(၁၅) ေၾကးမံုနွင့္ စစ္တပ္တို႔ ထိပ္တုိက္ေတြ႔ၾကျခင္း (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)

၁၉၄၈ ခု၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးေၾကညာစဥ္ ကာလက စစ္တပ္၏ အင္အားမွာ ျမန္မာ၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ ကခ်င္ တပ္ရင္း (၁၅) ခုႏွင့္ စစ္ရဲတပ္ရင္း (၁၅) ခုသာ ရွိေလသည္။ ေနာက္ (၁၀) ႏွစ္ၾကာကာလတြင္ စစ္တပ္အင္အား သည္ မ်ားစြာ ႀကီးမားလာၿပီး ႏုိင္ငံ၏ အသံုးစရိတ္ အစုစု၏ ေလးပံုတပံုကို စစ္စရိတ္တြင္ သံုးၾကရေတာ့သည္။
၁၉၄၉ ခုႏွစ္က သူပုန္အမ်ိဳးမ်ိုဳးတို႔၏ အင္အားမွာ (၄၅၅၀၀) ရွိသည္ဟု စာရင္းရွိသည္။ စစ္တပ္ႏွင့္ ႏွိမ္နင္းျခင္း၊ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးျခင္း၊ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးၿပီး လက္နက္ခ်ေစျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္တြင္ သူပုန္အင္အား (၇၅၀၀) သာက်န္ေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ျငားလည္း စစ္စရိတ္ကမူ ေလွ်ာ့မသြားဘဲ တိုးလာေလသည္။ အစိုးရ၏ ရသံုးခန္႔မွန္းေျခ ေငြစာရင္း ဘတ္ဂ်က္တြင္ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားေရးစရိတ္ (၅၂) ရာႏႈန္း၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာ ေရးအတြက္ (၂၃) ရာႏႈန္းသံုးၿပီး စီးပြားေရးအတြက္ (၂၅) ရာႏႈန္း သံုးခဲ့ရေလသည္။ ထိုအထဲတြင္ စစ္တပ္က ကာကြယ္ေရးစရိတ္အျပင္ စီးပြားေရးစရိတ္ထဲတြင္ ၀င္ႏိႈက္ျပန္ေလသည္။
ျပည္တြင္း စစ္ဦးကာလက တပ္မေတာ္ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရးအဖဲြ႔ကို ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကေတာ္ ေဒၚျမရီက ဦးစီးၿပီး ဖဲြ႔စည္းေလသည္။ တိုက္ပဲြစစ္မ်က္ႏွာမ်ားသို႔ သြားကာ ထမင္းထုပ္၊ မုန္႔၊ ငွက္ေပ်ာ၊ သေရစာမ်ား စသည္တို႔နွင့္ တပ္မေတာ္သားတို႔ကို ျပဳစုခဲ့ရာမွ အဖဲြ႔ကို စစ္ဗိုလ္မ်ား ပါ၀င္လာကာ တိုးခ်ဲ႕ေလေတာ့သည္။ ေစာေစာကာလတြင္ တပ္မေတာ္အရာရွိမ်ားအတြက္ ႏုိင္ငံျခားမွ ကုန္စည္မ်ား တင္သြင္းၿပီး ေစ်းခ်ိဳသာစြာ ေရာင္းခ်သည္။ ၁၉၅၁ ခုတြင္ ရဲေဘာ္စစ္သားမ်ားအတြက္ ငါးပိ၊ ငါးေျခာက္ေရာင္းသည္အထိ တိုးခ်ဲ႕ ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ငန္း အမ်ိဳးမ်ိဳး တုိ႔ကို ခ်ဲ႕ ထြင္လုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကေလသည္။
၁၉၅၈ ခုႏွစ္ စစ္တပ္ အိမ္ေစာင့္အစိုးရေခတ္တြင္မူ ျမန္မာကုမၸဏီမ်ား ဥပေဒအရ မွတ္ပံုတင္ထားၿပီး တပ္မေတာ္ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရးအဖဲြ႔ကို အင္အားႀကီးမားေသာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီး အျဖစ္ တိုးခ်ဲ႕ ေတာ့သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ စီးပြားေရးတိုးတက္ေရး ေကာ္ပိုေရးရွင္း BEDC အမည္ႏွင့္ စီးပြားကုန္သြယ္မႈ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး ျဖစ္လာေလေတာ့သည္။
စစ္တပ္က စီးပြားေရးေလာက ၀င္ေရာက္လာရာတြင္ ေခါင္းပံုျဖတ္စနစ္ကို အသံုးျပဳသည္။ ဥပမာ ျမန္မာႏိုင္ငံ မီးရထားဌာနႏွင့္ ျပည္တြင္းေရေၾကာင္းဌာနအတြက္ ေက်ာက္မီးေသြး ႏွစ္စဥ္ တန္ခ်ိန္ (၃)သန္းခန္႔ကို အိႏၵိယက ၀ယ္ယူတင္သြင္းရာ၌ အစဥ္အဆက္က ဟဲလ္ဂါကုမၸဏီအမည္ရွိသည့္ ဂ်ဴးကုမၸဏီကတဆင့္ အစုိးရက ၀ယ္ခဲ့သည္။ အိမ္ေစာင့္စစ္အစိုးရေခတ္တြင္ စစ္တပ္က မီးေသြးကုမၸဏီအသစ္ တည္ေထာင္ၿပီး သူတို႔ကုမၸဏီ ကသာ ၀ယ္ယူေစသည္။ ႏုိင္ငံျခားသားကို ဖယ္ရွားၿပီး စစ္တပ္က သြင္းကုန္ုလုပ္ငန္းကို ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ သည္မဟုတ္၊ မူလက ဂ်ဴးေတြကိုပင္ အိႏိၵယမွ ေက်ာက္မီးေသြးမ်ား တင္သြင္းေရာင္းခ်ေစၿပီး စစ္တပ္က လုပ္ငန္းတြင္ လက္ဖ်ားႏွင့္မွ မတို႔ဘဲ ကုမၸဏီအမည္သစ္ကို အသံုးျပဳကာ ပဲြခယူသည္။ ေခါင္းပံုျဖတ္သည္။ အလားတူပင္ ေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီဖဲြ႔ၿပီး အစိုးရလုပ္ငန္းမ်ား ကန္ထ႐ိုက္ႏွင့္ စစ္တပ္ကန္ထ႐ိုက္လုပ္ငန္းမ်ား ကို လႊဲေျပာင္းလုပ္ကိုင္သည္။ အလားတူပင္ ေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီဖဲြ႔ၿပီး အစိုးရလုပ္ငန္းမ်ား ကန္ထ႐ိုက္ႏွင့္ စစ္တပ္ကန္ထ႐ိုက္လုပ္ငန္းမ်ားကို လႊဲေျပာင္းလုပ္ကုိင္သည္။ လုပ္ငန္းတြင္ စစ္ဗိုလ္ႀကီး ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ျခင္း မျပဳဘဲ မူလကန္ထ႐ိုက္မ်ားကို ခုိင္းစားၿပီး ပဲြခေခါင္းပံုျဖတ္၏။ ထိုစနစ္အရ အစိုးရအဖို႔ ကုန္၀ယ္ရာ ကန္ထ႐ိုက္ လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ရာတြင္ တကယ္လုပ္သူေတြအတြက္ အျမတ္အစြန္းအျပင္ BEDC အတြက္ ေခါင္းပံုျဖတ္ စရိတ္ပါ ေပးရသျဖင့္ အရပ္သားအခြန္ထမ္း လူထုမွာ မ်ားစြာနစ္နာရသည္။
စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ားကမူ စစ္တပ္က တပ္မေတာ္သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရးအတြက္ စီးပြားေရး လုပ္ကိုင္ရာ၌ သူတို႔တေတြ ေတာ္လြန္းေသာေၾကာင့္ ေငြေတြ ျမတ္လွၿပီဟု ေက်နပ္ၿပီး လုပ္ငန္းအမ်ားကို တိုးခ်ဲ႕ ၾကေလေတာ့ သည္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီး (၁၂)ခု ကို တည္ေထာင္သည္။ ဘဏ္တုိက္ႀကီးတခုႏွင့္ ပင္လယ္ေရေၾကာင္း လုပ္ငန္းအထိ တိုးခ်ဲ႕ လုပ္ကိုင္သည္။
သူတို႔လုပ္ငန္းအတြက္ အစိုးရက ေငြပင္ေငြရင္း ၁၂၀၀၀၀၀ (တသန္းႏွစ္သိန္း) ထုတ္ေပးရသည္။ ထိုေခတ္က တသန္းတန္ဖိုးသည္ န၀တေခတ္ က်ပ္ကုေဋမ်ားစြာ တန္ဖိုးရွိသည္။ ထို႔ျပင္ ႏွစ္စဥ္ သြင္းကုန္လုိင္စင္ က်ပ္သံုးသန္းဖိုး ထုတ္ေပးရေသးသည္။ သြင္းကုန္လိုင္စင္ေခတ္က ပုဂၢလိကကုန္သည္မ်ား သြင္းကုန္လိုင္စင္ ရလွ်င္ အဆတရာအထိ ျမတ္ႏုိင္ရာ၌ သူတို႔အဖို႔ အေကာက္ေတာ္ခြန္၊ ေရာင္း၀ယ္ခြန္စေသာ အစိုးရ အခြန္ေတာ္မ်ား ကင္းလြတ္ခြင့္ရျပန္ေသးသျဖင့္ က်ပ္ကုေဋ (၃၀၀) အထိ ျမတ္ႏုိင္သည္။ ယေန႔ န၀တေငြတန္ ဖိုးအရ ကုေဋသန္းသံုးေထာင္ခန္႔ ရွိႏုိင္သည္။
စစ္တပ္ပုိင္ ဘဏ္ရွိလာၿပီျဖစ္သည့္အတြက္ စစ္ဗိုလ္ႀကီးတုိင္း လူတကို္ယ္ တုိက္ဆယ္လံုးပိုင္ေအာင္ အျမတ္ထုတ္ ၾကေတာ့သည္။ အိမ္ေစာင့္အစိုးရေခတ္က တရားမ၀င္ဟုဆိုကာ ဖ်က္ခဲ့ေသာ တဲအိမ္ေပါင္း (၁၆၇၀၀၀) တို႔မွ ေနရာေကာင္းမွန္သမွ် စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ားက တရား၀င္ ရယူၾကသည္။ အစိုးရထံမွ ဂရန္ေလွ်ာက္ ကာ ရယူၾကသည္။ ေျမကြက္ဂရန္ရရွိသူ စစ္ဗိုလ္က စစ္တပ္ပိုင္ အင္း၀ဘဏ္တိုက္မွာ ေျမကြက္ကို ေပါင္ႏွံၿပီး၊ ေငြေခ်းၿပီး တုိက္ေဆာက္သည္။ တုိက္ၿပီးသည္ႏွင့္ BEDC လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ျပည္ပမွ ငွားရမ္းေခၚယူေသာ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကို အိမ္ငွားခ်သည္။ ေျမကြက္အလြတ္ေတြရွာၿပီး အိမ္ေစာင့္အစိုးရ အာဏာကို အသံုးျပဳကာ ဂရန္ရယူၿပီးသည္ႏွင့္ မိမိအိတ္ထဲမွ ပိုက္ဆံတျပားမွ မထုတ္ရဘဲ တုိက္ရွင္မ်ား ျဖစ္လာႏုိင္ေလရာ စစ္ဗိုလ္ႀကီး မ်ားသည္ တုိက္တလံုးမွ်ႏွင့္ မတင္းတိမ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘဲ ေလးငါးဆယ္လံုး အပိုင္ယူၾကေတာ့သည္။ စစ္ဗိုလ္ တုိက္မ်ား ပါရမီရပ္ကြက္မွ စတင္တည္ေထာင္သည္။
ကမၻာေအးလမ္းေပၚတြင္ ထင္ရွားႀကီးက်ယ္ေသာ ခ်င္းေခ်ာင္းစစ္ဗိုလ္တို႔ ရိပ္သာႀကီးသည္ ဆင္းရဲသားတဲမ်ားကို ေျမတူးစက္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ၿဖိဳဖ်က္ၿပီး ဂရန္ရယူကာ စစ္တပ္ဘက္ေငြမ်ားႏွင့္ ေဆာက္ထားၾကသည့္ တုိက္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းဦးႏုက အိမ္ေစာင့္စစ္အစုိးရအား စတင္ေ၀ဖန္ေသာ မိန္႔ခြန္းတြင္ “ဆင္းရဲသား မ်ား ဒူးႏွင့္မ်က္ရည္သုတ္ေနရသည္” ဟု ေျပာခဲ့သည္မွာ ခ်င္းေခ်ာင္းၿခံဖ်က္စဥ္က သတင္းကို ရည္ၫႊန္းေျပာခဲ့ သည္။ ထိုစဥ္က ေၾကးမံုသတင္းစာတြင္ ထမင္းစားေနခုိက္ တဲဖ်က္ခံရေသာ မိသားစု၏ ထမင္းဟင္း ပန္းကန္ေလးမ်ား ေျမပံုေပၚ၌ ပစ္ထားသည္ကို ေပၚလြင္ေအာင္ ျပသသည့္ သတင္းဓာတ္ပံုကို ေဖာ္ျပႏုိင္ခဲ့သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းကိုယ္တုိင္က အိမ္ေစာင့္အစိုးရ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္သည့္ အခ်ိန္တြင္ သားသမီးမ်ားအတြက္ ေျမကြက္မ်ား ဂရန္ရယူၿပီး သားသမီးတဦးတိုင္းအတြက္ တိုက္တလံုးစီေဆာက္ကာ သံ႐ံုးမ်ားကို ငွားစားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တုိက္အိမ္မ်ားသည္ စစ္ဗိုလ္တုိင္း ရပိုင္ခြင့္ရွိေသာ အခြင့္အေရးျဖစ္လာသည္။ ဗိုလ္မႉးႀကီးတင္ေဖ ကဲ့သို႔ အျပစ္ႏွင့္ ရာထူးထုတ္ခံရသူပင္ ၿမိဳ႕လယ္မွ အေကာင္းဆံုး ေျမကြက္ကို ေပးခဲ့သည္။
ေၾကးမံုအဖို႔ အေမရိကန္က ေခတ္မီပံုႏွိပ္စက္ႀကီး ၀ယ္ယူတင္သြင္းစဥ္က အျခားဘဏ္မ်ားမွ ေငြမေခ်းၾက၍ အခက္ႀကံဳခုိက္ အင္း၀ဘဏ္တိုက္မွ ေငြေခ်းေသာေၾကာင့္ ေက်းဇူးရွင္ဟု ဆိုႏုိင္ေပသည္။ မည္သို႔ပင္ ေက်းဇူးရွင္ႀကီးေစကာမူ တပ္မေတာ္ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရး အမည္ကို အသံုးျပဳၿပီး အရပ္သားအခြန္ထမ္းမ်ား၏ အခြန္ေတာ္ကို ေငြရင္းအျဖစ္ သံုးစဲြကာ အရပ္သားတို႔၏ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းခြင္ကို ၀င္လုသည္ကို လက္မခံႏိုင္ ဘဲ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရသည္။ ထုိ႔ျပင္ သူတို႔က အေကာက္ေတာ္ခြန္၊ ေရာင္း၀ယ္ခြန္ႏွင့္ အျခားခြန္ေတာ္မ်ား တျပားတခ်ပ္မွ မေပးေလသျဖင့္ စီးပြားေရးဓားျပလုပ္ငန္းဟု ျမင္မိသည္။
၁၉၄၇ ခု အေျခခံဖဲြ႔စည္းပံု ဥပေဒႀကီး အပိုဒ္ (၄၂) တြင္ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ သမ၀ါယမအဖဲြ႔မ်ား ႏွင့္ အျမတ္အစြန္းအတြက္ လုပ္ကိုင္ၾကသည့္ ပုဂၢလိကမဟုတ္ေသာ အဖဲြ႔မ်ားကို အားေပးရမည္ဟု ပါရွိသည္။ ထိုေၾကာင့္ ပါလီမန္တြင္ စစ္တပ္၏ စီးပြားေရးလုပ္ပိုင္ခြင့္ကိစၥ ေဆြးေႏြးၾကရန္ ႀကံဳႀကိဳက္ေသာ အခါမ်ားတြင္ ကန္႔ကြက္သူမရွိ ေရွာေရွာရွဴရွဴ အတည္ျပဳေလ့ရွိသည္။ လက္၀ဲ၀ါဒီမ်ားက ပုဂၢလိက စီးပြားေရးစနစ္ကို ဆန္႔က်င္ သူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေထာက္ခံၾကသည္။ တည္ၿမဲအမတ္မ်ားကမူ စစ္တပ္ျပဳသမွ်ကို ေထာက္ခံ ၾကသည္။ သန္႔ရွင္းအမတ္မ်ားကလည္း စစ္တပ္၏ ႏုိင္ငံေရးဖိအားကို တြန္းလွန္ေနရေသာေၾကာင့္ စီးပြားေရးနယ္ခ်ဲ႕သည္ ကို ဆန႔္က်င္သမႈ မျပဳၾကေပ။
အေရးႀကီးသည္မွာ စီးပြားေရးနယ္ခ်ဲ႕ေနေသာ စစ္တပ္က ႏိုင္ငံေရးအာဏာနယ္ပယ္ကို ၀င္ေရာက္လုယက္ လာႏုိင္သည္။ ကန္႔ကြက္သူမရွိက တဆင့္ကဲလာေလမည္မွာ မုခ်။
သတင္းစာေလာကတြင္ စစ္တပ္၏ လွ်ိဳ႕၀ွက္ရန္ပံုေငြႏွင့္ ထုတ္ေသာ သတင္းစာႏွင့္ စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ား၏ အိပ္ထဲမွ ထုတ္ေပးေသာ ေငြရင္းႏွင့္ လည္ပတ္သည့္ သတင္းစာပါ စစ္တပ္ပိုင္ သတင္းစာ ႏွစ္ေစာင္ရွိလာသည္။ ဤအခ်ိန္တြင္ စစ္တပ္၏ စီးပြားေရးနယ္ခ်ဲ႕လုပ္ငန္းမ်ားကို ေ၀ဖန္တင္ျပဖို႔ တာ၀န္ရွိသူ တစံုတေယာက္ လိုအပ္လာသည္ဟု ယူဆမိသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေၾကးမံုက တာ၀န္ယူၿပီး စစ္တပ္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား နယ္က်ယ္ လာခ်ိန္က စတင္ၿပီး ျပင္းထန္စြာ ေ၀ဖန္ေရးသားခဲ့သည္။
စစ္တပ္က စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရးအတြက္ ျမ၀တီမဂၢဇင္း ထုတ္ေ၀သည္ကို ကန္႔ကြက္မႈ မျပဳေပမယ့္ ျမ၀တီမဂၢဇင္းက ျပကၡဒိန္ထုတ္ေ၀ျခင္းႏွင့္ စာအုပ္ဆုိင္ဖြင့္သည္က စတင္ၿပီး ျပင္းထန္စြာ ေ၀ဖန္ခ်က္ေရးသား ကာ အယ္ဒီတာအာေဘာ္မွ ကန္႔ကြက္ေရးသားခဲ့သည္။
ျမန္မာပံုႏွိပ္ေလာကတြင္ သုဓမၼ၀တီ ပံုႏွိပ္တုိက္ႏွင့္ အျခားဘာသာေရး ပံုႏွိပ္တုိက္မ်ားက နိပါတ္ေတာ္လာ ေဆးေရာင္းစံုပန္းခ်ီကားမ်ားႏွင့္ ျပကၡဒိန္ထုတ္ၿမဲ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ့အလင္း သတင္းစာက ရက္ရာဇာ ျပႆဒါး ေန႔မ်ားကို ေဖာ္ျပျခင္း မျပဳဘဲ “ေကာင္းေသာအႀကံ၊ ေကာင္းေသာအမႈ ျပဳသူမ်ားအဖို႔ ေန႔မွန္သမွ်သည္ ရက္ရာဇာ ျဖစ္သည္။ မေကာင္းေသာ အႀကံ အမႈျပဳသူမ်ားအဖို႔ ေန႔မွန္သမွ်သည္ ျပႆဒါးသာတည္း” ဟူသည့္ ေဆာင္ပုဒ္ႏွင့္ ေဆးေရာင္စံု မ်က္ႏွာဖံုးမပါဘဲ တ၀က္ေစ်းႏွင့္ ပံုႏွိပ္ေရာင္းခ်ေလ့ရွိသည္။
ေနာက္ပိုင္းတြင္ ႐ႈမ၀မဂၢဇင္းက ေဆးေရာင္စံု အမ်ိဳးသမီးေခ်ာကေလးမ်ား ပန္းခ်ီပံုႏွင့္ ျပကၡဒိန္ စတင္ထုတ္ ေသာအခါ လူႀကိဳက္မ်ားကာ ေရာင္းေကာင္းသည္။ တုိင္းရင္းေမ အမ်ိဳးသမီး ဂ်ာနယ္တိုက္က မိန္းမေခ်ာကေလး မ်ား၏ ဓာတ္ပံုႏွင့္ ေဆးေရာင္စံု ျပကၡဒိန္ထုတ္သည္။ ၀ယ္သူမ်ားအဖို႔ မိမိတို႔ ႏွစ္သက္ရာကို ၀ယ္ယူသံုးစြဲၾက သည္။ ထိုျပကၡဒိန္ စီးပြားေလာကတြင္းသို႔ ျမ၀တီမဂၢဇင္းက ေဆးေရာင္စံုအမ်ိဳးသမီးဓာတ္ပံုႏွင့္ ၀င္လာေသာ အခါ မင္က်မင္နသပ္ရပ္လွပေသာ္လည္း လူထုက စစ္တပ္ကို ဆန္႔က်င္ၾကသျဖင့္ ၀ယ္သူနည္းပါးသည္။ ဤတြင္ အစိုးရဌာနမ်ား ျမ၀တီျပကၡဒိန္ကို ၀ယ္ယူၾကရမည္ဟု အမိန္႔ထုတ္ကာ ေရာင္းခ်သည္။
စစ္တပ္က အစိုးရအခြန္အတုတ္ မေပးဘဲ စီးပြားေရးလုပ္ကာ အခြန္ေပးရသူ အရပ္သား ပုဂၢလိက လုပ္ငန္းရွင္ မ်ားႏွင့္ စီးပြားၿပိဳင္သည္မွာ မတရားပါဟု ျပင္းထန္စြာ ေရးသားကာ ကန္႔ကြက္ေ၀ဖန္ခဲ့သည္။
စစ္တပ္လုပ္ငန္းမ်ား၊ ဆုိင္မ်ား၏ ဓာတ္ပံုေဆာင္းပါးႏွင့္ ေ၀ဖန္ခ်က္ ေခါင္းႀကီးပိုင္းကို ေဖာ္ျပေသာေန႔ နံနက္ (၇) နာရီ (၁၅) မိနစ္တြင္ တပ္မေတာ္ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရး စီးပြားအဖဲြ႔ဦးစီး ဗိုလ္မႉးႀကီးက စစ္႐ံုးသို႔ လာေရာက္ၿပီး နံနက္စာ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ႂကြပါဟု ဖိတ္သျဖင့္ ခ်က္ျခင္းပင္ သြားခဲ့သည္။ မိမိကို ဖမ္းခ်င္ဖမ္းေလမည္ လားဟု စိတ္မခ်ေသာေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုသတင္းေထာက္ကို အတူေခၚသြားခဲ့မိသည္။
စစ္႐ံုးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ တကယ္ပင္ လက္ဖက္ရည္ပဲြ တည္ခင္းျပဳစုသည္။ ေၾကးမံု၏ သတင္းေဆာင္းပါး ႏွင့္ ေခါင္းႀကီး ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားအေၾကာင္း တလံုးတပါဒမွ် ေဆြးေႏြးျခင္း မျပဳဘဲ အလႅာပသလႅာပ စကားမ်ားသာ ေျပာၾကသည္။ မွန္ကန္လွေသာ ေၾကးမံု၏ တင္ျပခ်က္ကို ျပန္လည္ေခ်ပရန္ မလြယ္ပါ။ နံနက္စာစားၾကရင္း စာေပကိစၥ၊ အႏုပညာကိစၥ စေသာ အျငင္းမပြားႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုသာ ေျပာၾကသည္။ တင္ေမာင္ ဘာေၾကာင့္ေရးသည္ဟူေသာ အေၾကာင္းအရင္းကို သူနားလည္ပါသည္။
ျပန္ေတာ့မည္ဟု ႏႈတ္ဆက္ၾကမွ “တခုေတာ့ ကတိေပးပါတယ္” ဟု ေလးနက္ေသာ ကတိစကားကို သူက ဆိုသည္။ “က်ေနာ္တို႔ လူတစု တပ္မွာရွိသေ႐ြ႕ ကာလပတ္လံုး စစ္တပ္က လက္နက္နဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး ႏုိင္ငံေရး အာဏာ လုတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစရပါဘူး” ဟူ၏။
တင္ေမာင္အဖို႔ စိတ္ေက်နပ္ၿပီး ျပန္လာခဲ့မိသည္။ သူတို႔အုပ္စုတြင္ စစ္၀ါဒျပင္းသူ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္ လည္း ပါ၀င္သည္။ သူတို႔ လူငယ္စစ္ဗိုလ္တစုက “မဟုတ္မတရား လက္နက္ႏွင့္ အာဏာလုမႈကို မလိုလား” ဟု ဆိုသည္ကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်ေသာေၾကာင့္ ပီတိပင္ျဖစ္ခဲ့မိေသးသည္။
သူတို႔အေပၚက ပုဂၢိဳလ္ႀကီး၏ ၀သီစ႐ိုက္ကို သိထားေစကာမူ သံဃာ့အား ဘုရားမလြန္သာ ဆိုသကဲ့သို႔ လူငယ္တစု၏ အင္အားအရ ႏုိင္ငံေရးအာဏာကို မဟုတ္မတရား လုၾကေလမည္ မဟုတ္ဟု ယံုၾကည္ခဲ့မိသည္။
သူ၏ ကတိက (၃) လတာမွ်သာ ခံသည္။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလတြင္မူ လူထုက ေ႐ြးေကာက္ တင္ေျမႇာက္ထားေသာ သန္႔ရွင္း ဖဆပလအစိုးရ၏ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုအိမ္ကို အေျမာက္ႏွင့္ခ်ိန္ၿပီး ႏုိင္ငံေရး အာဏာကို ေတာင္းေသာအခါတြင္ သူပင္ ေရွ႕တန္းမွ ပါလာသည္။
ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္၊ ဗိုလ္မႉးႀကီးေအာင္ႀကီးႏွင့္ ဗိုလ္မႉးႀကီးတင္ေဖတို႔သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္း၏ ေစခုိင္းခ်က္အရ ဦးႏုထံ အာဏာေတာင္းၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔ လူစု တပ္ထဲတြင္ ရွိေနသေ႐ြ႕ လက္နက္ႏွင့္ အာဏာမလုဟူေသာ ကတိမွာ အထက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး၏ အမိန္႔အရ ပ်က္ရေလေတာ့သည္။ ။

ေရခဲထဲမွာ ပိုက္ဆံရွာ

က်ေနာ့္ဇနီးမခ်ိဳ ျမန္မာျပည္က မိဘေတြဆီ ေငြပို႔တဲ့အခါ ဖုန္းဆက္ရပါတယ္။ တခါေတာ့ သူ႔ေမာင္လူဆိုး အတြက္ ေငြပို႔ေပးရင္း “ပို႔လုိက္တဲ့ေငြကို အလဟႆ မလုပ္လိုက္နဲ႔၊ အက်ိဳးရွိတဲ့ေနရာမွာသံုး” စသည္ျဖင့္ ဆံုးမေျပာဆိုေနရင္း ေနာက္ဆံုးေျပာလုိက္တဲ့စကားက “ဒီမွာ နင့္အကိုလည္း ေရခဲထဲမွာ ပိုက္ဆံရွာရတာ” တဲ့။
က်ေနာ့္ေယာက္ဖ စိတ္ထဲ “ေရခဲထဲမွာ ပိုက္ဆံရွာရတာ” ဆိုတာကို ဘယ္လိုနားလည္သြားမလဲလို႔ က်ေနာ္ ဆက္စဥ္းစားေနမိတယ္။ သူက ျမန္မာျပည္ထဲမွာပဲ ေနတာ၊ ႏုိင္ငံျခားဆိုတာလည္း မေရာက္ဘူး၊ ဥေရာပ ဆိုတာ က သူနဲ႔အေ၀းႀကီးေလ။ ဥေရာပမွာ ႏွင္းေတြက်တယ္ဆိုတာ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာေတာ့ သူျမင္ဘူးခ်င္ျမင္ဘူး မယ္။ ေနာက္ဆံုး သူေကာက္ခ်က္ခ်သြားႏုိင္တာက “ငါ့ေယာက္ဖ တေယာက္ ေရခဲစက္မွာ အလုပ္လုပ္တာ ျဖစ္မယ္၊ ေရခဲတံုးေတြ ဆိုက္ကားေပၚတင္ၿပီး ေရခဲျခစ္ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြလုိက္ပို႔ရတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္တာမို႔ ငါ့အမ က ဒီလို ေျပာတာေနမွာပါ” လို႔ ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
သူအဲလို ထင္ရင္ေတာ့ မွားပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဒိန္းမတ္ကို ေရာက္လာတာ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ပါ။ ႏွင္းမုန္တုိင္းေတြ တုိက္ၿပီးကာစ တရက္မို႔ ဘယ္ေနရာပဲ ၾကည့္ၾကည့္ ေရခဲေတြခ်ည္းပါပဲ။ ေအးလုိက္တာလည္း လြန္ပါေရာ။ ကြာလာလမ္ပူက ၀ယ္လာခဲ့တဲ့ အေႏြးထည္ေတြေလာက္ေတာ့ စကင္ဒီေနးဗီးယားေဆာင္းက ရီတာေပါ့ ျဖစ္ေနတာေလ။ မတ္လကုန္ေတာ့ လမ္းေပၚက ေရခဲေတြ အလိုလို ေပ်ာက္ကုန္ပါတယ္။ ေႏြဦးရာသီ ေရာက္လာေတာ့ ေျမေပၚက ထေပါက္လာတဲ့ ေရာင္စံုပန္းေလးေတြက ခ်စ္စရာ ေကာင္းေနျပန္ေရာ၊ ေႏြရာသီ ေရာက္ေတာ့ ေတးဆိုတဲ့ ငွက္ေတြရယ္၊ ေနေရာင္ျခည္ရယ္နဲ႔ လူေတြလည္း အေႏြးထည္ႀကီးေတြ သိပ္မ၀တ္ရ ေတာ့ဘူး။ ျမန္မာျပည္က အညာေဒသလို ဖုန္လံုးႀကီးေတြ တလိပ္လိပ္တက္လာတာမ်ိဳးေတာ့ မရွိဘူးေပါ့ေလ။
၂၀၀၆ ေဆာင္းတြင္းမွာ က်ေနာ္ အလုပ္မ၀င္ရေသးပဲ ဒိန္းမတ္စာသင္ေက်ာင္းပဲ တက္ေနရတာမို႔ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ ေက်ာင္းကို အသြားလမ္းေပၚက ေရခဲေတြ တက္နင္းသြားရတာမို႔ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ တမ်ိဳးအရသာ ျဖစ္လို႔ ေနပါတယ္။ ၂၀၀၆ ဂ်ဴလုိင္လမွာ က်ေနာ့္ကို စက္႐ံုက အလုပ္ခန္႔လုိက္ပါတယ္။ အလုပ္နဲ႔အိမ္ အတန္ငယ္ (၁၄ ကီလုိမီတာ) ေ၀းတာမို႔ စကူတာေလးနဲ႔ အလုပ္သြားပါတယ္။ အလုပ္ခ်ိန္က ေက်ာင္းအခ်ိန္ထက္ ေစာတာမို႔ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ သြားလို႔ မရေတာ့ပါ။ ကိုယ့္ကားရွိလုိ႔ ေမာင္းသြားရင္ ၁၅ မိနစ္နဲ႔ ေရာက္ေပမယ့္ စကူတာက ကီလိုမီတာ ၃၀ ပဲ ေျပးတာမို႔ သူနဲ႔ဆို မိနစ္ေလးဆယ္ေလာက္မွ အလုပ္ကို ေရာက္ပါတယ္။
ကားေမာင္းလုိင္စင္လည္း မရွိ၊ ကုိယ္ပုိင္ကားလည္း မရွိတာမို႔ စကူတာေလးနဲ႔ အလုပ္သြားေနရင္း ေဆာင္းကို၀င္လာပါ ေတာ့တယ္။ ေဆာင္းေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ရာသီဥတုက ေအးလာသလို ေန႔တာတိုၿပီး ညတာ ရွည္လာတာမို႔ မိုးလည္း အေစာႀကီးခ်ဳပ္ၿပီးေတာ့ မနက္ဆို ၈ နာရီ၀န္းက်င္မွ ေနေရာင္ျမင္ရတာမ်ိဳးပါ။ ႏွင္းေတြ က်တဲ့ တမနက္ အလုပ္သြားဖို႔ အိပ္ရာထၿပီး ျပဴတင္းေပါက္က ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လမ္းေပၚမွာ ေရခဲေတြ ေရာက္ေနပါၿပီ။ ေစာေသးလို႔လားေတာ့မသိ၊ ေရခဲရွင္းတဲ့စက္ေတြလည္း အဲဒီေန႔က အလုပ္မလုပ္ၾကေသးပါ။ ေရခဲက သိပ္အထူႀကီးလည္း မဟုတ္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဆုိင္ကယ္ကို ေျဖးေျဖးစီးမယ္ကြာ ဆိုၿပီး အလုပ္ကို လာခဲ့ပါတယ္။ ေအးကလည္း ေအး၊ ေမွာင္ကလည္း ေမွာင္နဲ႔ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာဆို ဆုိင္ကယ္ လဲမွာစိုးလုိ႔ ေျခေထာက္နွစ္ေျခာင္းကို အရံသင့္ ကားထားရပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ လာလိုက္တာ စက္႐ံုနားက ရထားလမ္း ကုန္းေက်ာ္တံတားေလးနားမွာ ဆိုင္ကယ္ေမွာက္ပါေလေရာ၊ ေရခဲထဲ ေလွ်ာတုိက္ပါသြားၿပီဆိုတာ သိလုိက္ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ ထိန္းလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ လူက လမ္းေပၚကို ေၾကာင္က်မက်ပဲ၊ ေခြးက်က်တာမို႔ ရင္ပတ္ထဲေအာင့္သြားတဲ့ ေ၀ဒနာနဲ႔အတူ ဆိုင္ကယ္စီးဦးထုပ္နဲ႔ ကတၱရာလမ္းျခစ္တဲ့ကိုလည္း ၾကားလိုက္ရပါ တယ္။ (ဆုိင္ကယ္စီးရင္ ဦးထုပ္အၿမဲတမ္းေဆာင္းထားသင့္ပါတယ္) ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ေမွာင္ေနတယ္။ မနက္ေစာေသးတာမို႔ ကားအသြားအလာလည္း မရွိေသးပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ အာ႐ံုေတြကို ျပန္စု၊ အသက္ကို ၀ေအာင္႐ႈၿပီးေတာ့ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ စက္ေသေနတဲ့ ဆုိင္ကယ္ကို ျပန္ေထာင္ၿပီး ခရီးဆက္ခဲ့ရတာေပါ့။ အဲဒီေန႔ တေန႔လံုး အလုပ္ထဲမွာ ရင္ဘတ္ေအာင့္ေနတာပါ။
အဲဒီႏွစ္မွာပဲ ဒုတိယအႀကိမ္ ဆိုင္ကယ္ေမွာက္ပါေသးတယ္။. အဲဒီအေခါက္က ေရခဲေတြမ်ားတယ္၊ သြားလို႔မျဖစ္ ေတာ့ပါဘူးဆိုၿပီး အိမ္ကို ျပန္လွည့္အလာ အိမ္နားေရာက္ခါနီးမွာ လဲတာပါ။ လဲေနတံုး ေနာက္မွာ ကားတစီး ရပ္လာၿပီး ကားေပၚက လူက ဆုိင္ကယ္ကို ၀ုိင္းေထာင္ေပးပါတယ္။ လမ္းေပၚျပဳတ္က်သြားတဲ့ ထမင္းဘူးေလး ရယ္၊ ေကာ္ဖီဓါတ္ဗူးေလးရယ္ကိုေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ေကာက္ၿပီး အိမ္ကိုပဲ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။
မႏွစ္ကေဆာင္းကေတာ့ ကမၻာႀကီးပူေႏြးလာမႈ၊ ရာသီဥတုေျပာင္းလဲလာမႈေတြေၾကာင့္ ေရခဲေတြ မက်သ ေလာက္ပါပဲ။ က်ခဲ့ရင္လည္း ေရခဲအေၾကာင္းေတာ့ ကိုယ္လည္း နဲနဲေတာ့ နားလည္ေနပါၿပီ။
အဲဒီလုိ ေရခဲထဲ အလဲလဲအကြဲကြဲ အလုပ္သြားရတာမို႔ က်ေနာ့္ ဇနီးက သူ႔ေမာင္ကို “ေရခဲထဲ ပိုက္ဆံရွာရတာ” လုိ႔ တင္စားေျပာလုိက္ကို က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ဆက္စပ္စဥ္းစားေနရင္း ဒီစာကို ေရးျဖစ္တာပါ။
ၿပီးေတာ့ ေအးစက္ေနတဲ့ ေဆာင္းတြင္းကာလေတြမွာ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ အလုပ္သြားရတဲ့့ ဘ၀က ကၽြတ္ေအာင္၊ ကားေလးဘာေလးလည္း ၀ယ္ႏုိင္ေအာင္ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ရေအာင္ လုပ္အံုးမွပါလို႔လည္း စဥ္းစားေနမိ ပါတယ္။ ။

(အေပၚက ပံုက က်ေနာ္တို႔ ဒိန္းမတ္ေရာက္တဲ့ေန႔မွာ ရိုက္ထားတဲ့ သမီးပံုပံု ရဲ့ ပံုပါ)

(၁၄) သတင္းစာတေစာင္၏ မူ၀ါဒ (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)

ေၾကးမံုသတင္းစာ၏ ႏုိင္ငံျခားေရးမူ၀ါဒသည္ အေမရိကန္သံ ႐ံုးမွ ဦးေဆာင္ေနေသာ လက္်ာ၀ါဒ မဟုတ္ေသာ ေၾကာင့္ အေမရိကန္သံ႐ံုးက အားမေပးေစကာမူ အဂၤလိပ္သံ႐ံုးက အားေပး အားေျမႇာက္ျပဳခဲ့သည္။ ၁၉၅၇ ခု၊ ဧၿပီလတြင္ သတင္းစာထြက္ၿပီး (၅) လၾကာေသာ စက္တင္ဘာလ၌ ဘုရင္မ၏ ဧည့္သည္ေတာ္အျဖစ္ ၿဗိတိန္ကၽြန္းသို႔ (၂) လတာမွ် လာေရာက္ေလ့လာပါဟု ဖိတ္ေခၚခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ အင္အားႀကီးေသာ ပံုႏွိပ္စက္ သစ္ႀကီးကို အဂၤလိပ္ ကုမၸဏီႀကီးတခုက ေႂကြးစနစ္ႏွင့္ ေရာင္းခ်ေစရန္ သံ႐ံုးက ကူညီခဲ့သည္။ ဖဆပလ အစိုးရ ဆိုရွယ္လစ္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး သခင္ခ်စ္ေမာင္ ကလည္း အာမခံေၾကာင္း သံ႐ံုးကို ေျပာေပးေသး၏။
ျမန္မာသတင္းစာအမ်ားအဖို႔ သူတို႔ သံ႐ံုးမ်ားကို ဂ႐ုစိုက္ရန္ မလိုပါေပ။ ႏုိင္ငံျခားေရး၀ါဒထက္ ျပည္တြင္း ႏုိင္ငံေရး မူ၀ါဒ မွန္ကန္မွသာ စာဖတ္ပရိသတ္က လက္ခံအားေပးသည္။ ေၾကးမံုထြက္လာခ်ိန္တြင္ တခ်ိန္က ဂ်ပန္ကို တညီတၫြတ္တည္း ေတာ္လွန္ၾကၿပီး အဂၤလိပ္ကို တစုတေ၀းတည္း တိုက္ခဲ့ၾကသည့္ ဖဆပလ အဖဲြ႔ႀကီး၏ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး စည္းလံုးမႈႀကီး ၿပိဳကြဲပ်က္စီးသြားသည္ႏွင့္ ႀကံဳႀကိဳက္တိုက္ဆုိင္ ေနသည္။ ဤကဲ့သို႔ ႏုိင္ငံေရးပဋိပကၡႏွင့္ ႀကံဳႀကိဳက္ရသည္မွာ သတင္းစာအဖို႔မူ အခြင့္အေရးေကာင္းတခု ျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံေရး အင္အားစုမ်ား၊ အကဲြအၿပဲသတင္းမ်ားတို႔သည္ ပရိသတ္ႀကိဳက္္သည့္ သတင္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။
အေရးႀကီးသည္မွာ သတင္းစာအဖို႔ မိမိတို႔ပါ အကဲြအင္အားစုမ်ားႏွင့္ အတူ တဘက္ဘက္ကို ေရာပါမသြားဘဲ ေရွာင္ႏုိင္တိမ္းႏုိင္ရန္ ျဖစ္သည္။
၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ေရြးေကာက္ပဲြသည္ တရားမွ်တသည္။ အမတ္ (၂၅၅) ေနရာတြင္ ဖဆပလ က (၂၄၈) ဦး အေရြးခံရၿပီး ကြန္ျမဴနစ္အမတ္ (၇) ဦး တက္လာခဲ့သည္။
ထိုအခ်ိန္မွ စတင္ၿပီး အမတ္ဦးေရအမ်ားဆံုး အေရြးခံရသျဖင့္ အစိုးရအဖဲြ႔အျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့ေသာ ဖဆပလ တပ္ေပါင္းစု အဖဲြ႔ႀကီးသည္ ၁၉၅၀ ခုႏွစ္မွာ စတင္ အက္သံပါလာသည္။ ကဲြအက္ရျခင္း၏ အဓိကအေၾကာင္းရင္း မွာ အေမရိကန္ႏွင့္ ႐ုရွတို႔ တုိက္ေနၾကေသာ ၀ါဒတုိက္ပဲြ၊ စစ္ေအးတုိက္ပဲြႀကီး ျဖစ္သည္။
စစ္ေအးတုိုက္ပဲြမွ ပိုမို ျပင္းထန္လာၿပီး ကိုးရီးယားျပည္တြင္ ေတာင္ႏွင့္ေျမာက္ စစ္ပြဲႀကီး ျဖစ္ပြားေသာေၾကာင့္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားရသည္။ ဖဆပလ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၀င္ အမ်ားက ေတာင္ကိုးရီးယားဘက္မွ ကုလသမဂၢ စစ္တပ္အသြင္ႏွင့္ ပါ၀င္တုိက္ခိုက္ေသာ အေမရိကန္ကို ေထာက္ခံၾကေလရာ ႐ုရွကြန္ျမဴနစ္ကို ေထာက္ခံၾကသူ လက္၀ဲ၀ါဒီမ်ားက ဖဆပလ တပ္ေပါင္းစုႀကီးမွ ခဲြထြက္ၾကသည္။ သူတို႔တစုက အလုပ္သမား၊ လယ္သမား ပါတီဟူေသာ အမည္ႏွင့္ ပါတီခဲြၿပီး တည္ေထာင္ၾကသည္။ ပါတီ (၂) ခုလံုး ဆိုရွယ္လစ္၀ါဒီမ်ား ျဖစ္သျဖင့္ သတင္းစာမ်ားက ခပ္လြယ္လြယ္ပင္ လက္၀ဲဆရာတို႔ကို ဆိုရွယ္နီမ်ားဟု အမည္ေပးေခၚၾကၿပီး ဖဆပလ ဆိုရွယ္ လစ္မ်ားကို ဆိုရွယ္ျဖဴဟု ေခၚၾကသည္။
၁၉၅၀ ခုႏွစ္တြင္ ပါလီမန္တြင္ ဆိုရွယ္နီတို႔က အမတ္ေနရာ (၁၂) ေနရာရွိေသာေၾကာင့္ ပါလီမန္အစည္း အေ၀းမ်ားမွာ အတုိက္အခံအသံမ်ားႏွင့္ ေ၀ဆာလာသည္။
၁၉၅၁ - ၅၂ ခုႏွစ္တြင္ ေ႐ြးေကာက္ပဲြ က်င္းပေသာအခါ အတိုက္အခံ အမတ္ (၆၈) ဦး ရရွိခဲ့သည္။ ထိုေ႐ြးေကာက္ပဲြမွ စတင္ကာ စစ္တပ္က ႏိုုင္ငံေရးနယ္သို႔ ၀င္လာသည္။ လက္၀ဲအမတ္ေလာင္းမ်ား ေဆာင္ရြက္သူမ်ားကို စစ္တပ္က သတ္ျဖတ္သည္အထိ ႏွိမ္နင္းေပးကာ သူတုိ႔၏ မဟာမိတ္ ဆိုရွယ္လစ္မ်ား အေ႐ြးခံရန္ ကူညီသည္။
၁၉၅၇ ခုႏွစ္မွ စတင္ကာ အမတ္ဦးေရ (၁၆၈) ဦး ရရွိေသာ ဖဆပလႀကီးသည္လည္း ဆိုရွယ္လစ္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၊ ဦးဗေဆြ ဦးစီးေသာ တည္ၿမဲအဖြဲ႔ႏွင့္ ဦးႏု၊ သခင္တင္ ေခါင္းေဆာင္သည့္ သန္႔ရွင္းအဖဲြ႔ဟူ၍ ကဲြသြားျပန္သျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစု သံုးစိတ္သံုးမႊာ ျဖစ္လာသည္။ ျပည္သူ႔ညီၫြတ္ေရးတပ္ဦးေခၚေသာ ပမညတ အမတ္မ်ား ကလည္း ရွိေသးေလရာ အင္အားႀကီး ပါတီႀကီး (၄) စု ကဲြၾကေတာ့သည္။
ယင္းသို႔ အစုစုကဲြေနေသာ ႏုိင္ငံေရးအုပ္စုမ်ားအဖို႔ ပါလီမန္တြင္ မည္သူမွ အင္အားခုိင္မာသည့္ အဖဲြ႔ျဖစ္မလာ ဘဲ အားနည္းေသာ အဖဲြ႔ကေလးမ်ားအျဖစ္ တက်က္က်က္ ဆူညံေနေတာ့သည္။ သန္႔ရွင္းဖဆပလ က အင္အား အႀကီးဆံုးျဖစ္သျဖင့္ အစိုးရအဖဲြ႔ကို ဖဲြ႔ႏုိင္ေစကာမူ အတုိက္အခံမ်ား ညီၫြတ္လွ်င္ ျပဳတ္က်ႏိုင္သည့္ အေျခအေန ေရာက္ေနသည္။ တခ်ီတြင္ ႏိုင္ငံ၏ ရသံုးခန္႔မွန္းေျခ ေငြစာရင္းဘတ္ဂ်က္ကို ပါလီမန္မွာ တင္သြင္းအတည္ျပဳရ စၿမဲ ျဖစ္ပါလ်က္ အတိုက္အခံအမတ္မ်ား ညီေနလွ်င္ အစိုးရျပဳတ္က်ေလႏုိင္သည္ကို စိုး႐ြ႔ံေသာေၾကာင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုဦးစီးသည့္ သန္႔ရွင္းအစိုးရက ပါလီမန္သို႔ မတင္ဘဲ သမၼတအမိန္႔ႏွင့္ အတည္ျပဳေလသည္။ ဥပေဒအရ တရား၀င္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ေစကာမူ ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီ အစဥ္အလာအရ မျပဳသင့္၊ မျပဳထုိက္ေသာ အမႈျဖစ္သည္။ ထိုအမွားကို အေၾကာင္းျပကာ စစ္တပ္က ပံုႀကီးခ်ဲ႕ ၿပီး အာဏာသိမ္းခဲ့သည္။
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏု၏ အိမ္ကို အေျမာက္ႏွင့္ ခ်ိန္ထားၿပီး စစ္ဗိုလ္ႀကီး (၃) ဦးက အာဏာလႊဲေပးရန္ ေတာင္းဆို ၾကသည္။ သူတို႔ သြားမည့္အခ်ိန္ကို သူတို႔က တိတိက်က် တင္ႀကိဳသတင္း ေပးထားေသာေၾကာင့္ ဦးႏု အိမ္ေရွ႕ မွ ကင္းတဲထဲတြင္ တင္ေမာင္ႏွင့္အတူ ဓာတ္ပံုသတင္းေထာက္ ကိုေရႊေမာင္အျပင္ စစ္တပ္ပိုင္ သတင္းစာ ဂါးဒီယန္း အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးစိန္၀င္းတို႔ (၃) ဦး ေရာက္ရွိေနႏွင့္ၾကသည္။ ေဆြးေႏြးၾကေသာ အခန္းထဲသို႔ မ၀င္ၾကရေစကာမူ အတြင္း၌ ျဖစ္သမွ်တို႔ကို အတိအက် သိရသည္။
စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ားက ပါလီမန္မွာ ဒီမုိကေရစီ အစဥ္အလာ ပ်က္ကြက္ျခင္းကို အေၾကာင္းျပၿပီး ဒီမုိကေရစီမက်ပါ ဟု စြပ္စဲြၾကသည္။ ပါလီမန္တြင္ သန္႔ရွင္းဖဆပလက အင္အားခုိင္မာစြာ မရွိသျဖင့္ ပမညတႏွင့္ ေပါင္းသည္မွာ ကြန္ျမဴနစ္အလုိက် လုပ္ေဆာင္သည္ဟုလည္း အျပစ္တင္သည္။
“ဒါျဖင့္ စစ္တပ္က ယာယီအစိုးရဖဲြ႔ၿပီး စစ္တပ္ကပင္ ဦးစီးၿပီး တရားမွ်တတဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပဲြ က်င္းပေပးပါ။ တည္ၿမဲတို႔က အမတ္အင္အားမ်ားမ်ားရပါက အစိုးရဖဲြ႔ပါေစ” ဟု ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က သူတို႔စကားႏွင့္ သူတို႔ကို ျပန္ခ်ီ ေတာ့သည္။ စစ္တပ္ကို အာဏာအပ္ရမည္ဟု ေတာင္းဆိုရန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းက ေစလႊတ္သည့္ အဖဲြ႔အဖို႔ စစ္တပ္အစိုးရ ဖဲြ႔ခြင့္မရွိေတာ့ဘဲ အိမ္ေစာင့္အစိုးရအျဖစ္ အာဏာကို ရယူရေတာ့သည္။ စစ္တပ္အဖို႔ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီ အစဥ္အလာအရ တရားမွ်တေသာ ေ႐ြးေကာက္ပဲြကို က်င္းပေရးရမည့္ အေျခခံဥပေဒႀကီး၏ အေစာင့္အေရွာက္ တပ္မေတာ္ ျဖစ္သြားသည္။ ဦးႏု၏ ႏုိင္ငံေရးပရိယာယ္အရ ရာသက္ပန္ အာဏာရယူရန္ စီမံခ်က္မွာ တည္ဦးစကာလက ပ်က္ခဲ့ရေလသည္။
အိမ္ေစာင့္အစိုးရ တက္ခဲ့စဥ္က ပါလီမန္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းက “ဖဲြ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု ဥေပဒႀကီးႏွင့္ ဒီမိုကေရ စီကို ျပည္ေထာင္စုသား တေယာက္အေနႏွင့္လည္းေကာင္း၊ စစ္သားတေယာက္အေနႏွင့္လည္းေကာင္း ေရာက္ရာအရပ္တြင္ အသက္ေပးၿပီး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရန္ တာ၀န္ယူပါသည္” ဟု က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆိုၿပီး အာဏာကို သိမ္းယူခဲ့သည္။
အိမ္ေစာင့္အစိုးရေခတ္က တပ္မေတာ္အဖို႔ သူတို႔အာဏာရသည္မွာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ အေျခခံဥပေဒႀကီး၏ အက်ိဳးေက်းဇူးေၾကာင့္ ျဖစ္သျဖင့္ အေျခခံဥပေဒႀကီးကို ရွိခိုးကိုးကြယ္ၾကေလေတာ့သည္။ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀သမွ် ပုဂၢလိကႏွင့္ အစိုးရထုတ္ စာနယ္ဇင္းမွန္သမွ်တို႔တြင္ ထုတ္ေ၀သူအမ်ားက အေျခခံဥပေဒႀကီးကို သစၥာခံယူပါ သည္ဟု ကတိသစၥာျပဳေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုး ေၾကညာၾကရသည္။
“အေျခခံဥပေဒႀကီးကို အသက္ေပးၿပီး ေစာင့္ထိန္းပါ့မည္” ဟု ပါလီမန္ လႊတ္ေတာ္တြင္ က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆိုကာ အာဏာရယူခဲ့သူ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းက ၁၉၆၂ ခုႏွစ္တြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ အာဏာသိမ္းေသာအခါ၌ ပထမဆံုး ထုတ္ျပန္သည့္ အမိန္႔ေတာ္မွာ ၁၉၄၇ ခု၊ အေျခခံဥပေဒႀကီးကို ဖ်က္သိမ္းေၾကာင္း ဥပေဒျဖစ္သည္။
တရားမွ်တသည့္ ေ႐ြးေကာက္ပဲြကို က်င္းပေပးပါမည္ဟူေသာ ကတိအရ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္၊ ေ႐ြးေကာက္ပဲြကို စစ္တပ္ အိမ္ေစာင့္အစုိးရက ဦးစီးက်င္းပေပးရာတြင္ တရားမွ်တမႈ မရွိဘဲ စစ္တပ္က မတရားဘက္လိုက္ခဲ့သည္။ ဖဆပလ အုပ္စုႀကီး (၂) စုျဖစ္ေသာ တည္ၿမဲႏွင့္ သန္႔ရွင္းတို႔ ၿပိဳင္ၾကရာတြင္ တည္ၿမဲတို႔ဘက္မွ ဖိအားေပး ခဲ့သည္။
ေက်ာက္ဆည္ဘက္မွ ေက်း႐ြာတ႐ြာတြင္ လွ်ိဳ႕၀ွက္မဲေပးၾကရမည့္ မဲ႐ံုတ႐ံု၏ အကာကို ျဖဳတ္ခ်သည္။ ဟင္းလင္းျပင္ စားပဲြေပၚမွာ ရွိေသာ မဲပံုး (၂) ပံုး အနက္ သန္႔ရွင္းအမတ္ေလာင္း၏ မဲပံုးကို စားပဲြေအာက္မွာ ခ်ထားၿပီး တည္ၿမဲအမတ္ေလာင္း၏ မဲပံုးကိုသာ စားပဲြေပၚ တင္ထားလိုက္သည္။ ထိုမွ်မကေသး မဲေပးခ်ိန္ေရာက္ ေသာအခါ စစ္သားမ်ားက တန္းစီကာ ေသနတ္ႏွင့္ ခ်ိန္ထားကာ မဲဆႏၵရွင္တို႔အား မဲေပးေစသည္။ ယင္းကဲ့သို႔ မတရား ဖိအားေပးေစကာမူ ထိုမဲဆႏၵ႐ံုတြင္ သန္႔ရွင္းက ႏိုင္၏။ ေသနတ္ကို မေၾကာက္ၾကဘဲ သန္႔ရွင္းကို မဲေပးၾက၏။ ၁၉၆၀ ခု၊ ေ႐ြးေကာက္ပဲြႀကီးမွာ မဲဆႏၵရွင္တို႔က သတၱိျပၾကသည္မွာ အံ့ဖြယ္သူရဲ ထူးကဲလွေတာ့၏။
မႏၱေလးတြင္ တည္ၿမဲ၀န္ႀကီး ဗိုလ္ခင္ေမာင္ကေလးက “တည္ၿမဲႏုိင္ရမယ္၊ ေလာင္းရဲတဲ့သူ လာခဲ့။ တရာနဲ႔ တဆယ္ေလာင္းမည္” ဟု ေဟာေျပာသျဖင့္ မန္းလူထုသတင္းစာ၏ အယ္ဒီတာအာေဘာ္တြင္ “ဆတူပဲ ေလာင္းပါ့မယ္၊ တရားမွ်တတဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပဲြ မွန္လွ်င္ တည္ၿမဲ ႐ႈံးရမယ္” ဟု ေရးသည္။ ခ်က္ခ်င္း ေန႔မဆုိင္း အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဆရာႀကီး ေ႐ႊဥေဒါင္းကို ဖမ္းၿပီး ေထာင္သို႔ ပို႔သည္။ တိုက္သြင္းလိုက္ေသးသည္။
၀န္ႀကီး ဗိုလ္ခင္ေမာင္ကေလးကပင္ မဲေရြးပြဲ တရားေဟာရာ၌ တည္ၿမဲတို႔သည္ ေ႐ြးေကာက္ပဲြႀကီးတြင္ ႏုိင္ရမည္၊ အကယ္၍ ႐ံႈးလွ်င္လည္း တည္ၿမဲတို႔က ႏုိင္မည္သာျဖစ္သည္ဟု ေျပာသည္။ တည္ၿမဲ႐ံႈးပါက စစ္တပ္ႏွင့္ အာဏာသိမ္းမည္ဟု ၿခိမ္းေျခာက္သည္ကို လူထုက လက္မခံ၊ နားမခ်မ္းသာ။
တည္ၿမဲတို႔၏ ေနာက္ပါးမွ စစ္တပ္ႀကီးက ရွိေနသည္ကို အားကိုးျပဳကာ သူတို႔က ထင္သလို ရမ္းကားၾကေသာ ေၾကာင့္ ၁၉၆၀ ျပည့္၊ ေရြးေကာက္ပဲြတြင္ အ႐ႈံးႀကီး႐ံႈးရသည္။ သန္႔ရွင္းအဖဲြ႔က (၅၂) ရာခုိင္ႏႈန္း မဲရရွိၿပီး တည္ၿမဲ အဖဲြ႔က (၃၃) ရာႏႈန္းရရွိကာ ပမညတတို႔က (၅) ရာႏႈန္းမဲ ရရွိခဲ့ၾက၏။
အမွန္ကို ဆိုရလွ်င္ တည္ၿမဲတို႔ဘက္တြင္ ပညာတတ္မ်ား အမ်ားရွိၿပီး သန္႔ရွင္းဘက္၌ ပညာအရည္အေသြး နိမ့္သည္။ တည္ၿမဲ အမတ္ေလာင္းတို႔ကို ႀကိဳက္သူမ်ားေသာ္လည္း တည္ၿမဲတို႔က စစ္တပ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးၾကၿပီး စစ္တပ္က မတရား ဖိအားေပးေသာေၾကာင့္ တည္ၿမဲတို႔ ႐ႈံးရသည္။ ၁၉၅၁ ခုႏွစ္၊ ေရြးေကာက္ပဲြမွ စတင္ကာ စစ္တပ္က လက္နက္ႏွင့္ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္သည္ကို လူထုက ခါးသည္းစြာ ႐ြံရွာၾကသည္ကို စစ္တပ္ေရာ၊ တည္ၿမဲတို႔ပါ နားမလည္ၾကရွာေခ်။
ေစာေစာက က်င္းပသည့္ ၾကားေရြးေကာက္ပဲြတို႔တြင္လည္း ဆိုရွယ္နီမ်ား အေရြးမခံၾကရေလေအာင္ စစ္တပ္က ရန္ရွာခဲ့ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ လူသတ္မႈႀကီးမ်ား၊ က်ဴးလြန္မိသည္အထိ စြက္ဖက္ခဲ့သည္။ အေျခအေန မွန္မွာ စစ္တပ္က ကြန္ျမဴနစ္သူပုန္ႏွင့္ လူမ်ိဳးစုသူပုန္ကို တိုက္ရင္း ေက်းရြာအမ်ားတြင္ တပ္စဲြထားေလသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရး မတရားဖိအားေပးမႈမ်ားအျပင္ ၾကက္ဆဲြ၊ ၀က္ဆဲြ၊ သမီးငယ္မ်ားကို ဆဲြ စေသာ အမႈမ်ားေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုႀကီးက စစ္တပ္ႏွင့္ နီးစပ္သူမွန္သမွ်ကို ဆန္႔က်င္ၾကေလသျဖင့္ တည္ၿမဲတို႔ အေရးနိမ့္ရသည္။
ထိုေ႐ြ႕ထိုမွ် ျပင္းထန္ေသာ ႏုိင္ငံေရးအကြဲေတာ္ပံု၊ ႏုိင္ငံေရးပဋိပကၡႀကီးတြင္ ေၾကးမံုအဖို႔ မည္သည့္ အုပ္စုကိုမွ ဘက္မလိုက္မိေစရန္ သတိႀကီးစြာ ထားရသည္။ အေပါင္းအသင္းအျဖစ္ တည္ၿမဲ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ မ်ားစြာ ရင္းႏွီး၏။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက ညတည သန္းေခါင္ေက်ာ္မွာ ဖုန္းဆက္ၿပီး “ရဲကားတကား၊ အိမ္ေရွ႕ေထာင့္မွာ ရပ္ထားတာေတြ႔တယ္။ ကိုႏုက က်ဳပ္ကို ဖမ္းေတာ့မယ္ တင္တယ္။ ဖမ္းတဲ့အခ်ိန္မွာ သက္ေသလာခဲ့ဗ်ာ” ဟု ဖိတ္ေသာေၾကာင့္ တညလံုးသူ၏ အိမ္ကို သြားၿပီး လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေသာက္ရင္း ႏိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးခဲ့ရသည္။
“သတင္းစာေတြ ခဲစာလံုးခြက္ ေမွာက္တာေတြနဲ႔ သာယာ၀တီေထာင္မွာ ေဒါက္တာဘေမာ္နဲ႔ ဗိုလ္ရန္ႏိုင္ကို ခ်ဳပ္ထားခ်ိန္မွာ သမီးျဖစ္သူက သြားေတြ႔ေတာ့ ဖခင္ေဒါက္တာဘေမာ္ ကို ေထာင္၀င္စာေတြ႔ခြင့္ေပးၿပီး ခင္ပြန္း ဗိုလ္ရန္ႏိုင္ကို ေတြ႔ခြင့္ေပးတာ မလြန္ဘူးလား” ဟု ေမးေသာအခါ “က်ဳပ္ကလဲ ငယ္ေသးေတာ့ ရမ္းခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ” ဟု ၀န္ခံရွာသည္။
ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးသည္ကို ဦးႏုကလည္း ေၾကးမံုကို မၾကည္ေပ။ တႀကိမ္တြင္ ၿမိတ္ဘက္၌ ဦးႏုခရီးထြက္ ခ်ိန္ တရားထုိင္ရန္ ဇရပ္တေဆာင္ေဆာက္ရန္ အရာရွိမ်ားထံ အလႉခံေၾကာင္း သတင္းကို ေၾကးမံုတြင္ ေဖာ္ျပ ခဲ့သည္။ ထိုသတင္းသည္ မိမိ၏ ဂုဏ္သေရကို ပ်က္ေစပါသည္။ တရားစဲြလိုပါသည္ဟု ဦးႏုက ၀န္ႀကီးအစည္း အေ၀းတြင္ တင္ကာ ခြင့္ေတာင္းသည္။
နံနက္ (၁၁) နာရီ ၀န္ႀကီးအဖဲြ႔ အစည္းအေ၀းၿပီးသည္ႏွင့္ သတင္းရေသာေၾကာင့္ ဦးႏုထံ ေတာင္းပန္စာေရး ၿပီး ညေန (၂) နာရီ သြားေပးမိသည္။ “ကက္ဘိနက္အစည္းအေ၀းဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ၀န္ႀကီးမ်ားထံ မေ၀ရေသးခင္ မွာ ဘာလို႔သိရတာလဲ” ဟု အႀကံေပးအရာရွိ ဦးအုန္းက ပြက္ပြက္ညံ ဆူပူ ႀကိမ္းေမာင္းေတာ့သည္။ မူလ တရားထုိင္ရန္ ဇရပ္အတြက္ ေငြခံမႈထက္ ႀကီးမားေသာ ႏုိင္ငံေတာ္ လွ်ိဳ႕၀ွက္မႈဥပေဒႏွင့္ အေရးယူမည္ ဆိုသျဖင့္ မည္သည့္သတင္းမဆို ဦးစြာ သိမိသူ “ဖိုးသိ” ျဖစ္မိေသာ တင္ေမာင္အဖို႔ “မွားပါတယ္ခင္ဗ်ား” ဟု ဦးအုန္း ကို ဒူးေထာက္ကာ ေတာင္းပန္ရေတာ့သည္။
၁၉၅၈ ခု၊ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းေသာေန႔ မတုိင္မီ တရက္တြင္ ဦးႏုႏွင့္ ေတြ႔ခြင့္ရခ်ိန္၌ ဦးႏုက “မင့္ကို ကိုေက်ာ္ၿငိမ္းရဲ့ ဖ်က္မ်ဥ္းလို႔ ငါက ထင္မိတယ္” ဟု ေျပာၿပီး အခုအေရးႀကံဳမွ လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းစာဆိုတာ သိပါတယ္ကြ ဟု ၀န္ခံရွာေလသည္။ ။

အေဖလည္းဒီစာ၊ သားလည္းဒီစာ

၂၀၀၄ ခုႏွစ္ မေလးရွားႏုိင္ငံ ကြာလာလမ္ပူၿမိဳ႕ရွိ ကမၻာ့ကုလသမဂၢ ဒုကၡသည္မ်ားဆိုင္ရာ မဟာမင္းႀကီး႐ံုး UNHCR မွာ ဒုကၡသည္အျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳခံရေတာ့ အျပာေရာင္စာရြက္တရြက္ကို ႐ံုးက ထုတ္ေပးပါတယ္။ အဲဒီစာရြက္ ထုတ္ေပးတဲ့ေန႔မွာ ယူအမ္မွအမ်ိဳးသမီးအရာရွိ ေျပာလိုက္တာက “မင္းဟာ ဒုကၡသည္ တဦးမို႔ ဒီ႐ံုးရဲ့ အကာအကြယ္နဲ႔ အေစာင့္ေရွာက္ကို ခံယူခြင့္ရွိတယ္၊ ရဲအဖမ္းခံရရင္၊ ေနမေကာင္းျဖစ္ ရင္ တို႔ကို အေၾကာင္းၾကားပါ၊ ၿပီးေတာ့ မင္းကို တတိယႏိုင္ငံတခုမွာ အေျခခ်ေနထုိင္ခြင့္အတြက္ လည္း စီစဥ္ေပးမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ႏိုင္ငံကို ဘယ္ေတာ့သြားရမလဲ ဆိုတာ ခုခ်ိန္မွာ မေျပာႏုိင္ေသး ဘူး” တဲ့။
ယူအမ္က ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ လက္မွတ္ဟာ မေလးရွားလို ႏုိင္ငံထက္ ပိုၿပီး အဆင့္ျမင့္တဲ့ ႏုိင္ငံတခုကို ေရာက္ႏုိင္တဲ့ လက္မွတ္တေစာင္ပဲ ဆိုတာ က်ေနာ္သိတာေပါ့။
ဒါနဲ႔ ျမန္မာျပည္က မိသားစုကို ျပည္ပေခၚထုတ္ဖို႔ စီစဥ္ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သမီးႀကီးက ေျမာက္ဥကၠလာပမွာရွိတဲ့ ေဆး၀ါးတကၠသိုလ္ဆိုလား တက္ေနတယ္။ သမီးငယ္က ကိုးတန္းနဲ႔ သားငယ္က ေလးတန္း တက္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ့္ မိသားစုက မြန္ျပည္နယ္မွာ ေနၾကတာပါ။ သူတို႔နဲ႔ ဆံုဖို႔ ခ်ိန္းလိုက္တဲ့ေနရာကေတာ့ ျမ၀တီနယ္စပ္က မဲေဆာက္ဖက္ျခမ္း တံတားထိပ္မွာပါပဲ။
က်ေနာ္လည္း ကြာလာလမ္ပူကေန မဲေဆာက္ဆင္းဖို႔ လုိအပ္တာေတြ ျပင္ဆင္ရပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ လိုအပ္တဲ့ ေငြေၾကးစုေဆာင္းရတာပါ။ က်ေနာ့္ဇနီးက ျပည္တြင္းကေန ေငြနဲနဲပါးပါး ျပန္လႊဲ ေပးသလို၊ မေလးရွားမွာ ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ၾသစေတလ်ႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီမွာ ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကလည္း ေငြပို႔ေပးၾကပါတယ္။
က်ေနာ့္ ခရီးစဥ္က ကြာလာလမ္ပူကေန ထုိင္းနယ္စပ္ကို ျဖတ္၊ အဲဒီကေန ဘန္ေကာက္ကိုေရာက္။ ၿပီးေတာ့ မဲေဆာက္ကို ညကားစီးမယ္ေပါ့။ မဲေဆာက္ေရာက္ေတာ့ ကားဂိတ္မွာ က်ေနာ့္ကို လာႀကိဳသူက ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္က ဘိုေက်ာက္ (ကိုမိုးေက်ာ္ဦး) ပါ။ မဲေဆာက္မွာ က်ေနာ္ တည္းခဲ့တာက ကိုလြမ္းဏီတို႔အိမ္မွာပါပဲ။ မဲေဆာက္ေရာက္တဲ့ မနက္ ကားဂိတ္မွာ ေစာေစာစီးစီး ရဲက ေရာက္ေနပါၿပီ။ မဲေဆာက္မွာ ရဲေတြက ျမန္မာပဲ လိုက္ရွာေနၾကပါတယ္။ ေနာက္မွ သိရတာက ရဲေတြ လည္း မဲေဆာက္ကို ေျပာင္းခြင့္ရဖို႔ အထက္ကို လာဘ္ေငြေတြ ေပးခဲ့ရတာပဲတဲ့။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔လည္း ျပန္ရွာႏုိင္မွ တန္ကာၾကမယ္ေလ။ အဲဒီ မနက္မွာေတာ့ ဘုိေက်ာက္နဲ႔ က်ေနာ္ ရဲေမးတာ မခံခဲ့ရပါဘူး။
က်ေနာ့္ မိသားစုက လမ္းမွာ ေရႀကီးေနလို႔ဆိုၿပီး ျမ၀တီကို ခ်ိန္းထားတာထက္ တရက္ေနာက္က် ၿပီး ေရာက္လာပါတယ္။ သူတို႔ ျမ၀တီမွာ တညအိပ္၊ ေနာက္ေန႔မနက္ တံတားကူးလက္မွတ္လုပ္ၿပီး ထုိင္းဖက္ကမ္းကို ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ ဆံုၾကၿပီေပါ့။ ကိုလြမ္းဏီတို႔ အိမ္မွာ တည္းရင္း သူတို႔ကို ဘန္ေကာက္ေခၚဖို႔ စီစဥ္ရပါတယ္။ အဓိက စီစဥ္ေပးသူကေတာ့ မေအးေအးမာပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ မဲေဆာက္ေရာက္တံုး ေအေအပီပီ႐ံုး၊ NLD (LA)၊ မိုးႀကိဳးသတင္းစာ စတဲ့ ျမန္မာအဖဲြ႔အစည္းေတြကို လိုက္လည္ရင္း အလုပ္႐ႈပ္ေနပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ မိသားစု တတိယႏိုင္ငံ သြားတဲ့ အခါ စကင္ဒီေနးဗီးယား ႏုိင္ငံေတြဖက္ေရာက္ရင္ေတာ့ သူတို႔စာကို ေအဘီစီဒီကေန ျပန္သင္ရတာမို႔ “ဖေအလည္းဒီစာ၊ သားလည္းဒီစာ” ျဖစ္လိမ့္လို႔ မဲေဆာက္က အဖဲြ႔ေတြက တင္ႀကိဳေဟာကိန္းထုတ္ပါတယ္။ မဲေဆာက္က လူေတြက တတိယႏုိင္ငံ ေတြအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိေနၾကၿပီေလ။
က်ေနာ့္ မိသားစုဟာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျပည္ပေျမနင္းရတာမို႔ အစစအရာရာ က်ေနာ္က ဦးေဆာင္ရ ပါတယ္။ ထုိင္းစကားကို သူတို႔ နားမလည္သလို မေလးရွားေရာက္ေတာ့လည္း မေလးေတြဘာေျပာ ေနလဲ သူတို႔ မသိပါဘူး။ ယူအမ္က အင္တာဗ်ဴးေတြ ဒိန္းမတ္မစ္ရွင္က အင္တာဗ်ဴးေတြမွာလည္း သူတို႔က ငုတ္တုတ္ပါပဲ။ က်ေနာ္ကပဲ ဦးေဆာင္ခဲ့ရတာပါ။
အဲ… ဒိန္းမတ္ေရာက္လို႔ ဒိန္းမတ္စာစသင္ၾကေတာ့ မဲေဆာက္က ေျပာလိုက္သလို ပါပဲ။ သူတို႔လည္း a for apple နဲ႔ က်ေနာ္လည္း a for apple ကေန စသင္ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းေတာ့ မတူပါဘူး။ က်ေနာ္ရယ္၊ ဇနီးရယ္ နဲ႔ သမီးႀကီးရယ္က လူႀကီးေတြတက္ရတဲ့ ဒိန္းမတ္စကားသင္ေက်ာင္းကို သြားရၿပီး အငယ္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္နားက အထက္တန္းေက်ာင္းကိုပါ။ သမီးႀကီးက ဒိန္းမတ္ စကားသင္တဲ့ေက်ာင္းကို တႏွစ္ခဲြနဲ႔ ၿပီးသြားသလို အငယ္ေလးေတြကလည္း စာသင္ေက်ာင္းမွာ ဒီက ကေလးေတြနဲ႔ အတူတူ ေဆာ့ကစားရင္း အေပါင္းအသင္း လုပ္ရင္း သင္သြားၾကတာမို႔ က်ေနာ္တို႔ထက္ ကို ဒိန္းမတ္လို အမ်ားႀကီး တတ္လို႔ ေနပါၿပီ။
အခုေတာ့ ဒီေရာက္တာလည္း သံုးႏွစ္ခဲြရွိသြားၿပီဆိုေတာ့ ဒိန္းမတ္ေတြ နဲ႔ ဆက္ဆံရမယ့္ ကိစၥေတြ ဆုိရင္ သူတို႔ပဲ ေကာင္းေကာင္း နားလည္တာမို႔ သူတို႔ကိုပဲ …
“ ဟဲ့.. တို႔ကို ကူညီေနတဲ့ Birte ဆီ ဖုန္းဆက္လုိက္စမ္း”
“ဟဲ့.. ဟိုမွာဒိန္းမတ္တေယာက္၊ အသစ္ေျပာင္းလာတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းနဲ႔တူတယ္၊ ဘာေတြလာေမးေနလဲ မသိဘူး၊ စကားသြားေျပာလိုက္စမ္း”
“ဒီမွာ ၿမိဳ႕နယ္႐ံုးက စာလာတာ ဘာေရးထားမွန္းမသိဘူး၊ လာဖတ္ၾကည့္စမ္း”
စသည္ျဖင့္ ခုိုင္းရပါတယ္။
အဲလိုေတြ ျဖစ္လာတယ္ဆိုေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူတို႔ေတြက ဦးေဆာင္ေနၿပီး က်ေနာ္က ေနာက္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။
အဲဒါေၾကာင့္ မဲေဆာက္က အဖြ႔ဲေတြနဲ႔ ခုေန ျပန္ဆံုရင္ “ဖေအလည္းဒီစာ၊ သားလည္းဒီစာ” ဆိုတာ ေက်ာင္းတက္ခါစမွာပဲ စာတူၿပီး ႏွစ္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သားေတြ သမီးေတြက မိဘေတြထက္ ပိုတတ္၊ ပိုနားလည္လာတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပလုိက္ခ်င္ပါေသးတယ္ ခင္ဗ်ာ ။ ။

ဓါတ္ပံု (အေပၚ) ဒိန္းမတ္စာသင္ေက်ာင္းႏွင့္ ဆရာမတဦး

(၁၃) သတင္းစာအသစ္တခု တည္ေထာင္ျခင္း (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)

ေၾကးမံုသတင္းစာ စတင္ထုတ္ေ၀ေသာ ၁၉၅၇ ခု၊ ဧၿပီလ (၁၆) ရက္ေန႔သည္ ကမၻာႀကီး အဖို႔ပါ ထူးျခားေသာ ေန႔တေန႔ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုပါလွ်င္ ကားလြန္းသည္၊ ႂကြားလြန္းသည္ဟု အျပစ္မတင္ႏိုင္ ပါေပ။ သဒၵါစာေပ ဖဲြ႔စည္းမႈစည္းကမ္းအရလည္း ေဒါသမသင့္ေပ။ ထိုေန႔က ျမန္မာႏွစ္ဆန္း (၁) ရက္ ေန႔ ျဖစ္၏။ ေၾကးမံုႏွင့္အတူ ဖြားဘက္ေတာ္မ်ားအျဖစ္ အေထာက္ေတာ္သတင္းစာႏွင့္ ျပည္ေတာ္စိုး သတင္းစာတုိ႔ပါ သတင္းစာ (၃) ေစာင္ ၿပိဳင္တူ ထြက္လာခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္မက ကမၻာမွာပင္ သတင္းစာအသစ္တေစာင္ စတင္ထုတ္ေ၀သည့္ေန႔ ဟူ၍ မ်ားမ်ားမရွိခဲ့ေပ။ ယခုကဲ့သို႔ သတင္းစာ အသစ္ (၃) ေစာင္ တၿပိဳင္တည္းထြက္ေသာေန႔ဟူ၍ ကမၻာတြင္ မရွိေသးေပ။ ေနာက္ေနာင္ကာလမ်ား တြင္လည္း ရွိရန္မလြယ္ပါေပ။
အေမရိကန္ႏွင့္ ႐ုရွအုပ္စု စစ္ေအးႀကီးေၾကာင့္ ျမန္မာစာနယ္ဇင္းေလာကႀကီး ယိုယြင္းသြားသည္ကို ၀မ္းနည္းဖြယ္ ႀကံဳေတြ႔ရသျဖင့္ ေၾကးမံုကို ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့သည္။ ျမန္မာသတင္းစာမ်ားမွာ အေမရိကန္ ၾသဇာခံ လက်္ာသတင္းစာမ်ားႏွင့္ ႐ုရွသစၥာခံ လက္၀ဲသတင္းစာမ်ား ဟူ၍ (၂) မ်ိဳးသာရွိေနသည္။ လက္၀ဲသတင္းစာမ်ားက အေမရိကန္ဟူေသာ ေ၀ါဟာရစာလံုးကို အသံုးျပဳတုိင္း “အေမရိကန္ နယ္ခ်ဲ႕သမား” ဟု ဂုဏ္ထူး၀ိေသသန တပ္ဆင္ေရးသားေလ့ ရွိသည္။ လက်္ာသတင္းစာမ်ားကလည္း လက္၀ဲႏုိင္ငံမ်ား၏ အနယုတၱသတင္းမ်ားကို ပံုႀကီးခ်ဲ႕ကာ ေရးသားၾကသည္။
ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာသည္ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရး သတင္းစာျဖစ္သည္။ သို႔ျငားလည္း တင္ေမာင္ အဖို႔ ဗမာ့ေခတ္တြင္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္အထိ တာ၀န္ယူ လုပ္ကိုင္ခဲ့စဥ္က မ်ားစြာ လြတ္လပ္သည္။ ဗမာ့ေခတ္၏ မဟာမိတ္ျဖစ္သူ အေမရိကန္ ဒီမိုကေရစီကို ေ၀ဖန္ေရးသားႏုိင္သည္။ သို႔ေသာ္ အေမရိကန္သံ႐ံုးမွ ပို႔ေပးေသာ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရး သတင္းေဆာင္းပါးမ်ားကို အမ်ားအျပား ေဖာ္ျပေပးရသည္ကိုမူ ဘ၀င္မက် ျဖစ္မိသည္။
ဗမာ့ေခတ္မွာ မေပ်ာ္ႏိုင္သည့္ အခ်က္တခု ရွိပါေသးသည္။ လစာႏႈန္းထားကို မေက်မနပ္ျဖစ္မိသည္။ ျမန္မာသတင္းစာေလာကမွ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္မ်ားကို ေပးေသာ လစာႏႈန္းမွာ ေနရွင္းအယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးေလာ႐ံု ရယူေသာ လစာ၏ ေလးပံုတပံုသာ ရွိသည္ကိုလည္း မခံခ်င္ ျဖစ္မိသည္။
ထိုအခ်ိန္က တင္ေမာင္၏ ကိုယ္ပိုင္ အပိုလုပ္ငန္းအျဖစ္ ေသာၾကာဟာသစာေစာင္ကို ဆရာဇ၀နႏွင့္ ႐ႈမ၀ဦးေက်ာ္၏ အကူအညီႏွင့္ ထုတ္ေ၀ရာ ေရာင္းမေလာက္ေအာင္ လူႀကိဳက္မ်ားသည္အထိ ထူးထူး ျခားျခား ေအာင္ျမင္မႈ ရခဲ့သည္။ သတင္းစာတေစာင္အ႐ြယ္ စကၠဴကို (၄) ေခါက္ ေခါက္ကာ ခ်ဴပ္ၿပီး တအုပ္တက်ပ္ႏႈန္း ေရာင္းခဲ့သည္။ စာမူအမ်ားကို မိမိဘာသာ ေရးေသာေၾကာင့္ ဆရာဇ၀န၏ စာမူအတြက္ ဘီယာပုလင္းဖိုးမွ တပါး စရိတ္မကုန္ေလသျဖင့္ အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္းတြင္ ေငြအစုလိုက္ အပံုလုိက္ ကိုင္ႏိုင္ခဲ့သည္။
ေငြကေလး ေၾကးကေလး အိတ္ထဲရွိလာေသာအခါတြင္ ေျပာရဲဆိုရဲ ရွိလာသည္။ ပိုင္ရွင္ ဦးအုန္းခင္ ထံ အေရးဆိုသည္။ ဗမာ့ေခတ္အမႈထမ္း အားလံုး လစာႏႈန္း နိမ့္ေနပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ တင္ေမာင္ကို သာမက စာစီကစၿပီး သတင္းေထာက္မ်ား၊ အယ္ဒီတာမ်ားအထိ လစာတိုးေပးပါဟု လစာစာရင္းသစ္ ကို တင္ျပကာ အေရးဆိုသည္။ တင္ေမာင္၏ လစာကို လက္ရွိ တလ (၄၀၀) ႏႈန္းမွ (၁၀၀၀) က်ပ္ အထိ တက္ေပးရမည္ဟုလည္း ေတာင္းသည္။
“တယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္ပါလားကြ။ လစာ (၄၀၀) က်ပ္ရတဲ့ သူတေယာက္က ပိုေတာင္းႏုိင္လွ (၅၀၀) က်ပ္ ေပါ့” ဟု ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းက မွတ္ခ်က္ခ်သည္။
“ေနာက္ၿပီးေတာ့ အမႈထမ္းအားလံုးအတြက္ မင္းက လူမုိက္လုပ္တာကိုး” ဟု ေျပာေသးသည္။ ဆရာႀကီး ယူဆသည့္အတုိင္း ပိုင္ရွင္ဦးအုန္းခင္က လစာကို (၅၀၀) က်ပ္အထိ တိုးေပးရွာသည္။ လစာႏႈန္းကို ထိုက္သင့္သလို ေပးပါဟု ေတာင္းစဥ္က မေပးလွ်င္ ဘာလုပ္မည္ဟု အစီအစဥ္မရွိ ေစကာမူ မိမိေတာင္းသည့္အတုိင္း မရေသာအခါ တင္ေမာင္က လက္မခံဘဲ ဗမာ့ေခတ္အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ရာထူးမွ ထြက္လိုက္မိသည္။ မိမိတြင္ ၀င္ေငြရွိေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း တန္ခိုးၾသဇာႀကီးမားေသာ အႀကီးဆံုးသတင္းစာ၏ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ရာထူးမွ ထြက္လိုက္ေသာအခါတြင္ မိမိကိုယ္မိမိ သိမ္ငယ္သူ တဦးအျဖစ္ ခံစားမိသည္။ ထြန္းေန႔စဥ္ႏွင့္ အိုးေ၀တို႔တြင္ ၀င္ေရာက္ၿပီး ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးမိရာမွ ေျဖသာသည္။
ဗမာ့ေခတ္မွ ထြက္ခဲ့ၿ့ပီးေနာက္ လအနည္းငယ္အတြင္းတြင္ ေၾကးမံုဂ်ာနယ္ကို စတင္ တည္ေထာင္ သည္။ ေစာင္ေရ (၄၀၀၀) အထိ ေရာင္းရသျဖင့္ ေအာင္ျမင္ေစကာမူ သတင္းမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ားကို (၇) ရက္ ေစာင့္ဆိုင္းၿပီးမွ ေရးသားရသည္မွာ အားမလို အားမရ ျဖစ္လာသည္။ သတင္းေကာင္းမ်ား ရွာႏုိင္ပါလ်က္ မေရးႏုိင္သည္မွာ ေျခတုပ္ထားသကဲ့သို႔ ခံရခက္သည္။
ေၾကးမံုဂ်ာနယ္ထြက္ၿပီး မၾကာမီအတြင္း ဂ်ာနယ္မွတဆင့္ ေန႔စဥ္သတင္းစာသို႔ ကူးေျပာင္း တည္ေထာင္ခဲ့ေလသည္။
ေသာၾကာစာေစာင္က ရရွိထားသည့္ ေငြရင္းအျပင္ ေဆြမ်ိဳးမိတ္ေဆြ (၅) ဦးႏွင့္ အိုးေ၀ေၾကာ္ျငာ မန္ေနဂ်ာ ဦးေသာ္ထံမွ ေငြရင္းအနည္းငယ္ ေတာင္းခဲ့ၿပီး ေငြရင္း အစုစု က်ပ္သံုးေသာင္းမွ်ႏွင့္ တည္ေထာင္ေသာအခါတြင္ ဆရာဇ၀နႏွင့္ ကိုခင္ေမာင္ရီတို႔ကိုလည္း အစု၀င္ လာႏုိင္ရန္ လစာပိုေပးၿပီး အစုရွင္မ်ားအျဖစ္ ပါ၀င္ေစသည္။ ပထမဆံုးေသာ အယ္ဒီတာမ်ား စုေပါင္းပိုင္ဆိုင္သည့္ သတင္းစာျဖစ္ၿပီး ထိုအခ်ိန္က အေတာ္ဆံုး သတင္းေထာက္မ်ားကို စည္း႐ံုးေခၚယူထားသျဖင့္ တဟုန္ထိုး တိုးတက္ေရာင္းခ်ရေတာ့သည္။
ႏွစ္ဆန္း (၁) ရက္၊ ပထမေန႔က ေၾကးမံုေစာင္ေရ (၇၀၀၀) ပံုႏွိပ္သည္ကို (၃၀၀၀) ေရာင္းရသည္။ ဒုတိယေန႔တြင္ (၃၈၀၀) ေရာင္းရၿပီး၊ တတိယေန႔တြင္ (၄၅၀၀)၊ ပဥၥမေန႔၌ (၇၀၀၀) ေရာင္းရသျဖင့္ (၅) ရက္အတြင္း သတင္းစာႀကီးမ်ားႏွင့္ ရင္ေပါင္တန္းလိုက္ႏုိင္ခဲ့သည္။ တလၾကာေသာအခါတြင္ ေစာင္ေရ (၁၃၀၀၀) ေရာင္းရကာ သံုးလအၾကာတြင္ ေစာင္ေရ (၂၀၀၀၀) ေရာင္းရေသာေၾကာင့္ မိခင္ ဗမာ့ေခတ္ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး အႀကီးဆံုး သတင္းစာ ျဖစ္လာခဲ့သည္။
ေၾကးမံုကို လူထုက လက္ခံအားေပးသည္မွာ သတင္းထူး သတင္းဦးကို ရဲ၀့ံစြာ ေဖာ္ျပႏုိင္ျခင္းႏွင့္ ျမန္မာ့႐ႈေထာင့္ကို ေရွ႕႐ႈေသာမူ၀ါဒေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု စာနယ္ဇင္းေလာကက ယူဆၾကသည္။ ထိုေခတ္က ဗမာ့ေခတ္မွတပါး သတင္းစာအမ်ားကို ေငြရွင္ေၾကးရွင္မ်ားက ပိုင္ဆုိင္ၿပီး သတင္းစာ လုပ္ငန္းကို ေရွးေခတ္ပံုစံအတုိင္း လုပ္ကိုင္ၾကေလသည္။ အႏၱရာယ္မ်ားမည့္ သတင္းေဆာင္းပါးမ်ား ကို ေရွာင္ေလ့ရွိ၏။ ေၾကးမံုႏွင့္ ဗမာ့ေခတ္ကမူ လူထုသိသင့္သည့္ သတင္းကို ရရွိၾကပါက မိမိတို႔ ရင္ဆုိင္ၾကရမည့္ ေဘးရန္မ်ားကို သိၾကပါလ်က္ တာ၀န္ေက်ပြန္စြာ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပေလ့ ရွိၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေၾကးမံုႏွင့္ ဗမာ့ေခတ္က ေရွ႕က ေျပးခဲ့သည္။
“ဦးထုပ္နီႀကီးေတြ အမ်ားႀကီး၊ ၾကယ္ေတြ ေႂကြကုန္ၾကၿပီ” ဟု မိတ္ေဆြ အယ္ဒီတာတဦးက သတင္းစ တခုကို ေပးသည္။ သူက စစ္တပ္ပိုင္ သတင္းစာတြင္ လုပ္ကိုင္ေသာေၾကာင့္ သတင္းကို ေဖာ္ျပရန္ မသင့္သျဖင့္ တင္ေမာင္အား ေပးသည္။ တင္ေမာင္အဖို႔ ထိုသတင္းကို ပံုႏွိပ္ရန္ မ၀ံ့မရဲျဖစ္ၿပီး တရက္ ႏွစ္ရက္တိုင္တုိင္ ဆိုင္းငံကာ စဥ္းစားရပါသည္။
သတင္းမွာ “တပ္မေတာ္ ထိပ္သီးစစ္ဗိုလ္ႀကီး (၁၂) ဦးတို႔ကို တပ္မေတာ္က အနားယူၾကေစ။ တဦးကိုမူ ျပည္ပသို႔ သံအမတ္အျဖစ္ ထြက္ေစ” ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းက ျပစ္ဒဏ္ခတ္သည့္ သတင္းျဖစ္သည္။
၁၉၅၈ ခုႏွစ္က ပထမဆံုး စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ၀န္ႀကီးအမည္မခံဘဲ ၀န္ႀကီးရာထူးမ်ားကို ထမ္း႐ြက္ၾကရသူ ဗိုလ္မႉးႀကီးမ်ား အပါအ၀င္ ထိပ္သီးစစ္ဗိုလ္ႀကီး အမ်ားကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းက မေက်နပ္ေသာေၾကာင့္ အေရးယူသည္။ သူက ေနာက္တႀကိမ္ အာဏာသိမ္း ရန္ အစီအစဥ္ကို အကြက္႐ိုက္ေနရာ၌ အာဏာသိမ္းခ်ိန္ ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏုိင္ ရွိေစရန္အတြက္ သူ႔ကို ျပန္ေျပာ၀ံ့သူ စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ားကို ဖယ္ရွားသည္လည္း ျဖစ္၏။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း၏ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္မွာ လက္ေအာက္မွာရွိေသာ စစ္ဗိုလ္ႀကီးအားလံုးကို သူ၏ လူယံုေတာ္၊ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ စစ္စံုေထာက္မ်ားႏွင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနေလ့ ရွိသည္။ သူက ေက်နပ္ေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ မည္ေ႐ြ႕မည္မွ်ပင္ ႀကီးေလးေသာ ရာဇ၀တ္မႈကို က်ဴးလြန္မိေစကာမူ မွတ္တမ္းမွာသာ ေတးထားၿပီး မည္သို႔မွ် အေရးမယူဘဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနေလသည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္ကို သူမလိုလားေသာ အခါက်မွ အမႈတဲြကို လွန္ျပၿပီး အေရးယူေလ့ရွိသည္။
တပ္မႉးမ်ား ညီလာခံတြင္ ဗုိလ္မႉးႀကီးတဦးၿပီးတဦး စင္ျမင့္ေပၚေခၚၿပီး မင္းက စစ္ဆင္ေရး ရန္ပံုေငြ ေတြ ျပန္မအပ္ဘူး။ မင္းက ေ႐ြးေကာက္ပဲြမွာ ဘက္လိုက္တယ္။ မင္းက အေမရိကန္ စီအုိင္ေအနဲ႔ ပလူးတယ္ … စသည္ျဖင့္ အေသးစိတ္ေျပာျပၿပီး တပ္မွ ထုတ္ေလသျဖင့္ အထုတ္ခံရသူမ်ား မည္သူမွ ျပန္မလွန္ႏုိင္ဘဲ ခံၾကရေသာ သတင္းကို အစံုရခဲ့သည္။
သတင္းအျပည့္အစံုကို ေၾကးမံုမွာ တေစာင္တည္း ေဖာ္ျပႏိုင္ခဲ့ေသာေန႔က အစိုးရအဖဲြ႔၀င္ ၀န္ႀကီးမ်ား ပင္ မသိၾကေသးေသာေၾကာင့္ ၀န္ႀကီးမ်ားက လူယံုေတာ္မ်ားကို စာေရးသူထံ ေစလႊတ္ၿပီး ေမးၾကရွာ သည္။ သတင္းမွန္၏ ေအာင္ပဲြႏွင့္အတူ ဆက္တုိက္လာႏိုင္သည့္ ဂယက္ကို ျမင္မိေသာေၾကာင့္ တင္ေမာင့္အဖို႔ ရင္လိႈက္သည္းဖို တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ား ရပါသည္။ ဤသို႔ေသာ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ႀကံဳရ ခဲေတာ့သည္။
၁၉၅၈ ခုက အိမ္ေစာင့္အစုိးရ အမည္ႏွင့္ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းစဥ္က ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေန၀င္း၏ မိန္႔ခြန္းကို သူေျပာသည့္အတိုင္း လံုးေစ့ပတ္ေစ့ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပျခင္း မျပဳဘဲ အတိုခ်ဳပ္ကာ ေရးသား ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ ယင္းသို႔ ေဖာ္ျပသျဖင့္ တပ္မေတာ္အရာရွိမ်ား စိတ္ဓာတ္က်ေစသည္ဟု ႐ံုးေတာ္သို႔ အမႈတင္ကာ ေၾကးမံုကို ပိတ္ေစ၊ စက္သိမ္းေစ၊ အယ္ဒီတာ ေထာင္ဒဏ္က်ခံေစဟု တရားစီရင္ခဲ့သည္။ ေ႐ြးေကာက္ပဲြအၿပီး ဒီမိုကေရစီ အစိုးရတက္လာမွ အမႈျပယ္သြားပါသည္။ ခဲမွန္ဖူး သည့္ စာသူငယ္ျဖစ္သျဖင့္ ဤတခ်ီမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး စိတ္ဆိုးလွ်င္ မသက္သာဘူးဟု ေတြးမိေသာ ေၾကာင့္ မ်ားစြာ တုန္လႈပ္ခဲ့မိေလသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းက တုန္ေနေအာင္ စိတ္ဆုိးေစကာမူ သတင္းက မွန္ေသာေၾကာင့္ တေၾကာင္း၊ ဖယ္ရွားလိုက္သူ စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ားက ျပန္တုိက္ႏိုင္သည့္ အခြင့္အလမ္း ေပၚလာမည္ကို စိုး႐ြံ႕သျဖင့္ တေၾကာင္း၊ ရာသက္ပန္ အာဏာသိမ္းရန္ မဟာစီမံကိန္းႀကီး ေရးေနခ်ိန္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တေၾကာင္း၊ ေ႐ြးေကာက္ပဲြအၿပီးတြင္ အာဏာျပန္ၿပီး ရယူသည့္ သန္႔ရွင္းဖဆပလ အစိုးရႏွင့္ ပဋိပကၡ မျဖစ္လိုေသာ ေၾကာင့္ တေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ အေရးမယူရဲဘဲ အံခဲေနသည္ဟု ၾကားသိရသည္။
ေၾကးမံုအာေဘာ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမန္မာ့႐ႈေထာင့္က ျမင္ၾကည့္သည့္ သတင္းစာျဖစ္ရမည္။ ဘက္မလိုက္သည့္ သတင္းစာ ျဖစ္ရေစမည္ဟု ႀကိဳးစားေစကာမူ သတင္းျဖစ္ေပၚ သမွ်ကို တင္ျပ ေ၀ဖန္ရာ၌ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးေလသျဖင့္ လက္၀ဲ လက်္ာအင္အားစု (၂) ဘက္စလံုးက မၾကည္ ၾကပါေပ။ “မင္းတို႔က အေနာက္အုပ္စုကို အသားေပးလြန္းတယ္” ဟု ဆရာ ဦးသိန္းေဖျမင့္ က ေ၀ဖန္သည္။ ဆရာဦးညိဳျမက တဖန္ “ေၾကးမံုက လက္၀ဲဘက္ကို ေဘးတီးေပးတယ္” ဟု အျပစ္တင္ ျပန္သည္။ ။

ကိုပင္ေဟဂင္

အေမရိကန္ သမၼတ ေဂ်ာ့ခ်္ဘုရွ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ ျမန္မာ့အေရး အားေပးေဆာင္ရြက္ ေနၾကတယ္ ဆိုတာ အားလံုးသိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္ သမၼတႀကီး ဒိန္းမတ္ကို လာသြားတံုးက သူ႔ကို ဆႏၵျပတဲ့ အုပ္စုထဲ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီရဖို႔ လိုလားတဲ့ က်ေနာ္ပါသြားခဲ့ဘူးပါတယ္။ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုပါ။
UNHCR ရဲ့ အစီအစဥ္နဲ႔ ဒိန္းမတ္အစိုုးရက လက္ခံတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြကို ဒိန္းမတ္ႏုိင္ငံရဲ့ လူစည္ကား တဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္နဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာ ေနရာ ခ်ထားေပးေလ့ မရိွပါဘူး။ လူေနက်ဲပါးတဲ့ ေဒသေတြမွာ သံုးႏွစ္ အနည္းဆံုးေနၿပီးမွ ကိုယ္ေျပာင္းခ်င္တဲ့ေနရာကို ေျပာင္းရမယ္ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းရွိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒိန္းမတ္ကုိေရာက္ၿပီး လအတန္ၾကာတဲ့အထိ ၿမိဳ႕ေတာ္ကိုပင္ေဟဂင္ ကို က်ေနာ္ မေရာက္ဘူးေသးပါ။ ၿမိဳ႕ေတာ္ နဲ႔ က်ေနာ့္ေနရာက ကီလိုမီတာ ၂၆၄ ေ၀းကြာၿပီးေတာ့ ပံုမွန္ေျပးဆဲြတဲ့ ဘတ္စကားလိုင္း မရွိပါဘူး။ အျမန္ရထားနဲ႔သြားရမွာ ျဖစ္ၿပီး အသြားအျပန္ ရထားခ Kr. 600 (Danish Crown) နီးပါးရွိၿပီး ယူအက္စ္ေဒၚလာနဲ႔ ဆို ၁၀၀ ေက်ာ္ပါတယ္။ ဒိန္းမတ္ေရာက္ခါစဆိုေတာ့ အလုပ္ကလည္း မရွိေသး၊ အစိုးရေပးတဲ့ ေထာက္ပံ့ေၾကးကလည္း ေနေရးစားေရးအတြက္ပဲ လံုေလာက္တာမို႔ သြားေရးလာေရး အတြက္ အပိုအလွ်ံမရွိပါ။
ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဂ်ဴလိုင္လ ၅ ရက္ ၆ ရက္ေတြမွာ အေမရိကန္သမၼတႀကီးနဲ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ ဒိန္းမတ္ကို လာလည္မယ့္ ခရီးစဥ္ရွိေၾကာင္း အင္တာနက္ကေနတဆင့္ သိရပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ အင္တာနက္ ေပၚက Group ေတြက တဆင့္ အေမရိကန္သမၼတကို ဆႏၵျပၾကမယ္ဆိုတဲ့ စည္း႐ံုးလႈံ႔ ေဆာ္မႈေတြကိုလည္း ဖတ္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ႏုိင္ငံအႏွံ႔အျပားကေန လာၾကမယ့္ ဆႏၵျပသူေတြဟာ ဘယ္ေနရာမွာ ဆံုၾကမယ္၊ ဘယ္လိုလာၾကမယ္ ဆိုတာေတြလည္း သိေနရပါတယ္။ သူတို႔ေတြက ဘတ္စကားစုငွားၿပီး ၿမိဳ႕ေတာ္ကို သြားၾကမွာ၊ ကားခကလည္း သက္သာတယ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္လည္း စိတ္၀င္စားတာနဲ႔ က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြကိုမုိက္ကယ္နဲ႔ တိုင္ပင္ေတာ့ သူကလည္း လိုက္မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေတာမွာ ေနတဲ့ က်ေနာ္တေယာက္ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ပထမအႀကိမ္ေရာက္ဘူးပါေတာ့ တယ္။ ဆႏၵျပသူေတြနဲ႔ အတူသြားတာမို႔ ဘတ္စကားက အေမရိကန္သံ႐ံုးနဲ႔ အနီးဆံုးေနရာမွာ သြားရပ္ ပါတယ္။ ကားေပၚက ဆင္းၿပီး နဲနဲပဲ လမ္းေလွ်ာက္ရေသးတယ္၊ စက္ဘီးအတုိက္ခံရေတာ့မလို႔ျဖစ္သြား ရေသးတယ္။ ေတာသားၿမိဳ႕ေရာက္တာဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲေပါ့ေနာ္။ စက္ဘီးေတြကလည္း ဥဒဟုိသြား ေနတယ္၊ စက္ဘီးလမ္း သီးသန္႔ေပးထားတယ္ ဆိုတာလည္း သတိမထားလိုက္မိဘူးေလ။ က်ေနာ္ တို႔ ေတာပုိင္းမွာက အဲလိုမွ မဟုတ္တာ။
သူတို႔ဆီက ဆႏၵျပတာကလည္း က်ေနာ္တို႔ျမန္မာျပည္မွာ တန္ေဆာင္တိုင္မီးထြန္းပဲြလိုပါပဲ။ စတိတ္ခံုနဲ႔ တီး၀ုိင္းနဲ႔ပါ။ အေမရိကန္သံ႐ံုးေရွ႕မွာ လူစုေနၾကတာပါ။ အဲဒီမွာ အခုဧရာ၀တီမွာ ေဆာင္းပါးေရးေနတဲ့ ေ၀မိုး၊ ကိုပင္ေဟဂင္မွာ ေနၾကတဲ့ ဘီးေထာ္နဲ႔ ကိုဗညားတို႔နဲ႔လည္း ဆံုၾကပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ခြင့္ရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေတြဆိုေတာ့ လံုၿခံဳေရးရဲေတြ အသင့္အေနအထား ရွိေနသည့္တိုင္ ဆႏၵျပသူ ေတြက အေၾကာက္အလန္႔မရွိ ဥဒဟုိ သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကတာပါပဲ။ (ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး ႏွိမ္ႏွင္းစဥ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ျမင္ကြင္းေတြနဲ႔ေတာ့ တျခားစီပါ)သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ကိုေရာက္ေတာ့ အေမရိကန္သံ႐ံုးေရွ႕ေနကေန လႊတ္ေတာ္အေဆာက္အဦးဆီကို စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ေရွ႕ က ရင္ျပင္ေရာက္ရင္ စစ္ဆန္႕က်င္ေရးတရားပဲြေတြ လုပ္ၾကပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္တို႔က အဲဒီတရားေတြနာဖို႔ထက္ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို လိုက္ၾကည့္ခ်င္စိတ္က မ်ားေနတာမို႔ လူအုပ္ႀကီးနဲ႔ လမ္းခဲြလုိက္ ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ နဲ႔ အတူပါလာတာက Danish Burma Committee မွာ လုပ္အားေပးလုပ္ေန တဲ့ ဒိန္းမတ္လူငယ္ ေသာမတ္စ္ ပါ။ သူက အဂၤလိပ္လို ေကာင္းေကာင္းေျပာႏုိင္တာမို႔ သူရွင္းျပတာ နားေထာင္ရင္း ကိုပင္ေဟဂင္ကို အခ်ိန္ရသေလာက္ လည္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အသြားအျပန္ကားခ သက္သာတယ္ဆိုေပမယ့္ အဲဒီေန႔က ေန႔ခ်င္းျပန္ ခရီးႏွင္ရတာမို႔ လူလည္း အေတာ္ပင္ပန္းသြားခဲ့ရ ေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား ။ ။

ဓါတ္ပံု (အေပၚ) ကိုပင္ေဟဂင္ အေမရိကန္သံ႐ံုးေရွ႕ (ေသာမတ္(စ္)၊ ကိုဂၽြန္၊ ဒိန္းရွစ္ရွ္ဘားမားမွ လူငယ္တဦး၊ ကိုဗညား၊ ကိုဘီးေထာ္၊ ကိုမုိက္ကယ္)
ဓါတ္ပံု (ေအာက္) Google map direction (from my house to Copenhagen)



View Larger Map

(၁၂) စစ္ေအးစစ္ပြဲႀကီးႏွင့္ ျပည္ျမန္မာ (ေၾကးမံုဦးေသာင္း)

အေျဖကို ရွာၾကစို႔ဟု ဆိုရလွ်င္ ျမန္မာႏုိင္ငံပ်က္စီးရသည္မွာ အေမရိကန္အုပ္စုႏွင့္ ႐ုရွအုပ္စုတို႔ တိုက္ခုိက္ၾကေသာ စစ္ေအးတုိက္ပဲြႀကီးသည္ အဓိက အေၾကာင္းရင္းတရပ္ ျဖစ္ေပသည္။ ဖဆပလ အစိုးရက အေမရိကန္အုပ္စုဘက္ကို ယိမ္းေလသျဖင့္ စစ္တပ္ကုိ အေမရိကန္က အားေပးၿပီး ႐ုရွႏွင့္ တ႐ုတ္က ကြန္ျမဴနစ္သူပုန္မ်ားကို အားေပးေသာေၾကာင့္ ႏွစ္ဘက္စလံုး အျပဳတ္မတုိက္ႏုိင္ဘဲ ျပည္တြင္းစစ္မီးႀကီး ၾကာရွည္ခဲ့ရကာ တုိင္းျပည္နာၿပီး စစ္တပ္က တန္ခိုးႀကီးလာ၏။
စစ္ေအးတုိက္ပဲြက အရွိန္အဟုန္ ျပင္းထန္လာသည့္အခါတြင္ ႏုိင္ငံႀကီးမ်ား၏ တပည့္ရွာ၊ တပည့္ေမြး လုပ္ငန္းကလည္း ႀကီးထြားလာေသာေၾကာင့္ “က်ေနာ္မ်ားရဲ့ ေရႊျပည္ေတာ္ကို လာေရာက္ေလ့လာ ၾကည့္႐ႈပါ” ဟု ဖိတ္ၾကားၾကသည့္ ဖိတ္စာမ်ားသည္ ပလူပံ်မွ် ေပါမ်ားလာေတာ့သည္။
အဂၤလန္ႏွင့္ အေမရိကန္က ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ ပညာေတာ္သင္ဆုမ်ား တိုးခ်ဲ႕ေပးသည္။ စာနယ္ဇင္းဆရာမ်ား၊ ပညာေရးေလာကမွ ပညာရွင္မ်ား၊ အႏုပညာသည္မ်ား၊ အရာရွိမ်ား စသည္တို႔ ကိုလည္း ေလ့လာေရးခရီးမ်ား ဖိတ္ၾကားၾကသည္။ စစ္တပ္မွ စစ္ဗုိလ္အမ်ားကိုလည္း စစ္ပညာသင္ဆု အမ်ား ေပးေလေသာေၾကာင့္ စစ္ဗုိလ္ႀကီးအမ်ားတို႔လည္း လိပ္ကန္တို႔၏ ပညာရင္ႏုိ႔ကို ေသာက္စို႔ခဲ့ ၾက၏။ စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ားသည္ ညာဏ္သစ္ေလာင္း ပညာေတာ္သင္သြားၾကသည္ကို ခပ္လွ်ိဳလွ်ိဳထား သျဖင့္ လူသိမမ်ားေစကာမူ ဗမာ့တပ္မေတာ္မွာ လိပ္ကန္ၾသဇာႀကီးမားသည္ကို ဖံုးကြယ္၍ မရပါ။ စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ားကို နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစမ်ားဟု လက္၀ဲဆရာမ်ားက စြပ္စြဲေလေတာ့သည္။
တဖန္ လက္၀ဲဆရာႀကီးမ်ားကလည္း သူတို႔ကိုယ္တုိင္ လက္၀ဲႏိုင္ငံမ်ားသို႔ အိမ္ဦးႏွင့္ ၾကမ္းျပင္ ကူးသန္းသြားလာေနၾကသည္ကို ခပ္လွ်ိဳလွ်ိဳ သိုသိပ္ထားေလ့ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔အဖို႔ ဖဆပလ အစိုးရထံ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ ေလွ်ာက္ရေသးသျဖင့္ အခက္ေတြ႔ရွိတတ္သည္။
တ႐ုတ္ျပည္ႏွင့္ ႐ုရွတို႔သို႔ ပညာသင္သြားၾကရန္မွာ ဘာသာစကားအခက္အခဲ ရွိေသာေၾကာင့္ သြားလိုသူ နည္းပါးသျဖင့္ ပညာေတာ္သင္ ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ား မ်ားမ်ားစားစား မရေလရာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပၿပီး ျမန္မာအမ်ားကို ဖိတ္ၾကရသည္။ ႐ုရွႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္တြင္ က်င္းပေသာ အစည္းအေ၀းႀကီးမ်ား၊ ညီလာခံမ်ား၊ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပဲြႀကီးမ်ားသို႔ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္မ်ား ဖိတ္ၾကား ေလ့ရွိသည္။ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္ ဆိုရျငားေသာ္လည္း သူတို႔က ျမန္မာမွန္သမွ်ကို မလိုခ်င္ဘဲ တပည့္ျဖစ္ႏုိင္သူ လက္၀ဲ၀ါဒီမ်ားကိုသာ လိုခ်င္သည္ဟူေသာ အခ်က္ကို တင္ေမာင္၏ ကိုယ္ေတြ႔အရ သိရွိရပါသည္။
၁၉၅၀ ခုႏွစ္က အေရွ႕ဂ်ာမနီျပည္၊ အေရွ႕ဘာလင္တြင္ လူငယ္ပဲြေတာ္ က်င္းပစဥ္က ျမန္မာအမ်ိဳးသား ေကာ္မတီက တင္ေမာင္ႏွင့္ လူငယ္ (၂) ဦးကို ေရြးခ်ယ္ေသာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ေလွ်ာက္ၾက သည္။ အစိုးရက တင္ေမာင္တဦးတည္းကိုသာ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ ထုတ္ေပးၿပီး အေဖာ္ (၂) ဦးကို ပယ္ခ်သည္။ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ေစာခြန္ခ်ဳိက သတင္းေထာက္တဦးအျဖစ္ သိသျဖင့္ လက္မွတ္ ထုတ္ေပးခဲ့၏။ ထို႔ျပင္ ဖဆပလ ဆိုရွယ္လစ္အစိုးရက ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၀င္ လူငယ္ (၂)ဦးကို ႏုိင္ငံကူး လက္မွတ္ႏွင့္ စရိတ္ေပးၿပီး ပဲြေတာ္တက္ေစသည္။ ဆရာကိုခ်စ္လိႈင္တို႔ပင္ ျဖစ္၏။
တင္ေမာင္ခမ်ာမွာ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ အိတ္ထဲထည့္ၿပီး ႐ုရွသံ႐ံုးသို႔ သြားကာ စရိတ္ေတာင္းေသာ အခါတြင္ ကြန္ျမဴနစ္အမာခံမဟုတ္ဟု ဆိုၿပီး ျငင္းေသာေၾကာင့္ မသြားရပါ။ အသက္အစိတ္သာ ရွိေသးေသာ တင္ေမာင္ကို ပယ္လိုက္ေစကာမူ အသက္ (၆၀) ေက်ာ္သူ လက္၀ဲဆရာႀကီးတဦးကို ႐ုရွသံ႐ံုးက ခရီးစရိတ္ေပးၿပီး ဘာလင္လူငယ္ပဲြကို တက္ေစသည္။
စိတ္၀င္စားဖြယ္ ဇတ္လမ္းမွာ ပဲြေတာ္အၿပီးတြင္ ေငြပြဲလာ လူငယ္မ်ားအားလံုးတို႔ကို ႐ုရွျပည္သို႔ ေလ့လာရန္ ဖိတ္ေသာအခါတြင္ ျမန္မာဆိုရွယ္လစ္ပါတီက စရိတ္စက အလံုအေလာက္ေပးၿပီး ေစလႊတ္သည့္ ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ကို ႐ုရွျပည္၀င္ခြင့္ ဗီဇာမေပးဘဲ ျငင္းလိုက္သည္။ ထိုအေၾကာင္း ေၾကာင့္ ျမန္မာဆိုရွယ္လစ္လူငယ္တို႔သည္ မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး ေမာ္စကိုထက္ သာယာေသာ ပဲရစ္ ၿမိဳ႕ေတာ္တြင္ ေသာင္တင္ေနလိုက္ၾကေတာ့သည္။ အလံနီလူထြက္ ေစာေစာက တပိုင္းနီျဖစ္သူ ဆရာ ကိုခ်စ္လိႈင္သည္ နစ္ဆန္႔က်င္ေရးအထက္ အဆင့္ရာထူးသို႔ တိုးျမႇင့္ခန္႔ထားလုိက္သည္။ *ထိုစစ္ဗိုလ္ ေလးမွာ သတင္းစာပညာဘဲြ႔ရွိေနၿပီျဖစ္ရာ စစ္ဗိုလ္ျဖစ္သျဖင့္ ရာထူးတိုးေပးတာ မဟုတ္ပါ။ အရည္ အခ်င္းအေလ်ာက္ ရာထူးတက္ေပးရတာပါဟု စစ္ဗိုလ္၀န္ႀကီးက ဆင္ေျခေပး၏။ သတင္းစာေလာက တရပ္လံုးက သိထားသည္မွာ ထိုစစ္ဗိုလ္ကေလးသည္ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ စကားမတတ္သည့္အျပင္ ဂ်ာမန္ဘာသာစကားကို ေတြ႔ဖူးၾကားဖူးသူ မဟုတ္ေလသျဖင့္ ေလးလလံုးလံုး ကြန္ျမဴနစ္ဂ်ာမနီျပည္မွာ ဘယ္လိုမ်ား ေနထုိင္ၿပီး ဘယ္လိုဘဲြ႔ရရွိလာပါလိမ့္ဟု အံ့ၾသၾကရသည္။ မသိေသာ ႏုိင္ငံသို႔သြားၿပီး မတတ္သည့္ ဘာသာစကားႏွင့္ ရရွိလာတဲ့ မဟာဘဲြ႔ထူးႀကီးပိုင္ရွင္ စစ္ဗိုလ္ေလးအဖို႔ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ ရာထူးတက္ရာက အခုဆို ထိပ္သီးအရာရွိႀကီးတပါး ျဖစ္ေနေလၿပီ။
ျပန္ၾကားေရးဌာနမွ ေဖာ္နည္းကားကို သိၾကေလေသာအခါ အျခား၀န္ႀကီး ဌာနအသီးသီးမ်ားတြင္ ေရာက္ေနၾကေသာ စစ္ဗိုလ္မ်ားကို ႐ုရွ၊ ပိုလန္၊ ဂ်ာမနီ စသည့္ တကၠသိုလ္မ်ားသို႔ ပို႔ၿပီး ဘဲြ႔မ်ားယူၾက ေစကာ ရာထူးတို႔းေပးၾကေတာ့၏။ ထိုမွ်မကေသး အပိုဆုအျဖစ္ ႏုိင္ငံျခားတြင္ သံုးလထက္ပိုၿပီး ေက်ာင္းေနသူမ်ားကို ေမာ္ေတာ္ကား၀ယ္ခြင့္ေပးေစ အမိန္႔ကို ထုတ္ျပန္သျဖင့္ စစ္ဗိုလ္မွန္သမွ် ကားတ၀ီ၀ီႏွင့္ မတန္မရာ ရာထူးႀကီးမ်ား ရရွိကုန္ၾကသည္။ ထုိ႔အျပင္ သူတို႔တေတြသည္ ကြန္ျမဴနစ္ ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ သြားၾကေစကာမူ အျပန္ခရီးမွာ အရင္းရွင္ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ၀င္နားၿပီး ပစၥည္းပစၥယ ၀ယ္ၾက ေလ့ရွိသျဖင့္ စစ္ဗိုလ္ငယ္မ်ား သံုးထပ္ကြမ္း အပိုဆုမ်ား ရၾကေလေတာ့၏။
စစ္ဗိုလ္မ်ားသာမကပါေပ၊ အရပ္သား အမႈထမ္းရာထမ္းမ်ားပါ ႏိုင္ငံျခားသို႔ သြားေရာက္ခြင့္သည္ မ်ားစြာ အဖိုးတန္ေသာ အခြင့္အေရးျဖစ္သည္။ ၁၉၅၀ ခုႏွစ္ေလာက္က စတင္ခဲ့ေသာ အခြင့္အေရး သည္ ယေန႔တုိင္ မေျပာင္းလဲေသးေခ်။ ျမန္မာအမ်ားတို႔သည္ ႏုိင္ငံျခားသြားရမည္ဆိုပါက ကြန္ျမဴနစ္ ႏိုင္ငံမ်ားထက္ အေနာက္အုပ္စု အရင္းရွင္စနစ္ ႏုိင္ငံမ်ားသို႔ ပိုမိုသြားလိုၾကသည္။ အရင္းရွင္ႏုိင္ငံမ်ား မွာသာ ပစၥည္းေကာင္းမ်ား ရရွိႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ လက္၀ဲဆရာႀကီးမ်ား၊ ကြန္ျမဴနစ္ႏုိင္ငံမ်ားသို႔ တုိင္းခန္းလွည့္လည္ေသာအခါမ်ားတြင္လည္း အရင္းရွင္ႏုိင္ငံမ်ားကို ျဖတ္သန္းရပ္နားၿပီးမွ သြားၾက ေလ့ရွိၾကသည္။
တခါတြင္ ေၾကးမံုအယ္ဒီတာ ဦးခင္ေမာင္ရီ တေယာက္ ႐ုရွျပည္ကို သြားခြင့္ႀကံဳခဲ့သည္။ မသြားမီတြင္ ႐ုရွျပန္ လက္၀ဲဆရာႀကီးမ်ားက လမ္းၫႊန္ၾသ၀ါဒ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေပးၾကသည္ကို နာခံမွတ္သားၿပီးမွ သြားရွာ သည္။ ႐ုရွတြင္ ေရာက္ခုိက္ လက္ပတ္နာရီတလံုး၀ယ္ခဲ့ရာ၌ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေလသည္ႏွင့္ ပ်က္သြား သျဖင့္ လူရယ္ခံရရွာသည္။
႐ုရွ (၃) ေခါက္ျပန္ လက္၀ဲစာေရးဆရာႀကီး ဦးဘ၀င္းတေယာက္မူ မရယ္ႏုိင္ဘဲ ကိုခင္ေမာင္ရီကို “မိုက္လုိက္ေလ ခင္ေမာင္ရီရယ္ … ငါမွာတဲ့ စကားကို ဘာလို႔နားမေထာင္ရတာလဲကြာ” ဟု ၀မ္းနည္း ပက္လက္ အထပ္ထပ္ေျပာၿပီး ဆူပူရွာသည္။ က႐ုဏာေဒါေသာႏွင့္ သူရဲ့ ဆူသံပူသံကေလးကို ယခုတုိင္ ၾကားေယာင္မိပါေသးသည္။
“ခင္ေမာင္ရီ၊ မင္း႐ုရွကို ေနာက္ထပ္သြားရဦးမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေနာက္တခါ ငါထပ္ၿပီး ေျပာမယ္။ မေသမခ်င္း မွတ္ထားကြ။ ႐ုရွမွာ ဘာပစၥည္းမွ မ၀ယ္ေလနဲ႔။ ႐ုရွမွာ ဘာပစၥည္းမွ ေကာင္းတာ မရွိဘူး။ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒတခုပဲ ေကာင္းတာရွိတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒက လဲြလို႔ ဘာမွ ေကာင္းတာ မရွိဘူးကြ” တဲ့။ ။