(၅၀) ေဒါသကုမၼာရႀကီး ဗိုလ္ေန၀င္း (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းသည္ ေဒါသျပင္းသူျဖစ္ပါသည္။ အေမရိကန္တုိင္းမဂၢဇင္းက သူ၏ေဒါသသတင္းကို Nawinian Anger ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ခဲ့သျဖင့္ ဗုိလ္ေန၀င္း၏ ေဒါသသည္ ကမၻာေက်ာ္ရံုမွ်မက အဂၤလိပ္စာစကားတြင္ ေ၀ါဟာရအသစ္တလံုးတိုးခဲ့သည္အထိ ႀကီးမားၿပီး အထိန္းအကြပ္မရွိ ေဖာက္ခဲြႏုိင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။
တခုေသာ နာတာလူးပဲြတြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ အင္းလ်ားကန္ ဟိုတယ္တြင္ ကပြဲႀကီးတခုကို က်င္းပေနပါသည္။ သူ၏ အစိုးရ ကုန္သြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနက အင္းလ်ားကန္ဟိုတယ္ႀကီးကို အုပ္ခ်ဳပ္လုပ္ကိုင္ရာတြင္ အျမတ္ရွာရမည္ဟု ဗိုလ္ေန၀င္းက အမိန္႔ရွိသျဖင့္ နာတာလူးပဲြေတာ္ကပဲြသဘင္ကို ေတးတူရိယာတီး၀ုိင္းႏွင့္ က်င္းပကာ စီးပြားရွာခဲ့ ပါသည္။ ထိုကာလက ပြဲလမ္းရွားပါးေသာေၾကာင့္ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္မ်ား၊ သံတမန္မ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံျခားခရီးသည္ မ်ားတို႔ စည္ကားစြာ တက္ေရာက္အားေပးၾကပါသည္။
ဘင္ခရာဆုိင္းတၿခိမ့္ၿခိမ့္ႏွင့္ စံုတဲြမ်ား၊ တၿငိမ့္ၿငိမ့္ကေနစဥ္တြင္ အင္းလ်ားကန္ တဘက္ျခမ္းတြင္ ေနထုိင္ေသာ ဗိုလ္ေန၀င္းက တသဲ့သဲ့ၾကားရေသာ တီး၀ိုင္းသံကို မၾကားလိုဟု ဆိုကာ ေဒါသထြက္ၿပီး ေ၀းကြာလွမ္းေသာ ဟိုတယ္ဆီသို႔ ဂ်စ္ကားတစီးကို ကိုယ္တုိင္အျပင္းေမာင္းသြားပါသည္။ သူ၏ သက္ေစာင့္ ကိုယ္ရံတပ္မ်ားက အျခားကားႏွစ္စီးႏွင့္ ဘာမသိ၊ ညာမသိ လိုက္ၾကရသည္ ဆိုပါသည္။
ဟိုတယ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေျပး၀င္သြားၿပီး အစိုးရပိုင္တီး၀ုိင္းအဖဲြ႔မွ ဘင္ႀကီးကို ေျခေထာက္ႏွင့္ ကန္ကာ ေဖာက္ခဲြပါသည္။ ထိုေနာက္ ကေနၾကေသာ စံုတဲြအမ်ားကို ကန္ေက်ာက္ထိုးႏွက္ပါသည္။ အခ်ိဳ႕က သူ႔ကို ျပန္လည္ ထုိးၾကပါေသးသည္။ ေနာက္မွ စစ္၀တ္စံု၀တ္ သက္ေတာ္ေစာင့္တပ္သားမ်ား ၀င္ေရာက္ကာ ဆဲြၾက၊ ထိန္းၾကမွ သူမွန္းသိသျဖင့္ ေရွာင္ေျပးၾကရပါသည္။ ပဲြပ်က္သြားသည့္တုိင္ စိတ္ထင္တုိင္းရိုက္ႏွက္ၿပီးမွ ဆဲဆိုေအာ္ဟစ္ကာ သူ၏ အိမ္သို႔ ျပန္သြားပါသည္။
သူကထုိးသျဖင့္ ပါးကဲြသြားေသာ ႏုိင္ငံျခားမွ သံတမန္တဦးကို ႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရ ကိုယ္စား ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးက ေတာင္းပန္ရပါသည္။ ႏုိင္ငံတြင္းတြင္မူ သူ၏ အမွားကို ေတာင္းပန္မႈမျပဳရံုသာမက ဟိုတယ္ႏွင့္ တီး၀ုိင္းကို ပိုင္ဆိုင္ေသာ ကုန္သြယ္ေရး၀န္ႀကီး ဗိုလ္မႉးႀကီးစံ၀င္းအား ရာထူးမွ ဖယ္ရွားလိုက္ပါသည္။
ထိုသတင္းကို အေမရိကန္တုိင္းမဂၢဇင္းက Nawinian Anger ဟု ေရးသကဲ့သို႔ ျမန္မာသတင္းစာဆရာမ်ားကလည္း သတင္းစာတို႔မွ မေရး၀ံ့ၾကေစကာမူ သူ႔အား ဘဲြ႔သစ္ေပးၾကပါသည္။
အလံနီေခါင္းေဆာင္ ဦးသာေက်ာ္သည္ ငယ္စဥ္က ဇတ္ပဲြတခုတြင္ ၀င္ေရာက္ေဆာ့ကစားေသာအခါ ဆုိင္း၀ုိင္းမွ ဗုံကို ေဖာက္ခဲ့သူျဖစ္သျဖင့္ “ဗံုေပါက္သာေက်ာ္” ဟု ေခၚတြင္ပါသည္။ ဗိုလ္ေန၀င္းကိုလည္း “ဘင္ေဖာက္ေန၀င္း” ဟု ေခၚဆိုၾကပါသည္။ “သမၼတလူၾကမ္းအဖဲြ႔” ဟုလည္း ေခၚၾကပါသည္။
မည္သည့္အတြက္ ထိုေရြ႕ထိုမွ် ထိုေဒါသထြက္ရသည္ကို စံုစမ္းၾကရာတြင္ အေရးႀကီးေသာ စစ္ေရးအစည္းအေ၀း က်င္းပေနစဥ္တြင္ တီး၀ိုင္းသံက ေႏွာက္ယွက္သျဖင့္ စိတ္ဆိုးရရွာသည္ဟု စစ္စံုေထာက္တပ္က ၀ါဒျဖန္႔ပါ၏။ အစည္းအေ၀းရွိပါက အျခားစစ္ဗုိလ္ႀကီးမ်ား သူ၏အပါးတြင္ ရွိေနရမည္ျဖစ္သျဖင့္ ထိုသတင္းမမွန္ႏုိင္ပါ။ အိမ္ေတာ္အစည္းအေ၀းခန္းတို႔မွာ အသံလံုပါသည္။ သတင္းစတခုကမူ သူ၏ သမီးတေယာက္ ထိုနာတာလူးကပဲြသို႔ သြားေရာက္ကာ စံုတဲြကၾကသျဖင့္ စိတ္ဆုိးရသည္ဟု ဆိုပါသည္။ အေၾကာင္းရင္းမွန္ကို မသိနုိင္ေစကာမူ သူ၏ ေဒါသမွာ ကမၻာေက်ာ္သြားပါသည္။
ဗိုလ္ေန၀င္းသည္ သူ၏ မိသားစုအေရးကိစၥေပၚေပါက္တုိင္း ေဒါသကို မထိန္းႏုိင္ခဲ့ပါ။ တႀကိမ္တြင္ ေမၿမိဳ႕ေဂါက္ကြင္းတြင္ ေဂါက္သီးရိုက္ေနခိုက္ သူ၏ဇနီး ေဒၚခင္ေမသန္းႏွင့္ ခင္မင္နီးစပ္သူ အရပ္သားကုန္သည္ႀကီးတဦးကို ျမင္ေတြ႔ရာမွ ေဒါသထြက္ကာ ေဂါက္တံႏွင့္ ျပင္းထန္စြာ ရိုက္ခဲ့ပါသည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ခ်က္ခ်င္းရန္ကုန္ပို႔ကာ ကုသၿပီး ႏုိင္ငံျခားသို႔ ေလယာဥ္ပ်ံေပၚတင္ၿပီး ျပည္မွ ႏွင္ခဲ့ပါသည္။
တခါတြင္ သုေတသနႏွီးေႏွာပဲြအၿပီးတြင္ သုေတသီတုိ႔အား ဂုဏ္ျပဳဧည့္ခံပဲြကို အိမ္ေတာ္တြင္ ခမ္းနားစြာ က်င္းပပါသည္။ ရန္ကုန္ႏွင့္ မႏၲေလးတကၠသိုလ္မွ ဆရာ ဆရာမမ်ား အမ်ားကို ဖိတ္ၾကားကာ ညစာစားပဲြျဖင့္ ျပဳစုရာတြင္ ဧည့္သည္တစံုတဦးက ေဒၚခင္ေမသန္းအား တို႔ထိသည္ဟု ယူဆကာ အိမ္ေတာ္၀င္းတံခါးႀကီးကို ပိတ္လိုက္ပါသည္။ သူက မသကၤာသူကို ရွာေဖြၿပီး သူကိုယ္တုိင္ ရိုက္ႏွက္ထိုးႀကိတ္ပါေတာ့သည္။ သူက အိမ္ရွင္အျဖစ္ ႏုိင္ငံေတာ္၏ အႀကီးအကဲအျဖစ္ ဖိတ္ၾကားေသာ ဧည့္ခံပဲြႀကီးမွာ ေသြးထြက္သံယို ၀ရုန္းသုန္းကားႏွင့္ ပဲြပ်က္ရပါသည္။ ေနာက္ပို္င္းတြင္ သူထိုးႀကိတ္သူမ်ားသည္ သူထင္သကဲ့သို႔ေသာ အမႈမ်ားကို ျပဳသူမ်ားမဟုတ္သည္ကို စစ္ေဆးသိရွိရသျဖင့္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ႏွင့္ ေတာင္းပန္ရသည္ဟု သိရပါသည္။
ဇနီးေဒၚနီနီျမင့္ႏွင့္ ေပါင္းသင္းေနစဥ္ ႏုိင္ငံျခားသို႔ ခရီးထြက္ရာမွ ႏုိင္ငံမွလြင့္ေနသူ ေဒၚရတနာနတ္မယ္ကို ျပန္ေတြ႔ရာမွ ေခၚေဆာင္လာခဲ့ပါသည္။ ေဒၚရတနာနတ္မယ္မွာ ၁၉၄၇-၄၈ ခုႏွစ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ေက်ာ္ၾကားေသာ အလွမယ္တဦးျဖစ္ပါသည္။ ရန္ကုန္ျမင္းပဲြမွ စြတ္ဒိုင္ဖြင့္သူ အဂၤလိပ္တဦးႏွင့္ ဇနီး ျမန္မာမင္းမ်ိဳး မင္းႏြယ္ မင္းသမီးတဦးတို႔မွ ေပါက္ဖြားသူျဖစ္သျဖင့္ မင္းမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာ ဓမၼသတ္အရ တရား၀င္ လက္ထပ္ပဲြကို အိမ္ေတာ္တြင္ က်င္းပခဲ့ပါသည္။ ဥေရာပတြင္ အေနၾကာၿပီး ျမန္မာ့ထီးသံုးနန္းသံုး ဓေလ့မ်ား ကၽြမ္းက်င္သူ ဇနီးသစ္ကို ပဲြတက္မယားအျဖစ္ ေျမႇာက္စားခဲ့ပါသည္။ ဗုိလ္ေန၀င္းက ထီးေရးနန္းရာမ်ားကို စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ေလ့လာေဆြးေႏြးပါသည္။ အခမ္းအနားတို႔တြင္ ေတာင္ရွည္ပုဆိုးကို အၿမဲ၀တ္ဆင္လာပါသည္။ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ အသစ္တည္ေထာင္ျပန္ေလၿပီဟု သတင္းစာဆရာမ်ားက တီးတိုးေျပာပါသည္။ တရုတ္ျပည္ သို႔ ခရီးထြက္ရာတြင္ ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတကေတာ္အျဖစ္ လုိက္ပါေစခဲ့ပါသည္။
ေဒါသကဲေသာ ဦးေန၀င္းက သူ၏ဇနီးမွန္သမွ်ကို စိတ္မထင္တိုင္း ရိုက္ႏွက္ေလ့ရွိရာ တခ်ီတြင္ ႏုိင္ငံျခားသံတမန္ မ်ားေရွ႕၌ ေဒၚရတနာနတ္မယ္ကို ေဆးလိပ္ျပာခြက္ႏွင့္ ေပါက္သျဖင့္ မင္းစိတ္မင္းမာန္ရွိသူ ေဒၚရတနာနတ္မယ္က ခ်က္ခ်င္းကြာရွင္းခြင့္ေတာင္းကာ ဥေရာပသို႔ ျပန္သြားပါသည္။
သူသည္ စာမ်ားမ်ား ဖတ္သူျဖစ္ပါသည္။ စာေပဗိမာန္မွ အမ်ိဳးသားစာေပဆုေပးေကာ္မတီတြင္ အဖဲြ႔၀င္တဦး လစ္လပ္ေနေသာေၾကာင့္ ဆရာေငြဥေဒါင္း (ဦးႀကီးေမာင္) ကို ျဖည့္စြက္ခန္႔ထားမည္ဟု တင္ျပရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေန၀င္းက “ေငြဥေဒါင္းေ၀ဖန္ခ်က္ေကာင္းလို႔ စာအုပ္တအုပ္ ဖတ္ၾကည့္တယ္။ သူေ၀ဖန္ထားသလို ေကာင္းလွခ်ည္ မဟုတ္ပါဘူးကြာ” မွတ္ခ်က္ေပးသျဖင့္ အဆိုမွာ ပ်က္သြားခဲ့၏။ ထိုအဖဲြ႔၀င္ လစ္လပ္ေသာေနရာကို တင္ေမာင္အား ျဖည့္စြက္ခန္႔ထားျခင္း ခံခဲ့ရပါသည္။ တင္ေမာင္ကလည္း စာအုပ္ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ား ေရးေလ့ရွိရာ တင္ေမာင္၏ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားကို သူသေဘာတူဟန္ တူပါ၏။
သူ၏ စားပဲြတြင္ ျမန္မာစာအုပ္မ်ား ေတြ႔ရပါသည္။ မည္သည့္စာအုပ္က မည္ႏွယ္ဟု ကိုးကားေျပာျပသည္ကို ၾကားရပါသည္။ သူ၏ အတြင္းလူ ဗိုလ္မႉးႀကီးတဦးကို ေျပာျပမိေသာအခါ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက ဘယ္စာအုပ္ကိုမွ အစက အဆံုးအထိ ဖတ္တာမဟုတ္ဘူး၊ အစနည္းနည္း၊ အလယ္နည္းနည္း၊ အဆံုးနည္းနည္းသာ ဖတ္တာ။ စာအုပ္အေၾကာင္း သိရံု၊ ေျပာႏုိင္ရံုသာ ဖတ္တာ” ဟု ေျပာပါ၏။ သူ႔တြင္ ထူးျခားေသာ မွတ္ဉာဏ္ရွိသျဖင့္ ဖတ္ေလသမွ် ေမ့ဟန္မတူပါ။
ေသခ်ာသည္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းသည္ သတင္းစာဆရာမ်ားကို ရြံ႕မုန္းသူ ျဖစ္ပါသည္။ သတင္းစာဆရာဟူေသာ ေ၀ါဟာရစကားလံုးကို လက္မခံဘဲ “သတင္းစာေရာင္းစားတဲ့ေကာင္ေတြ” ဟု ေခၚေလ့ရွိပါသည္။ ျပည္တြင္းစစ္ အဦးပုိင္းကာလက သတင္းေထာက္မ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးစြာ ဆက္ဆံပါသည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ပုဂၢလိက ေခတ္သတင္းစာ ဆရာမ်ားကို လက္တကမ္း ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ဆက္ဆံေလ့ရွိပါသည္။
ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရေခတ္ သတင္းစာမ်ားကို ျပည္သူပိုင္ျပဳၿပီးခ်ိန္တြင္မူ သတင္းစာဆရာမွန္သမွ် သူ၏ လက္ေအာက္အလုပ္သမားမ်ားသာ ျဖစ္လာၾကေသာအခါတြင္မူ ရင္းႏွီးစြာ ဆက္ဆံေလ့ရွိပါသည္။ ဦးသိန္းေဖျမင့္ကို ရုရွၾသဇာလႊမ္းသူ၊ ဦးလွကို တရုတ္ၾသဇာခံသူဟု သူက ယူဆေစကာမူ ေလးစားစြာ ဆက္ဆံပါသည္။ ဆရာဇ၀နကိုမူ ျပည္ၿမိဳ႕နယ္သားခ်င္းအျဖစ္ ရင္းႏွီးပါသည္။ ဆရာက အရက္မူးသျဖင့္ ရိသည္ကိုပင္ သည္းခံပါသည္။
ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္အဖို႔ အေမရိကသို႔ ပညာေတာ္သင္သြားခ်ိန္မွ စတင္ကာ ဂါးဒီးယန္းသတင္းစာကို ဗိုလ္မႉးႀကီး သံုးဦးတို႔က စစ္တပ္၏ လွ်ိဳ႕၀ွက္ရန္ပံုေငြႏွင့္ ၀ယ္ယူကာ စစ္တပ္အာေဘာ္အျဖစ္ ထုတ္ေ၀သည္ကို ဗိုလ္ေန၀င္းက မႀကိဳက္သျဖင့္ သတင္းစာကို မ်က္ေျခမျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ပါသည္။ ေၾကးမံုသိမ္းခ်ိန္တြင္ ဂါးဒီးယန္းသတင္းစာ ကိုလည္း ျပည္သူပုိင္ ျပဳလုိက္ပါသည္။
ႏုိင္ငံျခားစာနယ္ဇင္းမ်ားတြင္ သူ႔အမည္ကို ေကာင္းသတင္းသာ ပါေစလိုပါသည္။ ထိုင္းအစိုးရက ျပန္အပ္ေသာ ဘိန္းဘုရင္ ေလာ္စစ္ဟန္ကို ရန္ကုန္တရားရံုးတြင္ စစ္ေဆးရသည့္ အမႈအေၾကာင္း သတင္းေဆာင္းပါးကို Readers Digest မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပပါသည္။ ထိုစာမူ၌ သူ၏ အမည္ကုိ တေနရာတြင္ ေဖာ္ျပရမည္ေလာဟု ျပင္းထန္စြာ စိတ္ဆိုးသျဖင့္ ကုန္သြယ္ေရး (၉) မွ တင္သြင္းေရာင္းခ်ေနေသာ အေမရိကန္ စာပေဒသာ မဂၢဇင္းကို ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ မသြင္းရဟု ပိတ္လို္က္ပါသည္။ ။

သံရံုးဆိုတာ ဆႏၵျပဖို႔ေနရာ

တကယ္ေတာ့ ျမန္မာသံရံုးဆိုတာ ျပည္ပေရာက္ျမန္မာေတြဆီက ၀င္ေငြခြန္ ၁၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေကာက္တာက လဲြၿပီး ဘာမွ ထိထိေရာက္ေရာက္ ကူညီေပးတာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ သံရံုးဆိုတာ အခြန္ေဆာင္တဲ့ေနရာမဟုတ္ ဆႏၵျပဖို႔ ေနရာလို႔ က်ေနာ္ေတာ့ ယူဆပါတယ္။
ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ ဘာလင္ၿမိဳ႕မွာ ျမန္မာသံရံုးရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ ၂၂ ႏွစ္ေျမာက္ ရွစ္ေလးလံုးေန႔ ဆႏၵျပမယ့္အေၾကာင္း ဂ်ာမနီေရာက္ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာေတြက ဖိတ္ၾကားထားပါတယ္။ စိတ္၀င္စားသူမ်ားလည္း ပါ၀င္ဆင္ႏဲႊႏိုင္ဖို႔ ထပ္ဆင့္ ေဖာ္ျပေပးအပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ ။

(၄၉) ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္း (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းသည္ တင္ေမာင္အဖို႔ ကယ္တင္သူ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ျဖစ္ပါသည္။ တင္ေမာင္ကလည္း ေက်းဇူးဆပ္ႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ ကိုးႏွစ္ႏွင့္ ဆယ့္တလတိတိ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနတြင္ အမႈထမ္းစဥ္က သူသိသင့္ သိထုိက္ေသာ သတင္းမွန္မ်ားႏွင့္ ထင္ျမင္ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားကို စာေရးတင္ျပခဲ့ပါသည္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းက သံေယာဇဥ္ရွိသူမ်ားကို ကူညီေလ့ရွိပါ၏။ မိတ္ေဆြသတင္းစာဆရာႀကီးတဦးက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေစ်းတြင္ ဆုိင္ခန္းရရွိေရး၊ ႏုိင္ငံျခားေစလႊတ္မည့္ ေလ့လာေရးအဖဲြ႔တြင္ မိမိပါသင့္ေရး စသည္တို႔ကို စာေရး တုိင္တန္းေတာင္းဆိုပါသည္။ ႏုိင္ငံျခားသို႔ သြားလုဆဲဆဲတြင္ အဖဲြ႔၀င္တဦးကို ျဖဳတ္ကာ သူ႔ကို ထည့္ေပးရပါသည္။ ဆုိင္ခန္းလည္း ရသြားပါသည္။ တင္ေမာင္မွာ လိုအပ္ခ်က္မရွိပါ။ ဦးေန၀င္းထံ စာေရးတုိင္း၊ ေတြ႔ဆံုတုိင္း ကိုယ္ေရး ကုိယ္တာ အခြင့္အေရးကို ေတာင္းဆိုမႈ မျပဳခဲ့ပါ။ အေမရိကန္သို႔ ထြက္ခြာရန္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ေလွ်ာက္ထားစဥ္ ကပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးအား အပူမကပ္ခဲ့ပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္စန္းယုထံ ပန္ၾကားရာ၊ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ ေလွ်ာက္လႊာ တင္ၿပီးေနာက္ (၁၃) ရက္ႏွင္ ့ရရွိခဲ့ပါသည္။
သူႏွင့္ သီးသန္႔ေတြ႔ဆံုရာတြင္ တင္ေမာင္က “ဦးခင္ဗ်ား၊ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ဒီလိုဒီလို ျဖစ္ေနပါၿပီ” ဟု ႏုိင္ငံ၏ အေရးကိစၥ မ်ားကို အေသးစိတ္တင္ျပသည္ကို အခ်ိန္ေပးကာ နားေထာင္ေလ့ရွိပါသည္။ တင္ေမာင္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးဟု စစ္ရာထူးအရ ေခၚေ၀ၚျခင္းမျပဳဘဲ “ဦးခင္ဗ်ား…” ဟု ရင္းႏွီးေသာ အရပ္သားစကားႏွင့္ ေခၚေလ့ရွိပါသည္။
ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ တည္ေထာင္စဥ္က ပါတီဌာနခ်ဳပ္ကို မဂၤလာဒံုစစ္တပ္ထဲတြင္ ထားရွိခဲ့ရာမွ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းတြင္ ဌာနခ်ဳပ္ဖြင့္ရန္ ေနရာရွာၾကပါသည္။
ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရ တက္လာခ်ိန္မွ စတင္ကာ အစိုးရေရာ ျပည္သူတို႔ပါ သံုးထပ္တုိက္ပင္ မေဆာက္ႏုိင္ခဲ့သျဖင့္ ေနရာေကာင္းမရၾကပါ။ ပထမကမ္းနားလမ္းမွ ေျခာက္ထပ္ႀကီးရံုးကို ေရြးၾကၿပီးမွ က်ဥ္းသည္ဟု ပယ္ခ်ကာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ခရိုင္၊ ရာဇ၀တ္တရားသူႀကီးရံုးႏွင့္ တရားရံုးမ်ား တည္ရွိေသာ ရဲမင္းရံုးအေဆာက္အဦႀကီးကို ပါတီဌာနခ်ဳပ္ဖြင့္မည္ဟု ေရြးခ်ယ္ၾကပါသည္။ တရားရံုးမ်ားသည္လည္း ကမန္းကတန္းေနရာရွာၾကရပါသည္။ တရားရံုးမ်ားတို႔ကို လူထုက ရိုေသေအာင္ ဖန္တီးရပါသည္။ တရားရံုးမ်ားအဖို႔ ရပ္ကြက္မ်ား၊ ေစ်းတန္းမ်ားသို႔ ေရာက္သြားပါက အေဆာင္အေယာင္ကင္းကြာမည္။ တရားရံုးတို႔ကို လူမရိုေသပါက တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးကို ထိပါး ပါမည္ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကို ေတြ႔ဆံုကန္႔ကြက္ခဲ့ပါသည္။ သူ၏ စိတ္ကို ထိေစရန္ “ဦးရယ္ ရာဇ၀တ္တရားရံုးဆိုေတာ့ ေအာက္ထပ္မွာ အခ်ဳပ္ခန္းေတြရွိပါတယ္။ ေထာင္ကေလးတခုမို႔ နိမိတ္လည္း မေကာင္းပါဘူး” ဟု စီကာပတ္ကံုး ေျပာျပခဲ့ပါသည္။ တင္ျပသည္ကို အေသးစိတ္နားေထာင္ေနေပမယ့္ “လက္လြန္သြားၿပီကြာ” ဟု ေျဖပါသည္။ တင္ေမာင္ရံႈးခဲ့ပါ၏။
တင္ေမာင္၏ တင္ျပခ်က္အမ်ားတို႔မွာ မေအာင္ျမင္ပါ။ “ကြာ ငါ့ေကာင္ေတြကလည္း ခက္တယ္ကြာ” ဟု စကားပိတ္ လိုက္ေလ့ရွိပါသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ ကိစၥမ်ားကို ခ်က္ခ်င္း အေရးယူသည္လည္း ရွိပါသည္။
တင္ေမာင္အား မၾကည္ႏုိင္ေသာ စစ္ဗိုလ္မ်ားႏွင့္ ၀န္ႀကီးမ်ားလည္း ရွိၾကပါသည္။ သူတို႔က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းထံ စာေရးတိုင္တန္းၾကသည္ကို သိရပါသည္။
ပါတီဌာနခ်ဳပ္မွ စစ္ဗိုလ္ကေလးတဦးက စာေရးသူ၏ ေဆာင္းပါးမ်ားသည္ ပါတီလမ္းစဥ္ကို ဆန္႔က်င္သျဖင့္ “ဒင္း၏ မ်က္စိမ်ာကို ေဖာက္ပစ္ရမည္” ဟု သတင္းစာမွ ေရးသားပါသည္။ ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီး ဦးဘညိမ္းက “သူ၏ ေဆာင္းပါးမ်ားသည္ နယ္စပ္မွ သူပုန္ထေနေသာ ဦးႏု၏ လမ္းစဥ္သာ ျဖစ္သည္။ သူ၏ ေဆာင္းပါးမ်ားကို သတင္းစာမ်ားမွ ဆက္လက္ေဖာ္ျပေနပါက မိမိအလုပ္လုပ္၍ မျဖစ္ပါ” ဟု စာတမ္းရွည္ႀကီး တင္ပါသည္။ တင္ေမာင္အား ထိုဘ႑ာေရးဆုိင္ရာ ေဆာင္းပါးမ်ားအတြက္ အေရးမယူခဲ့ပါ။
တခါတြင္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေသာင္းဒန္က သူ၏ မေက်နပ္ခ်က္တခုကို ေျပာဖူးပါသည္။ ေမာ္စကိုသို႔ ခရီးသြားေဆာင္းပါးတြင္ “ေမာ္စကိုလမ္းေပၚ၌ ရင္ဘတ္တြင္ တံဆိပ္အျပည့္ခ်ိတ္ထားေသာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားကို လက္ျပရဲက ေငါက္ငမ္းတားဆီးသည္ကို ျမင္ခဲ့ရေၾကာင္း ေရးသားထားသည္” ကို “ဤအခ်က္မ်ိဳး မေရးပါႏွင့္” ဟု အထူးအရာရွိမွတဆင့္ တားဆီးပါသည္။ တင္ေမာင္၏ ေဆာင္းပါးမ်ား မူ၀ါဒႏွင့္ ပတ္သက္၍ စစ္ဗိုလ္မ်ား၊ ၀န္ႀကီးမ်ားက တိုင္ေတာၾကေစကာမူ ဆန္႔က်င္ၾကေစကာမူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက တခြန္းတပါဒမွ မေျပာသျဖင့္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးကလည္း မေျပာခဲ့ပါ။
တင္ေမာင္အား သတင္းေထာက္တဦးဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက မ်က္မွန္းတန္းခဲ့သည္မွာ လြတ္လပ္ေရးရရွိစကာလက ႏုိင္ငံျခားသံရံုးဧည့္ခံပြဲမ်ားတြင္ စတင္ခဲ့ပါသည္။ ကရင္ - ဗမာျပည္တြင္းစစ္ အင္းစိန္တိုက္ပဲြတြင္ မၾကာခဏ ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။
သူ႔ထံသို႔ စာေရးခဲ့သည္မွာ စစ္စံုေထာက္မ်ားက ရန္ရွာသျဖင့္ ျဖစ္ပါ၏။ ၁၉၅၈ ခု၊ အိမ္ေစာင့္အစိုးရေခတ္တြင္ ေၾကးမံုသတင္းစာ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀သူကို ေထာင္ဒဏ္ေပးကာ သတင္းစာကို သိမ္းရမည္ဟု ရံုးေတာ္မွ စီရင္ခဲ့ပါသည္။ တင္ေမာင္ကိုလည္း ကြန္ျမဴနစ္ဟု ယိုးစြပ္ကာ စစ္စံုေထာက္မ်ားက လိုက္ေနၾကသျဖင့္ ဂါးဒီးယန္းသတင္းစာ အယ္ဒီတာ ဦးစိန္၀င္း၏ ေနအိမ္တြင္ ပုန္းေအာင္းေနရစဥ္က “က်ေနာ္ကြန္ျမဴနစ္မဟုတ္ပါ” ဟု သူ႔ထံ စာတင္ခဲ့သျဖင့္ ကိုကုိးကၽြန္းသို႔ မေရာက္ခဲ့ရပါ။
“က်ေနာ္ ကြန္ျမဴနစ္မဟုတ္ပါ” ဟု စာေရးသည္မွာ မွန္ကန္ေသာ သစၥာစကားျဖစ္ပါသည္။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး ကာလတြင္ ကိုေန၀င္း၊ ကိုထြန္းစိန္တို႔၏ သင္တန္းမ်ား တက္ခဲ့သည္။ စစ္ၿပီးေခတ္တြင္ ရန္ကုန္ (၃၃) လမ္းရွိ အလံနီဌာနခ်ဳပ္သို႔ ၀င္ထြက္ခဲ့ကာ သခင္စိုး၏ သင္တန္းပင္ တက္ခ့ဲဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ ပါတီ၀င္ မျဖစ္ခဲ့ပါ။ အာဏာသစ္သတင္းစာ လွည့္လည္ေရာင္းခ်သူ အဆင့္သာသာ သာရွိပါသည္။
ပါတီက ေတာခုိသြားေသာအခါ တာ၀န္မ်ားေပးအပ္သည္ကို လက္မခံဘဲ ပါတီအတြက္ စာအုပ္၀ယ္ေပးရေသာ တာ၀န္ကိုသာ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ပါသည္။ သူတို႔တေတြ စာမ်ားမ်ား ဖတ္ေစလိုေသာ ေစတနာႏွင့္ စာအုပ္ အေျမာက္အျမား၀ယ္ယူကာ ေတာသို႔ပို႔ရေသာ အလုပ္တခုတည္းသာ လုပ္ခဲ့ပါသည္။ သခင္စိုးထံမွ သူဖတ္လိုေသာ စာအုပ္စာရင္းစာမွတပါး အဆက္မရွိပါ။ ထိုအခ်ိန္က ဗမာ့ေခတ္အတြက္ စာအုပ္မ်ားကိုလည္း တင္ေမာင္ပင္ ၀ယ္ေလရာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏု ဖတ္သင့္ေသာ၊ ဖတ္ေစလိုေသာ စာအုပ္မ်ားကိုလည္း ဗမာ့ေခတ္က ၀ယ္ယူပို႔ေပးခဲ့ ရပါသည္။ စိုးႏွင့္ႏု ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦးစလံုးတို႔အား မိမိက ဖတ္ေစလိုေသာ စာအုပ္မ်ား ၀ယ္ယူပို႔ေပးႏုိင္ခဲ့သည္ကို ႏွစ္သိမ့္ေနသူ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
ေနာက္တႀကိမ္တြင္လည္း ကြန္ျမဴနစ္ဟု ယူဆကာ စစ္စံုေထာက္မ်ားက လိုက္ျပန္ပါသည္။ ၁၉၆၃ ခု၊ ႏို၀င္ဘာလ ေတာတြင္းသူပုန္မ်ားကို ဖိတ္ေခၚေဆြးေႏြးပဲြ အပ်က္တြင္ လုိက္ျပန္သျဖင့္ ပုန္းေအာင္းေနရာမွ သူ႔ထံ စာေရးေသာေၾကာင့္ အဖမ္းမခံခဲ့ရပါ။ လြတ္ၿငိမ္းခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္တြင္မူ ဖမ္းမည့္ရဲမ်ားက အိမ္ကို ၀ိုင္းထားသျဖင့္ မေျပးႏုိင္ေတာ့ပါ။ “ဦးခင္ဗ်ား… က်ေနာ့္ကို ဖမ္းၾကပါၿပီ” ဟု ကပ်ာကယာ စာတေစာင္ေရးၿပီး ဇနီးႏွင့္ ထားခဲ့သည္ကို “ေနလိုက္ဦးကြာ” ဟု အင္းစိန္ေထာင္သို႔ လွမ္းေျပာကာ အခြင့္အေရးမ်ား ေပးခဲ့ရွာပါသည္။
တေန႔တြင္ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀း စားေသာက္ဆုိင္တြင္ တင္ေမာင္တို႔ သတင္းစာဆရာမ်ား နံနက္စာ စားေနၾကစဥ္ တဘက္စားပဲြတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းႏွင့္ ေဒၚနီနီျမင့္တို႔ လာေရာက္စားေသာက္ၾကရာ စားပဲြထိုးက ၾကက္သားေၾကာ္မ်ား ခ်ေပးပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက ေဒၚနီနီျမင့္ေရွ႕မွ ပန္းကန္က ၾကက္ေပါင္ေၾကာ္တခုကို ယူလာကာ တင္ေမာင္၏ ပန္းကန္ထဲသို႔ ထည့္ပါသည္။ “ေပးလုိက္ပါကြာ၊ ဒီေကာင္က ၾကက္ေပါင္အလြန္ ႀကိဳက္တဲ့ေကာင္ကြ” ဟု သူ၏ ဇနီးကို ေျပာျပပါသည္။
တင္ေမာင္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားသြားပါသည္။ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္က ဗုိလ္မႉးႀကီး (၁၃) ဦးကို ရာထူးခ်စဥ္က ထိုသတင္းကို တပ္မႉးမ်ား အစည္းအေ၀းတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းက ဗိုလ္မႉးႀကီးမ်ားကို တဦးၿပီးတဦးေခၚကာ ရာထူးမွ ခ်ခဲ့ပံုကို အေသးစိတ္ရရွိသျဖင့္ ေၾကးမံုတေစာင္တည္း သတင္းဦးေဖာ္ျပႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က ဗိုလ္မႉးႀကီးၾကည္၀င္းက ေညာင္ဦးသားခ်င္း သတင္းေပးသည္ဟု ၿငိဳးခဲ့ပါသည္။ ေထာင္မွထြက္ၿပီး တင္ေမာင္အား ေခၚယူေတြ႔ဆံုစဥ္က က်ေနာ္၏ မိဘမ်ားရွိရာ ေတာသို႔သြားကာ ကန္ေတာ့မည္ေျပာရာ ေညာင္ဦးကို ဘာႏွင့္သြားမည္လည္းဟု ေမးခဲ့ပါသည္။ မွတ္ဉာဏ္ေကာင္းၿပီး အေသးစိတ္ကစၿပီး သိေလ့ရွိသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက ငါ့အေၾကာင္းေတြ ဘာေတြမ်ား သိထားပါလိမ့္ဟု ေၾကာက္လန္႔မိပါသည္။
ဤတြင္မွ မိမိသည္ ဦးေန၀င္းကို သံေယာဇဥ္ရွိေစကာမူ သူ၏ စစ္၀ါဒကို ဆန္႔က်င္သူ ျဖစ္သည္ကို ဆန္းစစ္မိသည္။ တေန႔တြင္ ေဘးအႏၲရာယ္ႀကီးမည္ကို သတိျပဳမိကာ ဦးေန၀င္းႏွင့္ ေ၀းရာသို႔ ေျပးႏုိင္မွ လြတ္ေလမည္ဟု ေတြးမိကာ အခြင့္သာသည္ႏွင့္ ျပည္မွ ထြက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါသည္။ ။

သူတို႔ဓေလ့

ဒိန္းမတ္မွာ ေႏြရာသီဆို ေျခခင္းလက္ခင္း သာယာတာမို႔ လူအေတာ္မ်ားမ်ား ခရီးသြားၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းေတြ၊ အလုပ္ေတြလည္း ပိတ္ေလေတာ့ တတ္ႏုိင္ရင္တတ္ႏုိင္သလို ႏုိင္ငံျခားကို ခရီးထြက္ၾကတယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူးဆိုလည္း ခရီးထြက္ဖို႔အတြက္ကိုပဲ ေငြေခ်းေပးေနတာေတြ ရွိတယ္။ ေနာက္မွ ေျဖးေျဖးခ်င္း ျပန္ဆပ္ေပါ့ေလ။ အနည္းဆံုး ႏိုင္ငံျခား ခရီးစဥ္မထြက္ႏုိင္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ျပည္တြင္းက Summer house လို ေႏြရာသီအိမ္မ်ိဳးမွာ သြားေနၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က ေႏြရာသီအိမ္ ကိုယ္ပုိင္၀ယ္ထားၾကၿပီး တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ငွားေနၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ Camping ထြက္တဲ့ေနရာေတြမွာ အိမ္သဖြယ္ျပဳလုပ္ထားတဲ့ကားေတြနဲ႔ သြားေနၾကတယ္။ မေန႔ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔မိသားစုလည္း Camping ထြက္တဲ့ေနရာတခုကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဒီမွာလာေနရင္ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ ဆိုၿပီး ေစ်းႏႈန္းကိုလည္း စပ္စုခဲ့ေသးတယ္။ တညအတြက္ တဲတလံုးစာ (သို႔မဟုတ္) ကားတစီးစာ ေနရာတခုကို ယူရိုေငြတဆယ္ခန္႔နဲ႔ လူတဦးစာကုိ တညအတြက္ ယူရိုတဆယ္နီးပါး ေပးရတယ္။ ျမက္ခင္းေပၚမွာ ကုိယ့္ဖာသာကိုယ္ ယာယီတဲထိုးေနတာပဲ ဆိုေပမယ့္ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ ေနရာေတြမွာသာ ေႏြရာသီစခန္းခ်ခြင့္ျပဳတာပါ။ Camping စခန္းမွာေတာ့ ေရခ်ိဳးဖို႔ေနရာ၊ အိမ္သာ၊ မီးဖိုေခ်ာင္ စသည္ျဖင့္ သီးသန္႔ေနရာေတြ လုပ္ေပးထားပါတယ္။ ကေလးကစားကြင္း၊ ငါးမွ်ားကန္ စတာေတြ ရွိပါတယ္။ ငါးမွ်ားရင္ နာရီနဲ႔ က်သင့္ေငြ ထပ္ေပးရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီးသံုးရင္ ဘယ္ေလာက္၊ အင္တာနက္သံုးရင္ ဘယ္ေစ်းဆိုၿပီး သီးျခားေစ်းသတ္မွတ္ထားတာကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔က ၂ ညအိပ္ Camping လုပ္ေနသူေတြဆီ ခဏအလည္ သြားတာပါ။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြက အဲဒီလုိ ေန႔ခင္းပိုင္းအလည္လာသူအတြက္ က်သင့္ေငြ သတ္မွတ္ေကာက္ခံၿပီး တခ်ိဳ႕ေနရာေတြကေတာ့ အလကား အလည္သြားလို႔ရပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔စကားေျပာ၊ သူတို႔ ဘယ္လိုေနၾကသလဲ ဆိုတာၾကည့္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့မွာတင္ဖို႔ ဓာတ္ပံုေလး နဲနဲပါးပါး ရိုက္ခဲ့တယ္ေပါ့။ ။



ေႏြရာသီဆို သူတို႔က ဒီေနရာမ်ိဳးမွာ ပိုက္ဆံေပးၿပီး လာေနေလ့ရွိၾကတယ္။ ၿမိဳ႕ေတြထဲမွာ လူမစည္ပဲ Camping လုပ္တဲ့ေနရာေတြ မွာ လူစည္ေနတတ္တယ္။ အဲဒါကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး အိမ္ေဖာက္တဲ့သူေတြက ရွိေသးသမို႔ အိမ္ေဖာက္ခံရတဲ့အမႈ မ်ားတဲ့လေတြေပါ့။

(၄၈) စစ္ဗိုလ္ျပဳတ္မ်ား၏ အရည္အေသြး (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)

ျပည္သူပုိင္ သတင္းစာမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖဲြ႔ဥကၠ႒ ဗိုလ္မႉးသည္ အတြင္း၀န္ရာထူးအထိ တက္လာပါသည္။ ရာထူးတက္ရန္ ႀကိဳးစားရာတြင္ သတင္းစာမ်ား က်င့္၀တ္ကိုပင္ ထိပါးစျပဳလာပါသည္။ ဆိုရွယ္လစ္စီးပြားေရးစနစ္ အတြက္ အရင္းအႏွီးတိုးတက္ရရွိရန္ သတင္းစာမ်ားက အျမတ္မ်ားမ်ား ရွာရမည္ဟု သူက ခ်မွတ္ပါသည္။ ေၾကာ္ျငာမွ ၀င္ေငြပိုမိုရရွိေရးကို သူက မီးထိုးေပးေသာအခါ စီးပြားေရးေၾကာ္ျငာ မ်ားမ်ား မရႏုိင္သျဖင့္ ျပည္သူပုိင္ သတင္းစာမ်ားသည္ ႏုိင္ငံျခားသံရံုးေၾကာ္ျငာမ်ားကို ပိုမိုေဖာ္ျပရပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ေျမာက္ကိုးရီးယားႏုိင္ငံ သံရံုးမွ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ကင္အိဆြန္၏ အေတြးအေခၚေၾကာ္ျငာမ်ားက ျပည္သူပုိင္ သတင္းစာမ်ားကို လႊမ္းမိုးလာပါသည္။ ထိုေၾကာ္ျငာမ်ားသည္ ႏုိင္ငံေရးၾသဇာလႊမ္းခံရသည္ ျဖစ္သျဖင့္ ေလွ်ာ့သင့္ေၾကာင္း အစည္းအေ၀းတို႔တြင္ မၾကာခဏ ေထာက္ျပရပါသည္။
ရာထူးတက္သူ အတြင္း၀န္ဗိုလ္မႉးကို ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ သတင္းစာလုပ္သားမ်ားက မေက်နပ္ၾကသျဖင့္ တိုင္စာအမ်ား ပို႔ၾကသည္ဟု ၾကားသိရပါသည္။ ဌာနမ်ား၌ ရာထူးတိုးျမႇင့္ေရး ဆံုးျဖတ္ခ်က္တို႔ကို မေက်နပ္သူမ်ား ပါသည္။
အာဏာရွင္ ဗိုလ္ေန၀င္းသည္ ပစ္စာမ်ားကို အထူးဂရုစိုက္ပါသည္။ သူကိုယ္တုိင္ ဖတ္ရႈေလ့ရွိၿပီး အလြန္ေကာင္းေသာ မွတ္ဉာဏ္ႏွင့္ ေတးထားေလ့ရွိပါသည္။ အျခားရရွိေသာ သတင္းမ်ား၊ စံုစမ္းခ်က္မ်ားႏွင့္ ၫႇိကာ လုပ္ေဆာင္ေလ့ရွိပါသည္။ မည္သူ႔စာ၏ ဂယက္မသိ။ အတြင္း၀န္ဗိုလ္မႉးအား ဒု-၀န္ႀကီးရာထူးသို႔ တိုးျမႇင့္ေတာ့မည့္ဆဲဆဲတြင္ ရာထူးမွ ဖယ္ရွားလုိက္ပါသည္။
သူ႔ကို ဖယ္ရွားသည္မွာ မွန္ကန္ေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျဖစ္ေစကာမူ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါသည္။ ဗိုလ္မႉးသည္ တင္ေမာင္အေပၚတြင္ ေကာင္းရွာပါသည္။ အဘက္ဘက္မွ ကူညီရွာပါသည္။ တင္ေမာင္အား ရာထူးခန္႔ထားရန္ အတြက္ ရာထူး၀န္အဖဲြ႔ အစည္းအေ၀းသို႔ တက္ေရာက္တင္ျပစဥ္က ဥကၠ႒ဦးကာက “ဒီလိုအရည္အေသြး ျပည့္တဲ့သူကို ေပးတဲ့ လစာႏႈန္းထားက နည္းလြန္းတယ္။ ရာထူးအဆင့္ေရာ၊ လစာပါ တိုးတက္ေပးသင့္တယ္” ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ေၾကာင္း လူအမ်ားေရွ႕တြင္ ၀မ္းသာအားရ ျပန္ေျပာရွာပါသည္။ သို႔ေသာ္ ၀န္ႀကီးေဟာင္း ဦးထြန္းေဖကမူ “က်ေနာ္၏သားသည္ အေမရိကန္ျပန္ ပညာေတာ္သင္ျဖစ္ပါလ်က္ ျပန္ၾကားေရးဌာနတြင္ အလုပ္ေလွ်ာက္ထားရာ၌ ျပန္တမ္း၀င္ရာထူးအဆင့္ကို မေပးပါ။ ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရကို ဆန္႔က်င္ေရးသားေသာ ေၾကာင့္ ေထာင္က်ၿပီးမွ ျပန္လြတ္လာသူကို ခ်က္ခ်င္းျပန္တမ္း၀င္အရာရွိ ခန္႔သည္မွာ မတရားပါ” ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးထံ စာတင္သည္ကိုလည္း အတြင္း၀န္ဗိုလ္မႉးက ျပရွာပါသည္။
မိတ္ေဆြေကာင္းတဦးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို သေဘာမညီေစကာမူ ၀မ္းနည္းသျဖင့္ အိမ္နိမ့္စံေနရစဥ္တြင္ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံု အားေပးမိပါသည္။ ခက္သည္မွာ သူ႔အဖို႔ ဒု-၀န္ႀကီး ျဖစ္လုလု အဆင့္သို႔တုိင္ ရာထူးျမႇင့္ခဲ့သူ ျဖစ္ေစကာမူ ပင္ကိုယ္အရည္အခ်င္း မရွိရွာေသာေၾကာင့္ ျပင္ပေလာကတြင္ အလုပ္ရွာမရပါ။ “ဘာလုပ္စားရမလဲ မသိပါဘူး” ဟု သူက ညည္းရွာပါသည္။
တင္ေမာင္သည္ စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ား အာဏာရေနစဥ္က အနီကပ္ဆက္ဆံေလ့ မရွိေစကာမူ ရာထူးျပဳတ္သြားခ်ိန္တြင္ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံု အားေပးေလ့ရွိရာတြင္ ရာထူးမရွိေတာ့သည္ႏွင့္ သူတို႔တေတြ ႀကီးစြာ တုန္လႈပ္တတ္သည္ကို သတိျပဳမိပါသည္။ စစ္တပ္တက္လာသျဖင့္ ရာထူးျပဳတ္ရေသာ အရပ္သားအစုိးရအရာရွိမ်ားသည္ အံကိုခဲကာ မိမိပိုင္ဆုိင္ေသာ ပညာႏွင့္ အသက္ေမြးမည္ဟု ရဲ၀ံ့စြာ ရင္ဆုိင္ေလ့ရွိၾကသည္ကို ျမင္ေတြ႔ရပါသည္။ စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ား ေဘာင္းဘီကၽြတ္လွ်င္ ပုခံုးေပၚမွ ၾကယ္ေႂကြသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ သားေကာင္လိုက္ေသာ က်ားစင္စစ္အသြင္မွ ေၾကာင္လုိက္သျဖင့္ ပုန္းေနရသည့္ ႂကြက္ငယ္အသြင္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားသည္ကို ျမင္ရေလ့ရွိပါသည္။ ဆင္ပိန္ရင္ ကၽြဲဟု ဆိုရိုးရွိပါသည္။ သူတို႔ကမူ ဆိတ္ေပါက္စကေလးမ်ားအရြယ္ပင္ မရွိၾကေတာ့ပါ။ ယုန္ကေလး၊ ပူးကေလးမ်ား ကဲ့သို႔ ေၾကာက္လန္႔တတ္ၾကပါသည္။
ရာထူးရွိစဥ္က စစ္ရုံးတြင္ ရံုးတက္ေသာအခါမ်ားတြင္ ရံုးမွ ဆင္နားရြက္တံခါးကို မည္သည့္အခါမွ လက္ႏွင့္ မဖြင့္ဘဲ ေျခေထာက္ႏွင့္ကန္ကာ ဖြင့္ေလ့ရွိသည္။ မာန္ဟုန္ျပင္းသည္ဟု ေက်ာ္ၾကားေသာ ဗိုလ္မႉးႀကီးခင္ညိဳမွာ အရပ္သား ဘ၀တြင္ ရ္ိုက်ိဳးသူတဦးျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။
ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရေခတ္တြင္ မာန္ဟုန္အျပင္းဆံုး စစ္ဗိုလ္ႀကီးမွာ ဗိုလ္မႉးတင္ေဖ ျဖစ္ပါသည္။ ေန႔စဥ္ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ရံုးတက္ရန္ ကားႏွင့္လာသည့္အခါမ်ားတြင္ လမ္းဆံုမ်ား၌ မီးနီႏွင့္ႀကံဳတုိင္း ေဒါသမီးေပါက္ကဲြကာ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုေလ့ရွိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္တင္ေဖ ရံုးတက္ရန္ လာသည့္အခါတိုင္းမွာ အထူးစစ္ကားမ်ားႏွင့္ လက္ျပရဲဌာနမွ ရဲကားမ်ားက မိနစ္အနည္းငယ္ တင္ႀကိဳေမာင္းၿပီး မီးတုိင္မ်ားမွ မီးမ်ားကို စိမ္းေပးရပါသည္။
တေန႔တြင္ တင္ေမာင္သည္ ကုန္သြယ္ေရးေကာ္ပိုေရးရွင္း (၉) ရံုးခ်ဳပ္သို႔ မဂၢဇင္းသစ္မ်ား၀ယ္ရန္ သြားစဥ္တြင္ စကၠဴ၊ ေဖာင္တိန္၊ မင္ စသည့္ ပစၥည္း၀ယ္ယူသူမ်ား တန္းစီသည့္ ဧည့္သည္ခန္းတြင္ ဗုိလ္မႉးခ်ဴပ္ေဟာင္းတင္ေဖကို အရပ္၀တ္အရပ္စားႏွင့္ ေတြ႔ရပါသည္။ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ႀကီး၏ မ်က္ႏွာတြင္ မာန္မာနမေတြ႔ရေတာ့ပါ။ သာမန္အရပ္သား တဦးအသြင္။ အတူထိုင္ေနေသာ အျခားေလွ်ာက္လႊာတင္ အရပ္သားမ်ားကဲ့သို႔ပင္ အခန္းကို အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ရံုးလုလင္ေလးကို ရုိေသစြာ ဆက္ဆံသည္ကို ျမင္ရပါသည္။ သတင္းေထာက္တဦး ျဖစ္သျဖင့္ မ်က္ႏွာသိ မ်ားေသာေၾကာင့္ ရင္းႏွီးစြာ ႏႈတ္ဆက္မိပါသည္။ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းႀကီးက ျပန္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ျခင္း မျပဳဘဲ မ်က္လႊာခ်ထားပါသည္။ ယခင္ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ႀကီးႏွင့္ ယခု ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းတို႔သည္ လူတေယာက္တည္းသာ ျဖစ္သည္ဟု မယံုႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲေနပါ၏။ ရံုးေစကေလးကို အခန္းျပင္ဘက္သို႔ ေခၚၿပီး ေမးရာ “လက္ႏွိပ္စက္၀ယ္ယူခြင့္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ဖို႔ လာတာ” ဟု ေျဖပါ၏။
တေန႔တြင္ တင္ေမာင္တို႔ သတင္းစာဆရာမ်ားသည္ အင္းလ်ားကန္ ဟုိတယ္တြင္ ဧည့္ခံပဲြရွိသျဖင့္ ရံုးကားႀကီးတစီးႏွင့္ စုကာ သြားၾကပါသည္။ ဟိုတယ္အတြင္းသို႔ အ၀င္တြင္ ႏုိင္ငံျခားခရီးသည္တစု ထြက္လာသည္ကို အငွားကားေမာင္းသူတစုက သူ၏ကားကို စီးပါ၊ ငါ၏ကားကို စီးပါဟု ေဖာက္သည္ေခၚၾက၊ လုၾကသည္ကို ေတြ႔ျမင္ၾကရပါသည္။ “ဟယ္… ဟိုမွာ” ဟု အာေမဋိတ္ ထြက္လာပါသည္။ ထိုလူစုတြင္ တင္ေမာင္တို႔အဖဲြ႔ ဥကၠ႒ေဟာင္း ဗိုလ္မႉးေဟာင္းကို ေတြ႔ရပါသည္။ သူ႔ခမ်ာ တကၠစီေမာင္းေနရရွာၿပီကိုးဟု သိရသျဖင့္ ရင္ထဲတြင္ ထံုက်င္သြားကာ မခ်ိ၀မ္းနည္း ျဖစ္မိပါသည္။ သူက နင္းသျဖင့္ နာထားေသာ သတင္းစာဆရာမ်ားကမူ “ဘယ္ႏွယ့္ဗိုလ္မႉးႀကီး” ဟု ႏႈတ္ဆက္ပါသည္။ သူရာထူးရွိစဥ္က ဗိုလ္မႉးသာ ျဖစ္ပါလ်က္ သူႀကိဳက္ေအာင္ ဗိုလ္မႉးႀကီးေခၚခဲ့ရသည္ကို ယခု အငွားကားသမားဘ၀တြင္ ျပန္လည္ ေခၚေ၀ၚႏႈတ္ဆက္ၾကသည္ မွာ ဂလဲ့စားေခ်သည္သာ ျဖစ္သည္ဟု သိလုိက္ပါသည္။ ထိုအခိုက္တြင္ စစ္စံုေထာက္ခ်ဳပ္ႀကီး ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္တင္ဦး ေရာက္လာရာ မ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္ကို သတိျပဳမိပါသည္။
တနည္းအားျဖင့္ ကံေကာင္းသြားပါသည္။ ေနာက္တေန႔တြင္ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီတခုက ကုန္စည္ ကုိယ္စားလွယ္အလုပ္ ခန္႔လိုက္ပါသည္။ စစ္စံုေထာက္ရံုး၏ အစီအစဥ္ ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ္စားလွယ္အလုပ္ ဆိုသည္မွာ ပညာအရည္အခ်င္းမလိုပါ။ အလုပ္ပင္လုပ္ရန္မလိုဘဲ အိမ္တြင္အိပ္ေနရင္း ၀င္ေငြေကာင္းေကာင္း ရေသာ လုပ္ငန္းျဖစ္ပါသည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ႏုိင္ငံျခားကုန္စည္မွန္သမွ်တို႔ကို အစုိးရကသာ ၀ယ္ယူေလရာ ကုန္စည္မ်ား တင္သြင္းေရာင္းခ်ေသာ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီတုိင္း ျမန္မာတဦးကို ကိုယ္စားလွယ္ခန္႔ရပါသည္။ ကိုယ္စားလွယ္ မရွိက အစိုးရက မ၀ယ္သျဖင့္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ခန္႔ၾကရရာတြင္ စစ္စံုေထာက္ရံုးမွ ေထာက္ခံသူကိုသာ ခန္႔ထားရပါသည္။ အလုပ္လက္မဲ့ ဗိုလ္လူထြက္မ်ားကိုသာ စစ္စံုေထာက္ရံုးက ေထာက္ခံပါသည္။ ဗိုလ္လူထြက္ တို႔သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပညာအရည္အခ်င္းမရွိၾကသျဖင့္ ကုန္စည္တင္သြင္းရန္ တင္ဒါတင္ျခင္း၊ ေစ်းႏႈန္း တက္ျခင္းတို႔ကို မလုပ္ႏုိင္ၾကပါ။ ထိုေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားကုန္သည္ႀကီးမ်ားက အရပ္သားကၽြမ္းက်င္သူမ်ားကို လက္ေထာက္စာေရးအျဖစ္ ပူးတဲြခန္႔ထားၾကရျပန္ပါသည္။ အလုပ္လုပ္ရန္ရွိသမွ်ကို အရပ္သားကၽြမ္းက်င္သူမ်ားက လုပ္ကိုင္ေစၿပီး တရား၀င္ကိုယ္စားလွယ္ ဗိုလ္လူထြက္မ်ားက လက္မွတ္ထိုးေပးရံုႏွင့္ အခေၾကး ရယူၾကပါသည္။ စစ္ဗိုလ္လူထြက္မ်ားအတြက္ မုိက္ေၾကးခဲြလုပ္ငန္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ စာေရးသူ၏ မိတ္ေဆြ အတြင္း၀န္ျပဳတ္အဖို႔ အတြင္း၀န္လုပ္ရသည္ထက္ ဇိမ္က်ေနပါေတာ့သည္။ အလုပ္မလုပ္ဘဲ ေခါင္းပံုျဖတ္ရေသာ အလုပ္ထက္ ေကာင္းေသာလုပ္ငန္းမရွိပါ။ အျပစ္ေၾကာင့္ ထုတ္လုိက္ေသာ စစ္ဗိုလ္လူထြက္မ်ားအတြက္ ဗိုလ္ေန၀င္းက တီထြင္ေသာ စနစ္ျဖစ္ပါသည္။
ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္တင္ေဖအား ၿမိဳ႕လယ္မွ အေကာင္းဆံုးေျမကြက္ႏွင့္ သစ္ခဲြစက္လုပ္ငန္း၊ မဂၢဇင္းထုတ္ေ၀မႈလုပ္ငန္း၊ ဗိုလ္မႉးႀကီးေစာျမင့္ႏွင့္ ဗိုလ္မႉးသန္းၫြန္႔ကို မဂၢဇင္းထုတ္ေ၀ခြင့္လုပ္ငန္းႏွင့္ အျခားလုပ္ငန္းမ်ားကို ေပးထားပါသည္။ ဗုိလ္ေန၀င္းက စစ္ဗိုလ္မွန္သမွ် အရပ္သားမ်ားထက္ ခ်မ္းသာေစရမည္ဟူေသာ မူႏွင့္ ေထာက္ပံ့သည္မွာ တနည္းအားျဖင့္ ဗိုလ္ေန၀င္း၏ အျပစ္မ်ားကိုသိရွိသူ၊ ရိပ္မိသူရွိပါက ျပန္မေျပာေလေအာင္ ႏႈတ္ပိတ္ေခၽြးသိပ္ သည္လည္း ျဖစ္ပါသည္။ ။

က်ေနာ္ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ေျဖစဥ္က

က်ေနာ္ ဒိန္းမတ္မွာ ယာဥ္ေမာင္းလုိင္စင္ယူတံုးက ေျဖရတဲ့စာေမးပဲြ အေတြ႔အႀကံဳေလး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ လုိင္စင္ရဖို႔ သင္တန္းတက္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကိုေတာ့ “တတိယႏုိင္ငံေရာက္ တတိယကမၻာကလူ” ဆိုတဲ့ ပို႔စ္မွာ ေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။ အခုဟာက စာေမးပဲြအေတြ႔အႀကံဳပါ။
သင္တန္းကာလမွာ တပတ္ကို တရက္ စာေတြ႔ေတြ သင္ေပးသလုိ လက္ေတြ႔လည္း ေမာင္းေနရပါတယ္။ စာေတြ႔ကိုေတာ့ အိမ္မွာလည္း အြန္လုိင္းကေနေလ့က်င့္ဖို႔ စီစဥ္ေပးထားပါတယ္။ စာေတြ႔ေျဖတဲ့အခါမွာ ေမးခြန္း အပုဒ္ႀကီး (၂၅) ပုဒ္ေမးမယ္။ အပုဒ္ႀကီးတပုဒ္မွာ အပုဒ္ေသး ၃ ပုဒ္ (သို႔) ေလးပုဒ္ ပါႏုိင္ၿပီး အပုဒ္ေသးအားလံုးမွန္မွ အပုဒ္ႀကီး တပုဒ္မွန္ပါတယ္။ ေမးခြန္း (၂၅) ပုဒ္မွာေတာ့ အကုန္မွန္စရာ မလိုပါဘူး။ (၅) ပုဒ္အထိ မွားခြင့္ေပးတာေၾကာင့္ အပုဒ္ (၂၀) မွန္ရင္ ေအာင္ပါတယ္။
အြန္လုိင္းမွာ အစမ္းေျဖၾကည့္တဲ့အခါ အစပိုင္းမွာ အမွားေတြမ်ားေပမယ့္ ေလ့က်င့္ရင္းနဲ႔ အမွားနဲလာၿပီး ၂ ပုဒ္မွား၊ ၃ ပုဒ္မွား၊ ၄ ပုဒ္မွား၊ ၅ ပုဒ္မွားေတြနဲ႔ ေအာင္တာမ်ားလာပါတယ္။ အဲဒီလုိျဖစ္လာေတာ့ ေျဖဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလို႔ အြန္လုိင္းက မီးစိမ္းျပေပးပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ စာေမးပဲြေျဖရမယ့္ ေန႔ကို ေရာက္လာေရာ ဆိုပါေတာ့။ စိတ္ကိုၿငိမ္ၿငိမ္ထား၊ အသက္ကို မွန္မွန္ရႈ၊ မေၾကာက္နဲ႔ ေျဖသာေျဖ - ဒါက ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္အားေပးတာပါ။ ခက္တာက စာေမးပဲြမွာ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းပါ ဓာတ္ပံုေတြက အြန္လိုင္းမွာ ေလ့က်င့္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔မတူပါဘူး။ စာေတြ အသံေတြက သေဘာတရားခ်င္းအတူတူမို႔ ဓါတ္ပံုမတူလည္း ေျဖႏုိင္မယ္ဆိုေပမယ့္ ဘာသာစကားမွာ အားနဲတဲ့ က်ေနာ္တို႔မွာ ဓါတ္ပံုေတြအားကိုးၿပီး မွတ္ထားရတာမို႔ စာေမးပဲြခန္းထဲမွာ ေခၽြးျပန္ခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ေအာင္စာရင္းထြက္လာေတာ့ (၆) ပုဒ္မွားၿပီး မေအာင္ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ေနာက္တႀကိမ္ထပ္ေျဖဖို႔ စာျပန္လုပ္ရျပန္ပါတယ္။ ညေနပိုင္းသင္ေပးတဲ့ စာေတြ႔သင္တန္းကိုလည္း ျပန္တက္ရပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ဆရာမအသစ္နဲ႔ သင္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဆရာမက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔လို ဒိန္းမတ္လူမ်ိဳးမဟုတ္သူ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားဟာ အြန္လုိင္းမွာ ေလ့က်င့္တဲ့အခါ (၂၅) ပုဒ္လံုးေအာင္ေနေအာင္ ေျဖထားရပါမယ္တဲ့။ အဲဒီလို ေျဖထားႏုိင္မွ တကယ့္စာေမးပဲြမွာ (၅) ပုဒ္မွားနဲ႔ ေအာင္လာမယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မိမိဘာသာစကား မဟုတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါတဲ့။
အဲဒါနဲ႔ ဒီတခါေတာ့ က်ေနာ္လည္း အြန္လိုင္းမွာ ေလ့က်င့္တဲ့အခါ ေျဖလိုက္တိုင္း အကုန္မွန္၊ အပုဒ္တုိင္းမွန္၊ အမွားလံုး၀မရွိေအာင္ ဆက္တုိက္ေလ့က်င့္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး၀က္ဘ္ဆိုဒ္ကေတာင္ က်ေနာ့္ကို မသကၤာျဖစ္လာၿပီး ေမးလားျမန္းလားလုပ္ပါေတာ့တယ္။ အေကာင့္တခုနဲ႔ လူ (၂) ဦးသံုးေနတယ္လို႔ ထင္သြားလား မသိပါဘူးဗ်ာ။
ဒါေပမယ့္လည္း အြန္လုိင္းမွာ အဲဒီလို ေလ့က်င့္လုိက္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပဲ ဒီတခါ ေျဖေတာ့ (၅) ပုဒ္မွားၿပီး ယာဥ္ေမာင္းလုိင္စင္အတြက္ စာေတြ႔ကို ေအာင္လာခဲ့ရပါတယ္။
စာေတြ႔ေအာင္ၿပီးလုိ႔ လက္ေတြ႔ေျဖတဲ့အခါမွာေတာ့ က်ေနာ္ေမာင္းျပတာကို ရဲက တႀကိမ္တည္းနဲ႔ အေအာင္ေပးလုိက္တာေၾကာင့္ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ ရခဲ့ပါေတာ့တယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ အေတြ႔အႀကံဳအရ က်ေနာ္တို႔တေတြဟာ ေက်ာင္းေတြ သင္တန္းေတြ တက္တဲ့အခါ ဉာဏ္အလြန္ထက္သူမ်ားအတြက္ သိပ္ႀကိဳးစားစရာ မလိုေပမယ့္ သာမာန္ေလာက္သာ ဉာဏ္ေကာင္းသူမ်ားအဖို႔ ၀ီရိယ ပိုစိုက္ဖို႔ လုိအပ္ေၾကာင္း ေဖာက္သည္ခ်လိုက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ား…။

(၄၇) စစ္ဗိုလ္တို႔၏ ေလာဘႏွင့္ေဒါသ (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)

ျပည္သူပိုင္သတင္းစာမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဘုတ္အဖဲြ႔တြင္းသို႔ သတင္းစာမ်ား ႀကီးၾကပ္ေရးမႉးအျဖစ္ တင္ေမာင္စတင္ ၀င္ေရာက္အမႈထမ္းစဥ္က ဘုတ္အဖဲြ႔၏ ဥကၠ႒မွာ ေလတပ္မွ ဗိုလ္ႀကီးအဆင့္ရွိေသာ လူငယ္စစ္ဗိုလ္ကေလး ျဖစ္ပါသည္။ အရပ္သားအစုိးရ ၀န္ထမ္းအဖဲြ႔မ်ားသို႔ ေစလႊတ္ေသာ စစ္ဗုိ္လ္မ်ားကို အရပ္သားတုိ႔ထက္ အဆင့္ျမင့္ေစရန္ ရာထူးတိုးျမႇင့္ၿပီးမွ ေစလႊတ္ေလ့ရွိေသာ စစ္တပ္၏ ေျပာင္းတလံုးပို၍ရႈေစဟူေသာ မူအရ ျပန္ၾကားေရးဌာနသို႔ ဗိုလ္မႉးအျဖစ္ ၀င္လာပါသည္။
အမွန္အားျဖင့္လည္း သူသည္ ရာထူးတက္ႏုိ္င္ေသာ အရည္အေသြး တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ ရွိပါသည္။ သူ၏ အထက္မွ စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ား သည္းေျခႀကိဳက္လုပ္ငန္းမ်ားကို သြက္လက္စြာ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္သူ ျဖစ္ပါသည္။
သူ၏ ပထမဆံုးေသာ လုပ္ရပ္မွာ အိမ္တြင္းရုပ္ရွင္ျပသေရးအဖဲြ႔ကေလးမ်ား ဖဲြ႔ပါသည္။ ျပန္ၾကားေရးဌာနက ႏုိင္ငံျခားရုပ္ရွင္၊ အေမရိကန္ရုပ္ရွင္မ်ားကို ငွားရမ္းကာ ျပည္သူပုိင္ရံုမ်ားသို႔ ရံုတင္ေသာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းႀကီးမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ပါသည္။ သူက ျပည္သူတို႔ကို မျပရေသးေသာ ရုပ္ရွင္မ်ားကို ၀န္ႀကီးမ်ားအိမ္မ်ားသို႔ သြားေရာက္ျပသေပးသည္။ “ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားသည္ ႏုိင္ငံေတာ္၏ တာ၀န္မ်ားကို ပင္ပန္းစြာ ထမ္းေဆာင္ေနပါ သျဖင့္ အပန္းေျဖရန္ လိုအပ္ပါသည္။ ရုပ္ရွင္ရံုမ်ားသို႔ မိသားစုႏွင့္ သြားေရာက္၍ အရပ္သားပရိသတ္တို႔ႏွင့္ တုိးေ၀ွ႔ကာ လက္မွတ္၀ယ္ယူၾကည့္ရႈရန္ မသင့္ပါ” ဟု စာတေစာင္ေရးကာ တင္ျပေသာအခါ ၀န္ႀကီးတုိင္းက သူ၏ ပုခံုးကို သပ္ၾကပါသည္။ ၀န္ႀကီးကေတာ္မ်ား၊ သားေတာ္သမီးေတာ္မ်ားက ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းအသစ္ မေရာက္ေသးဘူးလားဟု တရင္းတႏွီး ဖုန္းဆက္ၾကပါသည္။ ၀န္ႀကီးတခ်ဳိ႕အား ေယာက္်ားသားမ်ားသာစုကာ သီးသန္႔ပဲြအျဖစ္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း၊ ခပ္ျပာျပာရုပ္ရွင္ကားမ်ားကို သီးသန္႔ပဲြ ျပသေသးေလရာ ဗိုလ္မႉးကေလးသည္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၏ သည္းေျခႀကိဳက္ ဗိုလ္မႉးျဖစ္လာပါသည္။
အေျပာကလည္း သြက္လွပါ၏။ အထက္စစ္ဗိုလ္မ်ားက တစံုတရာေျပာလွ်င္ ယင္းစစ္ဗိုလ္ႀကီးပါးစပ္မပိတ္မီ “ဟုတ္ကဲ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္” ဟု တစကၠန္႔၏ အပံုတရာပံု တပံုခန္႔ ကာလအတြင္း မဆုိင္းမတြ ေျပာႏုိင္သူျဖစ္ပါသည္။ အထက္စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ားကို “ဟုတ္ကဲ့” ဟူေသာ စကားလံုးကိုသာ ျပန္ေျပာရာတြင္ အသံက ျမန္လြန္းသျဖင့္ “ေယာက္” သို႔မဟုတ္ “ဟုတ္” ဟု အသံမပီမသ ထြက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အထက္လူႀကီးက ဟုတ္ကဲ့ဟု ေျဖၾကား ေၾကာင္း နားလည္ေစေအာင္ ေျပာႏုိင္သည္မွာ ထူးကဲေသာ အရည္အခ်င္းျဖစ္၏။
အထက္လူႀကီးမ်ားကို ဟုတ္တလံုးႏွင့္ ေျဖေလ့ရွိေသာ္လည္း ေအာက္လူမ်ားကို ဆက္ဆံရာတြင္ ညစ္ညမ္းစုတ္ပဲ့စြာ ဆဲေရးေလ့ရွိပါသည္။
သူတို႔စစ္တပ္တြင္ ဗို္လ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းက စတင္ကာ ဖရုႆ၀ါစာ ညစ္ညမ္းေသာ စကားမ်ားကို တစ္တစ္ခြခြ နားမခ်မ္းသာေအာင္ ေျပာဆိုဆဲေရးေလ့ရွိပါသည္။ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၀င္ ထိပ္သီးဗိုလ္မႉးႀကီး မွန္သမွ်ကို ဗိုလ္ေန၀င္းက မၾကား၀ံ့မနာသာ ဆဲေရးသည္ကို မၾကာခဏ ႀကံဳေတြ႔ရပါသည္။ အရပ္သားတင္ေမာင္တို႔ သတင္းစာဆရာမ်ား မ်က္ေမွာက္တြင္ အဆဲခံရေသာ ဗိုလ္မႉးႀကီးမ်ားသည္ ရွက္ရွက္ႏွင့္ ၿပံဳးၿဖဲၿဖဲ ခံၾကရသည္ကို ေတြ႔ရသျဖင့္ အားတံု႔အားနာ ျဖစ္မိပါသည္။
ဗိုလ္ေန၀င္းဆဲသည္ကို ခံေနၾကရေသာ ဗိုလ္မႉးႀကီးမ်ားကလည္း သူတို႔လက္ေအာက္ရွိ ဗိုလ္မႉးမ်ား၊ ဗိုလ္ႀကီးမ်ားကို ဆဲေရးၾကျပန္ပါသည္။ ေနာက္တဆင့္ ဗိုလ္မႉးမ်ား၊ ဗိုလ္ႀကီးမ်ားကတဖန္ လက္ေအာက္ငယ္သားမ်ားကို ဆဲေရး ဆက္ဆံေလ့ရွိပါသည္။ ဗိုလ္ေန၀င္းက အရပ္သားအရာရွိမ်ားကို မဆဲ၀ံ့ပါ။ ျပန္ကန္ပါက အရွက္ကဲြေလမည္ကို ေၾကာက္ဟန္တူပါ၏။
သတင္းစာမ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ရေသာ ဗိုလ္မႉးကလည္း ရိုင္းပ်စြာ ဆဲေရးေလ့ရွိရာတြင္ ခံပံုမေပၚသူတုိ႔ကို ေရွာင္ေလ့ရွိပါသည္။ လူႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသျဖင့္ ဆရာေခၚကာ ရိုေသရသည္မို႔ တုိက္ရိုက္မဆဲ၀ံ့ပါ။ တေန႔တြင္ သတင္းစာမ်ား ႀကီးၾကပ္ေရးအဖဲြ႔ အစည္းအေ၀းသို႔ အစည္းအေ၀းမတက္ႏုိင္သူ မႏၲေလးမွ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္၏ အစီရင္ခံစာတဲြႀကီး ေရာက္လာေသာအခါ ဗိုလ္မႉးက ဖိုင္တဲြႀကီးကို လႊင့္ပစ္ၿပီး ရက္ရက္စက္စက္၊ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ဆဲေရးပါေတာ့သည္။ အဖဲြ႔၀င္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ မန္ေနဂ်ာမ်ားပါ အရာရွိႀကီးႏွစ္ဆယ္တို႔မွာ နားမခ်မ္းသာ ၾကေစကာမူ မိမိတို႔ကို ဆဲေရးသည္မဟုတ္သျဖင့္ ေခါင္းငံု႔ကာ မ်က္ႏွာလႊဲေနၾကရရွာပါသည္။
ေနာက္တပတ္ မႏၲေလးမွ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ေရာက္လာေသာအခါ သီးသန္႔ေတြ႔ဆံုၿပီး “ခင္ဗ်ားကို ဆဲတာမဟုတ္ဘူးဗ်ိဳ႕၊ ဟိုေကာင္ႀကီးေတြကို ဆဲခ်င္လြန္းလို႔ ဆဲခဲ့ရတာပါ” ဟု ႏွစ္ကုိယ္ၾကား ေခၽြးသိပ္ျပန္သည္။ မႏၲေလးႏွင့္ ရန္ကုန္အယ္ဒီတာမ်ားကို ေသြးကဲြေအာင္ ဆဲေရးသည္ ျဖစ္ပါသည္။ တခြန္းတခါတည္း ဆဲရံုႏွင့္ ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဘက္တို႔ကို နစ္နာေစရန္၊ ႏွစ္ႀကိမ္ႏွစ္ခါဆဲသကဲ့သို႔ ထိေရာက္ေအာင္ ဆဲႏိုင္သည္အထိ ယုတ္မာသူ ျဖစ္သည္။
လာဘ္ေခၚ လာဘ္ေတာင္းပညာကိုလည္း ကၽြမ္းက်င္သူ ျဖစ္ပါသည္။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္တဦးက ေၾကာ္ျငာ ကိုယ္စားလွယ္ထံမွ ဆန္အိတ္ကို ရယူကာ ေပးဆက္ရပါသည္။
ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး လက္ေအာက္မွာရွိေသာ ၾကက္ေျခနီအဖဲြ႔ကို မၾကာခဏသြားေလ့ရွိပါသည္။ ေလေဘး၊ ေရေဘး၊ မီးေဘးဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ အေမရိကန္မွ ေပးပို႔ေသာ ဂြမ္းေစာင္မ်ားကို ဗိုလ္မႉးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကို ျပသေသာအခါ “ေကာင္းလြန္းတယ္၊ လူထုနဲ႔မတန္ဘူး။ မေပးနဲ႔၊ တပ္က ေဆးရံုေတြမွာသံုး” ဟု အမိန္႔ခ်ခဲ့ပါသည္။
တခါတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ ေက်ာက္ေရာဂါျဖစ္ပြားရာ၊ ရုရွမွ ေလယာဥ္ပ်ံႏွင့္ ေက်ာက္ေရာဂါထိုးေဆးမ်ား လႉဒါန္းရာ အသစ္လာေသာ ရုရွေက်ာက္ေဆးမ်ားကို တပ္မေတာ္က သံုးေစၿပီး လူထုကို ျမန္မာျပည္တြင္ ထုတ္လုပ္ေသာ ေက်ာက္ေဆးမ်ားသာ သံုးေစပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံလုပ္ ေက်ာက္ေဆးမွာ ေဆးထိုးသူအဖို႔ ဂယက္မျပန္ပါ။ ရုရွ ေက်ာက္ေဆးမွာ ေဆးထိုးသူတုိင္း ဖ်ားေစသည့္ ဂယက္ရွိေလရာ တပ္မေတာ္တခုလံုး အျပင္းဖ်ားၾကရဖူးပါသည္။
ယင္းသို႔ စစ္ဗိုလ္ပီသစြာ ေလာဘထူၿပီး ေအာက္လူမ်ားကို ဆဲေရးေလ့ရွိသည့္ ဗိုလ္မႉးႏွင့္ ခပ္ခြာခြာေနေသာ တင္ေမာင္ပင္ သူ၏ လာဘ္ပဲြစားျဖစ္ရပါေသးသည္။ တင္ေမာင္၏ တာ၀န္အရပ္ရပ္မွာ ႏုိင္ငံျခားသံရံုးမ်ားက ဧည့္ခံပြဲမ်ား၊ သတင္းစာရွင္းပဲြမ်ား က်င္းပလိုပါက ဆက္သြယ္စီစဥ္ေပးရပါသည္။ ဖိတ္စာမ်ားသည္ တင္ေမာင္၏ ရံုးမွတဆင့္ တက္ေရာက္သင့္သူမ်ားကို ေ၀ငွရပါသည္။ “နာတာလူးပဲြကာလ” သံရံုးႏုိင္ငံတို႔၏ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ကာလတို႔တြင္ သတင္းစာဆရာမ်ားကို လက္ေဆာင္မ်ားေပးၾကရာတြင္လည္း တင္ေမာင္၏ ရံုးမွတဆင့္ ေပးေလ့ရွိပါသည္။ ဗိုလ္မႉးအတြက္ ရရွိေသာ အရက္ပုလင္းမ်ားကို သြားေရာက္ေပးပို႔တိုင္း “ဆရာက အရက္မေသာက္ေတာ့ နားမလည္တာခက္တာပဲ။ ေဂ်ာ္နီ၀ါ့ကား၀ီစကီဆိုတာ Black Label မွ ေကာင္းတာဗ်” ဟု အႀကိမ္ႀကိမ္ ေျပာသျဖင့္ သံရံုးမ်ားသို႔ Black Label ကိုသာ ေပးရန္၊ ဧည့္ခံပဲြ ညစာစားပဲြတို႔တြင္ Black Label ႏွင့္ ဧည့္ခံပါရန္ ပြဲစားလုပ္ခဲ့ရပါသည္။
တေန႔တြင္ ေျမာက္ကိုရီးယားသံရံုးမွ သံတဦး တင္ေမာင္ထံေရာက္လာၿပီး သူတို႔ႏုိင္ငံ၏ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ကင္အီဆြန္က သတင္းစာႀကီးၾကပ္ေရးအဖဲြ႔ ဥကၠ႒ဗိုလ္မႉးအတြက္ လက္ေဆာင္ေတာ္ေပးဆက္လိုသျဖင့္ အခမ္းအနားတခု စီစဥ္ေပးပါဟု ေျပာပါသည္။ အစည္းအေ၀းတြင္ တင္ျပေသာအခါ လက္ေဆာင္ဟူေသာ စကားလံုးကို ရြတ္ဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ ဗိုလ္မႉးက ၿပံဳးသြားပါသည္။ “ဘာလက္ေဆာင္လဲဗ်” ဟု ေမးရွာပါ၏။ “သံမႉးက ထုတ္ေဖာ္မေျပာပါ၊ သံအမတ္ႀကီးကိုယ္တုိင္က ေပးလိုပါတယ္လို႔ ေျပာသည္မွာ ထူးျခားသည္” ဟု ရွင္းျပရပါသည္။ “ျပည္သူ႔ကိုးရီးယားႏုိင္ငံမွာ တိုးတက္ေနတယ္။ ေမာ္ေတာ္ကားေတြ ထြက္ေနၿပီတဲ့၊ ဗိုလ္မႉးကို ေမာ္ေတာ္ကားမ်ား ေပးမယ္ထင္တယ္” ဟု လက္နက္ခ် ကြန္ျမဴနစ္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ႀကီးက ထင္ျမင္ခ်က္ေပးသည္။ ေရဒီယိုေပးမွာပါဟု တဦးက မွန္းဆပါသည္။ အေျဖကို တင္ေမာင္လည္း မသိပါ။
လက္ေဆာင္ေတာ္ေပးပဲြကို အဖဲြ႔ခန္းမတြင္ အဖြဲ႔က လက္ဖက္ရည္ပဲြျဖင့္ ဧည့္ခံကာ က်င္းပပါသည္။ ေျမာက္ကိုရီးယားသံရံုးတဖဲြ႔လံုး ႂကြလာပါသည္။ ႀကီးမားေသာ အထုပ္ႀကီးတထုပ္ကို သံအမတ္ႀကီးကို္ယ္တုိင္ တရိုတေသ သယ္ေဆာင္လာပါသည္။
မိန္႔ခြန္းရွည္ႀကီးမ်ားေပးၿပီးမွ လက္ေဆာင္မြန္ကို ေပးအပ္ပါသည္။ လက္ေဆာင္ထုပ္ႀကီးကို ဖြင့္လုိက္ေသာအခါ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ကင္အီဆြန္က သူ၏ ကိုယ္စား ထြင္းထုထားေသာ ရုပ္ပြားေတာ္တဆူျဖစ္ေနပါသည္။ တင္ခံုကေလးပါ ပါေသးၿပီး ထိုခံု၌ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ကင္အီဆြန္၏ အဆိုအမိန္႔တပုိဒ္ ေရးသားထားပါသည္။
ေက်ာက္ရုပ္ထုမွာ ေျပာင္ေျမာက္ေသာ ပန္းပုဆရာတဦး၏ လက္ရာျဖစ္သျဖင့္ ေကာင္းမြန္လွပပါသည္။ အႏုပညာ တန္ဖိုးျမင့္ပါသည္။ ဗုိလ္မႉးက သေဘာမက်ပါ။ သံအဖဲြ႔ ျပန္သြားသည္ႏွင့္ “ဒီအရုပ္ႀကီးကို က်ဳပ္က ဘယ္မွာ သံုးရမွာလဲဗ်” ဟု ေဒါသူပုန္ထကာ ကိုရီးယားတို႔အား မိုးမႊန္ေအာင္ ဆဲေရးပါေတာ့သည္။ ။