက္နားေထာင္ၾကရပါသည္။ ေလ့လာေစပါသည္။
ထိုအစည္းအေ၀းမ်ားတြင္ နံနက္စာႏွင့္ ညေနလက္ဖက္ရည္ပဲြမ်ားကို အလွ်ံပယ္ေကၽြးေလ့ရွိသည္။ အျပင္ေလာက၌ မစားရသည့္ ငါးၾကင္းဆီျပန္ဟင္းကို စားရေလ့ရွိသည္။ ဆီနစ္ေနသည့္ နႏြင္း၀ါ၀ါ ငါးၾကင္းသားဟင္းကို စာေရးသူ မေမ့ႏုိင္ပါ။ ယခုထက္တုိင္ ေတာင့္တေနမိသည္။
ညီလာခံမ်ားအၿပီးတြင္ ေအာင္ပဲြအျဖစ္ အိမ္ေတာ္၌ သမၼတႀကီးဦးေန၀င္းက ညစာစားပဲြ တည္ခင္းေလ့ရွိရာတြင္ အရက္ေသစာႏွင့္ ဧည့္ခံေသာေၾကာင့္ ပရိသတ္တို႔မွာ မူးေနသူက မ်ားပါသည္။ ထမင္းဟင္းမ်ားကို စားပဲြေပၚတြင္ တင္ထားၿပီး ဘာသာယူကာ စားေသာက္ၾကေစရာ မူးယစ္ေနသူတို႔က မ်ားသျဖင့္ လုယူစားေသာက္ၾကရသည္။ ဣေျႏၵပ်က္လွပါသည္။ ထမင္းပဲြ၊ ဟင္းပဲြတို႔မွာလည္း ဖိတ္စင္ေပက်ံသျဖင့္ ေကာင္းေကာင္းစားရေလ့ မရွိပါ။
အစည္းအေ၀းႀကီးမ်ား၊ ညီလာခံႀကီးမ်ား၏ ေျပာဆိုခ်က္မ်ား၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားက စိတ္၀င္စားဖြယ္ မရွိပါ။ စကားေျပာမည့္ နယ္ကိုယ္စားလွယ္က သူတို႔ေျပာလိုသမွ်ကို စာေရးတင္သြင္းရပါသည္။ စီစစ္ေရးအဖဲြ႔က တည္းျဖတ္ၿပီး ေျပာေစပါသည္။ တေနကုန္ ေျပာသမွ်ကို သတင္းစာ၏ စာမ်က္ႏွာ (၂) မ်က္ႏွာခန္႔ တင္ႀကိဳကာ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေရးၿပီး အသင့္ေပးေလ့ရွိသျဖင့္ သတင္းစာဆရာမ်ား သြားရန္ပင္မလိုပါ။ ကိုယ္စားလွယ္မင္း မ်ားကလည္း ေျပာရန္ပင္မလိုပါ။ အားလံုးအသင့္ ႀကိဳတင္ေရးထားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တေနကုန္ထိုင္ရသည္မွာ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ေကာင္းလွပါသည္။ “ေအးေလ… အလုပ္ရံုးခန္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတာထက္ေတာ့ ဇိမ္က်တာေပါ့” ဟု ဆိုၾကကာ စာေရးသူတို႔တေတြ ေက်ေက်နပ္နပ္ တက္ေလ့ရွိၾကပါသည္။
စာေရးသူက အႀကံအဖန္တမ်ိဳးလုပ္ပါသည္။ ညီလာခံတက္တုိင္း စိတ္၀င္စားစြာ နားေထာင္ဟန္ေဆာင္ရင္း ၀တၳဳတအုပ္ကို ဖတ္ေလ့ရွိပါသည္။ ၀တၳဳစာအုပ္ကို ပါတီစာအုပ္အဖံုးႏွင့္ ဖံုးထားကာ ဖတ္သျဖင့္ ပါတီကိစၥကို စဲြလမ္းစြာ ေလ့လာေနသူ၏ အသြင္ကို ဖန္တီးယူရပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သတင္းစာဆရာမ်ားေရာ၊ ဌာနအႀကီးအကဲေတြပါ အစည္းအေ၀းသို႔ ပါတီစာအုပ္ဖံုးႏွင့္ ၀တၳဳမ်ား ယူလာေလ့ရွိၾကပါသည္။ စာဖတ္၀ါသနာပါသူ ၀န္ႀကီးတဦးပင္ စာေရးသူထံမွ ပါတီစာအုပ္ဖံုးထားေသာ ၀တၳဳကို ငွားယူဖတ္ရႈေလ့ရွိပါသည္။ ပါတီစာအုပ္ ကိုင္ထားသူကုိ မည္သူကမွ ေမးခြန္းမထုတ္ရဲၾကပါ။
အမွန္အားျဖင့္ ညီလာခံႀကီးမ်ား၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို အစိုးရလုပ္ေဆာင္သည္မဟုတ္။ အစိုးရ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ကို ညီလာခံႀကီးမ်ားက ဆံုးျဖတ္ေပးရသည္သာ ျဖစ္သည္။ ညီလာခံႀကီးမ်ားသည္ ရုပ္ျပပဲြမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။
စစ္အစိုးရ၏ လုပ္ေဆာင္မႈမွန္သမွ်တို႔ကို ၀န္ႀကီးမ်ားႏွင့္ စစ္အရာရွိႀကီးမ်ားတို႔၏ အစည္းအေ၀းမ်ား၌ တင္သြင္းၿပီး ဆံုးျဖတ္ၿပီးမွသာ လုပ္ေဆာင္ေလ့ရွိၾကပါသည္။ ၀န္ႀကီးမ်ားက အာဏာရွင္ႀကီး ဦးေန၀င္းက ညႊန္ၾကားသည့္ အခ်က္မ်ားႏွင့္ ညႊန္ၾကားသမႈ မျပဳေစကာမူ ေဗာင္းေတာ္ညိတ္ စိတ္ေတာ္သိရေသာ အခ်က္မ်ားကို စာေရးသူတို႔ထံ ထပ္ဆင့္ အမိန္႔ေပးသည့္အခါမ်ားတြင္လည္း အစည္းအေ၀းပံုသ႑ာန္ႏွင့္ အမိန္႔ေပးေလ့ရွိပါသည္။
ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ တခုခုမွားခဲ့လွ်င္ တခုခုကို အာဏာရွင္ႀကီးက မႀကိဳက္လွ်င္ က်ေနာ္မ်ိဳးႀကီးတဦးတည္း ဆံုးျဖတ္တာမဟုတ္ပါ။ အစည္းအေ၀းႏွင့္ ဆံုးျဖတ္တာပါဟု ခံရမည့္အျပစ္ဒဏ္ကို ေ၀ငွေပးသည္ ျဖစ္ပါ၏။ အျပစ္ရွိ ၍ အေရးယူလွ်င္ အနည္းငယ္သက္သာသည္။
စာေရးသူအဖို႔ ေန႔စဥ္ နံနက္ (၉) နာရီတြင္ ၀န္ႀကီးရံုးကို သြားၿပီး ၀န္ႀကီး၊ ဒု-၀န္ႀကီးႏွင့္ စည္းေ၀းရပါသည္။ နံနက္က ထြက္ခဲ့ေသာ သတင္းစာ (၇)ေစာင္တြင္ သူတို႔မႀကိဳက္သည္မ်ား ေနာက္တေန႔ ထြက္မည့္ သတင္းစာမ်ား ေဆာင္သင့္၊ ေရွာင္သင့္သည့္ အခ်က္မ်ားတို႔ကို နာခံမွတ္သားရပါသည္။
နံနက္ (၁၀) နာရီတြင္ စာေရးသူ၏ ရံုးခန္း၌ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္မ်ား၏အဖဲြ႔အစည္းအေ၀း ထုိင္ၾကရသည္။ ထိုအခါ၌ ၀န္ႀကီးမ်ား၏ မွာၾကားခ်က္ကို အဆင့္တင္ျပရပါသည္။ တဖန္အယ္ဒီတာခ်ဳပ္မ်ားက ၀န္ႀကီးမ်ားထံ တင္လိုေသာ အခ်က္မ်ားကို မွတ္သားရျပန္ပါသည္။ တကယ့္တကယ္ေတာ့ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္မ်ားသည္ ၀န္ႀကီးႏွင့္ တိုက္ရိုက္ေတြ႔ဆံုျခင္း၊ ဖုန္းဆက္ျခင္း ျပဳၾကပါသည္။ အမ်ားေရွ႕တြင္ မွတ္တမ္းတင္ေစလိုသည့္ ကိစၥမ်ားကိုသာ တင္ျပၾကပါ၏။ သို႔မွသာ စာေရးသူ၏ ေခြးေရပုရပိုက္ႀကီးတြင္ အစည္းအေ၀း၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အျဖစ္ မွတ္တမ္း က်န္ရစ္မည္ျဖစ္ရာ ျပႆနာေပၚလွ်င္ တစုတရံုးတည္း တာ၀န္ခံၾကရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ေန႔စဥ္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အစည္းအေ၀းမ်ားတြင္ ေနာက္တေန႔သတင္းစာအတြက္ ပံုႏွိပ္မည့္ ေခါင္းစဥ္ႀကီးမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ားတို႔ကို တင္ျပအတည္ျပဳၾကရပါသည္။ အေရးႀကီးသည့္ အယ္ဒီတာထံေပးစာ၊ လူထုေအာ္သံႏွင့္ ေၾကာ္ျငာကစၿပီး တင္ျပကာ အမ်ားသေဘာတူ အတည္ျပဳဆံုးျဖတ္ၾကရပါသည္။ ေန႔ (၁) နာရီတြင္ ၀န္ႀကီးရံုးကို ထပ္သြားၿပီး ေနာက္တေန႔တြင္ ေဖာ္ျပမည့္ စာမူမ်ား၏ အေၾကာင္းကို အက်ဥ္းတင္ျပၿပီး အတည္ျပဳရျပန္ပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ အားလံုး ေဘးကင္းၾကေစရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ စိစစ္ပံုႏွိပ္ေသာ သတင္းစာမ်ားကို လူထုက စိတ္၀င္စားမႈ မရွိသည္မွာ မဆန္းပါ။ ၀န္ႀကီးမ်ားက အယ္ဒီတာခ်ဳပ္မ်ားကို ညႊန္ၾကားသည္တို႔မွာ တပ္ၾကပ္ႀကီးေဟာင္း မည္သူမည္၀ါကို သင့္ေလ်ာ္သည့္ အလုပ္ရွာေပးပါ။ မည္သူ႔ကို သတင္းစာကုိယ္စားလွယ္ခန္႔ပါ စသည္ျဖင့္ သူတို႔၏ တပည့္သားေျမးမ်ား၊ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းမ်ားကို အခြင့္အေရးေပးရန္ ေစခုိင္းသည္တို႔က မ်ားပါသည္။
စစ္တပ္အစိုးရ၏ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ အမိန္႔မ်ားလည္း ေပးပါသည္။ ဥပမာ - ျမန္မာႏုိင္ငံအစိုးရထံသုိ႔ ဘိန္းလုပ္ငန္း ႏွိမ္နင္းေရးအတြက္ အေမရိကန္က ေပးထားေသာ ရဟတ္ယာဥ္ (၁၈) စီး ရွိပါသည္။ ထိုရဟတ္ယာဥ္မ်ားကို နယ္စပ္ေဒသမွ လူမ်ိဳးစုသူပုန္မ်ားကို ႏိွမ္နင္းေရးအတြက္ အသံုးျပဳေနသည္ကို တစြန္းတစမွ သတင္းစာေတြထဲ မပါရဟု ညႊန္ၾကားပါသည္။
ဘိန္းႏွိမ္နင္းေရးအတြက္ အေမရိကန္က ေပးေသာ ထိုရဟတ္ယာဥ္မ်ားကို စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ား နယ္ေဒသမ်ားသို႔ ခရီးထြက္ရာတြင္လည္း အမ်ားအျပား သံုးၾကေသာေၾကာင့္ ၀န္ႀကီးဗိုလ္မႉးႀကီး မည္သူ မည္သည့္ၿမိဳ႕ မည္သည့္ေဒသသို႔ ဆိုက္ေရာက္လာေၾကာင္း စသည့္နယ္သတင္းမ်ားတြင္ အထူးရဟတ္ယာဥ္ႏွင့္ ႂကြလာပါသည္ ဟူေသာ စာပုိဒ္ကို ျဖတ္ေပးပါဟု ၀န္ႀကီးက ညႊန္ၾကားပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဓာတ္ပံုမ်ားက ရဟတ္ယာဥ္ေပၚမွ ဆင္းလာသည့္ပံုမ်ား ျဖစ္ေနျပန္ေလရာ ရဟတ္ယာဥ္က ဆင္းေတာ္မူလာေသာ ၀န္ႀကီးမ်ား၏ သတင္းဓာတ္ပံုမ်ားကို ဖယ္ေပးပါဟု ၀န္ႀကီးက ေျပာပါသည္။ စာေရးသူအား အမိန္႔ေပးေသာအခါတြင္ “၀န္ႀကီးမ်ားကလည္း သူတို႔ရဲ့ ေရႊမ်က္ႏွာေတြကို သတင္းစာေတြမွာ ပါေစခ်င္ၾကပါတယ္” ဟု စာေရးသူက တင္ျပရသည္။
၀န္ႀကီးက ေခါင္းကုတ္ၿပီး စဥ္းစားပါသည္။ အေရးႀကီးသည္မွာ အေမရိကန္က ဘိန္းႏွိမ္နင္းေရးအတြက္ ေပးသည့္ ယာဥ္မ်ားကို ၀န္ႀကီးမ်ား စီးနင္းသံုးစဲြေနသည္ကို သက္ေသခံမေပၚရန္ ျဖစ္ေလသျဖင့္ ၀န္ႀကီးသည္ အတန္ၾကာ စဥ္းစားရရွာသည္။
ေရႊဉာဏ္ေတာ္ ပြင့္လာေသာအခါတြင္မွ “ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ” ဟု ၀န္ႀကီးက အမိန္႔ေပးပါသည္။ “နယ္သတင္းေထာက္ ေတြ အားလံုးကို အမိန္႔ထုတ္ပါ။ ၀န္ႀကီးေတြ ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔ ဆုိက္လာတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကတဲ့အခါေတြမွာ ဓာတ္ပံုဆရာ သတင္းေထာက္က ရဟတ္ယာဥ္ကို ေက်ာေပးၿပီး ရိုက္ၾကရမယ္လို႔ ညႊန္ၾကားပါ” ဟု သူေျပာပါသည္။ ထိုအမိန္႔ကို အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အစည္းအေ၀းသို႔ တင္ၿပီး နယ္သတင္းေထာက္အားလံုးကို ညႊန္ၾကားရပါသည္။
၀န္ႀကီး၏ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားကို ရယူသည့္အခါတြင္ စာေရးသူအဖို႔ ျပန္ေျပာခြင့္မရွိေစကာမူလည္း တခ်ီတြင္ ႏႈတ္မထိန္းႏုိင္ဘဲ ျပန္ေျပာမိပါသည္။
၁၉၇၆ ခုႏွစ္က တပ္မေတာ္ဦးစီးခ်ဳပ္တင္ဦးကို အစိုးရက ဖမ္းဆီးပါသည္။ ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္က ဦးေန၀င္းႏွင့္ အစိုးရဦးစီးမ်ားကို လုပ္ႀကံၿပီး အာဏာကို သူသင့္ေတာ္မည္ဟု ယူဆသည့္ စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ားထံသို႔ လႊဲေျပာင္းရန္ ႀကံစည္ခဲ့ပါသည္။ အမႈမေအာင္ျမင္သျဖင့္ စစ္ဗိုလ္အမ်ား တသီႀကီး ဖမ္းခဲ့ရာတြင္ ဤႏွယ္ႀကံစည္သည္ကို သိလ်က္ႏွင့္ ထိန္ခ်န္ထားသည္ဟု ယိုးစြပ္ၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတင္ဦးကို ခံုရံုးတင္ပါသည္။
စာေရးသူ၏ တာ၀န္မွာ အင္းစိန္ေထာင္၌ လူသိရွင္ၾကား စစ္ေဆးေသာ အမႈသတင္းကို ရယူၿပီး သတင္းစာမ်ား၌ ေဖာ္ျပရန္ႏွင့္ ဗမာ့အသံမွ ေၾကညာရန္အတြက္ ၀န္ႀကီးကို တင္ျပၿပီး တည္းျဖတ္ရပါသည္။ အမႈစစ္ခ်က္ ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ဒု-၀န္ႀကီးထံသြားၿပီး တေန႔တာ စစ္ေဆးခ်က္ ထြက္ခ်က္မ်ားကို ဖတ္ျပရပါသည္။
တရားခံေရွ႕ေန ဦးကုိုယုက စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ေမးသည္မ်ားကို သက္ေသမ်ားႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတင္ဦးက ေျဖသည္တို႔ကို အတိုခ်ဳပ္တင္ျပေသာအခါတြင္ ထြက္ခ်က္တပုိဒ္ကို ၀န္ႀကီးက မႀကိဳက္ေသာေၾကာင့္ “ဒီစာပုဒ္ကို ျပင္ေပးဗ်ာ” ဟု အမိန္႔ေပးေတာ့သည္။
စာေရးသူအဖို႔ ‘ဟုတ္ကဲ့ - ၀န္ႀကီး’ ဟု မေျဖႏုိင္ဘဲ ကၽြဲၿမီးတိုမိေသာေၾကာင့္ အသံဆတ္ဆတ္ႏွင့္ “ဘာျပဳလို႔လည္း ၀န္ႀကီးရဲ့” ဟု ေမးလိုက္မိပါသည္။ “သူက သစၥာေဖာက္ဗ်၊ သူ႔ထြက္ခ်က္ကို ဒီအတုိင္းေရးလွ်င္ လူထုက သူ႔ဘက္ပါ သြားမွာေပါ့” ဟု သူက ေျဖပါသည္။
ထိုအခါတြင္ စာေရးသူက သည္းမခံႏိုင္ေသာေၾကာင့္ “တရားရံုးမွာ ထြက္ခ်က္ကို ဘယ္သူကမွ ျပင္ခြင့္မရွိဘူး။ သူခိုး ဓားျပတို႔က သူတို႔လူေကာင္းပါလို႔ ထြက္ဆိုလွ်င္လည္း သတင္းေရးရာမွာ သူတို႔က လူဆိုးပါလို႔ ထြက္တယ္လို႔ ျပင္ဆင္ေရးခြင့္မရွိဘူး။ လူဆိုးလား၊ လူေကာင္းလား ဆိုတာ တရားသူႀကီးက စီရင္ပါလိမ့္မယ္။ တရားခံက ေျပာသမွ်၊ သက္ေသက ေျဖသမွ်ကို ဘယ္သူကမွ ျပင္ဆင္ခြင့္မရွိပါဘူး” စာေရးသူက ၀န္ႀကီးကို ပညာျပမိပါသည္။ စာနယ္ဇင္းက်င့္၀တ္ကို သင္ျပမိပါသည္။
ထိုအခါတြင္ ၀န္ႀကီးက မည္သို႔အမိန္႔ေပးသနည္းဟူမူ “က်ဳပ္ကေတာ့ က်ဳပ္တို႔သမၼတႀကီး စိတ္ႀကိဳက္ကို လုပ္ရမွာပဲ။ တရားခံက ေျဖတဲ့ ေဟာဒီထြက္ခ်က္တပိုဒ္လံုးကုိ သမၼတႀကီးက ႀကိဳက္မွာမဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ သတင္းစာက်င့္၀တ္က ျပင္မေပးႏုိင္ဘူးဆိုရင္ ဒီစာပုိဒ္ တပိုဒ္လံုးကို ျဖဳတ္ထားလိုက္ပါ” ဟူ၏။
“ေသဟဲ့ … နႏၵိယ” ဟု စိတ္ထဲမွ ေအာ္ဟစ္ ညည္းညဴမိသည္မွတပါး ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့ပါ။ ။
ထိုအစည္းအေ၀းမ်ားတြင္ နံနက္စာႏွင့္ ညေနလက္ဖက္ရည္ပဲြမ်ားကို အလွ်ံပယ္ေကၽြးေလ့ရွိသည္။ အျပင္ေလာက၌ မစားရသည့္ ငါးၾကင္းဆီျပန္ဟင္းကို စားရေလ့ရွိသည္။ ဆီနစ္ေနသည့္ နႏြင္း၀ါ၀ါ ငါးၾကင္းသားဟင္းကို စာေရးသူ မေမ့ႏုိင္ပါ။ ယခုထက္တုိင္ ေတာင့္တေနမိသည္။
ညီလာခံမ်ားအၿပီးတြင္ ေအာင္ပဲြအျဖစ္ အိမ္ေတာ္၌ သမၼတႀကီးဦးေန၀င္းက ညစာစားပဲြ တည္ခင္းေလ့ရွိရာတြင္ အရက္ေသစာႏွင့္ ဧည့္ခံေသာေၾကာင့္ ပရိသတ္တို႔မွာ မူးေနသူက မ်ားပါသည္။ ထမင္းဟင္းမ်ားကို စားပဲြေပၚတြင္ တင္ထားၿပီး ဘာသာယူကာ စားေသာက္ၾကေစရာ မူးယစ္ေနသူတို႔က မ်ားသျဖင့္ လုယူစားေသာက္ၾကရသည္။ ဣေျႏၵပ်က္လွပါသည္။ ထမင္းပဲြ၊ ဟင္းပဲြတို႔မွာလည္း ဖိတ္စင္ေပက်ံသျဖင့္ ေကာင္းေကာင္းစားရေလ့ မရွိပါ။
အစည္းအေ၀းႀကီးမ်ား၊ ညီလာခံႀကီးမ်ား၏ ေျပာဆိုခ်က္မ်ား၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားက စိတ္၀င္စားဖြယ္ မရွိပါ။ စကားေျပာမည့္ နယ္ကိုယ္စားလွယ္က သူတို႔ေျပာလိုသမွ်ကို စာေရးတင္သြင္းရပါသည္။ စီစစ္ေရးအဖဲြ႔က တည္းျဖတ္ၿပီး ေျပာေစပါသည္။ တေနကုန္ ေျပာသမွ်ကို သတင္းစာ၏ စာမ်က္ႏွာ (၂) မ်က္ႏွာခန္႔ တင္ႀကိဳကာ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေရးၿပီး အသင့္ေပးေလ့ရွိသျဖင့္ သတင္းစာဆရာမ်ား သြားရန္ပင္မလိုပါ။ ကိုယ္စားလွယ္မင္း မ်ားကလည္း ေျပာရန္ပင္မလိုပါ။ အားလံုးအသင့္ ႀကိဳတင္ေရးထားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တေနကုန္ထိုင္ရသည္မွာ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ေကာင္းလွပါသည္။ “ေအးေလ… အလုပ္ရံုးခန္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတာထက္ေတာ့ ဇိမ္က်တာေပါ့” ဟု ဆိုၾကကာ စာေရးသူတို႔တေတြ ေက်ေက်နပ္နပ္ တက္ေလ့ရွိၾကပါသည္။
စာေရးသူက အႀကံအဖန္တမ်ိဳးလုပ္ပါသည္။ ညီလာခံတက္တုိင္း စိတ္၀င္စားစြာ နားေထာင္ဟန္ေဆာင္ရင္း ၀တၳဳတအုပ္ကို ဖတ္ေလ့ရွိပါသည္။ ၀တၳဳစာအုပ္ကို ပါတီစာအုပ္အဖံုးႏွင့္ ဖံုးထားကာ ဖတ္သျဖင့္ ပါတီကိစၥကို စဲြလမ္းစြာ ေလ့လာေနသူ၏ အသြင္ကို ဖန္တီးယူရပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သတင္းစာဆရာမ်ားေရာ၊ ဌာနအႀကီးအကဲေတြပါ အစည္းအေ၀းသို႔ ပါတီစာအုပ္ဖံုးႏွင့္ ၀တၳဳမ်ား ယူလာေလ့ရွိၾကပါသည္။ စာဖတ္၀ါသနာပါသူ ၀န္ႀကီးတဦးပင္ စာေရးသူထံမွ ပါတီစာအုပ္ဖံုးထားေသာ ၀တၳဳကို ငွားယူဖတ္ရႈေလ့ရွိပါသည္။ ပါတီစာအုပ္ ကိုင္ထားသူကုိ မည္သူကမွ ေမးခြန္းမထုတ္ရဲၾကပါ။
အမွန္အားျဖင့္ ညီလာခံႀကီးမ်ား၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို အစိုးရလုပ္ေဆာင္သည္မဟုတ္။ အစိုးရ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ကို ညီလာခံႀကီးမ်ားက ဆံုးျဖတ္ေပးရသည္သာ ျဖစ္သည္။ ညီလာခံႀကီးမ်ားသည္ ရုပ္ျပပဲြမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။
စစ္အစိုးရ၏ လုပ္ေဆာင္မႈမွန္သမွ်တို႔ကို ၀န္ႀကီးမ်ားႏွင့္ စစ္အရာရွိႀကီးမ်ားတို႔၏ အစည္းအေ၀းမ်ား၌ တင္သြင္းၿပီး ဆံုးျဖတ္ၿပီးမွသာ လုပ္ေဆာင္ေလ့ရွိၾကပါသည္။ ၀န္ႀကီးမ်ားက အာဏာရွင္ႀကီး ဦးေန၀င္းက ညႊန္ၾကားသည့္ အခ်က္မ်ားႏွင့္ ညႊန္ၾကားသမႈ မျပဳေစကာမူ ေဗာင္းေတာ္ညိတ္ စိတ္ေတာ္သိရေသာ အခ်က္မ်ားကို စာေရးသူတို႔ထံ ထပ္ဆင့္ အမိန္႔ေပးသည့္အခါမ်ားတြင္လည္း အစည္းအေ၀းပံုသ႑ာန္ႏွင့္ အမိန္႔ေပးေလ့ရွိပါသည္။
ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ တခုခုမွားခဲ့လွ်င္ တခုခုကို အာဏာရွင္ႀကီးက မႀကိဳက္လွ်င္ က်ေနာ္မ်ိဳးႀကီးတဦးတည္း ဆံုးျဖတ္တာမဟုတ္ပါ။ အစည္းအေ၀းႏွင့္ ဆံုးျဖတ္တာပါဟု ခံရမည့္အျပစ္ဒဏ္ကို ေ၀ငွေပးသည္ ျဖစ္ပါ၏။ အျပစ္ရွိ ၍ အေရးယူလွ်င္ အနည္းငယ္သက္သာသည္။
စာေရးသူအဖို႔ ေန႔စဥ္ နံနက္ (၉) နာရီတြင္ ၀န္ႀကီးရံုးကို သြားၿပီး ၀န္ႀကီး၊ ဒု-၀န္ႀကီးႏွင့္ စည္းေ၀းရပါသည္။ နံနက္က ထြက္ခဲ့ေသာ သတင္းစာ (၇)ေစာင္တြင္ သူတို႔မႀကိဳက္သည္မ်ား ေနာက္တေန႔ ထြက္မည့္ သတင္းစာမ်ား ေဆာင္သင့္၊ ေရွာင္သင့္သည့္ အခ်က္မ်ားတို႔ကို နာခံမွတ္သားရပါသည္။
နံနက္ (၁၀) နာရီတြင္ စာေရးသူ၏ ရံုးခန္း၌ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္မ်ား၏အဖဲြ႔အစည္းအေ၀း ထုိင္ၾကရသည္။ ထိုအခါ၌ ၀န္ႀကီးမ်ား၏ မွာၾကားခ်က္ကို အဆင့္တင္ျပရပါသည္။ တဖန္အယ္ဒီတာခ်ဳပ္မ်ားက ၀န္ႀကီးမ်ားထံ တင္လိုေသာ အခ်က္မ်ားကို မွတ္သားရျပန္ပါသည္။ တကယ့္တကယ္ေတာ့ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္မ်ားသည္ ၀န္ႀကီးႏွင့္ တိုက္ရိုက္ေတြ႔ဆံုျခင္း၊ ဖုန္းဆက္ျခင္း ျပဳၾကပါသည္။ အမ်ားေရွ႕တြင္ မွတ္တမ္းတင္ေစလိုသည့္ ကိစၥမ်ားကိုသာ တင္ျပၾကပါ၏။ သို႔မွသာ စာေရးသူ၏ ေခြးေရပုရပိုက္ႀကီးတြင္ အစည္းအေ၀း၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အျဖစ္ မွတ္တမ္း က်န္ရစ္မည္ျဖစ္ရာ ျပႆနာေပၚလွ်င္ တစုတရံုးတည္း တာ၀န္ခံၾကရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ေန႔စဥ္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အစည္းအေ၀းမ်ားတြင္ ေနာက္တေန႔သတင္းစာအတြက္ ပံုႏွိပ္မည့္ ေခါင္းစဥ္ႀကီးမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ားတို႔ကို တင္ျပအတည္ျပဳၾကရပါသည္။ အေရးႀကီးသည့္ အယ္ဒီတာထံေပးစာ၊ လူထုေအာ္သံႏွင့္ ေၾကာ္ျငာကစၿပီး တင္ျပကာ အမ်ားသေဘာတူ အတည္ျပဳဆံုးျဖတ္ၾကရပါသည္။ ေန႔ (၁) နာရီတြင္ ၀န္ႀကီးရံုးကို ထပ္သြားၿပီး ေနာက္တေန႔တြင္ ေဖာ္ျပမည့္ စာမူမ်ား၏ အေၾကာင္းကို အက်ဥ္းတင္ျပၿပီး အတည္ျပဳရျပန္ပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ အားလံုး ေဘးကင္းၾကေစရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ စိစစ္ပံုႏွိပ္ေသာ သတင္းစာမ်ားကို လူထုက စိတ္၀င္စားမႈ မရွိသည္မွာ မဆန္းပါ။ ၀န္ႀကီးမ်ားက အယ္ဒီတာခ်ဳပ္မ်ားကို ညႊန္ၾကားသည္တို႔မွာ တပ္ၾကပ္ႀကီးေဟာင္း မည္သူမည္၀ါကို သင့္ေလ်ာ္သည့္ အလုပ္ရွာေပးပါ။ မည္သူ႔ကို သတင္းစာကုိယ္စားလွယ္ခန္႔ပါ စသည္ျဖင့္ သူတို႔၏ တပည့္သားေျမးမ်ား၊ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းမ်ားကို အခြင့္အေရးေပးရန္ ေစခုိင္းသည္တို႔က မ်ားပါသည္။
စစ္တပ္အစိုးရ၏ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ အမိန္႔မ်ားလည္း ေပးပါသည္။ ဥပမာ - ျမန္မာႏုိင္ငံအစိုးရထံသုိ႔ ဘိန္းလုပ္ငန္း ႏွိမ္နင္းေရးအတြက္ အေမရိကန္က ေပးထားေသာ ရဟတ္ယာဥ္ (၁၈) စီး ရွိပါသည္။ ထိုရဟတ္ယာဥ္မ်ားကို နယ္စပ္ေဒသမွ လူမ်ိဳးစုသူပုန္မ်ားကို ႏိွမ္နင္းေရးအတြက္ အသံုးျပဳေနသည္ကို တစြန္းတစမွ သတင္းစာေတြထဲ မပါရဟု ညႊန္ၾကားပါသည္။
ဘိန္းႏွိမ္နင္းေရးအတြက္ အေမရိကန္က ေပးေသာ ထိုရဟတ္ယာဥ္မ်ားကို စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ား နယ္ေဒသမ်ားသို႔ ခရီးထြက္ရာတြင္လည္း အမ်ားအျပား သံုးၾကေသာေၾကာင့္ ၀န္ႀကီးဗိုလ္မႉးႀကီး မည္သူ မည္သည့္ၿမိဳ႕ မည္သည့္ေဒသသို႔ ဆိုက္ေရာက္လာေၾကာင္း စသည့္နယ္သတင္းမ်ားတြင္ အထူးရဟတ္ယာဥ္ႏွင့္ ႂကြလာပါသည္ ဟူေသာ စာပုိဒ္ကို ျဖတ္ေပးပါဟု ၀န္ႀကီးက ညႊန္ၾကားပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဓာတ္ပံုမ်ားက ရဟတ္ယာဥ္ေပၚမွ ဆင္းလာသည့္ပံုမ်ား ျဖစ္ေနျပန္ေလရာ ရဟတ္ယာဥ္က ဆင္းေတာ္မူလာေသာ ၀န္ႀကီးမ်ား၏ သတင္းဓာတ္ပံုမ်ားကို ဖယ္ေပးပါဟု ၀န္ႀကီးက ေျပာပါသည္။ စာေရးသူအား အမိန္႔ေပးေသာအခါတြင္ “၀န္ႀကီးမ်ားကလည္း သူတို႔ရဲ့ ေရႊမ်က္ႏွာေတြကို သတင္းစာေတြမွာ ပါေစခ်င္ၾကပါတယ္” ဟု စာေရးသူက တင္ျပရသည္။
၀န္ႀကီးက ေခါင္းကုတ္ၿပီး စဥ္းစားပါသည္။ အေရးႀကီးသည္မွာ အေမရိကန္က ဘိန္းႏွိမ္နင္းေရးအတြက္ ေပးသည့္ ယာဥ္မ်ားကို ၀န္ႀကီးမ်ား စီးနင္းသံုးစဲြေနသည္ကို သက္ေသခံမေပၚရန္ ျဖစ္ေလသျဖင့္ ၀န္ႀကီးသည္ အတန္ၾကာ စဥ္းစားရရွာသည္။
ေရႊဉာဏ္ေတာ္ ပြင့္လာေသာအခါတြင္မွ “ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ” ဟု ၀န္ႀကီးက အမိန္႔ေပးပါသည္။ “နယ္သတင္းေထာက္ ေတြ အားလံုးကို အမိန္႔ထုတ္ပါ။ ၀န္ႀကီးေတြ ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔ ဆုိက္လာတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကတဲ့အခါေတြမွာ ဓာတ္ပံုဆရာ သတင္းေထာက္က ရဟတ္ယာဥ္ကို ေက်ာေပးၿပီး ရိုက္ၾကရမယ္လို႔ ညႊန္ၾကားပါ” ဟု သူေျပာပါသည္။ ထိုအမိန္႔ကို အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အစည္းအေ၀းသို႔ တင္ၿပီး နယ္သတင္းေထာက္အားလံုးကို ညႊန္ၾကားရပါသည္။
၀န္ႀကီး၏ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားကို ရယူသည့္အခါတြင္ စာေရးသူအဖို႔ ျပန္ေျပာခြင့္မရွိေစကာမူလည္း တခ်ီတြင္ ႏႈတ္မထိန္းႏုိင္ဘဲ ျပန္ေျပာမိပါသည္။
၁၉၇၆ ခုႏွစ္က တပ္မေတာ္ဦးစီးခ်ဳပ္တင္ဦးကို အစိုးရက ဖမ္းဆီးပါသည္။ ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္က ဦးေန၀င္းႏွင့္ အစိုးရဦးစီးမ်ားကို လုပ္ႀကံၿပီး အာဏာကို သူသင့္ေတာ္မည္ဟု ယူဆသည့္ စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ားထံသို႔ လႊဲေျပာင္းရန္ ႀကံစည္ခဲ့ပါသည္။ အမႈမေအာင္ျမင္သျဖင့္ စစ္ဗိုလ္အမ်ား တသီႀကီး ဖမ္းခဲ့ရာတြင္ ဤႏွယ္ႀကံစည္သည္ကို သိလ်က္ႏွင့္ ထိန္ခ်န္ထားသည္ဟု ယိုးစြပ္ၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတင္ဦးကို ခံုရံုးတင္ပါသည္။
စာေရးသူ၏ တာ၀န္မွာ အင္းစိန္ေထာင္၌ လူသိရွင္ၾကား စစ္ေဆးေသာ အမႈသတင္းကို ရယူၿပီး သတင္းစာမ်ား၌ ေဖာ္ျပရန္ႏွင့္ ဗမာ့အသံမွ ေၾကညာရန္အတြက္ ၀န္ႀကီးကို တင္ျပၿပီး တည္းျဖတ္ရပါသည္။ အမႈစစ္ခ်က္ ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ဒု-၀န္ႀကီးထံသြားၿပီး တေန႔တာ စစ္ေဆးခ်က္ ထြက္ခ်က္မ်ားကို ဖတ္ျပရပါသည္။
တရားခံေရွ႕ေန ဦးကုိုယုက စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ေမးသည္မ်ားကို သက္ေသမ်ားႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတင္ဦးက ေျဖသည္တို႔ကို အတိုခ်ဳပ္တင္ျပေသာအခါတြင္ ထြက္ခ်က္တပုိဒ္ကို ၀န္ႀကီးက မႀကိဳက္ေသာေၾကာင့္ “ဒီစာပုဒ္ကို ျပင္ေပးဗ်ာ” ဟု အမိန္႔ေပးေတာ့သည္။
စာေရးသူအဖို႔ ‘ဟုတ္ကဲ့ - ၀န္ႀကီး’ ဟု မေျဖႏုိင္ဘဲ ကၽြဲၿမီးတိုမိေသာေၾကာင့္ အသံဆတ္ဆတ္ႏွင့္ “ဘာျပဳလို႔လည္း ၀န္ႀကီးရဲ့” ဟု ေမးလိုက္မိပါသည္။ “သူက သစၥာေဖာက္ဗ်၊ သူ႔ထြက္ခ်က္ကို ဒီအတုိင္းေရးလွ်င္ လူထုက သူ႔ဘက္ပါ သြားမွာေပါ့” ဟု သူက ေျဖပါသည္။
ထိုအခါတြင္ စာေရးသူက သည္းမခံႏိုင္ေသာေၾကာင့္ “တရားရံုးမွာ ထြက္ခ်က္ကို ဘယ္သူကမွ ျပင္ခြင့္မရွိဘူး။ သူခိုး ဓားျပတို႔က သူတို႔လူေကာင္းပါလို႔ ထြက္ဆိုလွ်င္လည္း သတင္းေရးရာမွာ သူတို႔က လူဆိုးပါလို႔ ထြက္တယ္လို႔ ျပင္ဆင္ေရးခြင့္မရွိဘူး။ လူဆိုးလား၊ လူေကာင္းလား ဆိုတာ တရားသူႀကီးက စီရင္ပါလိမ့္မယ္။ တရားခံက ေျပာသမွ်၊ သက္ေသက ေျဖသမွ်ကို ဘယ္သူကမွ ျပင္ဆင္ခြင့္မရွိပါဘူး” စာေရးသူက ၀န္ႀကီးကို ပညာျပမိပါသည္။ စာနယ္ဇင္းက်င့္၀တ္ကို သင္ျပမိပါသည္။
ထိုအခါတြင္ ၀န္ႀကီးက မည္သို႔အမိန္႔ေပးသနည္းဟူမူ “က်ဳပ္ကေတာ့ က်ဳပ္တို႔သမၼတႀကီး စိတ္ႀကိဳက္ကို လုပ္ရမွာပဲ။ တရားခံက ေျဖတဲ့ ေဟာဒီထြက္ခ်က္တပိုဒ္လံုးကုိ သမၼတႀကီးက ႀကိဳက္မွာမဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ သတင္းစာက်င့္၀တ္က ျပင္မေပးႏုိင္ဘူးဆိုရင္ ဒီစာပုိဒ္ တပိုဒ္လံုးကို ျဖဳတ္ထားလိုက္ပါ” ဟူ၏။
“ေသဟဲ့ … နႏၵိယ” ဟု စိတ္ထဲမွ ေအာ္ဟစ္ ညည္းညဴမိသည္မွတပါး ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့ပါ။ ။
Subscribe to:
Posts (Atom)