“ဗမာသတင္းစာေလာကအဖို႔ ထိေရာက္ဆန္းၾကယ္ေသာ သတင္းေခါင္းစဥ္မ်ားကို စတင္တီထြင္ သံုးစဲြသူမွာ ဗမာ့ေခတ္အယ္ဒီတာ ဦးအုန္းျမင့္ ျဖစ္သည္” ဟု ျမန္မာသတင္းစာေလာက က သိၾကသည္။ ဆန္းျပားလွေသာ သူ၏ ေခါင္းစဥ္တပ္နည္းကို သတင္းစာအမ်ား အသံုးမျပဳၾကေစကာမူ သူ၏နည္းသည္ တဘာသာ ျဖစ္သည္။ သူတည္းျဖတ္ေသာ ဗမာ့ေခတ္သည္ အျခားသတင္းစာမ်ားႏွင့္ မတူ တမူကဲြသည္ဟု လက္ခံၾကသည္။ သာမန္ သတင္းတပုဒ္ကို သူက ေခါင္းစဥ္တပ္လုိက္သည္ႏွင့္ သတင္းထူး သတင္းဆန္းျဖစ္လာေလ့ရွိသည္။ ေခါင္းစဥ္ အတပ္ေကာင္းေသာေၾကာင့္ သတင္း၏ ဂယက္ျပႆနာအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ရင္ဆုိင္ရသည္လည္း ရွိ၏။
ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ တည္ေဆာက္စကာလ အစည္းအေ၀းတြင္ အမတ္မင္းမ်ား၏ လစာႏွင့္ ေန႔တြက္ အစည္းအေ၀း စရိတ္မ်ားကို တင္သြင္းအတည္ျပဳစဥ္က အယ္ဒီတာမင္းက မ်ားလြန္းသည္ဟု ယူဆေလသျဖင့္ သတင္းကို ေဖာ္ျပေသာအခါတြင္ ေခါင္းစဥ္၌ “အလိုဘုရား လန္႔စရာပါလား” ဟု တပ္ေလသည္။ ယင္းသို႔ ေ၀ဖန္ခ်က္ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ သတင္းေဖာ္ျပထားသည္ကို အစိုးရအမတ္မ်ားေရာ၊ အတိုက္အခံအမတ္မ်ားကပါ မေက်မနပ္ျဖစ္ၾကၿပီး အျပစ္ေပးရန္အတြက္ စည္းေ၀းၾကသည္။ အစည္းအေ၀းမွာ ဗမာ့ေခတ္သတင္းေထာက္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္မတက္ရဟု (၆) လတိတိ ျပစ္ဒဏ္ခတ္ရန္ လႊတ္ေတာ္က ဆံုးျဖတ္သည္။
ႏုိင္ငံေရး သတင္းသာမဟုတ္၊ သာမာန္သတင္းမ်ားတြင္လည္း ေခါင္းစဥ္ေကာင္းပါက အသက္၀င္လာေလ့ ရွိသည္။ တေန႔သားတြင္ ဦးအုန္းျမင့္က သတင္းစာမ်က္ႏွာဖံုးတြင္ ေဖာ္ျပႏိုင္သည့္ သတင္းေကာင္းမရွိသျဖင့္ စိတ္ညစ္ေၾကာင္း ညည္းညဴေသာေၾကာင့္ တင္ေမာင္က မိမိေထာက္လွမ္းထားေသာ သတင္းတပုဒ္ကို ဟာသကြက္ေဖာ္ကာ ေရးသားၿပီး ေတးတပုဒ္ႏွင့္ ေခါင္းစဥ္တပ္ကာ ေပးလိုက္သည္။
သတင္းမွာ ဆန္းလွသည္မဟုတ္၊ ရန္ကုန္တိရစၦာန္ဥယ်ာဥ္တြင္ ရွိၿပီးေသာ ျခေသၤ့ႀကီးအတြက္ ႏုိင္ငံျခားက မွာယူတင္သြင္းခဲ့ေသာ ျခေသၤ့မကေလး ေရာက္လာေၾကာင္း သတင္းျဖစ္၏။ ျခေသၤ့ (၂) ေကာင္ကို မိတ္လႊတ္ ေသာအခါတြင္မူ ငယ္ရြယ္သူ အမကေလးက လူပ်ိဳႀကီး ကိုျခေသၤ့ကို အကပ္မခံေသာေၾကာင့္ ေလွာင္အိမ္ခဲြထား ရသည့္ သတင္းႏွင့္ ဓာတ္ပံုသာ ျဖစ္၏။ “လူပ်ိဳစကားေျပာတဲ့ ကိုကိုကာလသားေခ်ာရယ္ … ကေလးစိတ္မို႔ ပ်ိဳနားမလည္.. ခင္ဟာ ငယ္ေသးတယ္” ဟု ေခါင္းတပ္ေပးလိုက္သည္။ ထိုသီခ်င္းေခါင္းစဥ္ကို အယ္ဒီတာက တလံုးတပါဒမွ မျပင္ဘဲ ေအာက္ကျမစ္ကေလး တတို႔သာ တို႔ေပးလိုက္႐ံုႏွင့္ မ်က္ႏွာဖံုးသတင္း ျဖစ္လာေတာ့ သည္။ အယ္ဒီတာက “ခင္ဟာငယ္ေသးတယ္” ဟူေသာ စာပိုဒ္တြင္ ခင္စာလံုးေအာက္တြင္ ေအာက္ကျမစ္ တုိ႔လိုက္သျဖင့္ “ခင့္ဟာ ငယ္ေသးတယ္” ဟု ၀က္၀က္ကဲြ ပဲြက်ေသာ သတင္းႀကီး ျဖစ္သြားခဲ့သည္။
ႏိုင္ငံေရးသတင္းေခါင္းစဥ္တို႔ကိုလည္း အသက္၀င္ေအာင္ အသက္သြင္းေပးရသည္။ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၀င္မ်ား က စစ္တပ္အားကိုးရွိေသာေၾကာင့္ အၿမိဳ႕ၿမိဳ႕အရြာရြာတြင္ လာဘ္စားမႈမွ လုယက္မႈအထိ က်ဴးလြန္ၾကသည္။ လူထုအား ႏွိပ္စက္မႈမ်ား တိုးမ်ားလာေသာအခါတြင္ ဗမာ့ေခတ္၌ သူတုိ႔၏ အမႈသတင္းမ်ား ေခါင္းစဥ္တပ္တုိင္း “ျပန္” ဟူေသာ ႀကိယာ၀ိေသသနကို ဆက္ကာ ေရးေလ့ရွိ၏။ ယခုအမႈတြင္သာ ခိုးသည္မဟုတ္၊ ယခင္က လည္း ခိုးေနက်ျဖစ္သည္ဟူ၍ အဓိပၸါယ္ေပါက္ေလေအာင္ “လာဘ္စားျပန္ၿပီ”၊ “ခိုးျပန္ၿပီ” စသည္ျဖင့္ ေခါင္းစဥ္ တပ္ကာ ေ၀ဖန္ျပစ္တင္ေလ့ရွိသည္။ သတင္းစာမ်ားက ေရးဖန္မ်ားလာေသာအခါတြင္ ဆိုရွယ္လစ္မ်ားမွာ စစ္တပ္က ေထာက္ခံေစကာမူ ေရြးေကာက္ပဲြမ်ားတြင္ လူထုက ေက်ာခုိင္းၾကသျဖင့္ အေရးနိမ့္ၾကရေတာ့ သည္။
ထိုအခါ ဆိုရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဗမာ့ေခတ္တြင္ ေဖာ္ျပေသာ သတင္းမ်ားသည္ အျခားသတင္းစာ သတင္းမ်ားႏွင့္ အတူတူ ျဖစ္ပါလ်က္ သူတို႔ ပိုမိုနစ္နာေစရန္အတြက္ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ ဆဲေရးသည္ကို မေက်နပ္ၾက ေၾကာင္း ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကို တုိင္ၾကေလသည္။
တခ်ီတြင္ ဆိုရွယ္လစ္တဦးက သိသာထင္ရွားစြာ က်ဴးလြန္ေသာ မတရားညစ္ပတ္မႈ သတင္းတခုကို ေဖာ္ျပရာ တြင္ ဗမာ့ေခတ္ အယ္ဒီတာက ေခါင္းစဥ္မတပ္ဘဲ အျဖဴကြက္လပ္ႏွင့္ ေဖာ္ျပၿပီး “ဗမာ့ေခတ္ေခါင္းစဥ္မ်ားကို မေက်နပ္ေၾကာင္း၊ တုိင္တန္းေသာေၾကာင့္ ယခုသတင္းကို ေခါင္းစဥ္မတပ္၀ံ့ပါ။ စာဖတ္ပရိသတ္တို႔ပင္ဘာသာ ေခါင္းစဥ္တပ္ၾကပါ” ဟု ေဖာ္ျပသျဖင့္ မေကာင္းသတင္း ပိုထင္ရွားေစေသာေၾကာင့္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔မွာ ဆတ္ဆတ္ခါ နာၾကရျပန္သည္။ ဗမာ့ေခတ္ႏွင့္ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီတို႔ ပဋိပကၡႀကီးထြားလာေသာအခါတြင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုက ဗမာ့ေခတ္အဖဲြ႔သားမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးလိုသည္ဟု အေၾကာင္းၾကားသျဖင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အား ေန႔လည္စာဖိတ္ကာ ဧည့္ခံရေလသည္။ အယ္ဒီတာတဖဲြ႔လံုးကို ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေရးၾကပါဟု သူက ေမတၱာ ရပ္ရာတြင္ “ဗမာ့ေခတ္က အစုိးရကို ဖိၿပီးဆဲေနသည္” ဟု ေ၀ဖန္၏။ “ဦးတို႔အစိုးရဘက္ကလဲ ျပန္ေရးႏုိင္ပါ တယ္” ဟု တင္ေမာင္က ျပန္ေျပာမိသည္။
“မင္းတို႔ေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြနဲ႔အတူ ဦးတုိ႔ဘက္က ေဆာင္းပါးကိုပါ ယွဥ္ၿပိဳင္ပံုႏွိပ္ ေပးမယ္လား” ဟု သူက ေမးေသာအခါတြင္ “ဘာလို႔မေပးရမွာလဲ” ဟု တညီတညာေျဖၾကသည္။
ေနာက္တေန႔က စတင္ကာ ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာတြင္ ေဆာင္းပါးရွင္အသစ္တဦးတိုးလာေတာ့သည္။ ကေလာင္ အမည္က “သမိန္ဗရမ္း” ဟူ၏။ စာေရးဆရာ ဦးႏုက သမိန္ဗရမ္း က႑ကို ေန႔စဥ္ေရးသည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကိုယ္ တုိင္ ေဆာင္းပါးရွင္အသစ္ျဖစ္သည္ ဟူသည္ကို လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားရသည္။ ယခုမွ ဖြင့္ေျပာႏုိင္ေပၿပီ။ ဦးႏုအလုပ္မ်ား ေသာအခါတြင္ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္အျဖစ္ သြားရမည့္ အတြင္း၀န္ ဦးသန္႔ ေရးသည္။ ျမင္းစီးၿပီး ဓားထမ္းထားသည့္ ႐ုပ္ေျပာင္ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ ေရးသားေသာ သမိန္ဗရမ္းလည္း ဓားစြမ္းမထက္ရွာေပ။
ဆိုရွယ္လစ္မ်ားႏွင့္ သတင္းစာမ်ားသည္ တေန႔တျခား အေစးမကပ္ျဖစ္လာသည္။ သတင္းစာမ်ားကို ဥပေဒႏွင့္ ႏွိမ္နင္းရန္ ဆိုရွယ္လစ္တို႔က ဥပေဒႀကီးတခုကို လႊတ္ေတာ္တြင္ တင္ျပန္္သည္။ အသေရဖ်က္မႈ ဥပေဒျဖစ္၏။
တစံုတေယာက္သည္ ဂုဏ္သေရကို ပ်က္ေစေသာ စြပ္စဲြခ်က္မ်ား၊ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားကို အစုိးရ၀န္ထမ္းတဦးအား ရည္ရြယ္၍ ေရးသားပါက၊ ေဟာေျပာပါက ရာဇ၀တ္မႈကို က်ဴးလြန္သည္ မည္၏။ ယင္းရာဇ၀တ္မႈကို က်ဴးလြန္ သူအား ၀ရမ္းမပါဘဲ ဖမ္းဆီးအေရးယူရမည္။ အစိုးရ၀န္ထမ္းဆိုသည္မွာ အစိုးရလခစား ၀န္ထမ္းမ်ားႏွင့္ အစိုးရ အဖဲြ႔၀င္၀န္ႀကီးမ်ား ပါ၀င္သည္ဟု ဥပေဒက ဆိုသည္။
ဥပေဒမွာ အလြန္ရွင္းသည္။ ၀န္ႀကီးတဦးကို ေ၀ဖန္ျပစ္တင္မႈသည္ အသေရပ်က္မႈအရာေျမာက္ပါက ခ်က္ခ်င္း ဖမ္းဆီး အေရးယူမည္ျဖစ္၏။ အမွန္အားျဖင့္ ၀န္ႀကီးတို႔သည္ အစိုးရ၀န္ထမ္းအစစ္ မဟုတ္ေပ။ အမ်ားျပည္သူ တို႔က အမတ္အျဖစ္ ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ခံရမွသာ ၀န္ႀကီးျဖစ္ႏုိင္သည္။ သူတို႔ကို ေ၀ဖန္ျပစ္တင္ ေရးသား ခြင့္ ပိတ္ပင္သည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သတင္းစာမ်ားက ျပင္းထန္စြာ ကန္႔ကြက္ၾကေတာ့သည္။ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ ႐ုပ္ေျပာင္မ်ားႏွင့္ ဆန္႔က်င္ၾကသည္။ သတင္းစာအားလံုးက အယ္ဒီတာအာေဘာ္မ်ား မေရးၾကဘဲ တပတ္ၾကာ ဟင္းလင္းထားကာ ကန္႔ကြက္ၾကသည္။ ဥပေဒဆိုးႀကီးကို အစီအစဥ္အတုိင္း ၁၉၄၉ ခု၊ ၾသဂုတ္လ (၂၁)ရက္ေန႔ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀းတြင္ တင္သည္။ အတုိက္အခံ အမတ္မ်ားက သူတို႔အင္အားက နည္းပါးလြန္း သျဖင့္ ကန္႔ကြက္မဲေပးလွ်င္လည္း ႐ံႈးေလမည္ ျဖစ္သျဖင့္ အစည္းအေ၀းခန္းမမွ ထြက္သြားၿပီး ဆႏၵျပကန္႔ကြက္ ၾကသည္။ ဖဆပလ အမတ္အားလံုး တညီတၫြတ္ မဲေပးၾကသျဖင့္ အႏုိင္ရကာ ဥပေဒအတည္ ျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္ေတာ့သည္။ မဟုတ္ မတရားလြန္းေသာ ယင္းဥပေဒကို သတင္းစာမ်ားက ပိုမိုျပင္းထန္စြာ ကန္႔ကြက္ ၾကျပန္သည္။ ေနာက္ဆုံုးတြင္မွ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုက ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ ဖ်န္ေျဖ၏။ “ဒီမုိကေရစီဆိုတာ မိမိတို႔ အစုမဲ အမ်ားရရွိေသာေၾကာင့္ အႏုိင္ရတုိင္း မူမမွန္ေသာ ကိစၥကို မလုပ္သင့္ဘူး” ဟု ဆိုရွယ္လစ္မ်ားကို ေဟာေျပာၿပီး ဥပေဒကို ျပန္လည္႐ုပ္သိမ္း လုိက္၏။
တင္ေမာင္အဖို႔ ဤကဲ့သို႔ တရားမွ်တေသာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရလက္ထက္တြင္ သတင္းစာ လြတ္လပ္ခြင့္ အရသာကို ခံစားရေသာ ရသကို ေမ့မရႏိုင္ပါေပ။ တိုက္ပဲြတပဲြ ေအာင္ရတုိုင္း ဖရဏပီတိ ဂြမ္းဆီ ထိ တစိမ့္စိမ့္ အရသာ ခံစားခဲ့ၾကရသည္။ ယင္းသို႔ တင္ေမာင္တို႔ သတင္းစာမ်ားႏွင့္ ျပည္သူတို႔ ခံစားစံစားၾကရ ေသာ ဒီမုိကေရစီေခတ္ အရသာသည္ သက္တမ္းမရွည္ဘဲ ပ်က္စီးခဲ့ရသည္။
ႏိုင္ငံသစ္ တည္ေဆာက္ခ်ိန္၌ ႏိုင္ငံေရးေလာကတြင္ စုန္းျပဴးမ်ား ေပၚခဲ့သကဲ့သို႔ ေဖာက္ျပန္ေသာ စာနယ္ဇင္း မ်ား ေပၚလာခဲ့သည္။ အဓိက အေၾကာင္းရင္းမွာ အေမရိကန္ႏွင့္ ႐ုရွတို႔ ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္ တုိက္ခုိက္ၾကေသာ စစ္ေအးတုိက္ပြဲႀကီး ျမန္မာ့စစ္ေျမျပင္တြင္ လာေရာက္တိုက္ၾကသျဖင့္ ျဖစ္သည္။
၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွာ လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာၿပီး ဒီမိုကေရစီ သမၼတႏိုင္ငံသစ္ တည္ေဆာက္စဥ္က ပထမႏွစ္အတြင္း တြင္ အဂၤလန္၊ အေမရိကန္၊ တရုတ္၊ အိႏိၵယ၊ ျပင္သစ္၊ ယိုးဒယားႏွင့္ ရုရွႏုိင္ငံတို႔က အသိအမွတ္ျပဳၿပီး သံ႐ံုးမ်ား ဖြင့္ၾကရာမွ ဗမာ့စာနယ္ဇင္းေလာက ပ်က္စီးစျပဳလာေတာ့သည္။ သံ႐ံုးမ်ားက သူတို႔ႏုိင္ငံအေၾကာင္း ၀ါဒျဖန္႔ရန္ ေငြႏွင့္ ၀ယ္ၾကေလေသာေၾကာင့္ ေစ်းေပါသည့္ စာေပေလာကသားအခ်ိဳ႕ စတင္ပ်က္စီးရာမွ စာနယ္ဇင္း ေလာကႀကီး တခုလံုး ယိုင္လဲလာခဲ့သည္။ ။
Sunday, September 7, 2008
Sunday, August 31, 2008
ဗုဒၶသာသနရံသီေက်ာင္းေတာ္ဖြင့္ပဲြ (ဂ်ာမနီ)
ဂ်ာမနီႏိုင္ငံ ဖရန္႔ဖတ္ၿမိဳ႕ ဗုဒၶသာသနရံသီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဖြင့္ပဲြ က်င္းပသည့္ ၾသဂုတ္လ (၁၀) ရက္ေန႔ မနက္ က်ေနာ္ ေရာက္သြားသည့္အခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းအ၀င္၀၌ ဖဲႀကိဳးျဖတ္ဖြင့္လွစ္သည့္ အခမ္းအနား စတင္ေနပါၿပီ။ က်ေနာ္လည္း မွီသေလာက္ ဓါတ္ပံု ႏွင့္ ဗီဒီယို မ်ားရိုက္သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား၊ ဧည့့္သည္ေတာ္မ်ား ႏွင့္ ျမန္မာပရိသတ္ ေက်ာင္းေပၚမွာ ေနရာယူေတာ့ က်ေနာ္က ေက်ာင္းေပၚက အခန္းတခုထဲ၀င္ကာ တုိက္ပံု၊ လံုခ်ည္အစရွိေသာ ျမန္မာအ၀တ္အစား လဲ၀တ္လိုက္၏။ ပါလာသည့္ အိတ္ေဆာင္ကြန္ျပဴတာကို ဖြင့္ကာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း မွ အင္တာနက္နွင့္ အြန္လိုင္းတက္လိုက္ေတာ့ ဂ်ီေတာ့မွာ မိတ္ေဆြအခ်ိဳ႕ေရာက္ေနၾကၿပီ။ လန္ဒန္မွာ ကိုညီညီစိန္က က်ေနာ္တင္လိုက္သည့္ ဂ်ီေတာ့ မက္ေဆ့ခ်္ကို ၾကည့္ကာ “ေရႊမန္းခ်မ္းသာဇာတ္အဖဲြ႔ ေတြနဲ႔ ေတြ႔ၿပီးပလား။ အဲဒီမွာ မင္းသမီး သံုးလက္ပါလာတယ္” ဟု သတင္းေပးသည္။ “ေနအံုးဗ်၊ အခမ္းအနား လုပ္ေနတာ သြားၾကည့္လိုက္အံုးမယ္ဟု သူ႔ကို ေျပာကာ အခန္းထဲက ထြက္ခဲ့သည္။
အျပင္ခမ္းမႀကီးမွာေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဖြင့္ပဲြ အခမ္းအနားက စတင္ေနပါၿပီ။ ဘုရားစင္ေရွ႕မွာ ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီးဦးေဆာင္ေသာ ပင့္သံဃာမ်ားေနရာယူထားသည္။ ဖိတ္စာပါ စာရင္းအရ… ပီနန္ဆရာေတာ္ ႀကီး၊ ဦးနႏၵ၀ံသ (တုိင္၀မ္)၊ ဦးတိေလာကသီရိ (စကၤာပူ)၊ ဦးနႏၵသီရိ (ကေနဒါ)၊ ဦးဥတၱရ (အဂၤလန္)၊ ဦးကုမာရ (ျပင္သစ္)၊ ဦးသိလိဌ (အဂၤလန္)၊ ဦးသုမဂၤလာ (ျမန္မာ)၊ ဘေႏၱကႆပ (အိႏိၵယ) ႏွင့္ ဦးေကာ႑ည (ဂ်ာမနီ) တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။
ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ေရွ႕မွာေတာ့ ဖိတ္ၾကားထားေသာ ဧည့္သည္မ်ား၊ ထိုဧည့္သည္မ်ားတြင္ ဂ်ာမန္လူမ်ိဳးမ်ား လည္း ပါေနသည္။ ျမန္မာေတြအဖို႔ ဘုန္းႀကီးေရွ႕ ပုဆစ္တုတ္ထိုင္ရသည္မွာ မပင္ပန္းေသာ္လည္း အေနာက္တုိင္း ပဲြတက္၀တ္စံု၀တ္ထားေသာ ဂ်ာမန္ေတြအဖို႔ေတာ့ torture လုပ္ထားသလို ျဖစ္ေနႏိုင္သည္။ ဧည့္ပရိသတ္ ထပ္ေရာက္လာသည္။ ၀တ္ေကာင္းစားလွ ျဖင့္ ဂ်ာမန္အမ်ိဳးသမီးႀကီးတဦး က်ေနာ့္အနားမွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္ေနသည္။ ခမ္းမေဆာင္အတြင္းလူျပည့္ေနေတာ့ သူ႔အတြက္ တေနရာစာ ရွာဖို႔ မလြယ္ေတာ့။ ျမန္မာပရိသတ္ ေနရာယူထုိင္ေနပံုကလည္း အလယ္မွာ မင္းလမ္းထားကာ ထုိင္တာမဟုတ္ေတာ့ ေနာက္က လူေရွ႕ကို ေရာက္ဖို႔ မလြယ္သလို ေရွ႕ကလူ ေနာက္ကို ျပန္လာဖို႔ လည္း မစဥ္းစားေလနဲ႔။
ခဏေနေတာ့ ေဂါပကအဖြ႔ဲ၀င္ ကိုေမာင္၀င္း ေက်ာင္းေပၚတက္လာသည္။ က်ေနာ္က “ကိုေမာင္၀င္းေရ… ေအာက္ကပရိသတ္စကားေျပာေနၾကတာ နဲနဲ ဆူေနသလားလို႔ပါ” ဆိုေတာ့ သူက ေအာက္မွာ သြားေျပာေပး ပါသည္။ ေနာက္ထပ္ေရာက္လာသည့္ ေရႊျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ႏႈတ္ဆက္ၾက၊ စကားေျပာဆိုေတာ့ အသံေတြက က်ယ္ေလာင္၍ေနပါသည္။
အေပၚထပ္ခမ္းမတြင္းမွာေတာ့ အစီအစဥ္မ်ားကို ျမန္မာဘာသာတလွည့္၊ ဂ်ာမန္ဘာသာျဖင့္ တလွည့္ ေျပာဆို ေနၾကသည္။ ဂ်ာမန္သီလရွင္တဦးစကားထေျပာသည္ကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ထိုပဲြတြင္ ဂ်ာမန္ ဘာသာသို႔ စကားျပန္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေပးသူမွာ ဘြန္းၿမိဳ႕တြင္ေနထုိင္သူ ကိုထူးမင္းျဖစ္သည္။ ကိုထူးမင္းသည္ ၁၉၇၀ ေက်ာ္ႏွစ္မ်ားအတြင္းက ဂ်ာမနီတြင္ေရာက္ရွိေနထုိင္ခဲ့သူ။ သူ႔လို ၁၅ ႏွစ္ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ေရာက္ရွိ ေနထုိင္သူ ျမန္မာမ်ားက ဘြန္း၊ ဘာလင္ႏွင့္ ဟမ္းဘာ့ဂ္ ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ အမ်ားအားျဖင့္ ေနထုိင္ၾကၿပီး၊ ဖရန္႔ဖတ္မွာေတာ့ အေစာ ဆံုးေရာက္လာသူမ်ားမွာ ၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္ ရွိၾကေသးသည္ဟု ေျပာၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဂ်ာမနီရွိ အျခားၿမိဳ႕ မ်ားမွာထက္ ဖရန္႔ဖတ္မွာေရာက္ေနေသာ ျမန္မာက ပိုမ်ားေနေသာေၾကာင့္ ယခုလို ျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္း တည္ထားကိုးကြယ္ႏုိင္တာလည္း ျဖစ္မည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေျမကို မိမိတတ္ႏုိင္သေလာက္ ၀ယ္ယူ လွဴဒါန္းသူမ်ားရွိသလို ပံုမွန္လစဥ္ေၾကးထည့္သူ ဦးေရက ၁၆၀ ၀န္းက်င္ခန္႔ ရွိသည္ဟု ေဂါပက အဖြဲ႔၀င္ ကိုေမာင္၀င္းက ေျပာျပသည္။ “ဒီအေဆာက္အဦးကလည္းဗ်ာ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာေတြ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလုပ္ဖို႔ အတြက္ရည္ရြယ္ၿပီး ေဆာက္ထားသလားေအာက္ေမ့ရေလာက္ေအာင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ တကဲ့ကို တူတာဗ်၊ အေပၚမွာ ဘုရားခန္း၊ ေအာက္မွာ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံဖို႔ေနရာ၊ ကားရပ္ဖို႔ေနရာကလည္းအသင့္၊ ေခါင္းရင္းမွာ ေျမကြက္လပ္ေတာင္ ပါလုိက္ေသးတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ေတာ့ ဒီေနရာရလုိက္တာကိုပဲ အားရ၀မ္းသာ ျဖစ္ေနတာပါ” ဟု ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလစဥ္ေၾကးထည့္၀င္သူတဦးျဖစ္သူ ကိုေမာင္ေမာင္ခ်စ္က က်ေနာ့္ကို ေျပာျပသည္။
၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္အတြင္း ဖရန္႔ဖတ္မွာ ျမန္မာေတြ မ်ားလာတာကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းသည္။ ဖရန္႔ဖတ္မွာ တႏွစ္ပတ္လံုးလိုလို ကုန္စည္ျပပဲြေတြရွိသည္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္း၊ ဘဏ္လုပ္ငန္းႏွင့္ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းကြက္၊ ေဟာ္တယ္လုပ္ငန္း ႏွင့္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္ကလည္း ရွိေနေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ ဘာလင္ထက္ပင္ ဖြံၿဖိဳး တိုးတက္လို႔ေနပါသည္။ ဖရန္႔ဖတ္အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္ကေတာ့ ျမန္မာေတြ ခုန္ခ်သည့္ ေနရာ။ “က်ေနာ္တို႔ ၀င္လာေတာ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို အာဖရိက ႏုိင္ငံတႏိုင္ငံအထိ ၀ယ္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလဆိပ္ကို transit နဲ႔ ေရာက္လာတဲ့အခါ ခရီးဆံုးကို ဆက္မသြားပဲ ဒီမွာ ဆင္းေနလိုက္တယ္။ အဓိကေတာ့ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ check in ၀င္တဲ့ ေနရာက ကိုယ့္ကို ေလယာဥ္ေပၚတက္ခြင့္ျပဳဖို႔ပဲ” ဟု ဖရန္ဖတ္ ေရာက္တာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ပဲ ရွိပါေသးသည္ဟု ဆိုသူ ဂ်ိဳး (ေခၚ) ကိုေအာင္သူထက္ (ေမာ္လၿမိဳင္) က ရွင္းျပေန သည္။ သူက ဆက္၍ “အဲဒီလုိ ခရီးသည္ေတြ ခုန္ခ်ရင္ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ျပႆနာ တက္တယ္ေလ၊ အဲဒါ အခုေနာက္ပိုင္း transit ေတာင္ ဂ်ာမနီဗီဇာပါမွ check in က လက္ခံတယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာေတြ ၀င္ဖို႔ ခက္သြားတယ္” ဟု ေျပာသည္။ “ဒါဆို ဒီကို လာခ်င္တဲ့ ျမန္မာေတြ အတြက္ အႀကံေပးပါအံုး” ဟု က်ေနာ္က သူ႔ကို ေမးေတာ့ “အဲဒီ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြက လက္မခံရင္လည္းဗ်ာ၊ ကိုယ့္ MAI ေလေၾကာင္းကိုပဲ စင္းလံုးငွားၿပီး ၀င္လာခုိင္းရင္ ေကာင္းမလား က်ေနာ္စဥ္းစားေနမိတယ္” ဟု ဆို၏။
ဂ်ာမနီေရာက္လာၿပီး ဆက္လက္ေနထုိင္ခြင့္ရဖို႔ ႀကိဳးပမ္းၾကရာမွာေတာ့ “ ဒီမွာေနဖို႔အတြက္ လုပ္စရာ ၂ ခုပဲ ရွိတယ္ေလ။ တခုက ဒီႏုိင္ငံသားကို လက္ထပ္ရမယ္၊ ေနာက္တခုကေတာ့ ျမန္မာျပည္ျပန္လို႔မရတာ အေၾကာင္းျပၿပီး ခိုလံႈခြင့္ေတာင္းရမယ္၊ ဒီ ၂ ခုပဲ ရွိပါတယ္” ဟု ကိုလံုးၿမိဳ႕က ကိုေအာင္သူ႔ ဇနီး မခင္မာ၀င္းက ဆိုပါသည္။ ခိုလႈံခြင့္ေလွ်ာက္ထားၿပီး ေစာင့္ဆုိင္းေနဆဲကာလမွာ အလုပ္လုပ္ခြင့္မရွိၾကပါ။ ဂ်ာမနီ အစိုးရ စီစဥ္ေပးေသာ ေနရာတခု (camp ဟုလည္း ေခၚၾကသည္) တြင္ သြားေရာက္ေနထိုင္ ေစာင့္ဆုိင္းရပါသည္။ ေစာင့္ဆိုင္းရသည့္ ကာလကေတာ့ တေယာက္ႏွင့္ တေယာက္မတူၾကပါ။ ၆ လ တႏွစ္ ၾကာႏုိင္ပါသည္။
တရား၀င္ စာရြက္စာတမ္းရၿပီးရင္ေတာ့ အလုပ္ေတြက ေပါပါသည္ဟု ဆိုၾကသည္။
(က်ေနာ္ ဂ်ာမနီတြင္ စံုစမ္းေမးျမန္းသည္မ်ားကို ျပန္ေရးလွ်င္ အတန္ငယ္ရွည္လ်ားမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အပိုင္းခဲြ၍ ေရးသားပါမည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း)
အျပင္ခမ္းမႀကီးမွာေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဖြင့္ပဲြ အခမ္းအနားက စတင္ေနပါၿပီ။ ဘုရားစင္ေရွ႕မွာ ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီးဦးေဆာင္ေသာ ပင့္သံဃာမ်ားေနရာယူထားသည္။ ဖိတ္စာပါ စာရင္းအရ… ပီနန္ဆရာေတာ္ ႀကီး၊ ဦးနႏၵ၀ံသ (တုိင္၀မ္)၊ ဦးတိေလာကသီရိ (စကၤာပူ)၊ ဦးနႏၵသီရိ (ကေနဒါ)၊ ဦးဥတၱရ (အဂၤလန္)၊ ဦးကုမာရ (ျပင္သစ္)၊ ဦးသိလိဌ (အဂၤလန္)၊ ဦးသုမဂၤလာ (ျမန္မာ)၊ ဘေႏၱကႆပ (အိႏိၵယ) ႏွင့္ ဦးေကာ႑ည (ဂ်ာမနီ) တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။
ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ေရွ႕မွာေတာ့ ဖိတ္ၾကားထားေသာ ဧည့္သည္မ်ား၊ ထိုဧည့္သည္မ်ားတြင္ ဂ်ာမန္လူမ်ိဳးမ်ား လည္း ပါေနသည္။ ျမန္မာေတြအဖို႔ ဘုန္းႀကီးေရွ႕ ပုဆစ္တုတ္ထိုင္ရသည္မွာ မပင္ပန္းေသာ္လည္း အေနာက္တုိင္း ပဲြတက္၀တ္စံု၀တ္ထားေသာ ဂ်ာမန္ေတြအဖို႔ေတာ့ torture လုပ္ထားသလို ျဖစ္ေနႏိုင္သည္။ ဧည့္ပရိသတ္ ထပ္ေရာက္လာသည္။ ၀တ္ေကာင္းစားလွ ျဖင့္ ဂ်ာမန္အမ်ိဳးသမီးႀကီးတဦး က်ေနာ့္အနားမွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္ေနသည္။ ခမ္းမေဆာင္အတြင္းလူျပည့္ေနေတာ့ သူ႔အတြက္ တေနရာစာ ရွာဖို႔ မလြယ္ေတာ့။ ျမန္မာပရိသတ္ ေနရာယူထုိင္ေနပံုကလည္း အလယ္မွာ မင္းလမ္းထားကာ ထုိင္တာမဟုတ္ေတာ့ ေနာက္က လူေရွ႕ကို ေရာက္ဖို႔ မလြယ္သလို ေရွ႕ကလူ ေနာက္ကို ျပန္လာဖို႔ လည္း မစဥ္းစားေလနဲ႔။
ခဏေနေတာ့ ေဂါပကအဖြ႔ဲ၀င္ ကိုေမာင္၀င္း ေက်ာင္းေပၚတက္လာသည္။ က်ေနာ္က “ကိုေမာင္၀င္းေရ… ေအာက္ကပရိသတ္စကားေျပာေနၾကတာ နဲနဲ ဆူေနသလားလို႔ပါ” ဆိုေတာ့ သူက ေအာက္မွာ သြားေျပာေပး ပါသည္။ ေနာက္ထပ္ေရာက္လာသည့္ ေရႊျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ႏႈတ္ဆက္ၾက၊ စကားေျပာဆိုေတာ့ အသံေတြက က်ယ္ေလာင္၍ေနပါသည္။
အေပၚထပ္ခမ္းမတြင္းမွာေတာ့ အစီအစဥ္မ်ားကို ျမန္မာဘာသာတလွည့္၊ ဂ်ာမန္ဘာသာျဖင့္ တလွည့္ ေျပာဆို ေနၾကသည္။ ဂ်ာမန္သီလရွင္တဦးစကားထေျပာသည္ကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ထိုပဲြတြင္ ဂ်ာမန္ ဘာသာသို႔ စကားျပန္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေပးသူမွာ ဘြန္းၿမိဳ႕တြင္ေနထုိင္သူ ကိုထူးမင္းျဖစ္သည္။ ကိုထူးမင္းသည္ ၁၉၇၀ ေက်ာ္ႏွစ္မ်ားအတြင္းက ဂ်ာမနီတြင္ေရာက္ရွိေနထုိင္ခဲ့သူ။ သူ႔လို ၁၅ ႏွစ္ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ေရာက္ရွိ ေနထုိင္သူ ျမန္မာမ်ားက ဘြန္း၊ ဘာလင္ႏွင့္ ဟမ္းဘာ့ဂ္ ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ အမ်ားအားျဖင့္ ေနထုိင္ၾကၿပီး၊ ဖရန္႔ဖတ္မွာေတာ့ အေစာ ဆံုးေရာက္လာသူမ်ားမွာ ၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္ ရွိၾကေသးသည္ဟု ေျပာၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဂ်ာမနီရွိ အျခားၿမိဳ႕ မ်ားမွာထက္ ဖရန္႔ဖတ္မွာေရာက္ေနေသာ ျမန္မာက ပိုမ်ားေနေသာေၾကာင့္ ယခုလို ျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္း တည္ထားကိုးကြယ္ႏုိင္တာလည္း ျဖစ္မည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေျမကို မိမိတတ္ႏုိင္သေလာက္ ၀ယ္ယူ လွဴဒါန္းသူမ်ားရွိသလို ပံုမွန္လစဥ္ေၾကးထည့္သူ ဦးေရက ၁၆၀ ၀န္းက်င္ခန္႔ ရွိသည္ဟု ေဂါပက အဖြဲ႔၀င္ ကိုေမာင္၀င္းက ေျပာျပသည္။ “ဒီအေဆာက္အဦးကလည္းဗ်ာ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာေတြ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလုပ္ဖို႔ အတြက္ရည္ရြယ္ၿပီး ေဆာက္ထားသလားေအာက္ေမ့ရေလာက္ေအာင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ တကဲ့ကို တူတာဗ်၊ အေပၚမွာ ဘုရားခန္း၊ ေအာက္မွာ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံဖို႔ေနရာ၊ ကားရပ္ဖို႔ေနရာကလည္းအသင့္၊ ေခါင္းရင္းမွာ ေျမကြက္လပ္ေတာင္ ပါလုိက္ေသးတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ေတာ့ ဒီေနရာရလုိက္တာကိုပဲ အားရ၀မ္းသာ ျဖစ္ေနတာပါ” ဟု ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလစဥ္ေၾကးထည့္၀င္သူတဦးျဖစ္သူ ကိုေမာင္ေမာင္ခ်စ္က က်ေနာ့္ကို ေျပာျပသည္။
၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္အတြင္း ဖရန္႔ဖတ္မွာ ျမန္မာေတြ မ်ားလာတာကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းသည္။ ဖရန္႔ဖတ္မွာ တႏွစ္ပတ္လံုးလိုလို ကုန္စည္ျပပဲြေတြရွိသည္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္း၊ ဘဏ္လုပ္ငန္းႏွင့္ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းကြက္၊ ေဟာ္တယ္လုပ္ငန္း ႏွင့္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္ကလည္း ရွိေနေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ ဘာလင္ထက္ပင္ ဖြံၿဖိဳး တိုးတက္လို႔ေနပါသည္။ ဖရန္႔ဖတ္အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္ကေတာ့ ျမန္မာေတြ ခုန္ခ်သည့္ ေနရာ။ “က်ေနာ္တို႔ ၀င္လာေတာ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို အာဖရိက ႏုိင္ငံတႏိုင္ငံအထိ ၀ယ္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလဆိပ္ကို transit နဲ႔ ေရာက္လာတဲ့အခါ ခရီးဆံုးကို ဆက္မသြားပဲ ဒီမွာ ဆင္းေနလိုက္တယ္။ အဓိကေတာ့ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ check in ၀င္တဲ့ ေနရာက ကိုယ့္ကို ေလယာဥ္ေပၚတက္ခြင့္ျပဳဖို႔ပဲ” ဟု ဖရန္ဖတ္ ေရာက္တာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ပဲ ရွိပါေသးသည္ဟု ဆိုသူ ဂ်ိဳး (ေခၚ) ကိုေအာင္သူထက္ (ေမာ္လၿမိဳင္) က ရွင္းျပေန သည္။ သူက ဆက္၍ “အဲဒီလုိ ခရီးသည္ေတြ ခုန္ခ်ရင္ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ျပႆနာ တက္တယ္ေလ၊ အဲဒါ အခုေနာက္ပိုင္း transit ေတာင္ ဂ်ာမနီဗီဇာပါမွ check in က လက္ခံတယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာေတြ ၀င္ဖို႔ ခက္သြားတယ္” ဟု ေျပာသည္။ “ဒါဆို ဒီကို လာခ်င္တဲ့ ျမန္မာေတြ အတြက္ အႀကံေပးပါအံုး” ဟု က်ေနာ္က သူ႔ကို ေမးေတာ့ “အဲဒီ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြက လက္မခံရင္လည္းဗ်ာ၊ ကိုယ့္ MAI ေလေၾကာင္းကိုပဲ စင္းလံုးငွားၿပီး ၀င္လာခုိင္းရင္ ေကာင္းမလား က်ေနာ္စဥ္းစားေနမိတယ္” ဟု ဆို၏။
ဂ်ာမနီေရာက္လာၿပီး ဆက္လက္ေနထုိင္ခြင့္ရဖို႔ ႀကိဳးပမ္းၾကရာမွာေတာ့ “ ဒီမွာေနဖို႔အတြက္ လုပ္စရာ ၂ ခုပဲ ရွိတယ္ေလ။ တခုက ဒီႏုိင္ငံသားကို လက္ထပ္ရမယ္၊ ေနာက္တခုကေတာ့ ျမန္မာျပည္ျပန္လို႔မရတာ အေၾကာင္းျပၿပီး ခိုလံႈခြင့္ေတာင္းရမယ္၊ ဒီ ၂ ခုပဲ ရွိပါတယ္” ဟု ကိုလံုးၿမိဳ႕က ကိုေအာင္သူ႔ ဇနီး မခင္မာ၀င္းက ဆိုပါသည္။ ခိုလႈံခြင့္ေလွ်ာက္ထားၿပီး ေစာင့္ဆုိင္းေနဆဲကာလမွာ အလုပ္လုပ္ခြင့္မရွိၾကပါ။ ဂ်ာမနီ အစိုးရ စီစဥ္ေပးေသာ ေနရာတခု (camp ဟုလည္း ေခၚၾကသည္) တြင္ သြားေရာက္ေနထိုင္ ေစာင့္ဆုိင္းရပါသည္။ ေစာင့္ဆိုင္းရသည့္ ကာလကေတာ့ တေယာက္ႏွင့္ တေယာက္မတူၾကပါ။ ၆ လ တႏွစ္ ၾကာႏုိင္ပါသည္။
တရား၀င္ စာရြက္စာတမ္းရၿပီးရင္ေတာ့ အလုပ္ေတြက ေပါပါသည္ဟု ဆိုၾကသည္။
(က်ေနာ္ ဂ်ာမနီတြင္ စံုစမ္းေမးျမန္းသည္မ်ားကို ျပန္ေရးလွ်င္ အတန္ငယ္ရွည္လ်ားမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အပိုင္းခဲြ၍ ေရးသားပါမည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း)
 |
| Buddha Sasana Ramsi, Frankfurt |
Sunday, August 24, 2008
(၉) ဒီမိုကေရစီအစိုးရႏွင့္ ရင္ဆုိင္ၾကျခင္း (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)
အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ကို တိုက္ခဲ့ၾကစဥ္က ေခါင္းေဆာင္ခဲ့ၾကေသာ သတင္းစာမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံလြတ္လပ္ခ်ိန္ တြင္မူ သူတို႔၏ ရပ္တည္ခ်က္ႏွင့္ ႐ႈေထာင့္ ေျပာင္းၾကရေလသည္။ တိုက္ပဲြကာလ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုႏွင့္ သတင္းစာမ်ားအဖို႔ မဟာမိတ္အျဖစ္ ညီၫြတ္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ကုို္ယ့္မင္းကိုယ့္ခ်င္း ျဖစ္လာေသာအခါ၌ မင္းႏွင့္ ဆရာအျဖစ္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္မလာၾကေတာ့ေခ်။ အာဏာရ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားအဖို႔ မင္းတို႔၏ မာနတက္ လာၾကေတာ့သည္။ သတင္းစာမ်ားကလည္း ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ သင့္တင့္သေ႐ြ႕ မ႐ိုေသႏိုင္ ဘဲ မင္းတို႔၏ ေခါင္းကို ေခါက္ေသာ အျပဳအမူမ်ား ျပဳမိတတ္သည္။ ပြင့္လင္းစြာ ေ၀ဖန္ေရးသားမိၾကသည္။
ျပည္တြင္းစစ္အေျခအေနအရ ပါလီမန္တြင္ အတိုက္အခံအင္အားစု ခုိင္ခိုင္မာမာ မရွိေလေသာေၾကာင့္ အစုိးရ၏ မူ၀ါဒႏွင့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ေ၀ဖန္စိစစ္မႈ အားေပ်ာ့ေနခဲ့သည္။ ယင္းတာ၀န္ကို သတင္းစာဆရာမ်ားက မဟာမိတ္အတို္က္အခံမ်ားအျဖစ္ ရပ္တည္လုပ္ေဆာင္ၾကေသာအခါတြင္ အာဏာရႏုိင္ငံေရးသမား အခ်ိဳ႕ႏွင့္ ထိပ္တိုက္ရင္ဆုိင္ၾကရသည္။ ပဋိပကၡမ်ား ေပၚေပါက္လာေလ့ရွိ၏။ စာေရးဆရာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုသည္ သတင္းစာတို႔ လြတ္လပ္ခြင့္ကို တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ယံုၾကည္သူ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ကို တုိက္ေနရသူလည္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ ဖဆပလအဖဲြ႔ႀကီးသည္ ပါတီအမ်ားစု၏ တပ္ေပါင္းစုႀကီး ျဖစ္ေလ ေသာေၾကာင့္ သတင္းစာမ်ားႏွင့္ ကေတာက္ကဆ မၾကာခဏ ျဖစ္ေလ့ရွိသည္။ တခုေကာင္းသည္မွာ ျဖစ္ေလသမွ် အေရးကိစၥမ်ားကို သက္သက္ၫွာၫွာ ေျဖရွင္းေပးေလ့ရွိသည္။
သို႔ေစကာမူ ဖဆပလ တပ္ေပါင္းစု၏ အဖဲြ႔တဖဲြ႔ျဖစ္ေသာ ဆိုရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ခက္ထန္တင္းမာ သည္။ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးက ဦးဗေဆြျဖစ္ၿပီး ဆိုရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက စစ္ဗိုလ္္ႀကီးမ်ားနွင့္ နီးစပ္ၿပီး စစ္တပ္က ေနာက္ခံရွိေသာေၾကာင့္ ပိုမိုဗိုလ္က်သည္ဟု ယူဆေသာ သတင္းစာမ်ားက ၾကည့္မရျဖစ္ခဲ့သည္။
တခါတြင္ ဆိုရွယ္လစ္တို႔က လူထုသတင္းစာအယ္ဒီတာ ဦးလွကို အျပစ္ရွာၿပီး ဖမ္းဆီးသည္။ ေထာင္ထဲ၌ ၾကာျမင့္စြာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ကာ ၫွဥ္းသည္။ ဦးလွက တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္မွာ အယူခံ၀င္ခဲ့သည္။ လြတ္လပ္ေသာ တရား႐ံုးေတာ္က မုခ်ပင္ လႊတ္ေစအမိန္႔ အမိန္႔ခ်မည္ကို သိရသျဖင့္ သတင္းစာဆရာအသင္း၏ အတြင္းေရးမႉး အျဖစ္ တင္ေမာင္က အမႈရွင္ျဖစ္သူ ၀န္ႀကီး ဗိုလ္ခင္ေမာင္ကေလးႏွင့္ ေတြ႔ဆံုကာ ႀကိဳတင္လႊတ္ေပးပါဟု အေရးဆိုညႇိႏိႈ္င္းသည္။ “ေဟ့ .. ေဟ့.. တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္က လႊတ္ေစလို႔ဆိုလွ်င္ ငါကိုယ္တုိင္ေထာင္ဗူး၀ သြားၿပီး လက္ထိပ္ႏွင့္ ေစာင့္ၿပီး ဖမ္းမယ္ကြ” ဟု လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းကာ ႀကိမ္းေမာင္းေတာ့သည္။ ထိုစဥ္က သြားေရာက္ေတြ႔ၾကေသာ အဖဲြ႔တြင္ တင္ေမာင္ႏွင့္အတူ ဦးလွဇနီး ေဒၚအမာလည္း ပါေလရာ ေျပာရက္၊ ႀကိမ္းေမာင္းရက္ေသာ ၀န္ႀကီးကို စိတ္မခ်မ္းမသာႏွင့္ ၾကည့္မိသည္။
ယင္းဆိုရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးသည္ သူ၏ အလွည့္သို႔ေရာက္ေသာအခါ စစ္အစိုးရက ဖမ္းဆီးသည္ကို ခံရသည့္အခါတြင္မူ သက္လံုမေကာင္းရွာဘဲ ငိုခ်င္းခ်သည္ဟု ၾကားရေလသည္။
ထိုကဲ့သုိ႔ သေဘာေသးသိမ္သူ ဆိုရွယ္လစ္မ်ားကို သတင္းစာတို႔က ပိုမုိျပစ္တင္ေ၀ဖန္ၾကေတာ့သည္။ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းကလည္း ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာအမ်ားကို ေခ်မႈန္းရန္ အားထုတ္ေလေတာ့ သည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကိုယ္တုိင္က တရားဥပေဒအျပင္ဘက္မွ ႏွိပ္စက္သည့္မူကို လက္မခံတာေၾကာင့္ တရားဥပေဒ အရ ဗမာ့ေခတ္ႏွင့္ သတင္းစာအမ်ားတို႔ကို ႏႈတ္ပိတ္ရန္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကံစည္၏။
ဒီမုိကေရစီဥပေဒအရ သတင္းစာေရးခ်က္မ်ားကို အေရးမယူႏိုင္သျဖင့္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက အႏုိင္ရႏုိင္သည့္နည္း ႏွင့္ အခြင့္အလမ္းကို ရွာၿပီး ဗမာ့ေခတ္ကို အလဲထိုးေတာ့သည္။
အစိုးရပံုႏွိပ္တိုက္က သံုးစဲြပိုလွ်ံေသာ ပစၥည္းမ်ားကို အခါအားေလွ်ာ္စြာ ေလလံစနစ္ႏွင့္ အရပ္သားမ်ားသို႔ ေရာင္းခ်ေလ့ရွိသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ (၂) ႏွစ္ခန္႔က ပံုႏွိပ္စက္ႀကီးတလံုးကို ဗမာ့ေခတ္က ေလလံဆဲြၿပီး ၀ယ္ယူ သံုးစဲြေနသည္။ အစိုးရပံုႏိွပ္တိုက္က အရာရွိတဦးကို အမႈတခုႏွင့္ အေရးယူေသာအခါတြင္ ေစာေစာက ေလလံပစ္ခဲ့သည့္ စက္ႀကီးက သက္ေသခံပစၥည္း ျဖစ္ေနသည္ကို ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက ေတြ႔ရွိေလသည္။ အိႏၵိယ ရာဇသတ္ႀကီးတြင္ သက္ေသခံပစၥည္းမ်ားကို အမႈစစ္ေဆးသူ တရားသူႀကီး၏ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ တင္ျပရမည္ဟု ပါရွိေသာေၾကာင့္ ဗမာ့ေခတ္တြင္ အသံုးျပဳေနေသာ ပံုႏွိပ္စက္ႀကီးကို တရား႐ံုးေတာ္သို႔ တင္ျပေစဟု အမိန္႔ေပး ေတာ့သည္။
အေလးခ်ိန္တတန္ခဲြခန္႔ရွိေသာ စက္ႀကီးကို တစစီျဖဳတ္ၿပီး ယူၾကကာ ႐ံုးေတာ္ရင္ျပင္တြင္ တင္ထားေလသည္။ ဗမာ့ေခတ္အဖို႔ စာမ်က္ႏွာေလွ်ာ့လိုက္ရေတာ့သည္။ အမႈမွာ လမ်ားစြာၾကာသျဖင့္ စက္အခက္အခဲေၾကာင့္ မ်ားစြာ ကသီလင္တ ျဖစ္ရေလေတာ့သည္။
တရားဥပေဒႏွင့္အညီ ေဆာင္႐ြက္သည္ျဖစ္သျဖင့္ ဗမာ့ေခတ္က အံကိုခဲၿပီး ခံရသည္။ “ရယ္တာေပါ့” ဟုပင္ ေရးလိုက္ေသး၏။ အခြင့္အေရးရွာေနသူ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းအဖို႔ ထိုထက္ေကာင္းေသာ နည္းကို ေတြ႔ျပန္ေလသည္။ ဤအခ်ီတြင္မူ သတင္းစာမ်ားအဖို႔ မရယ္ႏုိင္ၾကေတာ့ပဲ ငိုၾကရရွာေတာ့သည္။
ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက သက္ေသခံဥပေဒကိုပင္ အေသးစိတ္ဖတ္႐ႈသည္။ ရာဇ၀တ္မႈ တစံုတခု ျဖစ္ပြားလွ်င္ သက္ေသ ခံပစၥည္းမ်ားကို အထူးရွာေဖခြင့္ ဥပေဒအရ ရဲတို႔က ရွာေဖြသိမ္းဆည္းႏုိင္သည့္ အခြင့္အေရးကို ၀န္ႀကီးက ေတြ႔သြားျပန္သည္။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက ယင္းဥပေဒ၏ အခြင့္အေရးကို ေဖာေဖာသီသီ သံုးစဲြပါေတာ့သည္။
ရဲတို႔အဖို႔ အမႈတခုခု ရွာရန္သာ လိုအပ္သည္။ မည္သို႔ေသာအမႈပင္ျဖစ္ေစ၊ အမႈတခု ေတြ႔လွ်င္ သတင္းစာတုိက္ ဥပစာႏွင့္ အေဆာက္အအံုပစၥည္းအားလံုးကို ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြေလေတာ့သည္။ အထူးသျဖင့္ စာစီေသာ ခဲစာလံုး ကို အကြက္ငယ္ေလးမ်ားခဲြကာ ထည့္ထားရေသာ စာခြက္ႀကီးမ်ားကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ၊ ေျမႀကီးေပၚ သို႔ ေမွာက္ခ်ၿပီး ေသးငယ္သည့္ စာလံုးကေလးမ်ားတြင္ သက္ေသခံေတြ႔ရႏုိး စစ္ေဆးၾကည့္႐ႈၾကေတာ့သည္။
ခဲစာလံုးမ်ားထဲတြင္ မည္သည့္အျခားပစၥည္း မရွိႏုိင္သည္ကို သတင္းစာတုိက္က ရွင္းျပရန္ မလိုပါ။ ရဲတို႔က သိၿပီးျဖစ္ေပသည္။ အမႈအတြက္ သက္ေသခံပစၥည္း မရႏုိင္သည္ကို ရဲတို႔ တင္ႀကိဳသိရွိထားပါလ်က္ အမႈတခုခုအတြက္ သတင္းစာတိုက္တြင္းသို႔ ၀င္မိသည္ႏွင့္ ခဲစာလံုးခံုမ်ားကို သြန္ေမွာက္ၿပီး ရွာေဖြၾကေလ့ရွိ သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ သတင္းစာတုိက္ကို ဒုကၡေပးရန္သာ ျဖစ္၏။ ခဲစာလံုးခြက္ကိုေရာ ေမႊေႏွာက္လိုက္လွ်င္ ကႀကီးစာလံုး၊ ခေကြးစာလံုး စသည္ျဖင့္ ေရြးခ်ယ္ကာ ျပန္လည္အသံုးျပဳရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ေပ။ အသံုးမျပဳႏုိင္ ေတာ့သည့္ ခဲစာလံုးမ်ားကို အရည္က်ိဳရေတာ့သည္။ စာလံုးစက္မွ ခဲစာလံုးအသစ္ ၀ယ္ရေသာေၾကာင့္ စာခြက္မ်ား တခါေမွာက္ေလတုိင္း သတင္းစာကို တလခဲြခန္႔ ရပ္ၾကရသည္။ ေငြကုန္ေသးသည္။
ထိုေခတ္က ျမန္မာပံုႏွိပ္ေလာကအဖို႔ ပံုႏွိပ္ရမည့္ စာသားမ်ားကို စာစီခြက္ထဲတြင္ ထည့္ထားသည့္ ခဲစာလံုးမ်ား ႏွင့္ စီၾကရသည္။ ခဲစာလံုးတစံု အျပည့္အစံုဆိုလွ်င္ စာလံုးအမ်ိဳးမ်ိဳး (၂၁၄၀) ရွိသည္။ အနည္းဆံုး ခဲစာလံုး (၂၂၉) လံုးရွိမွသာ သတင္းစာႏွင့္ ေခတ္ေပၚစာအုပ္မ်ားကို ပံုႏွိပ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ခဲစာလံုးခံုတခုတြင္ စာလံုး (၂၂၉) မ်ိဳးအတြက္ စာလံုးခြက္ (၂၂၉) ခြက္ရွိသည္။ ပါဠိပါဌ္သားပါစီရန္ အပိုစာလံုး (၁၉၅) လံုးအတြက္ သီးျခားခြက္မ်ား ရွိရေသးသည္။ ထိုအခ်ိန္က ရန္ကုန္မွာ ခဲစာလံုးသြင္းေသာ စက္႐ံု (၂) ခုသာ ရွိေလသျဖင့္ စာခြက္ေမွာက္ခံရလွ်င္ သတင္းစာတုိက္မ်ားအဖို႔ ေက်ာေကာ့ကာ ခံၾကရရွာ၏။
မည္သို႔ပင္ ခက္ခဲေစကာမူ စာခြက္ေမွာက္ေလေလ သူတို႔ကို ျပစ္တင္ေ၀ဖန္သူ ေပါေလေလ ျဖစ္လာေတာ့ သည္။ တဘက္ကလည္း ေခတ္မီစာလံုးစက္မ်ားကို သတင္းစာတုိက္မ်ားက တည္ေထာင္လာၾကသျဖင့္ လွပၿပီး အရြယ္အစားစား စာလံုးသစ္မ်ား ေပၚလာသည္။ ျမန္မာစာလံုးပံုစံမ်ား တိုးတက္မ်ားျပားလာသည္မွာ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၏ ေက်းဇူးပါေပ။
တခါတြင္ ဆိုရွယ္လစ္၀န္ႀကီးတဦး၏ ေဖာက္ျပန္မႈ၊ အညႇီအေဟာက္သတင္းတပုဒ္ကို သတင္းစာသံုးေစာင္က ေဖာ္ျပခဲ့ၾကသည္။ ထုိသတင္း မဟုတ္မွန္ဟု ဆိုရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ျငင္းဆိုၿပီး လယ္သမားထု အစည္းအေ၀းကို ရန္ကုန္၊ ဗႏၶဳလပန္းၿခံတြင္ က်င္းပကာ ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပၾကသည္။ လယ္ေျမ ျပည္သူပိုင္ စီမံကိန္း လုပ္ေဆာင္ေနသူ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးကို ေျမရွင္ကိုယ္စားလွယ္ သတင္းစာမ်ားက သိကၡာခ်သည္ဟု ေဟာေျပာၾကသည္။ အရက္မူးေနၾကၿပီး ေပါက္တူးေပါက္ျပားမ်ားကို ထမ္းလာကာ အစည္းအေ၀းတက္ၾကသူ လယ္သမားႀကီးမ်ားတို႔က ေဒါသကို မထိန္းႏုိင္ၾကၿပီဟု ေအာ္ဟစ္၍ ျပည္သူ႔ဟစ္တုိင္ႏွင့္ အိုးေ၀သတင္းစာတိုက္ မ်ားမွ ပံုႏွိပ္စက္မ်ား၊ စာစီခံုမ်ားကို ဖ်က္ၾကေတာ့သည္။ ရဲတို႔ကို ေခၚေသာ္လည္း ရဲတို႔က မလာဘဲ ေရွာင္ေနၾက သည္။
ဆိုရွယ္လစ္ ဆႏၵျပသူမ်ားသည္ ထိုသတင္းကို ေဖာ္ျပေသာ ကြန္ျမဴနစ္ေန႔စဥ္ သတင္းစာတုိက္ကိုမူ မသြား၀ံ့ၾက ေပ။ ၁၉၄၈ ခု၊ မတ္လ (၂) ရက္ေန႔က အခင္းျဖစ္ပြားသည္။ (၁၅) ရက္အၾကာတြင္ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ေၾကညာ ရန္အတြက္ ကြန္ျမဴနစ္တို႔တြင္ လက္နက္မ်ားရွိေနၾကသည္ကို ဆိုရွယ္လစ္တို႔က သိေနၾကသည္။ တင္ေမာင္ တို႔ သတင္းေထာက္မ်ားလည္း သိၾကသည္။ တင္ေမာင္တို႔အဖို႔ ပဲြႀကီးပြဲေကာင္း ဓာတ္ပံုေကာင္း ရရွိႏိုင္ရန္အတြက္ သတင္းစာတိုက္ေရွ႕ရွိ သစ္ပင္ႀကီးေပၚတက္ကာ ကင္မရာကိုယ္စီႏွင့္ ေစာင့္ၾကသည္။ ေဘးကင္းမည့္ အကာ အကြယ္ကိုလည္း ၾကည့္ထားရေသးသည္။
ဆိုရွယ္လစ္တို႔သည္ လက္နက္မ်ား စုၿပီး၊ ေဆာင္းၿပီးျဖစ္သည့္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဌာနခ်ဳပ္ရွိ သတင္းစာတိုက္သို႔ မလာ၀ံ့ၾကေပ။ လာခဲ့လွ်င္ ျပည္တြင္းစစ္သည္ (၁၅) ရက္ေစာကာ ျဖစ္ပြားေပေလမည္။
ဤတခ်ီတြင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုက ဆိုရွယ္လစ္တို႔ဘက္မွ ရပ္တည္၏။ မဟုတ္မမွန္ သတင္းေရးေနေသာ သတင္း စာေတြကို မဖတ္ေတာ့ၿပီဟုပင္ ေၾကညာသည္။ ျပန္ၾကားေရးဌာန႐ံုးတြင္ ဖြင့္ထားသည့္ သတင္းစာဆရာမ်ား အသင္းႏွင့္ သတင္းေထာက္မ်ား အသင္းကို ႏွင္ခ်သည္။
ဒီမိုကေရစီေခတ္ ျဖစ္ေလေသာေၾကာင့္ သတင္းစာမ်ားက ျပင္းထန္စြာ တံု႔ျပန္ေရးသားၾကသည္။ ေရးသားသည္ သာမက သတင္းစာဆရာအသင္းက ေဟာေျပာပဲြမ်ား က်င္းပၿပီး ပုဆိန္ဆရာမ်ားကို တိုက္ၾကေလသည္။
“သတင္းစာေတြမေျပာနဲ႔ သတင္းစာေတြရဲ့ အေဖေတာင္ မေၾကာက္ဘူး” ဟု ႀကိမ္းေသးသည္။ ထိုအခါ သတင္းစာဆရာအသင္းက စာေပေလာက၊ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွ အနားယူေနသူ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း ကို ပင့္ေခၚကာ “သတင္းစာတို႔ ဘိုးေအႀကီး လာပါၿပီ” ဟု ေၾကညာၿပီး တရားေဟာေစသည္။
ဆရာႀကီး (၂) ႀကိမ္သာ တရားေဟာရသည္။ “ခင္ဗ်ားတုိ႔ အေတာ္ဆိုးတဲ့ သူေတြပဲဗ်ာ” ဟု ဦးႏုက ဦးအုန္းခင္ထံ ဖုန္းဆက္ၿပီး အ႐ံႈးေပးရရွာသည္။ အဖ်က္ခံရသည့္ သတင္းစာမ်ားကို ေလ်ာ္ေၾကးေပးသည္။ သတင္းစာဆရာ အသင္း ႐ံုးေနရာႏွင့္တကြ မူလအခြင့္အေရးေတြ ျပန္ေပးသည္။ ႏွစ္စဥ္ သတင္းစာအသင္း ႐ံုးေနရာႏွင့္ တကြ မူလ အခြင့္အေရးေတြ ျပန္ေပးသည္။ ႏွစ္စဥ္ သတင္းစာအသင္း ညီလာခံသို႔ ဦးႏုက တက္ေရာက္ကာ သတင္း စာႏွင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔ ခ်စ္ၾကည္ေရး ျပန္ေပါင္းထုတ္ၾကသည္။
ဆြတ္ပ်ံ႕ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းေသာ ဤကဲ့သို႔ေသာ ႏုိင္ငံေရးတုိက္ပဲြ၏ အရသာကို ဒီမိုကေရစီေခတ္၌တြင္သာ ခံစားႏုိင္ပါသည္။ သူမတူ တရားေဟာေကာင္းလွေသာ ဆရာမိႈင္း၏ ေဟာသံကေလးတခု ယခုထက္တုိင္ ၾကားေယာင္မိေနေတာ့သည္။ ဆရာႀကီးက “ငါ့အျမင္ကို ေျပာရရင္ေတာ့ ေခြးမသား၊ မင္းတို႔ သတင္းစာဆရာ ေတြ မွားတယ္ကြ၊ မင္းတုိ႔တေတြ တယ္ၿပီး မိုက္ၾကပါကလားကြာ။ တုိ႔ေမာင္ႏုဆိုတာက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ႀကီးကြ။ ဧရာမ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ႀကီးတပါးကို မင္းတို႔ သတင္းစာဆရာေတြက ေခြးပိန္မကေလးကို ႀကိဳးႏွင့္ တိုင္မွာခ်ည္ၿပီး ႐ိုက္ခ်င္သလို ႐ိုက္ၾကေလေတာ့ သူက ျပန္ကိုက္မွာေပါ့ကြ” ဟု ေဟာ၏။
ျပည္တြင္းစစ္အေျခအေနအရ ပါလီမန္တြင္ အတိုက္အခံအင္အားစု ခုိင္ခိုင္မာမာ မရွိေလေသာေၾကာင့္ အစုိးရ၏ မူ၀ါဒႏွင့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ေ၀ဖန္စိစစ္မႈ အားေပ်ာ့ေနခဲ့သည္။ ယင္းတာ၀န္ကို သတင္းစာဆရာမ်ားက မဟာမိတ္အတို္က္အခံမ်ားအျဖစ္ ရပ္တည္လုပ္ေဆာင္ၾကေသာအခါတြင္ အာဏာရႏုိင္ငံေရးသမား အခ်ိဳ႕ႏွင့္ ထိပ္တိုက္ရင္ဆုိင္ၾကရသည္။ ပဋိပကၡမ်ား ေပၚေပါက္လာေလ့ရွိ၏။ စာေရးဆရာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုသည္ သတင္းစာတို႔ လြတ္လပ္ခြင့္ကို တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ယံုၾကည္သူ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ကို တုိက္ေနရသူလည္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ ဖဆပလအဖဲြ႔ႀကီးသည္ ပါတီအမ်ားစု၏ တပ္ေပါင္းစုႀကီး ျဖစ္ေလ ေသာေၾကာင့္ သတင္းစာမ်ားႏွင့္ ကေတာက္ကဆ မၾကာခဏ ျဖစ္ေလ့ရွိသည္။ တခုေကာင္းသည္မွာ ျဖစ္ေလသမွ် အေရးကိစၥမ်ားကို သက္သက္ၫွာၫွာ ေျဖရွင္းေပးေလ့ရွိသည္။
သို႔ေစကာမူ ဖဆပလ တပ္ေပါင္းစု၏ အဖဲြ႔တဖဲြ႔ျဖစ္ေသာ ဆိုရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ခက္ထန္တင္းမာ သည္။ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးက ဦးဗေဆြျဖစ္ၿပီး ဆိုရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက စစ္ဗိုလ္္ႀကီးမ်ားနွင့္ နီးစပ္ၿပီး စစ္တပ္က ေနာက္ခံရွိေသာေၾကာင့္ ပိုမိုဗိုလ္က်သည္ဟု ယူဆေသာ သတင္းစာမ်ားက ၾကည့္မရျဖစ္ခဲ့သည္။
တခါတြင္ ဆိုရွယ္လစ္တို႔က လူထုသတင္းစာအယ္ဒီတာ ဦးလွကို အျပစ္ရွာၿပီး ဖမ္းဆီးသည္။ ေထာင္ထဲ၌ ၾကာျမင့္စြာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ကာ ၫွဥ္းသည္။ ဦးလွက တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္မွာ အယူခံ၀င္ခဲ့သည္။ လြတ္လပ္ေသာ တရား႐ံုးေတာ္က မုခ်ပင္ လႊတ္ေစအမိန္႔ အမိန္႔ခ်မည္ကို သိရသျဖင့္ သတင္းစာဆရာအသင္း၏ အတြင္းေရးမႉး အျဖစ္ တင္ေမာင္က အမႈရွင္ျဖစ္သူ ၀န္ႀကီး ဗိုလ္ခင္ေမာင္ကေလးႏွင့္ ေတြ႔ဆံုကာ ႀကိဳတင္လႊတ္ေပးပါဟု အေရးဆိုညႇိႏိႈ္င္းသည္။ “ေဟ့ .. ေဟ့.. တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္က လႊတ္ေစလို႔ဆိုလွ်င္ ငါကိုယ္တုိင္ေထာင္ဗူး၀ သြားၿပီး လက္ထိပ္ႏွင့္ ေစာင့္ၿပီး ဖမ္းမယ္ကြ” ဟု လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းကာ ႀကိမ္းေမာင္းေတာ့သည္။ ထိုစဥ္က သြားေရာက္ေတြ႔ၾကေသာ အဖဲြ႔တြင္ တင္ေမာင္ႏွင့္အတူ ဦးလွဇနီး ေဒၚအမာလည္း ပါေလရာ ေျပာရက္၊ ႀကိမ္းေမာင္းရက္ေသာ ၀န္ႀကီးကို စိတ္မခ်မ္းမသာႏွင့္ ၾကည့္မိသည္။
ယင္းဆိုရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးသည္ သူ၏ အလွည့္သို႔ေရာက္ေသာအခါ စစ္အစိုးရက ဖမ္းဆီးသည္ကို ခံရသည့္အခါတြင္မူ သက္လံုမေကာင္းရွာဘဲ ငိုခ်င္းခ်သည္ဟု ၾကားရေလသည္။
ထိုကဲ့သုိ႔ သေဘာေသးသိမ္သူ ဆိုရွယ္လစ္မ်ားကို သတင္းစာတို႔က ပိုမုိျပစ္တင္ေ၀ဖန္ၾကေတာ့သည္။ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းကလည္း ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာအမ်ားကို ေခ်မႈန္းရန္ အားထုတ္ေလေတာ့ သည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကိုယ္တုိင္က တရားဥပေဒအျပင္ဘက္မွ ႏွိပ္စက္သည့္မူကို လက္မခံတာေၾကာင့္ တရားဥပေဒ အရ ဗမာ့ေခတ္ႏွင့္ သတင္းစာအမ်ားတို႔ကို ႏႈတ္ပိတ္ရန္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကံစည္၏။
ဒီမုိကေရစီဥပေဒအရ သတင္းစာေရးခ်က္မ်ားကို အေရးမယူႏိုင္သျဖင့္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက အႏုိင္ရႏုိင္သည့္နည္း ႏွင့္ အခြင့္အလမ္းကို ရွာၿပီး ဗမာ့ေခတ္ကို အလဲထိုးေတာ့သည္။
အစိုးရပံုႏွိပ္တိုက္က သံုးစဲြပိုလွ်ံေသာ ပစၥည္းမ်ားကို အခါအားေလွ်ာ္စြာ ေလလံစနစ္ႏွင့္ အရပ္သားမ်ားသို႔ ေရာင္းခ်ေလ့ရွိသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ (၂) ႏွစ္ခန္႔က ပံုႏွိပ္စက္ႀကီးတလံုးကို ဗမာ့ေခတ္က ေလလံဆဲြၿပီး ၀ယ္ယူ သံုးစဲြေနသည္။ အစိုးရပံုႏိွပ္တိုက္က အရာရွိတဦးကို အမႈတခုႏွင့္ အေရးယူေသာအခါတြင္ ေစာေစာက ေလလံပစ္ခဲ့သည့္ စက္ႀကီးက သက္ေသခံပစၥည္း ျဖစ္ေနသည္ကို ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက ေတြ႔ရွိေလသည္။ အိႏၵိယ ရာဇသတ္ႀကီးတြင္ သက္ေသခံပစၥည္းမ်ားကို အမႈစစ္ေဆးသူ တရားသူႀကီး၏ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ တင္ျပရမည္ဟု ပါရွိေသာေၾကာင့္ ဗမာ့ေခတ္တြင္ အသံုးျပဳေနေသာ ပံုႏွိပ္စက္ႀကီးကို တရား႐ံုးေတာ္သို႔ တင္ျပေစဟု အမိန္႔ေပး ေတာ့သည္။
အေလးခ်ိန္တတန္ခဲြခန္႔ရွိေသာ စက္ႀကီးကို တစစီျဖဳတ္ၿပီး ယူၾကကာ ႐ံုးေတာ္ရင္ျပင္တြင္ တင္ထားေလသည္။ ဗမာ့ေခတ္အဖို႔ စာမ်က္ႏွာေလွ်ာ့လိုက္ရေတာ့သည္။ အမႈမွာ လမ်ားစြာၾကာသျဖင့္ စက္အခက္အခဲေၾကာင့္ မ်ားစြာ ကသီလင္တ ျဖစ္ရေလေတာ့သည္။
တရားဥပေဒႏွင့္အညီ ေဆာင္႐ြက္သည္ျဖစ္သျဖင့္ ဗမာ့ေခတ္က အံကိုခဲၿပီး ခံရသည္။ “ရယ္တာေပါ့” ဟုပင္ ေရးလိုက္ေသး၏။ အခြင့္အေရးရွာေနသူ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းအဖို႔ ထိုထက္ေကာင္းေသာ နည္းကို ေတြ႔ျပန္ေလသည္။ ဤအခ်ီတြင္မူ သတင္းစာမ်ားအဖို႔ မရယ္ႏုိင္ၾကေတာ့ပဲ ငိုၾကရရွာေတာ့သည္။
ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက သက္ေသခံဥပေဒကိုပင္ အေသးစိတ္ဖတ္႐ႈသည္။ ရာဇ၀တ္မႈ တစံုတခု ျဖစ္ပြားလွ်င္ သက္ေသ ခံပစၥည္းမ်ားကို အထူးရွာေဖခြင့္ ဥပေဒအရ ရဲတို႔က ရွာေဖြသိမ္းဆည္းႏုိင္သည့္ အခြင့္အေရးကို ၀န္ႀကီးက ေတြ႔သြားျပန္သည္။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက ယင္းဥပေဒ၏ အခြင့္အေရးကို ေဖာေဖာသီသီ သံုးစဲြပါေတာ့သည္။
ရဲတို႔အဖို႔ အမႈတခုခု ရွာရန္သာ လိုအပ္သည္။ မည္သို႔ေသာအမႈပင္ျဖစ္ေစ၊ အမႈတခု ေတြ႔လွ်င္ သတင္းစာတုိက္ ဥပစာႏွင့္ အေဆာက္အအံုပစၥည္းအားလံုးကို ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြေလေတာ့သည္။ အထူးသျဖင့္ စာစီေသာ ခဲစာလံုး ကို အကြက္ငယ္ေလးမ်ားခဲြကာ ထည့္ထားရေသာ စာခြက္ႀကီးမ်ားကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ၊ ေျမႀကီးေပၚ သို႔ ေမွာက္ခ်ၿပီး ေသးငယ္သည့္ စာလံုးကေလးမ်ားတြင္ သက္ေသခံေတြ႔ရႏုိး စစ္ေဆးၾကည့္႐ႈၾကေတာ့သည္။
ခဲစာလံုးမ်ားထဲတြင္ မည္သည့္အျခားပစၥည္း မရွိႏုိင္သည္ကို သတင္းစာတုိက္က ရွင္းျပရန္ မလိုပါ။ ရဲတို႔က သိၿပီးျဖစ္ေပသည္။ အမႈအတြက္ သက္ေသခံပစၥည္း မရႏုိင္သည္ကို ရဲတို႔ တင္ႀကိဳသိရွိထားပါလ်က္ အမႈတခုခုအတြက္ သတင္းစာတိုက္တြင္းသို႔ ၀င္မိသည္ႏွင့္ ခဲစာလံုးခံုမ်ားကို သြန္ေမွာက္ၿပီး ရွာေဖြၾကေလ့ရွိ သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ သတင္းစာတုိက္ကို ဒုကၡေပးရန္သာ ျဖစ္၏။ ခဲစာလံုးခြက္ကိုေရာ ေမႊေႏွာက္လိုက္လွ်င္ ကႀကီးစာလံုး၊ ခေကြးစာလံုး စသည္ျဖင့္ ေရြးခ်ယ္ကာ ျပန္လည္အသံုးျပဳရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ေပ။ အသံုးမျပဳႏုိင္ ေတာ့သည့္ ခဲစာလံုးမ်ားကို အရည္က်ိဳရေတာ့သည္။ စာလံုးစက္မွ ခဲစာလံုးအသစ္ ၀ယ္ရေသာေၾကာင့္ စာခြက္မ်ား တခါေမွာက္ေလတုိင္း သတင္းစာကို တလခဲြခန္႔ ရပ္ၾကရသည္။ ေငြကုန္ေသးသည္။
ထိုေခတ္က ျမန္မာပံုႏွိပ္ေလာကအဖို႔ ပံုႏွိပ္ရမည့္ စာသားမ်ားကို စာစီခြက္ထဲတြင္ ထည့္ထားသည့္ ခဲစာလံုးမ်ား ႏွင့္ စီၾကရသည္။ ခဲစာလံုးတစံု အျပည့္အစံုဆိုလွ်င္ စာလံုးအမ်ိဳးမ်ိဳး (၂၁၄၀) ရွိသည္။ အနည္းဆံုး ခဲစာလံုး (၂၂၉) လံုးရွိမွသာ သတင္းစာႏွင့္ ေခတ္ေပၚစာအုပ္မ်ားကို ပံုႏွိပ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ခဲစာလံုးခံုတခုတြင္ စာလံုး (၂၂၉) မ်ိဳးအတြက္ စာလံုးခြက္ (၂၂၉) ခြက္ရွိသည္။ ပါဠိပါဌ္သားပါစီရန္ အပိုစာလံုး (၁၉၅) လံုးအတြက္ သီးျခားခြက္မ်ား ရွိရေသးသည္။ ထိုအခ်ိန္က ရန္ကုန္မွာ ခဲစာလံုးသြင္းေသာ စက္႐ံု (၂) ခုသာ ရွိေလသျဖင့္ စာခြက္ေမွာက္ခံရလွ်င္ သတင္းစာတုိက္မ်ားအဖို႔ ေက်ာေကာ့ကာ ခံၾကရရွာ၏။
မည္သို႔ပင္ ခက္ခဲေစကာမူ စာခြက္ေမွာက္ေလေလ သူတို႔ကို ျပစ္တင္ေ၀ဖန္သူ ေပါေလေလ ျဖစ္လာေတာ့ သည္။ တဘက္ကလည္း ေခတ္မီစာလံုးစက္မ်ားကို သတင္းစာတုိက္မ်ားက တည္ေထာင္လာၾကသျဖင့္ လွပၿပီး အရြယ္အစားစား စာလံုးသစ္မ်ား ေပၚလာသည္။ ျမန္မာစာလံုးပံုစံမ်ား တိုးတက္မ်ားျပားလာသည္မွာ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၏ ေက်းဇူးပါေပ။
တခါတြင္ ဆိုရွယ္လစ္၀န္ႀကီးတဦး၏ ေဖာက္ျပန္မႈ၊ အညႇီအေဟာက္သတင္းတပုဒ္ကို သတင္းစာသံုးေစာင္က ေဖာ္ျပခဲ့ၾကသည္။ ထုိသတင္း မဟုတ္မွန္ဟု ဆိုရွယ္လစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ျငင္းဆိုၿပီး လယ္သမားထု အစည္းအေ၀းကို ရန္ကုန္၊ ဗႏၶဳလပန္းၿခံတြင္ က်င္းပကာ ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပၾကသည္။ လယ္ေျမ ျပည္သူပိုင္ စီမံကိန္း လုပ္ေဆာင္ေနသူ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးကို ေျမရွင္ကိုယ္စားလွယ္ သတင္းစာမ်ားက သိကၡာခ်သည္ဟု ေဟာေျပာၾကသည္။ အရက္မူးေနၾကၿပီး ေပါက္တူးေပါက္ျပားမ်ားကို ထမ္းလာကာ အစည္းအေ၀းတက္ၾကသူ လယ္သမားႀကီးမ်ားတို႔က ေဒါသကို မထိန္းႏုိင္ၾကၿပီဟု ေအာ္ဟစ္၍ ျပည္သူ႔ဟစ္တုိင္ႏွင့္ အိုးေ၀သတင္းစာတိုက္ မ်ားမွ ပံုႏွိပ္စက္မ်ား၊ စာစီခံုမ်ားကို ဖ်က္ၾကေတာ့သည္။ ရဲတို႔ကို ေခၚေသာ္လည္း ရဲတို႔က မလာဘဲ ေရွာင္ေနၾက သည္။
ဆိုရွယ္လစ္ ဆႏၵျပသူမ်ားသည္ ထိုသတင္းကို ေဖာ္ျပေသာ ကြန္ျမဴနစ္ေန႔စဥ္ သတင္းစာတုိက္ကိုမူ မသြား၀ံ့ၾက ေပ။ ၁၉၄၈ ခု၊ မတ္လ (၂) ရက္ေန႔က အခင္းျဖစ္ပြားသည္။ (၁၅) ရက္အၾကာတြင္ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ေၾကညာ ရန္အတြက္ ကြန္ျမဴနစ္တို႔တြင္ လက္နက္မ်ားရွိေနၾကသည္ကို ဆိုရွယ္လစ္တို႔က သိေနၾကသည္။ တင္ေမာင္ တို႔ သတင္းေထာက္မ်ားလည္း သိၾကသည္။ တင္ေမာင္တို႔အဖို႔ ပဲြႀကီးပြဲေကာင္း ဓာတ္ပံုေကာင္း ရရွိႏိုင္ရန္အတြက္ သတင္းစာတိုက္ေရွ႕ရွိ သစ္ပင္ႀကီးေပၚတက္ကာ ကင္မရာကိုယ္စီႏွင့္ ေစာင့္ၾကသည္။ ေဘးကင္းမည့္ အကာ အကြယ္ကိုလည္း ၾကည့္ထားရေသးသည္။
ဆိုရွယ္လစ္တို႔သည္ လက္နက္မ်ား စုၿပီး၊ ေဆာင္းၿပီးျဖစ္သည့္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဌာနခ်ဳပ္ရွိ သတင္းစာတိုက္သို႔ မလာ၀ံ့ၾကေပ။ လာခဲ့လွ်င္ ျပည္တြင္းစစ္သည္ (၁၅) ရက္ေစာကာ ျဖစ္ပြားေပေလမည္။
ဤတခ်ီတြင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုက ဆိုရွယ္လစ္တို႔ဘက္မွ ရပ္တည္၏။ မဟုတ္မမွန္ သတင္းေရးေနေသာ သတင္း စာေတြကို မဖတ္ေတာ့ၿပီဟုပင္ ေၾကညာသည္။ ျပန္ၾကားေရးဌာန႐ံုးတြင္ ဖြင့္ထားသည့္ သတင္းစာဆရာမ်ား အသင္းႏွင့္ သတင္းေထာက္မ်ား အသင္းကို ႏွင္ခ်သည္။
ဒီမိုကေရစီေခတ္ ျဖစ္ေလေသာေၾကာင့္ သတင္းစာမ်ားက ျပင္းထန္စြာ တံု႔ျပန္ေရးသားၾကသည္။ ေရးသားသည္ သာမက သတင္းစာဆရာအသင္းက ေဟာေျပာပဲြမ်ား က်င္းပၿပီး ပုဆိန္ဆရာမ်ားကို တိုက္ၾကေလသည္။
“သတင္းစာေတြမေျပာနဲ႔ သတင္းစာေတြရဲ့ အေဖေတာင္ မေၾကာက္ဘူး” ဟု ႀကိမ္းေသးသည္။ ထိုအခါ သတင္းစာဆရာအသင္းက စာေပေလာက၊ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွ အနားယူေနသူ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း ကို ပင့္ေခၚကာ “သတင္းစာတို႔ ဘိုးေအႀကီး လာပါၿပီ” ဟု ေၾကညာၿပီး တရားေဟာေစသည္။
ဆရာႀကီး (၂) ႀကိမ္သာ တရားေဟာရသည္။ “ခင္ဗ်ားတုိ႔ အေတာ္ဆိုးတဲ့ သူေတြပဲဗ်ာ” ဟု ဦးႏုက ဦးအုန္းခင္ထံ ဖုန္းဆက္ၿပီး အ႐ံႈးေပးရရွာသည္။ အဖ်က္ခံရသည့္ သတင္းစာမ်ားကို ေလ်ာ္ေၾကးေပးသည္။ သတင္းစာဆရာ အသင္း ႐ံုးေနရာႏွင့္တကြ မူလအခြင့္အေရးေတြ ျပန္ေပးသည္။ ႏွစ္စဥ္ သတင္းစာအသင္း ႐ံုးေနရာႏွင့္ တကြ မူလ အခြင့္အေရးေတြ ျပန္ေပးသည္။ ႏွစ္စဥ္ သတင္းစာအသင္း ညီလာခံသို႔ ဦးႏုက တက္ေရာက္ကာ သတင္း စာႏွင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔ ခ်စ္ၾကည္ေရး ျပန္ေပါင္းထုတ္ၾကသည္။
ဆြတ္ပ်ံ႕ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းေသာ ဤကဲ့သို႔ေသာ ႏုိင္ငံေရးတုိက္ပဲြ၏ အရသာကို ဒီမိုကေရစီေခတ္၌တြင္သာ ခံစားႏုိင္ပါသည္။ သူမတူ တရားေဟာေကာင္းလွေသာ ဆရာမိႈင္း၏ ေဟာသံကေလးတခု ယခုထက္တုိင္ ၾကားေယာင္မိေနေတာ့သည္။ ဆရာႀကီးက “ငါ့အျမင္ကို ေျပာရရင္ေတာ့ ေခြးမသား၊ မင္းတို႔ သတင္းစာဆရာ ေတြ မွားတယ္ကြ၊ မင္းတုိ႔တေတြ တယ္ၿပီး မိုက္ၾကပါကလားကြာ။ တုိ႔ေမာင္ႏုဆိုတာက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ႀကီးကြ။ ဧရာမ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ႀကီးတပါးကို မင္းတို႔ သတင္းစာဆရာေတြက ေခြးပိန္မကေလးကို ႀကိဳးႏွင့္ တိုင္မွာခ်ည္ၿပီး ႐ိုက္ခ်င္သလို ႐ိုက္ၾကေလေတာ့ သူက ျပန္ကိုက္မွာေပါ့ကြ” ဟု ေဟာ၏။
Sunday, August 17, 2008
ရွစ္ေလးလံုး ႏွစ္ (၂၀) ျပည့္ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ (ဂ်ာမနီ)
ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ ဖရန္႔ဖတ္ (Frankfurt) ၿမိဳ႕တြင္ ၂၀၀၈ ခု ၾသဂုတ္လ (၁၀) ရက္ေန႔တြင္ ျပဳလုပ္မည့္ ဗုဒၶသာသနရံသီ ေက်ာင္းေတာ္ဖြင့္ပဲြ အခန္းအနားကို တက္ေရာက္ရန္ ဒိန္းမတ္ႏုိင္ငံမွ ဦးေထြးေသာင္း၊ ကိုလင္းလင္းထြန္း ႏွင့္ စာေရးသူတို႔ ဖရန္႔ဖတ္ၿမိဳ႕သို႔ ၾသဂုတ္လ (၉) ရက္ေန႔ မနက္တြင္ ေရာက္ရွိလာ ၾကပါသည္။ စာေရးသူတို႔ ေရာက္သည့္ေန႔တြင္ပင္ ကိုလံုး (Cologne) ၿမိဳ႕တြင္ ေနထုိင္သည့္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္း ေဟာင္းႏွင့္ ဗကသ ေက်ာင္းသားေဟာင္း ကိုေအာင္သူမိသားစုမွ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံု အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ဆြမ္းကပ္၏။ ကိုေအာင္သူ႔ နာမည္ကို ကို၀င္းႏုိင္ဦး၏ “လူငယ္တဦး၏ မွတ္တမ္းမဲ့ မွတ္တမ္း” စာအုပ္ဖတ္ၿပီး သိေနေသာ္လည္း လူကုိယ္တုိင္ေတာ့ ခုမွ ေတြ႔ရျခင္းပါ။
ရွစ္ေလးလံုးအတြက္ ဆြမ္းကပ္၊ တရားနာ၊ ေရစက္ခ်အၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဖြင့္ပဲြအတြက္ ႏုိင္ငံတကာမွ ေရာက္ရွိေနေသာ ဧည့္သည္မ်ားကို ဖရန္႔ဖတ္ၿမိဳ႕တြင္း လွည့္လည္ၾကည့္႐ႈရန္အတြက္ ကားစီစဥ္ထားသည္။ ေန႔လည္ ၂ နာရီတြင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရွ႕သို႔ ကားေရာက္လာမည္ဟု ေဂါပက တာ၀န္ရွိသူမ်ားက ေျပာၾကား လာသည္။ “ဟာ .. တုိ႔ေတာ့ ပြတာပဲ။ ၿမိဳ႕ကို ကားနဲ႔ ပတ္ၾကည့္မယ္၊ ဓါတ္ပံုေတြ ဗီဒီယိုေတြ ရုိက္ရမယ္” ဟု ေတြးမိပါသည္။
တကယ္တမ္း ဦးေဆာင္သူမ်ားႏွင့္ အတူထြက္လာၾကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွ အနီးဆံုးေျမေအာက္ဘူတာ႐ံုကို လမ္းေလွ်ာက္၊ ရထားစီးၿပီး ၿမိဳ႕ထဲေရာက္၊ ဟုိုဟုိဒီဒီ လုိက္ျပသည္ကို ၾကည့္ေနရင္း ေျခအေတာ္ေညာင္းလာေတာ့ ကားနဲ႔ လုိုက္ျပမည့္ ကိစၥ ၿမိဳ႕ခံ လူငယ္တဦးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ကားအစီအစဥ္ပ်က္သြားသည္ဟု သိရသည္။ သို႔ႏွင့္ ထိုေန႔က လူလည္း အေတာ္ပင္ပန္းသြားသည္။ တခုေတာ့ ေကာင္းသည္။ ဧည့္သည္အခ်င္းခ်င္း မိတ္ဆက္ၾကရင္း တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ သိကၽြမ္းသြားသည္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တေန႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဖြင့္ ပဲြလာ ပရိသတ္အတြင္း ဘယ္သူက ၿမိဳ႕ခံ၊ ဘယ္သူက ကိုယ့္လို ရပ္ေ၀းဧည့္သည္ စသည္ ကဲြကဲြျပားျပား သိေနပါေတာ့သည္။
ရပ္ေ၀းဧည့္သည္မ်ားတြင္ အၾကမ္းအားျဖင့္ နယူးေရာက္မွ လာသည့္ ကိုထိန္လင္းးႏွင့္ မခ်ိဳ ဇနီးေမာင္ႏွံ၊ အမ္စတာဒမ္မွ ကိုဆန္နီ ႏွင့္ နယူးေရာက္မွ သူ႔ခ်စ္သူ မေက်ာ့ေက်ာ့ (ၿပီးခဲ့သည့္မတ္လအတြင္းက စာေရးသူ ေရာက္ရွိတည္းခိုခဲ့သည့္ အမ္စတာဒမ္မွ ကိုဆန္နီကို ျပန္ေတြ႔ရျခင္းပါ)၊ နယ္သာလန္မွ မြန္မိသားစု (သူတို႔ႏွင့္အတူ ဒတ္ခ်္ ေက်ာင္းသူတဦး ပါလာသည္)၊ စကၤာပူမွ ေက်ာင္းအမတဦး၊ ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ကပၸိယ ပီနန္ကၽြန္းသူ မေလးတ႐ုတ္မတဦး ႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ လာၾကသည့္ ေရႊမန္းသဘင္ ခ်မ္းသာဇာတ္အဖဲြ႔၀င္ တခ်ိဳ႕ ျဖစ္ၾကသည္။
လုိက္ပို႔ရာတြင္ အထင္ကရေနရာအခ်ိဳ႕အေၾကာင္းကို ရွင္းျပသူမွာ က်ေနာ္တို႔၏ လမ္းၫႊန္ျဖစ္သူ ဖရန္႔ဖတ္ၿမိဳ႕သားႀကီး Mr.Rusche ျဖစ္သည္။ သူသည္ ဗုဒၶသာသနရံသီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ျဖစ္ေျမာက္ေရး အတြက္ စြမ္းစြမ္းတမံ ကူညီေနသူတဦး ျဖစ္သည္ဟုလည္း သိရသည္။ သူက ဂ်ာမန္လိုေျပာ၊ ၿမိဳ႕ခံ လူငယ္ႏွစ္ဦးက ျမန္မာလို ရွင္းျပ လုပ္ေနၾကရင္း ျမန္မာလို ေျပာတာ နားမလည္ပါဟု ဆိုလာသူက ပီနန္ကၽြန္းသူ ဘုန္းႀကီးကပၸိယ အမ်ိဳးသမီး ျဖစ္၏။ ထိုအခါ ဂ်ာမန္ႀကီးက အဂၤလိပ္လို ရွင္းျပေပးပါသည္။ သူက အဂၤလိပ္လုိ လည္းေကာင္းေကာင္းေျပာႏုိင္သည္။ ဂ်ာမန္ႀကီးအား ျမန္မာေတြကို ကူညီေနတယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္ကို ေရာက္ဘူးသလားေမးၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုေတာ့ သူမေရာက္ဖူးဘူး။ အိႏၵိယႏွင့္ နီေပါလ္ ႏိုင္ငံေတြကို မၾကာခဏေရာက္တယ္။ အဲဒီႏိုင္ငံေတြမွာ ဗုဒၶဘာသာကို ေလ့လာခဲ့တယ္ဟု ရွင္းျပပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ အဖဲြ႔တြင္ ဖရန္႔ဖတ္ၿမိဳ႕ကို အျခားၿမိဳ႕မွ ေျပာင္းလာတာ မၾကာေသးသည့္ လူငယ္ ၂ ဦးလည္း ပါလာသည္။ သူတို႔အား ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ဂ်ာမနီ ေရာက္လာပံု၊ ေနထုိင္ခြင့္အတြက္ အင္တာဗ်ဴး၀င္ရပံု၊ ဖရန္႔ဖတ္ေရာက္ ေရႊတို႔၏ မည္သို႔ ေနထုိင္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ပံုတို႔ကို ေမးျမန္းၾကည့္မိသည္။ သူတို႔ ေျပာျပသည္မ်ား၊ ဗုဒၶသာသနရံသီ ေက်ာင္းေတာ္ဖြင့္ပဲြ အခန္းအနားက်င္းပျခင္းႏွင့္ အခန္းအနားအၿပီး ေရႊမန္းသဘင္ ေဖ်ာ္ေျဖသည့္ အေၾကာင္းမ်ားကိုေတာ့ ေနာက္တင္သည့္ ပို႔စ္မ်ားတြင္ အလွ်င္းသင့္သလို တင္ျပေပးသြားပါမည္ ခင္ဗ်ား ။ ။
ရွစ္ေလးလံုးအတြက္ ဆြမ္းကပ္၊ တရားနာ၊ ေရစက္ခ်အၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဖြင့္ပဲြအတြက္ ႏုိင္ငံတကာမွ ေရာက္ရွိေနေသာ ဧည့္သည္မ်ားကို ဖရန္႔ဖတ္ၿမိဳ႕တြင္း လွည့္လည္ၾကည့္႐ႈရန္အတြက္ ကားစီစဥ္ထားသည္။ ေန႔လည္ ၂ နာရီတြင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရွ႕သို႔ ကားေရာက္လာမည္ဟု ေဂါပက တာ၀န္ရွိသူမ်ားက ေျပာၾကား လာသည္။ “ဟာ .. တုိ႔ေတာ့ ပြတာပဲ။ ၿမိဳ႕ကို ကားနဲ႔ ပတ္ၾကည့္မယ္၊ ဓါတ္ပံုေတြ ဗီဒီယိုေတြ ရုိက္ရမယ္” ဟု ေတြးမိပါသည္။
တကယ္တမ္း ဦးေဆာင္သူမ်ားႏွင့္ အတူထြက္လာၾကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွ အနီးဆံုးေျမေအာက္ဘူတာ႐ံုကို လမ္းေလွ်ာက္၊ ရထားစီးၿပီး ၿမိဳ႕ထဲေရာက္၊ ဟုိုဟုိဒီဒီ လုိက္ျပသည္ကို ၾကည့္ေနရင္း ေျခအေတာ္ေညာင္းလာေတာ့ ကားနဲ႔ လုိုက္ျပမည့္ ကိစၥ ၿမိဳ႕ခံ လူငယ္တဦးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ကားအစီအစဥ္ပ်က္သြားသည္ဟု သိရသည္။ သို႔ႏွင့္ ထိုေန႔က လူလည္း အေတာ္ပင္ပန္းသြားသည္။ တခုေတာ့ ေကာင္းသည္။ ဧည့္သည္အခ်င္းခ်င္း မိတ္ဆက္ၾကရင္း တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ သိကၽြမ္းသြားသည္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တေန႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဖြင့္ ပဲြလာ ပရိသတ္အတြင္း ဘယ္သူက ၿမိဳ႕ခံ၊ ဘယ္သူက ကိုယ့္လို ရပ္ေ၀းဧည့္သည္ စသည္ ကဲြကဲြျပားျပား သိေနပါေတာ့သည္။
ရပ္ေ၀းဧည့္သည္မ်ားတြင္ အၾကမ္းအားျဖင့္ နယူးေရာက္မွ လာသည့္ ကိုထိန္လင္းးႏွင့္ မခ်ိဳ ဇနီးေမာင္ႏွံ၊ အမ္စတာဒမ္မွ ကိုဆန္နီ ႏွင့္ နယူးေရာက္မွ သူ႔ခ်စ္သူ မေက်ာ့ေက်ာ့ (ၿပီးခဲ့သည့္မတ္လအတြင္းက စာေရးသူ ေရာက္ရွိတည္းခိုခဲ့သည့္ အမ္စတာဒမ္မွ ကိုဆန္နီကို ျပန္ေတြ႔ရျခင္းပါ)၊ နယ္သာလန္မွ မြန္မိသားစု (သူတို႔ႏွင့္အတူ ဒတ္ခ်္ ေက်ာင္းသူတဦး ပါလာသည္)၊ စကၤာပူမွ ေက်ာင္းအမတဦး၊ ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ကပၸိယ ပီနန္ကၽြန္းသူ မေလးတ႐ုတ္မတဦး ႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ လာၾကသည့္ ေရႊမန္းသဘင္ ခ်မ္းသာဇာတ္အဖဲြ႔၀င္ တခ်ိဳ႕ ျဖစ္ၾကသည္။
လုိက္ပို႔ရာတြင္ အထင္ကရေနရာအခ်ိဳ႕အေၾကာင္းကို ရွင္းျပသူမွာ က်ေနာ္တို႔၏ လမ္းၫႊန္ျဖစ္သူ ဖရန္႔ဖတ္ၿမိဳ႕သားႀကီး Mr.Rusche ျဖစ္သည္။ သူသည္ ဗုဒၶသာသနရံသီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ျဖစ္ေျမာက္ေရး အတြက္ စြမ္းစြမ္းတမံ ကူညီေနသူတဦး ျဖစ္သည္ဟုလည္း သိရသည္။ သူက ဂ်ာမန္လိုေျပာ၊ ၿမိဳ႕ခံ လူငယ္ႏွစ္ဦးက ျမန္မာလို ရွင္းျပ လုပ္ေနၾကရင္း ျမန္မာလို ေျပာတာ နားမလည္ပါဟု ဆိုလာသူက ပီနန္ကၽြန္းသူ ဘုန္းႀကီးကပၸိယ အမ်ိဳးသမီး ျဖစ္၏။ ထိုအခါ ဂ်ာမန္ႀကီးက အဂၤလိပ္လို ရွင္းျပေပးပါသည္။ သူက အဂၤလိပ္လုိ လည္းေကာင္းေကာင္းေျပာႏုိင္သည္။ ဂ်ာမန္ႀကီးအား ျမန္မာေတြကို ကူညီေနတယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္ကို ေရာက္ဘူးသလားေမးၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုေတာ့ သူမေရာက္ဖူးဘူး။ အိႏၵိယႏွင့္ နီေပါလ္ ႏိုင္ငံေတြကို မၾကာခဏေရာက္တယ္။ အဲဒီႏိုင္ငံေတြမွာ ဗုဒၶဘာသာကို ေလ့လာခဲ့တယ္ဟု ရွင္းျပပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ အဖဲြ႔တြင္ ဖရန္႔ဖတ္ၿမိဳ႕ကို အျခားၿမိဳ႕မွ ေျပာင္းလာတာ မၾကာေသးသည့္ လူငယ္ ၂ ဦးလည္း ပါလာသည္။ သူတို႔အား ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ဂ်ာမနီ ေရာက္လာပံု၊ ေနထုိင္ခြင့္အတြက္ အင္တာဗ်ဴး၀င္ရပံု၊ ဖရန္႔ဖတ္ေရာက္ ေရႊတို႔၏ မည္သို႔ ေနထုိင္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ပံုတို႔ကို ေမးျမန္းၾကည့္မိသည္။ သူတို႔ ေျပာျပသည္မ်ား၊ ဗုဒၶသာသနရံသီ ေက်ာင္းေတာ္ဖြင့္ပဲြ အခန္းအနားက်င္းပျခင္းႏွင့္ အခန္းအနားအၿပီး ေရႊမန္းသဘင္ ေဖ်ာ္ေျဖသည့္ အေၾကာင္းမ်ားကိုေတာ့ ေနာက္တင္သည့္ ပို႔စ္မ်ားတြင္ အလွ်င္းသင့္သလို တင္ျပေပးသြားပါမည္ ခင္ဗ်ား ။ ။
 |
| Frankfurt |
Friday, August 8, 2008
(၈) ျပည္တြင္းစစ္ႏွင့္ ရွင္ေသမင္း (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)
၁၉၂၇ ခုႏွစ္က ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒ မ်ိဳးေစ့ေရာက္ရွိခဲ့၏။ စတင္ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့သူမွာ ဟသၤာတမွ ေျမပိုင္ရွင္တဦး၏သား ကိုေက်ာ္ဦးဆိုသူ ျဖစ္သည္။ အဂၤလန္သို႔ သြားကာ ဥပေဒပညာသင္ၾကားရာမွ ၀တ္လံု ဦးေက်ာ္ဦးျဖစ္ ျပန္လာစဥ္က ဥေရာပတြင္ ေခတ္စားေနေသာ ၀ါဒကို ယူေဆာင္လာခဲ့သည္။ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကိုမူ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၁၅) ရက္ေန႔တြင္ စတင္တည္ေထာင္သည္။ ဗသိန္း၊ သိန္းေဖ၊ လွေဖတို႔ ပါ၀င္ၿပီး ေအာင္ဆန္းက အတြင္ေရးမႉး၊ ထိုမွ ႀကီးထြားလာေသာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ၁၉၄၆ ခု၊ မတ္လ ညီလာခံတြင္ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္သိန္းေဖတို႔ တက္လာၿပီး အတြင္းေရးမႉး သခင္စိုးနွင့္ အုပ္စုအား ပါတီမွ ထုတ္ပယ္လိုက္ရာမွ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဗမာျပည္ဟု အမည္သစ္ႏွင့္ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္။ ပါတီ အသစ္က အလံနီပါတီဟု ေၾကညာသျဖင့္ မူလရွိရင္းစဲြပါတီကို အလံျဖဴပါတီဟု ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာက ကင္ပြန္းတပ္ေသာေၾကာင့္ နစ္ျဖဴ၊ နစ္နီ စသည္ျဖင့္ အမည္တြင္ၾကရေလေတာ့သည္။
ထိုအခ်ိန္က ပါတီႏွစ္ခုစလံုးတို႔က အဂၤလိပ္တို႔ကို လက္နက္ကုိင္တုိက္ခိုက္ေသာ ေတာ္လွန္ေရးလမ္းစဥ္ႏွင့္ တိုက္မွသာ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးကို ရရွိႏုိင္မည္ဟု ယံုၾကည္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။ သခင္သန္းထြန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ အလံျဖဴပါတီက အလံနီတို႔ထက္ မ်ားစြာ အင္အားႀကီးမားသည္။
ဖဆပလအဖြ႔ဲႀကီးက ဒီမိုကေရစီနည္းႏွင့္ လႈပ္ရွားၿပီး အဂၤလိပ္တုိ႔ႏွင့္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြး၍ လြတ္လပ္ေရးကို အရယူ ႏုိင္ခဲ့ကာ လြတ္လပ္ေသာ သမၼတႏုိင္ငံသစ္ကို တရား၀င္ထူေထာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္ကို သူတို႔က လက္မခံ။ လြတ္လပ္ေရး အတုအေယာင္သာျဖစ္သည္ဟု ေ၀ဖန္တုိက္ခုိက္ေနၾကသည္။
ကံဆိုးသည္ဟု ဆိုရေပမည္။ အေမရိကန္အုပ္စုႏွင့္ ႐ုရွအုပ္စုတုိ႔ ျပင္းထန္းစြာ တုိက္ခုိက္ၾကေသာ စစ္ေအး တုိက္ပဲြႀကီးသည္ ျမန္မာျပည္ စစ္ေျမျပင္တြင္ ၀င္ေရာက္လာကာ တိုက္ၾကသည္ကို ခံခဲ့ရေပသည္။
ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမန္မာလူထု၏ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ား မပါရိွေပ။ “ဖဆပလအစိုးရက လက္၀ဲအင္အားစုကို ဖယ္ထုတ္ကာ အလုပ္သမားလူတန္းစား ပစၥည္းမဲ့ မ်ားကို ဖမ္းးဆီးေနေလၿပီ” စသည္ျဖင့္ ေမာ္စကို ေရဒီယိုက စတင္ေ၀ဖန္စျပဳလာေသာအခါတြင္ နစ္တို႔အဖို႔ သူတို႔ကိုးကြယ္ေသာ ႐ုရွႏိုင္ငံႀကီးက သူတို႔ကို ေထာက္ခံၿပီဟု သိရသျဖင့္ မိမိတုိ႔ လမ္းစဥ္မွန္ကန္သည္ဟု အားတက္သြားၾကသည္။ ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္စဥ္က လက္နက္မ်ားကို ရရွိထားသည့္ လယ္သမားလူတန္းစားက တကယ့္လြတ္လပ္ေရးကို ေတာင္းဆိုေနေလၿပီဟု ေမာ္စကိုက အသံလႊင့္ေသြးထုိးသျဖင့္ ျမန္မာကြန္ျမဴနစ္မ်ားတို႔ စိတ္ဓာတ္မ်ား တက္ႂကြလာၾကသည္။ ဖဆပလေခါင္းေဆာင္မ်ားကလည္း ဆိုရွယ္လစ္စီးပြားေရးစနစ္ကို ခ်မွတ္လုပ္ေဆာင္ ေနပါလ်က္ အျပစ္တင္သည္ကို မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္ကာ လက္၀ဲ၀ါဒကို ဆန္႔က်င္ၾကေတာ့သည္။
ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ တည္ေထာင္ၿပီး (၈၂) ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ စစ္မီးစတင္ ေတာက္ေလာင္ ေတာ့သည္။ ၁၉၄၈ ခု၊ မတ္လ (၂၇) ရက္ ျမန္မာလူထု၏ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ အစည္းအေ၀းကို ေနရာ (၂) ခုတြင္ စင္ၿပိဳင္ က်င္းပခဲ့ၾကသည္။
“ဗားကရာေခ်ာက္ႀကီးကို ဆိုရွယ္လစ္ ဖဆပလတို႔ရဲ့ အ႐ိုးေတြနဲ႔ ပို႔မယ္ေဟ့” ဟု အလံျဖဴကြန္ျမဴနစ္ ေခါင္းေဆာင္ သခင္သန္းထြန္းက ေၾကညာသည္။ ဖဆဆိုရွယ္တို႔ကလည္း အၫံ့မခံ၊ ထိုကဲ့သို႔ပင္ ျပင္းထန္ေသာ စကားလံုးမ်ားနွင့္ တိုက္ခဲ့ေလသည္။ တင္ေမာင္တို႔ သတင္းေထာက္မ်ားအဖို႔ အစည္းအေ၀း (၂) ခုစလံုးကို တက္ေရာက္ေလရာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသာမက အစည္းအေ၀း (၂) ခုစလံုးတြင္ တက္ေရာက္သူ ႀကီးမားေသာ လူထုႀကီးမ်ားက ေဒါသအမ်က္ တေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႔ၾကရေသာေၾကာင့္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားမိပါ၏။
ေနာက္တေန႔ မတ္လ (၂၈) ရက္ေန႔ နံနက္ (၁၀)နာရီတြင္ စမ္းေခ်ာင္းတြင္ရွိေသာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ ဌာနခ်ဳပ္ ကို ပုလိပ္တပ္ႏွင့္ ၀ုိင္းၿပီး ကြန္ျမဴနစ္မ်ားကို ဖမ္းဆီးေလေတာ့သည္။ တဦးတေယာက္မွ မမိလုိက္ပါေခ်။ သတင္း ကို တင္ႀကိဳရၾကၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ ပုလိပ္မ်ား မေရာက္မီကပင္ ေတာခုိသြားၾကေလၿပီ။
မူလက ေတာထဲေရာက္ေနႏွင့္ေသာ အလံနီတို႔ထက္ အင္အားမ်ားစြာ ႀကီးမားသည့္ အလံျဖဴတုိ႔ ေတာခိုသြား ေသာ အခါတြင္ ဗမာ့တပ္မေတာ္လည္း ကဲြအက္သြားသည္။ တပ္ရင္း (၄) ခုရွိသည့္ အနက္ တပ္ရင္း (၂) က ေတာခုိၾကေလသည္။ အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္းတြင္ အင္အား (၁၅၀၀၀) ရွိေသာ အလံျဖဴလက္နက္ကိုင္ သူပုန္တပ္ႀကီး ျဖစ္လာေလေတာ့၏။ တဖန္ ရဲေဘာ္ျဖဴတို႔ကလည္း ေတာခိုၾကျပန္သည္။
ႏုိင္ငံ၏ အေျခအေနအရ မယ္ေရြးပဲြ၊ ေဘာလံုးပဲြ၊ ႏုိင္ငံေရးစည္းေ၀းပဲြ … စသည့္ သတင္းမ်ားကို ေထာက္လွမ္း ေနၾကရေသာ တင္ေမာင္တို႔ သတင္းေထာက္မ်ားအဖို႔ စစ္သတင္းေထာက္မ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲၾကရေတာ့ ေလသည္။
႐ုတ္တရက္ ဘ၀ေျပာင္းရေသာအခါတြင္ တင္ေမာင္အဖို႔ သတင္းစာလုပ္ငန္းကို ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ရန္ သင့္၏၊ မသင့္၏ သံသယပင္ ျဖစ္မိပါေတာ့သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဟူမူ တင္ေမာင္လုိက္ရေသာ သတင္းမ်ားတို႔မွာ လူသတ္သတင္းမ်ားသာ ျဖစ္ေနသျဖင့္ ျဖစ္၏။ လူဆိုး၊ ဓားျပ ထႂကြေနေသာ ထိုအခ်ိန္က ေသဒဏ္ေပးခံရ ေသာ ဓားျပ လူဆိုးမ်ားကို အားကစားကြင္းမ်ားတြင္ ကြပ္မ်က္ေလသည္။ အရပ္သားလူထုကို ဖိတ္ၾကားၿပီး လူထုေရွ႕ ၌ သတ္ျဖတ္ေလသည္။ တရားခံကို ထုတ္လာၿပီး မ်က္ႏွာကို ေခါင္းစြပ္ဖံုးကာ ကြင္းလယ္ရွိ တိုင္တြင္ ႀကိဳးႏွင့္ခ်ည္ၿပီး အထူးစစ္တပ္က ပစ္သတ္သည္ကို သတင္းေထာက္မ်ားအဖို႔ မိမိတို႔ ႀကိဳက္ရာ ႐ႈေထာင့္က ဓာတ္ပံု႐ိုက္ခြင့္ ျပဳေလ့ရွိသည္။
တင္ေမာင္ႏွင့္ သက္တူရြယ္တူ သတင္းေထာက္ကေလးမ်ားက လက္စြမ္းျပၾကရာတြင္ တရားခံကိုယ္ခႏၶာကို က်ည္ဆံထိခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔တြင္မွ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ႏုိင္ရန္ ၿပိဳင္ၾကေလ့ရွိသည္။ “င့ါပံုက က်ည္ဆံ၀င္ၿပီး လိပ္ျပာ ထြက္သြားတာကိုေတာင္ ျမင္ရတယ္ကြ” ဟု ႂကြား၀ါသူလည္းရွိသည္။ တတိယ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စစ္ပဲြတြင္ အဂၤလိပ္စစ္ဗိုလ္ႀကီးတဦးက ေသဒဏ္ေပးအံ့ဆဲဆဲ ျမန္မာသူပုန္မ်ား၏ မ်က္ႏွာတည့္တည့္တြင္ ကင္မရာ ခ်ိန္ထားၿပီး က်ည္ဆံလာေသာအခါ၊ က်ည္ဆံထိေသာအခါတို႔၌ မ်က္ႏွာထား ေျပာင္းလဲသည့္ ခံစားခ်က္မ်ားကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေလ့ရွိသည္။ ရက္စက္႐ိုင္းစိုင္းေပသည္ဟု လန္ဒန္တုိင္းမ္သတင္းစာက ေ၀ဖန္ေသာေၾကာင့္ ၿဗိတိသွ် ပါလီမန္တြင္ ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးၾကသည္ကို သတိရမိေလသည္။
တင္ေမာင္အဖို႔ တရားခံကို မ်က္ႏွာဖံုးအိတ္မစြပ္မီ အခုိက္အတန္႔ ေသရအံ့မူးမူး အခ်ိန္ပုိင္းကေလးတြင္ လူ႔ေလာက ႀကီးအား ေနာက္ဆံုးၾကည့္ရွာေသာ မ်က္လံုးေျပာင္ႀကီးမ်ားက ေျခာက္လွန္႔ေနေသာေၾကာင့္ အိပ္ မေပ်ာ္ေသာ ညမ်ားက မ်ားျပားလွပါေတာ့သည္။ ေသျခင္းတရားကို အၿမဲျမင္ေနရျပန္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကရင္အမ်ိဳးသားမ်ား၏ ျပႆနာႏွင့္ အခြင့္အေရးမ်ားကို ေဆြးေႏြးေနေသာ ေဆြးေႏြးပဲြမ်ားလည္း ပ်က္ရျပန္ ေလသည္။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ စစ္အတြင္းက ဗမာ့လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္ ဗိုလ္တဦးက ၀န္ႀကီးေဟာင္းႏွင့္ မိသားစု အပါအ၀င္ ကရင္ရြာတရြာလံုး သတ္ျဖတ္ခဲ့သည္က စတင္ကာ ကရင္-ဗမာ ေသြးကြဲခဲ့ရေလသည္။ အမွန္စင္စစ္မွာ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ား၏ အမိန္႔အရ သတ္ျဖတ္ခဲ့သည္ ျဖစ္၏။
၁၉၄၉ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁) ရက္ေန႔တြင္ တပ္မေတာ္ေသနာပတိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး စမစ္ဒြန္းႏွင့္ ကရင္စစ္ဗိုလ္ႀကီး မ်ားကို တာ၀န္မွ အနားယူေစသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းက တပ္မေတာ္ေသနာပတိ ျဖစ္လာသည္။ ရက္မဆုိင္းဘဲ ေနာက္တေန႔တြင္ပင္ ရန္ကုန္ အလံုရပ္ကြက္တြင္ရွိေသာ ကရင္႐ြာသားမ်ားကို စစ္တပ္က၀ုိင္းၿပီး လက္နက္ ရွာေဖြရာမွ သတ္ျဖတ္မႈမ်ား ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ အိမ္အခ်ိဳ႕ မီးေလာင္ၾကေသာ္လည္း စစ္တပ္က မီးသတ္ကားမ်ား ၀င္ခြင့္မျပဳဟု သိရသည္။
သတင္းေထာက္မ်ားကို ၀င္ခြင့္ျပဳခ်ိန္တြင္ အေလာင္းမ်ားကို မဖယ္ရေသးေပ။ ေသၾကရရွာသူမ်ားမွာ အရပ္သား ကရင္အမ်ိဳးသားမ်ား ျဖစ္ၿပီး၊ အေရွာင္အတိမ္း မက်င္လည္ေသာ ကေလးမ်ားႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ပိုမို မ်ားျပားသည္။
တင္ေမာင္သည္ ကရင္ဒံုးယိမ္းကို မ်ားစြာ ႀကိဳက္သူျဖစ္သည္။ သြက္လက္သန္မာေသာ ကရင္အမ်ိဳးသမီး ကေလးမ်ားက ပ၀ါမ်ားကို အရွိန္လ်င္ျမန္စြာ ေ၀ွ႕ယမ္းၿပီး ကျပေသာ အကႏွင့္ သြက္လက္ေသာ ေတးဂီတတို႔ကို မ်ားစြာ ႏွစ္သက္သည္။ လူငယ္ပီပီ စိတ္ကူးယဥ္မိသည္လည္း ရွိသည္။ ေမး႐ိုးကားကား၊ ကိုုယ္ထည္ဖြံ႔ဖြ႔ံ ကရင္ မေလးမ်ား၏ ႐ုပ္သြင္ကို ျမတ္ႏိုးခဲ့သည္။ အလံုရပ္ကြက္၌ တင္ေမာင္စိတ္ကူးယဥ္ေလ့ရွိသူ ကေလးမ်ား ေသေက်ေနပံုကို ျမင္ရသည္။ ဓာတ္ပံု႐ုိက္ရေသာအခါတြင္ မိမိတာ၀န္ ၀တၱရားကို ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ရန္ စိတ္ကို ထိန္းထားရသည္။ သူတပါးတို႔ ေသၾကသည္ကို သတင္းယူရင္း ရွင္ေသမင္းက ပုခံုးကို လာပုတ္ၿပီး “ေဟ့… ေမာင္ရင္လည္း လိုက္ခဲ့ပါလား” ဟု ဖိတ္ေခၚသည္ကိုလည္း လြတ္ေအာင္ေရွာင္ခဲ့ရေသးသည္။
အင္းစိန္ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းကို ကရင္တို႔လက္မွ အစိုးရတပ္က ျပန္လည္သိမ္းေသာေန႔က တင္ေမာင္တို႔ သတင္းေထာက္တစုတို႔သည္ ဗမာ့ေခတ္က ထရပ္ကားႏွင့္ သြားေရာက္ကာ ဓာတ္ပံု႐ုိက္ၾကသည္။ အျပန္ေတာ လမ္းတြင္ တင္ေမာင္တို႔ ကားဆီသို႔ စိန္ေျပာင္းက်ည္တလံုး လုိက္လာၿပီး ကားႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ေပါက္ကဲြ ရာ ကားဆရာက လမ္းေဘးထိုးရပ္လိုက္ေလသည္။
တင္ေမာင္တို႔တေတြအဖို႔ စိတ္က မည္သို႔မွ မသိေသးစဥ္တြင္ ခႏၶာကိုယ္က ကားေပၚမွ ဆင္းေျပးၿပီး လမ္းေဘး ေျမာင္းထဲတြင္ ၀ပ္ခ်ၿပီးသြားျဖစ္သြားသည္။ မ်ားစြာ ျမန္ဆန္ၾကသည္။ ေနာက္ထပ္က်ည္ဆံ တလံုးလာေသာ အခါတြင္ ကားကို ထိေတာ့ေလသည္။ အမိုးတြင္ တေပအက်ယ္ခန္႔ ေပါက္သြားၿပီး တင္ေမာင္တို႔ ထုိင္ေသာ ခံုမ်ားကိုပါ ထိမွန္သည္။ အခ်ိန္မည္မွ် ၾကာသည္မသိ ၀ပ္ေနၾကရသည္။ က်ည္ဆံမ်ား ရပ္စဲသြားေသာ အခါတြင္ လည္း တင္ေမာင္တို႔ လူစုက ေျမာင္းထဲမွာ ရွိေနကာ မည္သူမွ ကားေပၚ ျပန္မတက္ၾကေသာေၾကာင့္ အနီးအနားတြင္ ရွိေသာ စစ္သားမ်ားက သတင္းေထာက္သတၱိခဲႀကီးမ်ားတို႔ကို ေလွာင္ေျပာင္ၾကေတာ့မွ ကားေပၚ ျပန္တက္ခဲ့ၾကသည္။ တင္ေမာင္အဖို႔ ပုခံုးတဘက္နာသြား၏။
အကယ္၍သာ ကားေပၚ၌ မိမိရွိေနစဥ္အခုိက္တြင္ က်ည္သင့္ခဲ့လွ်င္ဟု ေတြးေတာမိေသာအခါတို႔တြင္ မိမိ၏ ဘ၀နွင့္ သတင္းေထာက္အလုပ္ကို သံသယျဖစ္ခဲ့မိေလသည္။ ရွင္ေသမင္းႏွင့္ နီးကပ္သည္ဟု ဆိုရေစကာမူ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရး သတင္းမ်ားတြင္ မိမိေတြ႔သိသည့္အတုိင္း ယံုၾကည္ရာကို ေရးခြင့္ရေသာ အခြင့္အေရးကို တသက္လံုး မစြန္႔လႊတ္ခဲ့ပါေပ။ ။
ထိုအခ်ိန္က ပါတီႏွစ္ခုစလံုးတို႔က အဂၤလိပ္တို႔ကို လက္နက္ကုိင္တုိက္ခိုက္ေသာ ေတာ္လွန္ေရးလမ္းစဥ္ႏွင့္ တိုက္မွသာ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးကို ရရွိႏုိင္မည္ဟု ယံုၾကည္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။ သခင္သန္းထြန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ အလံျဖဴပါတီက အလံနီတို႔ထက္ မ်ားစြာ အင္အားႀကီးမားသည္။
ဖဆပလအဖြ႔ဲႀကီးက ဒီမိုကေရစီနည္းႏွင့္ လႈပ္ရွားၿပီး အဂၤလိပ္တုိ႔ႏွင့္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြး၍ လြတ္လပ္ေရးကို အရယူ ႏုိင္ခဲ့ကာ လြတ္လပ္ေသာ သမၼတႏုိင္ငံသစ္ကို တရား၀င္ထူေထာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္ကို သူတို႔က လက္မခံ။ လြတ္လပ္ေရး အတုအေယာင္သာျဖစ္သည္ဟု ေ၀ဖန္တုိက္ခုိက္ေနၾကသည္။
ကံဆိုးသည္ဟု ဆိုရေပမည္။ အေမရိကန္အုပ္စုႏွင့္ ႐ုရွအုပ္စုတုိ႔ ျပင္းထန္းစြာ တုိက္ခုိက္ၾကေသာ စစ္ေအး တုိက္ပဲြႀကီးသည္ ျမန္မာျပည္ စစ္ေျမျပင္တြင္ ၀င္ေရာက္လာကာ တိုက္ၾကသည္ကို ခံခဲ့ရေပသည္။
ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမန္မာလူထု၏ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ား မပါရိွေပ။ “ဖဆပလအစိုးရက လက္၀ဲအင္အားစုကို ဖယ္ထုတ္ကာ အလုပ္သမားလူတန္းစား ပစၥည္းမဲ့ မ်ားကို ဖမ္းးဆီးေနေလၿပီ” စသည္ျဖင့္ ေမာ္စကို ေရဒီယိုက စတင္ေ၀ဖန္စျပဳလာေသာအခါတြင္ နစ္တို႔အဖို႔ သူတို႔ကိုးကြယ္ေသာ ႐ုရွႏိုင္ငံႀကီးက သူတို႔ကို ေထာက္ခံၿပီဟု သိရသျဖင့္ မိမိတုိ႔ လမ္းစဥ္မွန္ကန္သည္ဟု အားတက္သြားၾကသည္။ ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္စဥ္က လက္နက္မ်ားကို ရရွိထားသည့္ လယ္သမားလူတန္းစားက တကယ့္လြတ္လပ္ေရးကို ေတာင္းဆိုေနေလၿပီဟု ေမာ္စကိုက အသံလႊင့္ေသြးထုိးသျဖင့္ ျမန္မာကြန္ျမဴနစ္မ်ားတို႔ စိတ္ဓာတ္မ်ား တက္ႂကြလာၾကသည္။ ဖဆပလေခါင္းေဆာင္မ်ားကလည္း ဆိုရွယ္လစ္စီးပြားေရးစနစ္ကို ခ်မွတ္လုပ္ေဆာင္ ေနပါလ်က္ အျပစ္တင္သည္ကို မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္ကာ လက္၀ဲ၀ါဒကို ဆန္႔က်င္ၾကေတာ့သည္။
ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ တည္ေထာင္ၿပီး (၈၂) ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ စစ္မီးစတင္ ေတာက္ေလာင္ ေတာ့သည္။ ၁၉၄၈ ခု၊ မတ္လ (၂၇) ရက္ ျမန္မာလူထု၏ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ အစည္းအေ၀းကို ေနရာ (၂) ခုတြင္ စင္ၿပိဳင္ က်င္းပခဲ့ၾကသည္။
“ဗားကရာေခ်ာက္ႀကီးကို ဆိုရွယ္လစ္ ဖဆပလတို႔ရဲ့ အ႐ိုးေတြနဲ႔ ပို႔မယ္ေဟ့” ဟု အလံျဖဴကြန္ျမဴနစ္ ေခါင္းေဆာင္ သခင္သန္းထြန္းက ေၾကညာသည္။ ဖဆဆိုရွယ္တို႔ကလည္း အၫံ့မခံ၊ ထိုကဲ့သို႔ပင္ ျပင္းထန္ေသာ စကားလံုးမ်ားနွင့္ တိုက္ခဲ့ေလသည္။ တင္ေမာင္တို႔ သတင္းေထာက္မ်ားအဖို႔ အစည္းအေ၀း (၂) ခုစလံုးကို တက္ေရာက္ေလရာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသာမက အစည္းအေ၀း (၂) ခုစလံုးတြင္ တက္ေရာက္သူ ႀကီးမားေသာ လူထုႀကီးမ်ားက ေဒါသအမ်က္ တေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႔ၾကရေသာေၾကာင့္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားမိပါ၏။
ေနာက္တေန႔ မတ္လ (၂၈) ရက္ေန႔ နံနက္ (၁၀)နာရီတြင္ စမ္းေခ်ာင္းတြင္ရွိေသာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ ဌာနခ်ဳပ္ ကို ပုလိပ္တပ္ႏွင့္ ၀ုိင္းၿပီး ကြန္ျမဴနစ္မ်ားကို ဖမ္းဆီးေလေတာ့သည္။ တဦးတေယာက္မွ မမိလုိက္ပါေခ်။ သတင္း ကို တင္ႀကိဳရၾကၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ ပုလိပ္မ်ား မေရာက္မီကပင္ ေတာခုိသြားၾကေလၿပီ။
မူလက ေတာထဲေရာက္ေနႏွင့္ေသာ အလံနီတို႔ထက္ အင္အားမ်ားစြာ ႀကီးမားသည့္ အလံျဖဴတုိ႔ ေတာခိုသြား ေသာ အခါတြင္ ဗမာ့တပ္မေတာ္လည္း ကဲြအက္သြားသည္။ တပ္ရင္း (၄) ခုရွိသည့္ အနက္ တပ္ရင္း (၂) က ေတာခုိၾကေလသည္။ အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္းတြင္ အင္အား (၁၅၀၀၀) ရွိေသာ အလံျဖဴလက္နက္ကိုင္ သူပုန္တပ္ႀကီး ျဖစ္လာေလေတာ့၏။ တဖန္ ရဲေဘာ္ျဖဴတို႔ကလည္း ေတာခိုၾကျပန္သည္။
ႏုိင္ငံ၏ အေျခအေနအရ မယ္ေရြးပဲြ၊ ေဘာလံုးပဲြ၊ ႏုိင္ငံေရးစည္းေ၀းပဲြ … စသည့္ သတင္းမ်ားကို ေထာက္လွမ္း ေနၾကရေသာ တင္ေမာင္တို႔ သတင္းေထာက္မ်ားအဖို႔ စစ္သတင္းေထာက္မ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲၾကရေတာ့ ေလသည္။
႐ုတ္တရက္ ဘ၀ေျပာင္းရေသာအခါတြင္ တင္ေမာင္အဖို႔ သတင္းစာလုပ္ငန္းကို ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ရန္ သင့္၏၊ မသင့္၏ သံသယပင္ ျဖစ္မိပါေတာ့သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဟူမူ တင္ေမာင္လုိက္ရေသာ သတင္းမ်ားတို႔မွာ လူသတ္သတင္းမ်ားသာ ျဖစ္ေနသျဖင့္ ျဖစ္၏။ လူဆိုး၊ ဓားျပ ထႂကြေနေသာ ထိုအခ်ိန္က ေသဒဏ္ေပးခံရ ေသာ ဓားျပ လူဆိုးမ်ားကို အားကစားကြင္းမ်ားတြင္ ကြပ္မ်က္ေလသည္။ အရပ္သားလူထုကို ဖိတ္ၾကားၿပီး လူထုေရွ႕ ၌ သတ္ျဖတ္ေလသည္။ တရားခံကို ထုတ္လာၿပီး မ်က္ႏွာကို ေခါင္းစြပ္ဖံုးကာ ကြင္းလယ္ရွိ တိုင္တြင္ ႀကိဳးႏွင့္ခ်ည္ၿပီး အထူးစစ္တပ္က ပစ္သတ္သည္ကို သတင္းေထာက္မ်ားအဖို႔ မိမိတို႔ ႀကိဳက္ရာ ႐ႈေထာင့္က ဓာတ္ပံု႐ိုက္ခြင့္ ျပဳေလ့ရွိသည္။
တင္ေမာင္ႏွင့္ သက္တူရြယ္တူ သတင္းေထာက္ကေလးမ်ားက လက္စြမ္းျပၾကရာတြင္ တရားခံကိုယ္ခႏၶာကို က်ည္ဆံထိခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔တြင္မွ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ႏုိင္ရန္ ၿပိဳင္ၾကေလ့ရွိသည္။ “င့ါပံုက က်ည္ဆံ၀င္ၿပီး လိပ္ျပာ ထြက္သြားတာကိုေတာင္ ျမင္ရတယ္ကြ” ဟု ႂကြား၀ါသူလည္းရွိသည္။ တတိယ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စစ္ပဲြတြင္ အဂၤလိပ္စစ္ဗိုလ္ႀကီးတဦးက ေသဒဏ္ေပးအံ့ဆဲဆဲ ျမန္မာသူပုန္မ်ား၏ မ်က္ႏွာတည့္တည့္တြင္ ကင္မရာ ခ်ိန္ထားၿပီး က်ည္ဆံလာေသာအခါ၊ က်ည္ဆံထိေသာအခါတို႔၌ မ်က္ႏွာထား ေျပာင္းလဲသည့္ ခံစားခ်က္မ်ားကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေလ့ရွိသည္။ ရက္စက္႐ိုင္းစိုင္းေပသည္ဟု လန္ဒန္တုိင္းမ္သတင္းစာက ေ၀ဖန္ေသာေၾကာင့္ ၿဗိတိသွ် ပါလီမန္တြင္ ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးၾကသည္ကို သတိရမိေလသည္။
တင္ေမာင္အဖို႔ တရားခံကို မ်က္ႏွာဖံုးအိတ္မစြပ္မီ အခုိက္အတန္႔ ေသရအံ့မူးမူး အခ်ိန္ပုိင္းကေလးတြင္ လူ႔ေလာက ႀကီးအား ေနာက္ဆံုးၾကည့္ရွာေသာ မ်က္လံုးေျပာင္ႀကီးမ်ားက ေျခာက္လွန္႔ေနေသာေၾကာင့္ အိပ္ မေပ်ာ္ေသာ ညမ်ားက မ်ားျပားလွပါေတာ့သည္။ ေသျခင္းတရားကို အၿမဲျမင္ေနရျပန္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကရင္အမ်ိဳးသားမ်ား၏ ျပႆနာႏွင့္ အခြင့္အေရးမ်ားကို ေဆြးေႏြးေနေသာ ေဆြးေႏြးပဲြမ်ားလည္း ပ်က္ရျပန္ ေလသည္။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ စစ္အတြင္းက ဗမာ့လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္ ဗိုလ္တဦးက ၀န္ႀကီးေဟာင္းႏွင့္ မိသားစု အပါအ၀င္ ကရင္ရြာတရြာလံုး သတ္ျဖတ္ခဲ့သည္က စတင္ကာ ကရင္-ဗမာ ေသြးကြဲခဲ့ရေလသည္။ အမွန္စင္စစ္မွာ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ား၏ အမိန္႔အရ သတ္ျဖတ္ခဲ့သည္ ျဖစ္၏။
၁၉၄၉ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁) ရက္ေန႔တြင္ တပ္မေတာ္ေသနာပတိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး စမစ္ဒြန္းႏွင့္ ကရင္စစ္ဗိုလ္ႀကီး မ်ားကို တာ၀န္မွ အနားယူေစသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းက တပ္မေတာ္ေသနာပတိ ျဖစ္လာသည္။ ရက္မဆုိင္းဘဲ ေနာက္တေန႔တြင္ပင္ ရန္ကုန္ အလံုရပ္ကြက္တြင္ရွိေသာ ကရင္႐ြာသားမ်ားကို စစ္တပ္က၀ုိင္းၿပီး လက္နက္ ရွာေဖြရာမွ သတ္ျဖတ္မႈမ်ား ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ အိမ္အခ်ိဳ႕ မီးေလာင္ၾကေသာ္လည္း စစ္တပ္က မီးသတ္ကားမ်ား ၀င္ခြင့္မျပဳဟု သိရသည္။
သတင္းေထာက္မ်ားကို ၀င္ခြင့္ျပဳခ်ိန္တြင္ အေလာင္းမ်ားကို မဖယ္ရေသးေပ။ ေသၾကရရွာသူမ်ားမွာ အရပ္သား ကရင္အမ်ိဳးသားမ်ား ျဖစ္ၿပီး၊ အေရွာင္အတိမ္း မက်င္လည္ေသာ ကေလးမ်ားႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ပိုမို မ်ားျပားသည္။
တင္ေမာင္သည္ ကရင္ဒံုးယိမ္းကို မ်ားစြာ ႀကိဳက္သူျဖစ္သည္။ သြက္လက္သန္မာေသာ ကရင္အမ်ိဳးသမီး ကေလးမ်ားက ပ၀ါမ်ားကို အရွိန္လ်င္ျမန္စြာ ေ၀ွ႕ယမ္းၿပီး ကျပေသာ အကႏွင့္ သြက္လက္ေသာ ေတးဂီတတို႔ကို မ်ားစြာ ႏွစ္သက္သည္။ လူငယ္ပီပီ စိတ္ကူးယဥ္မိသည္လည္း ရွိသည္။ ေမး႐ိုးကားကား၊ ကိုုယ္ထည္ဖြံ႔ဖြ႔ံ ကရင္ မေလးမ်ား၏ ႐ုပ္သြင္ကို ျမတ္ႏိုးခဲ့သည္။ အလံုရပ္ကြက္၌ တင္ေမာင္စိတ္ကူးယဥ္ေလ့ရွိသူ ကေလးမ်ား ေသေက်ေနပံုကို ျမင္ရသည္။ ဓာတ္ပံု႐ုိက္ရေသာအခါတြင္ မိမိတာ၀န္ ၀တၱရားကို ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ရန္ စိတ္ကို ထိန္းထားရသည္။ သူတပါးတို႔ ေသၾကသည္ကို သတင္းယူရင္း ရွင္ေသမင္းက ပုခံုးကို လာပုတ္ၿပီး “ေဟ့… ေမာင္ရင္လည္း လိုက္ခဲ့ပါလား” ဟု ဖိတ္ေခၚသည္ကိုလည္း လြတ္ေအာင္ေရွာင္ခဲ့ရေသးသည္။
အင္းစိန္ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းကို ကရင္တို႔လက္မွ အစိုးရတပ္က ျပန္လည္သိမ္းေသာေန႔က တင္ေမာင္တို႔ သတင္းေထာက္တစုတို႔သည္ ဗမာ့ေခတ္က ထရပ္ကားႏွင့္ သြားေရာက္ကာ ဓာတ္ပံု႐ုိက္ၾကသည္။ အျပန္ေတာ လမ္းတြင္ တင္ေမာင္တို႔ ကားဆီသို႔ စိန္ေျပာင္းက်ည္တလံုး လုိက္လာၿပီး ကားႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ေပါက္ကဲြ ရာ ကားဆရာက လမ္းေဘးထိုးရပ္လိုက္ေလသည္။
တင္ေမာင္တို႔တေတြအဖို႔ စိတ္က မည္သို႔မွ မသိေသးစဥ္တြင္ ခႏၶာကိုယ္က ကားေပၚမွ ဆင္းေျပးၿပီး လမ္းေဘး ေျမာင္းထဲတြင္ ၀ပ္ခ်ၿပီးသြားျဖစ္သြားသည္။ မ်ားစြာ ျမန္ဆန္ၾကသည္။ ေနာက္ထပ္က်ည္ဆံ တလံုးလာေသာ အခါတြင္ ကားကို ထိေတာ့ေလသည္။ အမိုးတြင္ တေပအက်ယ္ခန္႔ ေပါက္သြားၿပီး တင္ေမာင္တို႔ ထုိင္ေသာ ခံုမ်ားကိုပါ ထိမွန္သည္။ အခ်ိန္မည္မွ် ၾကာသည္မသိ ၀ပ္ေနၾကရသည္။ က်ည္ဆံမ်ား ရပ္စဲသြားေသာ အခါတြင္ လည္း တင္ေမာင္တို႔ လူစုက ေျမာင္းထဲမွာ ရွိေနကာ မည္သူမွ ကားေပၚ ျပန္မတက္ၾကေသာေၾကာင့္ အနီးအနားတြင္ ရွိေသာ စစ္သားမ်ားက သတင္းေထာက္သတၱိခဲႀကီးမ်ားတို႔ကို ေလွာင္ေျပာင္ၾကေတာ့မွ ကားေပၚ ျပန္တက္ခဲ့ၾကသည္။ တင္ေမာင္အဖို႔ ပုခံုးတဘက္နာသြား၏။
အကယ္၍သာ ကားေပၚ၌ မိမိရွိေနစဥ္အခုိက္တြင္ က်ည္သင့္ခဲ့လွ်င္ဟု ေတြးေတာမိေသာအခါတို႔တြင္ မိမိ၏ ဘ၀နွင့္ သတင္းေထာက္အလုပ္ကို သံသယျဖစ္ခဲ့မိေလသည္။ ရွင္ေသမင္းႏွင့္ နီးကပ္သည္ဟု ဆိုရေစကာမူ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရး သတင္းမ်ားတြင္ မိမိေတြ႔သိသည့္အတုိင္း ယံုၾကည္ရာကို ေရးခြင့္ရေသာ အခြင့္အေရးကို တသက္လံုး မစြန္႔လႊတ္ခဲ့ပါေပ။ ။
Sunday, August 3, 2008
မိုဘုိင္းဖုန္းျဖင့္ ဘေလာ့ ဖတ္နည္း
ေခါင္းစဥ္ကို ၾကည့္ၿပီး နိႆရည္းေတြေရးေနတဲ့ နည္းပညာဆရာႀကီးလို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ စမ္းသပ္သံုးစဲြၿပီး အဆင္ေျပေနတာေလး လက္ဆင့္ကမ္းလုိက္တာပါ။ က်ေနာ္ အခုအသံုးေနတဲ့ မိုဘိုင္း ဖုန္းမွာ Adobe Reader ပါပါတယ္။ ပီဒီအက္ဖ္ ဖုိင္နဲ႔ ျမန္မာအီးဘြတ္ခ္ေတြ ဖြင့္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာလို ေပၚေပမယ့္ ဟန္ဖုန္းရဲ့ Screen က ေသးတာမို႔ ဖတ္ရတာ အဆင္မေျပပါဘူး။ ကြန္ျပဴတာထက္စာရင္ ဖုန္းက သြားေလရာ အၿမဲပါေနတတ္တာမို႔ ဟန္းဖုန္းနဲ႔ ဘေလာ့ေတြဖတ္လို႔ရရင္ အတိုင္းထက္အလြန္ပဲလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ အဲဒီကတဆင့္ ဖုန္းမွာဖတ္လို႔ရမယ့္ PDB format တခု လုပ္ဖို႔ အႀကံရပါတယ္။ ပထမဦးစြာ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ ဘေလာ့က စာေတြကို ကူးယူၿပီး MS Word မွာ Paste လုပ္ပါတယ္။ အဲဒီစာေတြကို Select all လုပ္ထားၿပီး Page Layout မွာ ေကာ္လံကုိ ၃ ခုရေအာင္ လုပ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တဆက္တည္း ေဖာင့္ကိုပါ ေဇာ္ဂ်ီ၀မ္း ေျပာင္းထားလိုက္တယ္ေပါ့။ တခ်ိဳ႕ပို႔စ္ေတြက ဓါတ္ပံုေတြ ပါလာတတ္ေတာ့ MS Word ထဲေရာက္ရင္ ပံုေတြကို Delete လုပ္ရင္လုပ္ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေကာ္လံအရြယ္အစားနဲ႔ကိုက္ညီေအာင္ ညႇိေပးပါ။
အားလံုးအိုေကၿပီးတဲ့ေနာက္ Save as မွာ ပီဒီအက္ဖ္ ဖို္င္အေနနဲ႔ သိမ္းလိုက္မယ္ဆိုရင္ မိုဘုိင္းနဲ႔ဖတ္လို႔ရမယ့္ ေဖာ္မက္ တခု ျဖစ္သြားပါၿပီ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း လက္တို႔လုိက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ား။
မွတ္ခ်က္ ။ ။ MS Word ကေန ပီဒီအက္ဖ္လုပ္တဲ့ software မရွိေသးရင္ ကိုညီလင္းဆက္ ရဲ့ ဘေလာ့မွာ သြားယူလို႔ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘယ္လိုသံုးရသလဲ ဆိုတာပါ ရွင္းျပေပးထားပါတယ္။ လင့္ခ္က ဒီမွာပါ။ http://nyilynnseck.blogspot.com/2008/01/office-2007-pdf.html
အားလံုးအိုေကၿပီးတဲ့ေနာက္ Save as မွာ ပီဒီအက္ဖ္ ဖို္င္အေနနဲ႔ သိမ္းလိုက္မယ္ဆိုရင္ မိုဘုိင္းနဲ႔ဖတ္လို႔ရမယ့္ ေဖာ္မက္ တခု ျဖစ္သြားပါၿပီ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း လက္တို႔လုိက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ား။
မွတ္ခ်က္ ။ ။ MS Word ကေန ပီဒီအက္ဖ္လုပ္တဲ့ software မရွိေသးရင္ ကိုညီလင္းဆက္ ရဲ့ ဘေလာ့မွာ သြားယူလို႔ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘယ္လိုသံုးရသလဲ ဆိုတာပါ ရွင္းျပေပးထားပါတယ္။ လင့္ခ္က ဒီမွာပါ။ http://nyilynnseck.blogspot.com/2008/01/office-2007-pdf.html
Sunday, July 27, 2008
(၇) ျပည္တြင္းစစ္မီးႀကီးစတင္ေတာက္ေလာင္ျခင္း (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)
ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ယေန႔အထိ ေတာက္ေလာက္ေနေသာ ျပည္တြင္းစစ္မီးႀကီးကို စတင္ၿပီး မီး႐ိႈ႕ ခဲ့သူမွာ ႏုိင္ငံေရး အစြန္းထြက္ၿပီး မ်ားစြာ အယူသည္းသူ အလံနီကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္ သခင္စိုး ျဖစ္သည္။
ကမၻာစစ္ဦးကာလကမူ အဂၤလိပ္အစုိးရ၏ အက်ဥ္းသားအျဖစ္ ျမင္းၿခံေထာင္တြင္ ေထာင္နန္းစံေနသူ ျဖစ္ပါ လ်က္ “အခုျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ကမၻာစစ္ႀကီးမွာ ဖက္ဆစ္အင္အားစုႏွင့္ ဒီမိုကေရစီအားအင္တုိ႔ ရင္ဆိုင္တုိက္ၾကရ သည္သာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမန္မာမ်ား ဒီမိုကေရစီ အဂၤလိပ္အစိုးရကို ကူညီၾကပါစို႔” ဟု ႏုိင္ငံေရး စစ္တမ္း ထုတ္ခဲ့သည္။ ဂ်ပန္ကို အကူအညီမေပးၾကရန္ လမ္းစဥ္ခ်မွတ္ၿပီး ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ ေရး အဖဲြ႔ႀကီးကို ၁၉၄၁ ခုႏွစ္က မ်ိဳးေစ့ခ် တည္ေထာင္ခဲ့သည္။
ဂ်ပန္စစ္တပ္ႏွင့္ ပူးေပါင္းၿပီး အဂၤလိပ္တို႔ကို တိုက္ခိုက္ေနၾကသူတုိ႔လည္း စိုးႀကီး၏ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို လက္ခံအားေပးခဲ့သျဖင့္ ဖဆပလအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ႀကီး ေပၚထြန္းလာခဲ့သည္။ စိုးက ႏုိင္ငံေရးေခါင္း ေဆာင္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက စစ္ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ တာ၀န္ယူကာ လႈပ္ရွားခဲ့ၾကသည္။
စစ္ႀကီးၿပီးသြားေသာအခါတြင္ ဖဆပလအဖဲြ႔ႀကီးသည္ ႀကီးမားေသာ ႏုိင္ငံေရးတပ္ေပါင္းစုႀကီးအျဖစ္ လြတ္လပ္ ေရးတုိက္ပဲြကို ဆက္လက္တုိက္ခဲ့ၾကသည္။ ဒီမိုကေရစီနည္းကို အသံုးျပဳၿပီး အဂၤလိပ္အစိုးရထံ လြတ္လပ္ေရး ေစ်းဆစ္ခဲ့ၾကသည္။ ခက္သည္မွာ သခင္စိုးက အဂၤလိပ္အစိုးရႏွင့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေတာင္းဆိုေသာ လမ္းစဥ္ကို မယံုၾကည္၊ လက္နက္ႏွင့္ ေတာ္လွန္ျခားနားမွသာ စစ္မွန္သည့္ လြတ္လပ္ေရးကို ရရွိႏုိင္မည္ဟု သူက ယူဆသည္။
ျပင္းထန္တင္းမာေသာ သူ၏ အယူအဆမ်ား လက္မခံႏုိင္ၾကသျဖင့္ သခင္စိုးကို ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကေရာ၊ ဖဆပလ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကပါ ထုတ္ပယ္ခဲ့ၾကသည္။ သူက ၿငိမ္ခံသူမဟုတ္၊ အလံနီ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအမည္ႏွင့္ စင္ၿပိဳင္ ပါတီတရပ္ တည္ေထာင္ၿပီး ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးေလာကတခုလံုး ခေလာက္ဆန္ေအာင္ ျပင္းထန္စြာ လႈပ္ရွားခဲ့ေလ သည္။
အိုးအိမ္မဲ့မ်ားအဖို႔ ေတြ႔ရာ၊ ျမင္ရာ ေျမကြက္မွာ ေနပိုင္ခြင့္ရွိသည္ဟု ဆိုကာ အစိုးရပိုင္ ေျမကြက္မ်ားႏွင့္ ပိုင္ရွင္ ရွိေသာ အျခားေျမကြက္မ်ားတြင္ သူကိုယ္တုိင္ တူရြင္းတေခ်ာင္းႏွင့္ တြင္းတူး၊ တုိင္စိုက္ၿပီး တဲမ်ား ေဆာက္ ေပးခဲ့သည္။ အလံနီပါတီက ဦးစီးကာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္တြင္ ပစၥည္းမဲ့တို႔၏ ရပ္ကြက္မ်ား တည္ေထာင္ေပးခဲ့ သည္။ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရႏွင့္ လက္ပါးေစမ်ားသည္ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားကို မုခ်အ႐ႈံးေပးေစရမည္ဟု သခင္စုိးက ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး တည္ေဆာက္ေသာ ရပ္ကြက္မွာ အလံျပဘုရားလမ္းမွ မင္းမႏုိင္ရပ္ကြက္ျဖစ္ေလသည္။ ဖဆပလ ရပ္ကြက္၊ေနာက္အစိုးရက ေဆာက္ေသာ ဖဆပလ တုိုက္တန္းမွာလည္း သခင္စုိး၏ တူရြင္းဖ်ားမွ ေပၚလာ ခဲ့ေလသည္။
အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ ျပႆနာမွ အလုပ္သမားျပႆနာအထိ ျပႆနာအ၀၀ကို အလံနီကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ၀င္ေရာက္ ေျဖရွင္းေလ့ရွိသျဖင့္ ထိုအခ်ိန္က ေန႔စဥ္သတင္းစာတို႔တြင္ မည္သည့္႐ံုး၊ မည္သည့္ဆိုင္ကို အလံနီ၀ိုင္းျခင္း စေသာ သတင္းမ်ားကို ေန႔စဥ္ သတင္းစာတို႔တြင္ အထပ္ထပ္ ဖတ္႐ႈေနၾကရသည္။
တေန႔တြင္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္စိုးက ေနာက္မယားယူသျဖင့္ မယားႀကီးျဖစ္သူ ေဒၚခင္စီက (၃၃) လမ္းရွိ အလံနီဌာနခ်ဳပ္သို႔ သြားကာ ရန္ေတြ႔ေလသည္။ ထိုသတင္းကို ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာက ဟာသျပဳကာ ေခါင္းစဥ္ တပ္သည္မွာ ပဲြက်သြားခဲ့ေလသည္။ ဗမာ့ေခတ္၏ သတင္းေခါင္းစဥ္မွာ “အလံနီဌာနခ်ဳပ္ကို ေဒၚခင္စီ ၀ိုင္းျခင္း” ဟူ၏။
ဖဆပလအဖဲြ႔ႀကီးက ေဆြးေႏြးေစ်းဆစ္ေနၾကခ်ိန္တြင္ စိုးႀကီးက မင္းမဲ့တိုက္ပြဲမ်ား ဆင္ႏႊဲေနေသာေၾကာင့္ ဖဆပလ အစိုးရပင္ ျဖစ္ေစကာမူ အဂၤလိပ္အစိုးရအဖို႔ ပိုမိုအလုပ္မ်ားရေလသည္။ ဖဆပလႏွင့္ အဂၤလိပ္အစုိးရ တို႔ ေဆြးေႏြးမႈတြင္လည္း ျမန္မာဘက္မွ အေထာက္အကူ ရခဲ့ေလသည္။ အလံနီတို႔က ရန္ကုန္တၿမိဳ႕လံုးတြင္ တဲေဆာက္ပဲြမ်ား ဆႏၵျပပဲြမ်ား ဆက္တုိက္ က်င္းပလာရာမွ တေန႔တြင္ “အဂၤလိပ္တို႔၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ စက္ယႏၱရား ႀကီးကို အသက္အေသခံၿပီး ရပ္ဆုိင္းၾကမည္” ဟု ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး အတြင္း၀န္မ်ား႐ံုးကို ၀ိုင္းၾကေလေတာ့သည္။ “ေသရဲတာ အလံနီေဟ့” ဟု ေအာ္ဟစ္ၿပီး အတြင္း၀န္႐ံုးကို ၀ိုင္းၿပီး ဆႏၵျပၾကသည္။ အလံနီတို႔အား ပုလိပ္မ်ား က မီးသတ္ေရပိုက္မ်ားႏွင့္ လူစုခဲြၾကရေလသည္။ ပဲြၾကည့္ပရိသတ္က “ေရ႐ႊဲတာ အလံနီေဟ့” ဟု ေအာ္ဟစ္ ေလွာင္ေျပာင္ရင္း အားေပးၾက၏။ ေဘးလူမ်ားအဖို႔ အႏၱရာယ္မရွိေသာေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီေခတ္က ဆႏၵျပပဲြ မ်ားကို လူထုက ၀ုိင္းၾကည့္ေလ့ရွိၾကသည္။ ရယ္ၾက၊ ေမာၾက၊ လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးၾကႏွင့္ အားေပးေလ့ရွိၾက သည္။ ရန္ကုန္လူထုအဖို႔ ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြ တမ်ိဳးပင္။
အလံနီမ်ား ေသာင္းက်န္းလြန္းသျဖင့္ ထိုေန႔တြင္ပင္ အလံနီပါတီကို အစိုးရက မတရားအသင္း ေၾကညာၿပီး ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို လုိက္လံဖမ္းဆီးေတာ့သည္။ စိုးႀကီးႏွင့္ အလံနီမ်ားတို႔သည္ အေျပးကလည္း ေကာင္းေပ သည္။ အတြင္း၀န္မ်ား႐ံုးမွ တပ္ေခါက္ၿပီး ေ႐ႊတိဂံုကုန္းေတာ္ေပၚအေရာက္ ေျပးႏိုင္ၾကသည္။
ေစတီေတာ္၏ အရိပ္ကို ခိုမိၾကသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ေဘးမဲ့သတၱ၀ါမ်ား ျဖစ္သြားၾကေတာ့သည္။ ဒီမိုကေရစီ ေခတ္က အစိုးရတို႔သည္ သာသနာေတာ္ကို ႐ိုေသၿပီး လူ႔အခြင့္အေရးကို တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ ေပးေလသျဖင့္ ကုန္းေတာ္ေပၚသို႔ တက္ၿပီး ဖမ္းေလ့ဆီးေလ့ မရွိေစကာမူ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက မတရားသင္းေၾကညာထားသျဖင့္ သခင္စိုးႏွင့္ ေနာက္လိုက္မ်ားကို ဖမ္းဆီးရန္ ကုန္းေတာ္ေပၚ ေျခေတာ္ရင္းတြင္ ပုလိပ္တပ္မ်ား တပ္စဲြၿပီး ၀ိုင္းထား ၾကပါေလသည္။ မုခ္ႀကီးေလးမုခ္တြင္ ပုလိပ္စခန္းဖြင့္ၿပီး ဆင္းသူတက္သူမ်ားကို စစ္ေဆးေနေလသည္။
ထိုအခ်ိိန္က တင္ေမာင္၏ တာ၀န္မွာ မတရားသင္းေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဆင္းလာသျဖင့္ ဖမ္းမိလွ်င္ သတင္းဓာတ္ပံု ႐ိုက္ၿပီး သတင္းယူရန္ ျဖစ္သည္။ စိုးႀကီးဆင္းလာမည္ဟု ယူဆေသာ ေစာင္းတန္း၌ ပုလိပ္အရာရွိမ်ားႏွင့္အတူ စခန္းခ်ၿပီး ပုလိပ္မင္းေရာ၊ သတင္းေထာက္မ်ားပါ မအိပ္မေန လူလဲႏွင့္ ေစာင့္ခဲ့ၾကရသည္။ (၅) ရက္တုိင္တုိင္ ဆက္တိုက္ေစာင့္ၾကရာတြင္ တ႐ုတ္ကဲ့သို႔ ၀တ္ဆင္ကာ ဆင္းလာသူ တတိယတန္းေခါင္းေဆာင္ (၂) ဦးကို ဖမ္းမိသည့္ သတင္းသာ ေရးႏုိင္ခဲ့သည္။
(၆) ရက္ေျမာက္ေသာေန႔ နံနက္တြင္မူ သခင္စိုး လြတ္သြားၿပီဟု သတင္းထူးႀကီးကို တင္ေမာင္တုိ႔ ဗမာ့ေခတ္ သတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပလုိက္ေလသည္။ သခင္စိုးႀကီး ေခါင္းတံုးတံုးၿပီး စေကာတခ်ပ္ကို ႐ြက္ကာ မယ္သီလရွင္ အသြင္ႏွင့္ ၀တ္ဆင္ၿပီး ဆင္းခဲ့သည္ကို ပုလိပ္မ်ားႏွင့္တကြ သတင္းေထာက္မ်ားပါ မသိလိုက္ၾကဟု အေသး စိတ္ ဖဲြ႔ႏဲြ႔ၿပီး ေရးသားထားသည္။ ပုလိပ္မ်ားေရာ၊ သတင္းေထာက္မ်ားကပါ စိတ္ဓာတ္က်သြားေတာ့ကာ အထက္အမိန္႔အရ ပုလိပ္တပ္မ်ား ႐ုပ္သိမ္း သြားေတာ့သည္။
ထိုသတင္းသည္ သတင္းမွန္မဟုတ္။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးအုန္းခင္က စိတ္ကူးႏွင့္ ဖန္တီးေရးသားသည္ဟု ေနာက္ မွ သိၾကရသည္။ သတင္းလိမ္ေၾကာင့္ ပုလိပ္မ်ား ႐ုပ္သိမ္းသြားေတာ့မွ စိုးႀကီးႏွင့္ အဖဲြ႔တုိ႔သည္ ကုန္းေတာ္ေပၚက လြယ္ကူစြာ ဆင္းေျပးႏုိင္ခဲ့သည္။
ဦးအုန္းခင္ႏွင့္တကြ ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာတုိ႔သည္ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကို လက္မခံဟု အတိအလင္း ေၾကညာၿပီး လက္၀ဲဆန္႔က်င္ေရးကို ေရးသားေနေသာ သတင္းစာျဖစ္ေသာ္လည္း ဦးအုန္းခင္ႏွင့္ သခင္စိုးတို႔သည္ မ်ားစြာ ရင္းႏွီးသည့္ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္ၾကသည္က တေၾကာင္း၊ အလံနီတို႔ ဇြဲ၊ သတၱိကို ေလးစားသည္က တေၾကာင္းတို႔ ေၾကာင့္ တတ္ႏိုင္သမွ် ကူညီေလ့ရွိသည္။ အလံနီေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ အဖမ္းခံရလွ်င္ အစာငတ္ခံ တိုက္ပြဲ ကို ဆင္ႏဲႊေလ့ရွိသည္။ သူတို႔ေထာင္ထဲမွာ ေသေလမည္ကို အစုိးရက စိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ တိုက္ပဲြ၀င္ အလံနီမ်ား အားအင္ အထူးဆုတ္ယုတ္ေနခ်ိန္တို႔၌ နံနက္ေစာေစာတို႔တြင္ ေထာင္ျပင္ပလက္ေဖာင္းမ်ားေပၚ စြန္႔ပစ္ထားေလ့ ရွိသည္။ အဖမ္းခံရသူ အလံနီမ်ားႏွင့္ ေထာင္ဆရာ၀န္ေတြပါ ျပင္ပေလာကႏွင့္ အခ်ိတ္အဆက္ေကာင္းေသာ ေၾကာင့္ ဗမာ့ေခတ္က အၿမဲႀကိဳတင္သိၿပီး ထုိသို႔ စြန္႔ထားသူ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းေပၚမွ လူနာမ်ားကို ဗမာ့ေခတ္သို႔ သယ္ယူၿပီး တုိက္အေပၚထပ္၌ တင္ကာ ေဆးကုေပးေလ့ရွိသည္။ ပုလိပ္မ်ားက သိၾကေစကာမူ မ်က္စိမွိတ္ထားၾကသည္။
ပုလိပ္တို႔သည္လည္း လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပဲြ၀င္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ဒီမုိကေရစီေခတ္က ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား သည္ ၾကည္ႏူးဖြယ္၊ ေပ်ာ္ဖြယ္၊ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းလွေပသည္။ ဤတခ်ီတြင္ ဦးအုန္းခင္က အက်ဥ္းအက်ပ္ေတြ႔ ေနေသာ သူ၏ မိတ္ေဆြကို မဟုတ္သတင္းေရးၿပီး ကယ္တင္လုိက္ေလရာ ယင္းလုပ္ႀကံသတင္းသည္ အေမရိ ကန္ တုိင္းမ္မဂၢဇင္းက ေဖာ္ျပရေလသည္အထိ ကမၻာေက်ာ္သြားေတာ့သည္။
တင္ေမာင္အဖို႔ ဘ၀င္မက်သျဖင့္ သတင္းစာက်င့္၀တ္ကို ခ်ိဳးေဖာက္သည္ဟု ဦးအုန္းခင္အား စြပ္စဲြကာ ေ၀ဖန္ေသာအခါတြင္ သူ၏အေျဖမွာ “ငါ့လေခြး၊ တို႔က အဂၤလိပ္ကို တုိက္ေနတာကြ၊ အလံနီေတြ ခေလာက္ဆန္ တာေတြက ေအာင္ဆန္းတို႔ ဖဆပလကို အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစတယ္ကြ” ဟူ၏။
မည္သို႔ပင္ သူက ထုေခ်ႏိုင္ေစကာမူ မဟုတ္မမွန္သတင္းကို ေရးသားမႈသည္ သတင္းစာအဖို႔ ပါရာဇိက ကံထုိက္သည္။ ထို႔ျပင္ ေနာက္ပိုင္းျဖစ္ပ်က္လာေသာ ကြင္းဆက္သတင္းမ်ားကိုလည္း ျပန္ၿပီး သံုးသပ္သင့္ေပ သည္။
သခင္စိုးႏွင့္ အလံနီမ်ားအဖို႔ ဗမာ့ေခတ္သတင္းလိမ္၏ အကူအညီႏွင့္ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇန္န၀ါရီလ (၂၆) ရက္ေန႔က ေ႐ႊတိဂံုကုန္းေတာ္ေပၚမွ ဆင္းၿပီး တိုက္႐ိုက္ေတာခိုၾကသည္။ ျပည္တြင္းစစ္မီးႀကီး၏ အမြန္အစ မီးပြားမ်ား ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူတို႔သည္ (၁၅)ႏွစ္တုိင္တိုင္ လက္နက္ကိုင္ သူပုန္မ်ားအျဖစ္ ေတာတြင္းသို႔ ေရာက္သြားၾက သည္။ ၁၉၆၂ ခု၊ ႏုိ၀င္ဘာလတြင္မွ ဗိုလ္ေန၀င္း၏ ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးရန္ ဖိတ္ေလမွ ရက္အနည္းငယ္သာ ၿမိဳ႕ေပၚျပန္ကာ ရက္အနည္းငယ္မွ် ေျခခ်ႏိုင္ခဲ့သည္။ အလံနီ ေတာခိုၿပီးေနာက္ အလံျဖဴမ်ား ႏွင့္ လူမ်ိဳးစုမ်ားပါ သူပုန္ထခဲ့ၾကသည္။ စစ္တပ္က အၿပီးအႏုိင္ မတိုက္ႏိုင္သကဲ့သို႔ သူပုန္မ်ားကလည္း အႏိုင္ မတုိက္ႏိုင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျပည္တြင္းစစ္မီးႀကီး ၾကာရွည္လာၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ေပါက္ဖြားလာခဲ့ရသည္။
သခင္စိုးအဖို႔ ပထမအဂၤလိပ္အစိုးရကို တုိက္သည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ ျမန္မာဒီမုိကေရစီ အစိုးမ်ားကို တိုက္ခဲ့သည္။ ပစၥည္းမဲ့မ်ားကို အစစ္အမွန္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးကာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အလုပ္အေကၽြးျပဳသည္ မွာ မွန္ကန္သည္ဆိုေစကာမူ ဆင္စြယ္ရြာအမည္ရွိ ႐ြာစြန္ကေလးတခုမွ ဆင္းရဲေသာ လယ္သမားအားလံုး တို႔ကို အစုလိုက္ အၿပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္မႈ က်ဴးလြန္မိသည္လည္း ရွိသည္။
၁၉၇၇ ခုက ဦးအုန္းခင္ႏွင့္ေတြ႔စဥ္က သူ၏ သတင္းလိမ္တခု၏ အက်ိဳးဆက္ကို ေဆြးေႏြးမိျပန္သည္။ ဇြဲအင္းဂူ တြင္ တရားထုိင္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဦးအုန္းခင္က ေဟတုပစၥေယာ အဘိဓမၼာကို ႐ြတ္ဆိုျပၿပီး ေျပာျပသည္။ “ဒီ အျဖစ္အပ်က္ အက်ိဴးဆက္ေတြမွာ ငါေရးတဲ့ သတင္းက တစိတ္တမႈန္႔ေသာ အေၾကာင္းတရားတခု အျဖစ္ ပါ၀င္ ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အက်ိဳးတရားမွန္သမွ်တို႔ဟာ အေၾကာင္းတရားတခုအေပၚမွာသာ မတည္ဘူး၊ ေျမာက္ျမား လွတဲ့ အေၾကာင္းတရားမ်ားကို အေျခခံပါတယ္” ဟု ေျဖေလသည္။ ။
ကမၻာစစ္ဦးကာလကမူ အဂၤလိပ္အစုိးရ၏ အက်ဥ္းသားအျဖစ္ ျမင္းၿခံေထာင္တြင္ ေထာင္နန္းစံေနသူ ျဖစ္ပါ လ်က္ “အခုျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ကမၻာစစ္ႀကီးမွာ ဖက္ဆစ္အင္အားစုႏွင့္ ဒီမိုကေရစီအားအင္တုိ႔ ရင္ဆိုင္တုိက္ၾကရ သည္သာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမန္မာမ်ား ဒီမိုကေရစီ အဂၤလိပ္အစိုးရကို ကူညီၾကပါစို႔” ဟု ႏုိင္ငံေရး စစ္တမ္း ထုတ္ခဲ့သည္။ ဂ်ပန္ကို အကူအညီမေပးၾကရန္ လမ္းစဥ္ခ်မွတ္ၿပီး ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ ေရး အဖဲြ႔ႀကီးကို ၁၉၄၁ ခုႏွစ္က မ်ိဳးေစ့ခ် တည္ေထာင္ခဲ့သည္။
ဂ်ပန္စစ္တပ္ႏွင့္ ပူးေပါင္းၿပီး အဂၤလိပ္တို႔ကို တိုက္ခိုက္ေနၾကသူတုိ႔လည္း စိုးႀကီး၏ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို လက္ခံအားေပးခဲ့သျဖင့္ ဖဆပလအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ႀကီး ေပၚထြန္းလာခဲ့သည္။ စိုးက ႏုိင္ငံေရးေခါင္း ေဆာင္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက စစ္ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ တာ၀န္ယူကာ လႈပ္ရွားခဲ့ၾကသည္။
စစ္ႀကီးၿပီးသြားေသာအခါတြင္ ဖဆပလအဖဲြ႔ႀကီးသည္ ႀကီးမားေသာ ႏုိင္ငံေရးတပ္ေပါင္းစုႀကီးအျဖစ္ လြတ္လပ္ ေရးတုိက္ပဲြကို ဆက္လက္တုိက္ခဲ့ၾကသည္။ ဒီမိုကေရစီနည္းကို အသံုးျပဳၿပီး အဂၤလိပ္အစိုးရထံ လြတ္လပ္ေရး ေစ်းဆစ္ခဲ့ၾကသည္။ ခက္သည္မွာ သခင္စိုးက အဂၤလိပ္အစိုးရႏွင့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေတာင္းဆိုေသာ လမ္းစဥ္ကို မယံုၾကည္၊ လက္နက္ႏွင့္ ေတာ္လွန္ျခားနားမွသာ စစ္မွန္သည့္ လြတ္လပ္ေရးကို ရရွိႏုိင္မည္ဟု သူက ယူဆသည္။
ျပင္းထန္တင္းမာေသာ သူ၏ အယူအဆမ်ား လက္မခံႏုိင္ၾကသျဖင့္ သခင္စိုးကို ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကေရာ၊ ဖဆပလ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကပါ ထုတ္ပယ္ခဲ့ၾကသည္။ သူက ၿငိမ္ခံသူမဟုတ္၊ အလံနီ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအမည္ႏွင့္ စင္ၿပိဳင္ ပါတီတရပ္ တည္ေထာင္ၿပီး ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးေလာကတခုလံုး ခေလာက္ဆန္ေအာင္ ျပင္းထန္စြာ လႈပ္ရွားခဲ့ေလ သည္။
အိုးအိမ္မဲ့မ်ားအဖို႔ ေတြ႔ရာ၊ ျမင္ရာ ေျမကြက္မွာ ေနပိုင္ခြင့္ရွိသည္ဟု ဆိုကာ အစိုးရပိုင္ ေျမကြက္မ်ားႏွင့္ ပိုင္ရွင္ ရွိေသာ အျခားေျမကြက္မ်ားတြင္ သူကိုယ္တုိင္ တူရြင္းတေခ်ာင္းႏွင့္ တြင္းတူး၊ တုိင္စိုက္ၿပီး တဲမ်ား ေဆာက္ ေပးခဲ့သည္။ အလံနီပါတီက ဦးစီးကာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္တြင္ ပစၥည္းမဲ့တို႔၏ ရပ္ကြက္မ်ား တည္ေထာင္ေပးခဲ့ သည္။ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရႏွင့္ လက္ပါးေစမ်ားသည္ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားကို မုခ်အ႐ႈံးေပးေစရမည္ဟု သခင္စုိးက ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး တည္ေဆာက္ေသာ ရပ္ကြက္မွာ အလံျပဘုရားလမ္းမွ မင္းမႏုိင္ရပ္ကြက္ျဖစ္ေလသည္။ ဖဆပလ ရပ္ကြက္၊ေနာက္အစိုးရက ေဆာက္ေသာ ဖဆပလ တုိုက္တန္းမွာလည္း သခင္စုိး၏ တူရြင္းဖ်ားမွ ေပၚလာ ခဲ့ေလသည္။
အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ ျပႆနာမွ အလုပ္သမားျပႆနာအထိ ျပႆနာအ၀၀ကို အလံနီကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ၀င္ေရာက္ ေျဖရွင္းေလ့ရွိသျဖင့္ ထိုအခ်ိန္က ေန႔စဥ္သတင္းစာတို႔တြင္ မည္သည့္႐ံုး၊ မည္သည့္ဆိုင္ကို အလံနီ၀ိုင္းျခင္း စေသာ သတင္းမ်ားကို ေန႔စဥ္ သတင္းစာတို႔တြင္ အထပ္ထပ္ ဖတ္႐ႈေနၾကရသည္။
တေန႔တြင္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္စိုးက ေနာက္မယားယူသျဖင့္ မယားႀကီးျဖစ္သူ ေဒၚခင္စီက (၃၃) လမ္းရွိ အလံနီဌာနခ်ဳပ္သို႔ သြားကာ ရန္ေတြ႔ေလသည္။ ထိုသတင္းကို ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာက ဟာသျပဳကာ ေခါင္းစဥ္ တပ္သည္မွာ ပဲြက်သြားခဲ့ေလသည္။ ဗမာ့ေခတ္၏ သတင္းေခါင္းစဥ္မွာ “အလံနီဌာနခ်ဳပ္ကို ေဒၚခင္စီ ၀ိုင္းျခင္း” ဟူ၏။
ဖဆပလအဖဲြ႔ႀကီးက ေဆြးေႏြးေစ်းဆစ္ေနၾကခ်ိန္တြင္ စိုးႀကီးက မင္းမဲ့တိုက္ပြဲမ်ား ဆင္ႏႊဲေနေသာေၾကာင့္ ဖဆပလ အစိုးရပင္ ျဖစ္ေစကာမူ အဂၤလိပ္အစိုးရအဖို႔ ပိုမိုအလုပ္မ်ားရေလသည္။ ဖဆပလႏွင့္ အဂၤလိပ္အစုိးရ တို႔ ေဆြးေႏြးမႈတြင္လည္း ျမန္မာဘက္မွ အေထာက္အကူ ရခဲ့ေလသည္။ အလံနီတို႔က ရန္ကုန္တၿမိဳ႕လံုးတြင္ တဲေဆာက္ပဲြမ်ား ဆႏၵျပပဲြမ်ား ဆက္တုိက္ က်င္းပလာရာမွ တေန႔တြင္ “အဂၤလိပ္တို႔၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ စက္ယႏၱရား ႀကီးကို အသက္အေသခံၿပီး ရပ္ဆုိင္းၾကမည္” ဟု ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး အတြင္း၀န္မ်ား႐ံုးကို ၀ိုင္းၾကေလေတာ့သည္။ “ေသရဲတာ အလံနီေဟ့” ဟု ေအာ္ဟစ္ၿပီး အတြင္း၀န္႐ံုးကို ၀ိုင္းၿပီး ဆႏၵျပၾကသည္။ အလံနီတို႔အား ပုလိပ္မ်ား က မီးသတ္ေရပိုက္မ်ားႏွင့္ လူစုခဲြၾကရေလသည္။ ပဲြၾကည့္ပရိသတ္က “ေရ႐ႊဲတာ အလံနီေဟ့” ဟု ေအာ္ဟစ္ ေလွာင္ေျပာင္ရင္း အားေပးၾက၏။ ေဘးလူမ်ားအဖို႔ အႏၱရာယ္မရွိေသာေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီေခတ္က ဆႏၵျပပဲြ မ်ားကို လူထုက ၀ုိင္းၾကည့္ေလ့ရွိၾကသည္။ ရယ္ၾက၊ ေမာၾက၊ လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးၾကႏွင့္ အားေပးေလ့ရွိၾက သည္။ ရန္ကုန္လူထုအဖို႔ ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပဲြ တမ်ိဳးပင္။
အလံနီမ်ား ေသာင္းက်န္းလြန္းသျဖင့္ ထိုေန႔တြင္ပင္ အလံနီပါတီကို အစိုးရက မတရားအသင္း ေၾကညာၿပီး ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို လုိက္လံဖမ္းဆီးေတာ့သည္။ စိုးႀကီးႏွင့္ အလံနီမ်ားတို႔သည္ အေျပးကလည္း ေကာင္းေပ သည္။ အတြင္း၀န္မ်ား႐ံုးမွ တပ္ေခါက္ၿပီး ေ႐ႊတိဂံုကုန္းေတာ္ေပၚအေရာက္ ေျပးႏိုင္ၾကသည္။
ေစတီေတာ္၏ အရိပ္ကို ခိုမိၾကသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ေဘးမဲ့သတၱ၀ါမ်ား ျဖစ္သြားၾကေတာ့သည္။ ဒီမိုကေရစီ ေခတ္က အစိုးရတို႔သည္ သာသနာေတာ္ကို ႐ိုေသၿပီး လူ႔အခြင့္အေရးကို တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ ေပးေလသျဖင့္ ကုန္းေတာ္ေပၚသို႔ တက္ၿပီး ဖမ္းေလ့ဆီးေလ့ မရွိေစကာမူ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက မတရားသင္းေၾကညာထားသျဖင့္ သခင္စိုးႏွင့္ ေနာက္လိုက္မ်ားကို ဖမ္းဆီးရန္ ကုန္းေတာ္ေပၚ ေျခေတာ္ရင္းတြင္ ပုလိပ္တပ္မ်ား တပ္စဲြၿပီး ၀ိုင္းထား ၾကပါေလသည္။ မုခ္ႀကီးေလးမုခ္တြင္ ပုလိပ္စခန္းဖြင့္ၿပီး ဆင္းသူတက္သူမ်ားကို စစ္ေဆးေနေလသည္။
ထိုအခ်ိိန္က တင္ေမာင္၏ တာ၀န္မွာ မတရားသင္းေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဆင္းလာသျဖင့္ ဖမ္းမိလွ်င္ သတင္းဓာတ္ပံု ႐ိုက္ၿပီး သတင္းယူရန္ ျဖစ္သည္။ စိုးႀကီးဆင္းလာမည္ဟု ယူဆေသာ ေစာင္းတန္း၌ ပုလိပ္အရာရွိမ်ားႏွင့္အတူ စခန္းခ်ၿပီး ပုလိပ္မင္းေရာ၊ သတင္းေထာက္မ်ားပါ မအိပ္မေန လူလဲႏွင့္ ေစာင့္ခဲ့ၾကရသည္။ (၅) ရက္တုိင္တုိင္ ဆက္တိုက္ေစာင့္ၾကရာတြင္ တ႐ုတ္ကဲ့သို႔ ၀တ္ဆင္ကာ ဆင္းလာသူ တတိယတန္းေခါင္းေဆာင္ (၂) ဦးကို ဖမ္းမိသည့္ သတင္းသာ ေရးႏုိင္ခဲ့သည္။
(၆) ရက္ေျမာက္ေသာေန႔ နံနက္တြင္မူ သခင္စိုး လြတ္သြားၿပီဟု သတင္းထူးႀကီးကို တင္ေမာင္တုိ႔ ဗမာ့ေခတ္ သတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပလုိက္ေလသည္။ သခင္စိုးႀကီး ေခါင္းတံုးတံုးၿပီး စေကာတခ်ပ္ကို ႐ြက္ကာ မယ္သီလရွင္ အသြင္ႏွင့္ ၀တ္ဆင္ၿပီး ဆင္းခဲ့သည္ကို ပုလိပ္မ်ားႏွင့္တကြ သတင္းေထာက္မ်ားပါ မသိလိုက္ၾကဟု အေသး စိတ္ ဖဲြ႔ႏဲြ႔ၿပီး ေရးသားထားသည္။ ပုလိပ္မ်ားေရာ၊ သတင္းေထာက္မ်ားကပါ စိတ္ဓာတ္က်သြားေတာ့ကာ အထက္အမိန္႔အရ ပုလိပ္တပ္မ်ား ႐ုပ္သိမ္း သြားေတာ့သည္။
ထိုသတင္းသည္ သတင္းမွန္မဟုတ္။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးအုန္းခင္က စိတ္ကူးႏွင့္ ဖန္တီးေရးသားသည္ဟု ေနာက္ မွ သိၾကရသည္။ သတင္းလိမ္ေၾကာင့္ ပုလိပ္မ်ား ႐ုပ္သိမ္းသြားေတာ့မွ စိုးႀကီးႏွင့္ အဖဲြ႔တုိ႔သည္ ကုန္းေတာ္ေပၚက လြယ္ကူစြာ ဆင္းေျပးႏုိင္ခဲ့သည္။
ဦးအုန္းခင္ႏွင့္တကြ ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာတုိ႔သည္ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကို လက္မခံဟု အတိအလင္း ေၾကညာၿပီး လက္၀ဲဆန္႔က်င္ေရးကို ေရးသားေနေသာ သတင္းစာျဖစ္ေသာ္လည္း ဦးအုန္းခင္ႏွင့္ သခင္စိုးတို႔သည္ မ်ားစြာ ရင္းႏွီးသည့္ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္ၾကသည္က တေၾကာင္း၊ အလံနီတို႔ ဇြဲ၊ သတၱိကို ေလးစားသည္က တေၾကာင္းတို႔ ေၾကာင့္ တတ္ႏိုင္သမွ် ကူညီေလ့ရွိသည္။ အလံနီေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ အဖမ္းခံရလွ်င္ အစာငတ္ခံ တိုက္ပြဲ ကို ဆင္ႏဲႊေလ့ရွိသည္။ သူတို႔ေထာင္ထဲမွာ ေသေလမည္ကို အစုိးရက စိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ တိုက္ပဲြ၀င္ အလံနီမ်ား အားအင္ အထူးဆုတ္ယုတ္ေနခ်ိန္တို႔၌ နံနက္ေစာေစာတို႔တြင္ ေထာင္ျပင္ပလက္ေဖာင္းမ်ားေပၚ စြန္႔ပစ္ထားေလ့ ရွိသည္။ အဖမ္းခံရသူ အလံနီမ်ားႏွင့္ ေထာင္ဆရာ၀န္ေတြပါ ျပင္ပေလာကႏွင့္ အခ်ိတ္အဆက္ေကာင္းေသာ ေၾကာင့္ ဗမာ့ေခတ္က အၿမဲႀကိဳတင္သိၿပီး ထုိသို႔ စြန္႔ထားသူ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းေပၚမွ လူနာမ်ားကို ဗမာ့ေခတ္သို႔ သယ္ယူၿပီး တုိက္အေပၚထပ္၌ တင္ကာ ေဆးကုေပးေလ့ရွိသည္။ ပုလိပ္မ်ားက သိၾကေစကာမူ မ်က္စိမွိတ္ထားၾကသည္။
ပုလိပ္တို႔သည္လည္း လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပဲြ၀င္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ဒီမုိကေရစီေခတ္က ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား သည္ ၾကည္ႏူးဖြယ္၊ ေပ်ာ္ဖြယ္၊ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းလွေပသည္။ ဤတခ်ီတြင္ ဦးအုန္းခင္က အက်ဥ္းအက်ပ္ေတြ႔ ေနေသာ သူ၏ မိတ္ေဆြကို မဟုတ္သတင္းေရးၿပီး ကယ္တင္လုိက္ေလရာ ယင္းလုပ္ႀကံသတင္းသည္ အေမရိ ကန္ တုိင္းမ္မဂၢဇင္းက ေဖာ္ျပရေလသည္အထိ ကမၻာေက်ာ္သြားေတာ့သည္။
တင္ေမာင္အဖို႔ ဘ၀င္မက်သျဖင့္ သတင္းစာက်င့္၀တ္ကို ခ်ိဳးေဖာက္သည္ဟု ဦးအုန္းခင္အား စြပ္စဲြကာ ေ၀ဖန္ေသာအခါတြင္ သူ၏အေျဖမွာ “ငါ့လေခြး၊ တို႔က အဂၤလိပ္ကို တုိက္ေနတာကြ၊ အလံနီေတြ ခေလာက္ဆန္ တာေတြက ေအာင္ဆန္းတို႔ ဖဆပလကို အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစတယ္ကြ” ဟူ၏။
မည္သို႔ပင္ သူက ထုေခ်ႏိုင္ေစကာမူ မဟုတ္မမွန္သတင္းကို ေရးသားမႈသည္ သတင္းစာအဖို႔ ပါရာဇိက ကံထုိက္သည္။ ထို႔ျပင္ ေနာက္ပိုင္းျဖစ္ပ်က္လာေသာ ကြင္းဆက္သတင္းမ်ားကိုလည္း ျပန္ၿပီး သံုးသပ္သင့္ေပ သည္။
သခင္စိုးႏွင့္ အလံနီမ်ားအဖို႔ ဗမာ့ေခတ္သတင္းလိမ္၏ အကူအညီႏွင့္ ၁၉၄၇ ခု၊ ဇန္န၀ါရီလ (၂၆) ရက္ေန႔က ေ႐ႊတိဂံုကုန္းေတာ္ေပၚမွ ဆင္းၿပီး တိုက္႐ိုက္ေတာခိုၾကသည္။ ျပည္တြင္းစစ္မီးႀကီး၏ အမြန္အစ မီးပြားမ်ား ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူတို႔သည္ (၁၅)ႏွစ္တုိင္တိုင္ လက္နက္ကိုင္ သူပုန္မ်ားအျဖစ္ ေတာတြင္းသို႔ ေရာက္သြားၾက သည္။ ၁၉၆၂ ခု၊ ႏုိ၀င္ဘာလတြင္မွ ဗိုလ္ေန၀င္း၏ ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးရန္ ဖိတ္ေလမွ ရက္အနည္းငယ္သာ ၿမိဳ႕ေပၚျပန္ကာ ရက္အနည္းငယ္မွ် ေျခခ်ႏိုင္ခဲ့သည္။ အလံနီ ေတာခိုၿပီးေနာက္ အလံျဖဴမ်ား ႏွင့္ လူမ်ိဳးစုမ်ားပါ သူပုန္ထခဲ့ၾကသည္။ စစ္တပ္က အၿပီးအႏုိင္ မတိုက္ႏိုင္သကဲ့သို႔ သူပုန္မ်ားကလည္း အႏိုင္ မတုိက္ႏိုင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျပည္တြင္းစစ္မီးႀကီး ၾကာရွည္လာၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ေပါက္ဖြားလာခဲ့ရသည္။
သခင္စိုးအဖို႔ ပထမအဂၤလိပ္အစိုးရကို တုိက္သည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ ျမန္မာဒီမုိကေရစီ အစိုးမ်ားကို တိုက္ခဲ့သည္။ ပစၥည္းမဲ့မ်ားကို အစစ္အမွန္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးကာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အလုပ္အေကၽြးျပဳသည္ မွာ မွန္ကန္သည္ဆိုေစကာမူ ဆင္စြယ္ရြာအမည္ရွိ ႐ြာစြန္ကေလးတခုမွ ဆင္းရဲေသာ လယ္သမားအားလံုး တို႔ကို အစုလိုက္ အၿပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္မႈ က်ဴးလြန္မိသည္လည္း ရွိသည္။
၁၉၇၇ ခုက ဦးအုန္းခင္ႏွင့္ေတြ႔စဥ္က သူ၏ သတင္းလိမ္တခု၏ အက်ိဳးဆက္ကို ေဆြးေႏြးမိျပန္သည္။ ဇြဲအင္းဂူ တြင္ တရားထုိင္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဦးအုန္းခင္က ေဟတုပစၥေယာ အဘိဓမၼာကို ႐ြတ္ဆိုျပၿပီး ေျပာျပသည္။ “ဒီ အျဖစ္အပ်က္ အက်ိဴးဆက္ေတြမွာ ငါေရးတဲ့ သတင္းက တစိတ္တမႈန္႔ေသာ အေၾကာင္းတရားတခု အျဖစ္ ပါ၀င္ ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အက်ိဳးတရားမွန္သမွ်တို႔ဟာ အေၾကာင္းတရားတခုအေပၚမွာသာ မတည္ဘူး၊ ေျမာက္ျမား လွတဲ့ အေၾကာင္းတရားမ်ားကို အေျခခံပါတယ္” ဟု ေျဖေလသည္။ ။
Subscribe to:
Posts (Atom)